Η όψιμη κλάψα των κομψομόλων

Κλαίγονται και χτυπιούνται τώρα σαν ( αδρά ) αμειβόμενες μοιρολογίστρες, ελάχιστοι μου αναγνώστες, οι κομψομόλοι: «περασμένα μεγαλεία και διηγώντας τα να κλαις»


Και δεν πρόκειται για το ανωτέρω ώμο, μπρούτο αλλά γνήσιο δείγμα συντριβής και πένθους. Το κατωτέρω στυλιζαρισμένο και επιμελώς ενδεδυμένο και φωτισμένο υπόδειγμα άφατης και αφασικής υποκριτικής ταιριάζει γάντι στη περίπτωση.


Ελληνοτουρκικά και κυπριακό, πτωχευτικός κώδικας και τραπεζική ασυδοσία, εργασιακά, πανδημία, κρατούμενα μαθητόπουλα και ως επιστέγασμα τα σχετικά με το γκραν φινάλε στη δίκη των φασισταύγουλων.


Δεν υπάρχει ζήτημα από τα τρέχοντα όπου να μη σπεύδει το κουμουνδούρειο  της αριστεράς και της προόδου, συστημικό πλέον, καταπίστευμα να καταθέσει τη συντριβή ή/και την αγανάκτηση του δια μέσου των πιο επίσημων χειλέων και γραφίδων. Μερικά σχόλια επ’ αυτών των σπασμωδικών, συχνά αντιφατικών και συνηθέστερα κωμικών αντιδράσεων:

Στις συνεχείς παρεκουμβήσεις και επί των γονάτων χαϊδολογήματα που υφιστάμεθα από πλευράς του οθωμανού νταραβεριτζή επιμένουν οι κομψομόλοι, ακόμα και τώρα, στην ανάγκη να συντηρηθεί η σορός του ευρωπαϊκού προσδυτισμού ( τελωνειακή ένωση, συμφωνίες, ενταξιακή πορεία ) της γείτονος. Ελπίζουν άραγε ότι θα επικρατήσει η «λογική» και το διεθνές ..δίκαιο; μήπως ότι θα συντριβεί ο σουλτάν ερντό υπό το βάρος των γεωπολιτικών του παιγνίων και της οικονομικής πίεσης; και τότε μήπως απο τα συντρίμμια του νεοθωμανικού γιγανταιωρήματος ξεπεταχθεί ένα πιο λογικό, συνεργάσιμο, κοσμοπολίτικο καθεστώς;
Αν βέβαια οι συριζαίγοι μαζί με άλλους, διεθνείς, προοδεφτικούς παράγοντες τρέφουν τέτοιες ελπίδες και συγχρόνως προτείνουν δυναμική αντιμετώπιση ( κόψτε τα καλώδια όπως τάχα μου προ κούλεως ) και εδώ και τώρα κυρώσεις δύο τινά συμβαίνουν:

Ζουν σε ένα δικό τους ονειρικό κόσμο ή κορυβαντιούν ανέξοδα και εκ του ασφαλούς γνωρίζοντας ότι οι ντογοκούληδες έχουν την ατυχία και την υποχρέωση να βγάλουν με τις λιγότερες δυνατές απώλειες το τρέχον παίγνιο. Και είναι προφανώς το δεύτερο που ισχύει, καλοί μου αναγνώστες, γιατί πλέον δεν νοείται άγνοια και αφέλεια όταν λερώθηκαν και κωλοπετσώθηκαν μέχρι τις τρίχες της κεφαλής τεσσεράμισι χρόνια στο γκουβέρνο.

Ποντάρουν σε κάθε ταμπλώ όπου ελπίζουν να αποκομίσουν πρόσκαιρα οφέλη, όπως ακριβώς και οι κούληδες προ διετίας για το προηγούμενο σλάπστικ στις πρέσπες, ενώ γνώρισαν στο πετσί τους τα επίχειρα τέτοιων τακτικισμών. Περί πρεσπώνε σε επόμενο ποστ το ανάγνωσμα.

Αυτή η τακτική βέβαια έχει πιο κοντά ποδάρια απο σαρανταποδαρούσα και το γνωρίζουν καλά εκ πείρας, όπως επίσης γνωρίζουν ότι εκτός ατυχήματος όλα κρίνονται και αποφασίζονται αλλού. Έτσι άλλωστε γινόταν για τα ίδια ζητήματα και όλο το προηγούμενο διάστημα. Κοντόθωρες υποκρισίες και θεατρινισμοί ενώ οι κυβερνώντες ( λέμε τώρα ) το παίζουν υπεράνω.

Επειδή πλέον η συντήρηση της σορού του τουρκικού προσδυτισμού κοστίζει πολύ και αφόρητα, θα πρότεινα στα τσιπρόπουλα τη ταρίχευση και τον εγκλεισμό της σορού σε σαρκοφάγο με διάφορα κτερίσματα πχ το σχέδιο αν…αν, τα ψηφίσματα του οημέ, το ..άβατο των βαρωσίων  και άλλα τεχνουργήματα του ορέου παρελθόντος.

Και ενώ η ένωση ελληνικών ( ήτανε κάποτε ) τραπεζών ζητάει κι άλλο αίμα επειδή δεν είναι αρκούντως βολικός ο νέος  προς ψήφιση πτωχευτικός, θυμήθηκαν οι επίγονοι του μπάρμπα γιάννη τη προστασία της πρώτης κατοικίας και άλλα σχετικά θεάρεστα και κόβουν φλέβες για τα δεινά που αναμένουν μικρομεσαίους και ιδιώτες.

Γιατί πουλάει κάργα το όψιμο ενδιαφέρον για τέτοια εβαίσθητα κοινωνικά ζητήματα, εξαίρετοι μου αναγνώστες, ειδικά όταν από τετραετίας έχεις χεσμένη τη φωλιά σου, αλλά βέβαια έχεις να κάνεις με δυνητικούς ψοφοφόρους με μνήμη κοιλεντερωτών. Η οριστική ασυδοσία και μη λογοδοσία των ευαγών πριμολάγνων εξασφαλίστηκε όταν αποδέχθηκαν, ο κυρ γιάννης και οι συν αυτώ, την απώλεια μέσω κόκος και άλλων κολπέτων του ελέγχου των με δημόσιο αίμα ανακεφαλαιωμένων ζόμπις.

Η κούλειος τροπολογία του περσινού Ιούλιου ήταν το τελευταίο καρφί στο φέρετρο που τα εβαίσθητα και προοδεφτικά παιδιά είχαν σχεδιάσει, κόψει και μοντάρει. Το γεγονός ότι οι κούληδες δεν χρειάστηκε να κάνουν μέχρι τούδε καμμία άλλη παρέμβαση στο σύστημα σημαίνει πολλά για όποιον αντιλαμβάνεται τα στοιχειώδη.

Τώρα βεβαίως κλαιγόμαστε μετά του βαξεβάνεως για τα δάνεια που χαρίστηκαν σε κόμματα, εκδότες και εφοπλιστάδες, αλλά του μπίμπη κελεύσαντος σπεύδαμε στο υψηλότερο δυνατό επίπεδο να ξεπλύνουμε τση μυονίδαι και άλλους μεταμεληθέντες και αναξιοπαθούντες γαβριάδες, αβαντάραμε «φιλικούς» εργολάβους, δεχόμασταν στου μαξίμουμ μεγιστάνες και πρεζέμπορες και κατά πως φαίνεται μας κατέγραφαν κιόλας και μας κρατάνε μπαϊ δε μπωλς. Και επιπλέον ζητάμε και τα ρέστα. Οδυρόμαστε για το άκρως νεοφιλελέ μέλλον που προδιαγράφεται για τη ψωροκώσταινα και το δυστυχές πόπολο. Αυτό που ενώ …κατάλαβε το φθινόπωρο του δεκαπέντε δεν ήθελε να ακούσει το καλοκαίρι του δεκαεννέα. Γιατί το 32% προφανώς δεν είναι αποτυχία, το 40% των κούληδων είναι το μεγάλο φιάσκο των κομψομόλων. Το πώς δηλαδή παραδόθηκε το επίδικο μαγαζί στους κληρονομικώ δικαίω ιδιοχτήτες.

Είναι πρόδηλο οτι οι κομψόμολοι αισθάνονταν τότε ότι το ιστορικό τους έργο είχε ολοκληρωθεί…

Τέλος, αν και λίγο μπαγιάτικο, το ζήτημα της μεγάλης Δίκης εξέθεσε έτι περαιτέρω τις ανεπάρκειες των δοκίμων του ροζέ σμόλνυ. Γιατί, ως γνωστόν, το βεριτάμπλ ερυθρό σμόλνυ εδρεύει αλλαχού και εφορμά εκ του περισσού και βάλε.

Όταν η δεξιάντζα πολυκατοικία ολοσούμπιτη και ενθουσιώδης απετάσσετο μετά βδελυγμίας το σατανά και συνετάσσετο κωλοτουμπηδόν και πανηγυρικά με την θεωρία των δύο άκρων, μια θεώρηση παρεπιφτού που αποτελεί τη ραχοκοκκαλιά του νεοφιλελέ ιδεολογήματος, οι κομψόμολοι έκαναν δις σεπούκου ( γιατί μια δεν έφθανε ) :

Η υπόθεση κοντονέως αντιμετωπίστηκε επικοινωνιακά με σταλινικούς όρους. Η χρήση της λέξης «αντικειμενικά» , για όποιον διάβασε το γραφείο τύπου επαρκώς και γνωρίζει, θυμίζει αίμα και μπούλκες και ουχί τις αθώες μπούκλες του καρανίκα, της ζανέτ και των άλλων παιδιών ..

Πήρε φόρα λοιπόν ο κοντονεύς και υπερέβη ως άλλος Φάϋλλος Κροτωνιάτης τα εσκαμμένα. Γιατί η αρχική του παρέμβαση, όσο και αν ενέχει προσωπικές στοχεύσεις, εξέθετε ένα πραγματικό ζήτημα, ζήτημα για το οποίο οι συριζαίγοι επέλεξαν με το «αντικειμενικά» να αποποιηθούν ευθυνών με το φόβο ότι θα «περάσει» η επικοινωνιακή πομφόλυξ των δύο άκρων στο πόπολο.

Τα πήρε επομένως ο κοντονεύς, και «έθεσε εαυτόν εκτός κινημ….. εμ… κόμματος», χωρίς περαιτέρω συζήτηση και άχρηστες καταστατικές διαδικασίες. Ανέλαβε τα επικοινωνιακά ο πρώην στρατηγιστής μπάρμαν με το τσουλούφι για να ολοκληρωθεί το πρώτο βατερλώ. Τώρα πλέον ο ατ λαρτζ Ζακυνθινός λόγιος βάλλει στα τυφλά και όποιον πάρουν τα σκάγια, γιατί τα περί τον εσαεί νεάζοντα πρόεδρο   αργελέ τσογλάνια τον πρόσφεραν ( το κοντονέα ) πεσκέσι στους απογόνους του αλήστου μνήμης μουρούτη.

Αλλά αυτό δεν έφθανε και τα παλλουκάρια προέβησαν στον επόμενο και τραγικό αυτοχειριασμό.
Αντί προκληθέντες από τα τζιμάνια του κούλη να απαντήσουν όπως η υποψιασμένη εφσυν, διέπραξαν τη γκαν πατάτα. Όταν τα μμε των ιδιοκτητών κόπιαραν τους στεντόρειους αδόνειδες για το πόσες φορές συνέπλευσαν στη βολή οι ψήφοι φασισταύγουλων και ξουριζαίων οι δεύτεροι κατάπιαν δόλωμα, αγκίστρι, βαρίδι, μεσηνέζα, το ψαρά και τη βάρκα.

Οι πονηρεμένοι κληρονόμοι του Κίτσου δεν τσίμπησαν και την άλλη μέρα ανέβασαν στα τρίστηλα φόρα παρτίδα τα πεπραγμένα της απέναντι πολυκατοικίας επί του προκειμένου.
Εκεί το εγχείρημα της νεοφιλελέ μεριάς έβρισκε σκληρή και δικαιολογημένη τη καταδίκη.

Αλλά τα παιδιά της αυγής αισθανόμενα το γαργάλημα  και τη καταφανή αδικοπραξία των νταβατζήδων μεταξύ πυγής και κόκκυγος δημοσίευσαν το γνωστό εωθινό τους πρωκτοσέλιδο με τους σαμαροκούληδες φάτσα μπάτσα και τον επί της ουσίας απαχθέντα από το δρόμο τίτλο ότι «δεν είναι αθώοι». Παρά τον ορυμαγδό και τις ήδη έτοιμες ομοβροντίες υπήρξαν αρκετοί, μεταξύ αυτών και το σύνολο σχεδόν των συστημικών ξουριζαίγων που είτε έμειναν σιωπηλοί, είτε επεκρότησαν το ….δημοσίευμα.

Θα ρωτούσε κάποιος: είναι τόσο τραγικό;;; μήπως εν μέρει τουλάχιστον λέει τη μαύρη αλήθεια;;;
«Εν μέρει» είναι η λέξη κλειδί. Και επειδή πρόκειται για επικοινωνιακό παίγνιο, όπου οι μακαντάσηδες σφάζονται και δεν χαριεντίζονται, τέτοιες «λεπτομέρειες» έχουν σημασία.

Είναι προφανές ότι οι υποψιασμένοι εντός της σούπας που ονομάζουμε πόπολο αντιλαμβάνονται ότι είναι στα υπόγεια της δεξιάς πολυκατοικίας που εκτρέφεται και ενεδρεύει σέμπερ φι το χρυσαύγουλο έκτρωμα.
Υπάρχει ένα ακόμα σημαντικό ποσοστό της σούπας που ουδόλως ενδιαφέρεται για τέτοιες λεπτομέρειες αλλά τσιμπάει στις προβοκάτσιες και τέλος το ποσοστό εκείνο που το φέρει βαρέως ότι οι νεοφιλελέδες ξεπουλάνε τη μόνη του έθνους ελπίδα. Ποιό μέρος της κοινής ( με τις δύο έννοιες ) γνώμης στόχευαν να επηρεάσουν οι λεβεντομάλακες με το εν λογω πρωκτοσέλιδο;;;

Μπορείτε να το σκεφτείτε και κατ’ ιδίαν το ερώτημα, καλοί μου αναγνώστες….

Για το πρώτο, υποψιασμένο, ποσοστό η ανάρτηση των σαμαροκούληδων στη μαρκίζα μόνο ως ομορφιά αλά Λεπα θα μπορούσε να χαρακτηριστεί. Να αυτοεπιβεβαιωθεί ο πελάτης με δεύτερο μπουκάλι και καλαθάκια ανακυκλωμένο λουλουδικό στη πίστα.
Το οριεντάλ για τους ρέκτες ( μουστερήδες ) ανέλαβε, ποιός άλλος;;  το αγόρι με το τσουλούφι.

Για το επόμενο και πλειοψηφικό κομμάτι του πόπολου πιο πολύ ενδιαφέρον είχαν, ως αναμενόμενο, τα επέκεινα: ρεπορτάζ φώτο, κουτσομπολιά, σχόλια, αίμα και σπέρμα στα διαδίκτυα και τα σκανδαλοθηρικά έντυπα σκουπίδια του χώρου. Γιατί το μέρος αυτό της σούπας είναι εθισμένοι θεατές της εκάστοτε καθημερινότητας, αγόμενοι και φερόμενοι από τα διάφορα μέσα που αμέσως μετά τους οδυρμούς, σχετλιασμούς, καταγγελίες για το εν λόγω πρωκτοσέλιδο θα σερβίρουν ολίγη από μπιγκμπρόδερ, σαρβάιβορ μετά πολλών διαφημίσεων ώστε να εξασφαλίζεται ότι το φιλοθεάμον κοινό θα παραμείνει άνευ μνήμης, πιστός πελάτης και ουδέποτε θύμα των έξαλλων «αριστερών»  κατσαπλιάδων με τα επικοινωνιακά κονσερβοκούτια.

Για την τελευταία φέτα του κοινού δεν χρειάζεται καν να συζητήσουμε. Θα σπεύσουν να υπερασπιστούν την αξία του δίφατσου νομίσματος, γνωρίζοντας καλά ότι αυτοί οι δύο εξασφάλιζαν και εξασφαλίζουν διαχρονικά το καθεστώς. Αυτό που τους επιτρέπει να ανθούν και εν καιρώ, ποιός ξέρει, μπορεί να τους καλέσει, όπως και παλαιότερα, να αναλάβουν τις τύχες του ανάδελφου έθνους….

Είναι φανερό ότι το διπλούν επικοινωνιακό ατόπημα – σεπούκου είχε εκτός από κωμικοτραγικό χαρακτήρα και λάθος στόχευση. Δεν κατόρθωσε να πλήξει ανεπανόρθωτα τα ζωτικά όργανα του σουριζαίικου σκαταπιστεύματος, όθεν και παρίστατο αυτόκλητος με τη κατάνα ο σαμαράι αποκεφαλιστής…

Εύχομαι εκ βάθους και εις ανώτερα ελπίζοντας ότι τα παιδιά εκεί στο τεκέ γνωρίζουν ανάγνωση.

ΥΓ: ας συγχωρεθώ για τη χρήση των δύο εικαστικών, το πρώτο με τις μανιάτισες, το δεύτερο με τη μέγιστη Μάρθα Γκράχαμ.

This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s