No Name

Δεν ήταν σε mood ο γέρο στάρετς σας, καλοί μου αναγνώστες, να ανεβάσει σήμερα επαιτειακό ποστ. Όμως είδα κάποια χαρακτηριστική κίνηση στα στατιστικά, που σε συνδυασμό με τα ορέα πρωινά επεισόδια στη πύλη και τα πέριξ αυτής, μου προκάλεσαν κάποιες σκέψεις :

Οι διάφοροι αυτόκλητοι «ιδιοκτήτες» θέλησαν να πάρουν την αναμνηστική τους δόση. Οι εξωκυνοβολευτικοί να επιβεβαιώσουν την ύπαρξη τους, οι αφεντάδες του Περιττού να αποτινάξουν για άλλη μια φορά «τους 250 προβοκάτορες του Ρουφογάλη» από τη καμπούρα τους, οι συριζαίγοι να διατρανώσουν την αριστερή τους κληρονομιά, η «διακυνοβολευτική αντιπροσωπεία» του Χάρη και του Μπάμπη να πείσει τα τσογλάνια στη πύλη ότι τότε (δια στόματος Μπάμπεως) δεν «διάβαζαν» αλλά ήταν εκεί και άλλα ορέα….

Τα μηνύματα των πολιτικών αρχηγών εξέφρασαν του καθενός το βολικό αφήγημα με εξαίρεση το σχετικό της Κας Προέδρου. Επί του μνήματος και εν κατανύξει κατέθεσε, δεόντως χλωριωμένο, το πλέον άχρωμο και άγευστο μήνυμα που ταιριάζει γάντι στη κατάντια της επαιτείου και της χώρας. Ένα πασπαρτού για όλες τις δουλειαίς.

Οι διάφοροι επώνυμοι της τότε γενιάς έγραψαν πάλι τις αναμνήσεις τους, βγήκαν στα κανάλια και στα δίκτυα, έκαναν δηλώσεις και παρεμβάσεις, ενώ στα δελτία και τις εκ-πομπές έδειχναν τα σπρωξίδια και τις καρπαζιές, τις κραυγές και τις διαμαρτυρίες ως γεγονός λυπηρό, πρωτόφαντο, απεχθές που «αμαυρώνει το νόημα» της επαιτείου. Ένα νόημα που κάθε άσχετος, κάθε συστημικός καργιόλης, κάθε μετανοηθείς και εθνικώς ανανήψας, κάθε θεομπαίχτης και κάθε πολιτικάντης που (περιστασιακά) νοιώθει εν τω βάθει ενοχές για το ίδιο του το κατάντημα το θυμάται και το ερμηνεύει κατάλληλα όταν πλησιάζει η μαύρη μέρα.

Οι άσχετοι βέβαια δεν γνωρίζουν ότι σπρωξίδια, κραυγές και φάπες έπεσαν και τότε, ειδικά όταν άλλαξε η συντονιστική τη Πέμπτη. Γιατί είναι ίδιον της καταραμένης εντόπιας αριστεράς το αλληλοφάγωμα, εξαίρετοι μου αναγνώστες. Γιατί το φύλο των αγγέλων τους φαινόταν και τους φαίνεται πιο σημαντικό από τα φτερά τους.

Αυτό όμως δεν μπορεί να αγγίξει το λουλούδι που άνθισε εκείνες τις τραγικά όμορφες μέρες. Ένα λουλούδι που κουβαλάνε στη ψυχή τους ένα σωρό ανώνυμοι μέχρι σήμερα, όσοι ακόμα ζούνε και δεν θέλουν να ξεχνούν, όσοι ακόμα ζούνε και δεν θέλουν να θυμούνται.

This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s