Τα εις εαυτόν 2

Περί παρεξηγήσεων το σημερινό μου συναμφότερε Αυρήλιε, μετά το μεσημεριανό πασχαλιάτικο γεύμα. Χωρίς τα ειωθότα της σούβλας και των κοκορετσiων. Στο ταψί το ερίφιον  και ολiγη σερβέθα με μέρος της οικογένειας, των λοιπών κωλυομένων, απόντων και ασθενών.

 

Θα παρατήρησες ήδη Αυρήλιε ότι αποφεύγω πλέον όλα εκείνα τα στολίδια μπόλντια, φατσούλες και λοιπά παραφερνάλια που υποβοηθούσαν τα κείμενα που έβρισκε κανείς εδώ. Δεν είναι αποτέλεσμα της λιτότητας αλλά μια δική μου εκδοχή σαρακοστιανής ασκητικής που φαντάζομαι θα σε ικανοποιεί στα πλαίσια πάντα της απαιτούμενης ευπρέπειας.

Είχα εσχάτως την ευκαιρία να αντιληφθώ τη λειτουργία των παρεξηγήσεων στη χρονική τους διάσταση παρατηρώντας κοντινούς μου ανθρώπους μιας γενιάς πιο παρωχημένης από τη δική μου, αλλά βεβαίως όχι τόσο αν αναλογιστούμε τη δική σου. Κατέληξα λοιπόν σε κάποια συμπεράσματα αν και προέχει το αφήγημα.

Για δεκαετίες ολόκληρες μιας συμβίωσης οι ανωτέρω αναφερόμενοι έζησαν πιθανώς μέσα σε μια παρεξήγηση διαρκείας: η εξαίρετη οικοκυρά να προσθέτει σε κάθε έδεσμα άφθονη ποσότητα ελαιολάδου με την εδραiα πεποίθηση ότι ο συστηματικά δύστροπος καλός της σε ενάντια περίπτωση θα εκπαραθυρώσει οργiλος το φαγητό, ίσως και την ίδια την εριτiμο συμβία του.  Τα λαδερά επί παραδείγματι διαφαίνονταν αμυδρώς ως άπελπεις ναυαγοί να αγωνιούν εντός ενός ωκεανού ελαiου. Στις σαλάτες τα μποστανικά διακρίνονταν ως ύφαλοι και σε κάθε άλλο πιάτο το ίδιο μακράν κυρίαρχο συστατικό επέβαλε την ογκώδη παρουσία του.

Πέραν αυτού το ίδιο το ελαιολάδο θα έπρεπε να προέρχεται από τη σε στενά πλαίσια τοπική παραγωγή, στην ιδανική περίπτωση από τον οικογενειακό ελαιώνα. Η ιδιότυπη γεύση και το άρωμα ως στοιχεία ενός ανυποχώρητου τοπικισμού πιο στενού και από τον αγροτικό τους κλήρο. Ο βενιζέλειος αναδασμός που μοίρασε σε ισόποσα λαχiδια τη δυσπραγία στους τοπικούς Αρβανίτες, αγνοώντας ανελαστικότητες αιώνων ως μια ιστορική παρεξήγηση που ονομάζεται εκσυγχρονισμός.

Η μοίρα το έφερε ώστε η ιώβειας ανοχής και αντοχής οικοκυρά να βρεθεί εσχάτως νοσηλευόμενη, αρχικά στο νοσοκομείο και μετέπειτα στο σπίτι, αδυνατούσα τοις πράγμασι να μαγειρεύει και να φροντίζει τον ήδη επί έτη πολλά κατάκοιτο κύρη της. Εξ ανάγκης επομένως ανέλαβαν καθήκοντα ο υιός και η κόρη του ζεύγους, επιπροσθέτως των λοιπών τους ασχολιών και εργασιών. Βαρύς ο φόρτος αφού ο μεν εκ φύσεως δύστροπος η δε ερiτιμος πλέον πρακτικά ανήμπορη να παρέμβει . Εξέφραζε το σχετικό άγχος της με κάθε πρόσφορο και κυρίως μη παραγωγικό τρόπο. Η αδυναμία της να εξυπηρετήσει εκείνη τις ανάγκες της και κυρίως τις ανάγκες του κατάκοιτου συντροφου της, όπως έπραττε ανελλιπώς επί δεκαετίες, την μεταμόρφωσαν σε ένα εξίσου δύστροπο πλάσμα.

Προκειται καλέ μου Αυρήλιε για φλέβα χρυσού ποθητή και ονειρεμένη από κάθε θεράποντα-μελετητή του δήθεν επιστημονικού πεδίου της ψυχολογίας. Είμαι βέβαιος εξαίρετε μου δάσκαλε, πριντεντ σιρκουιτ μπορντ εκ της σαρκός μου, ότι μεταξύ μας δεν θα παρεξηγηθούμε για την επιστημονικότητα ή μη του ανωτέρω ελώδους πεδίου. Άλλωστε στην εποχή σου τέτοια ζητήματα ήταν λυμένα.

Από την ημέρα λοιπόν που ανέλαβαν τα τέκνα τη μαγειρική τα εδέσματα έφθαναν στο τραπέζι σχεδόν στεγνά με μοναδική εξαίρεση τη σαλάτα, όπου όμως οι ντομάτες και τα λοιπά υλικά μπορούσαν να αναπνέουν και να κολυμπούν πλατσουρiζοντας ευτυχισμένα στα ρηχά. Η σημαντική αυτή αλλαγή έγινε ασμένως δεκτή από τον κατά φύσιν δύστροπο προς μεγάλη έκπληξη των τέκνων. Διαβεβαίωνε μάλιστα μετ’ επιτάσεως ότι τόσο καιρό δεν είχε φάει καλύτερα μαγειρεμένο κοτόπουλο ή ζαρζαβατικά, ότι ο ίδιος ποτέ δεν προτιμούσε τόσο μεγάλη ποσότητα ελαιολάδου στα φαγητά και ότι κακώς μέχρι πρότινος η συμβία του ακολουθούσε πιστά αυτή την υπερβολή.

Συμπέρασμα επομένως πρώτο αν και επισφαλές αγαπητέ μου Αυρήλιε: υπάρχουν παρεξηγήσεις που διαρκούν σχεδόν μια ζωή, παρεξηγήσεις μάλιστα μεταξύ ανθρώπων που διάγουν επί μακρόν κοινό τον βίο. Και μάλιστα οι παρεξηγήσεις αυτές δεν λύονται με εκατέρωθεν εξηγήσεις αλλά όταν επέρχεται βαρύς και αδυσώπητος ο πέλεκυς της έκτακτης περίστασης και της ανάγκης.

Είναι προφανές για σένα καλέ μου δάσκαλε και βαθύτατε γνώστη της ανθρώπινης ματαιότητας το ότι η ερiτιμος από την κλίνη του πόνου επέμενε πεισματικά να προστίθεται η διαχρονικά νενομισμένη ακράτεια ελαιολάδου σε κάθε πιάτο που όδευε προς τον δύστροπο, αρνούμενη να αποδεχθεί την επελθούσα μεταβολή. Από την άλλη κλίνη ο δύστροπος επαινούσε τη μαγειρική των τέκνων, ιδία του υιού, σε μια παράσταση παραλόγου. Δεν είχες Αυρήλιε την ευκαιρία να γνωρίσεις τον Ντύρενματ όπως άλλωστε και το ζεύγος αυτού εδώ του αφηγήματος. Εσυ δάσκαλε γιατί πρόλαβες μόνο μέχρι τον Σενέκα το Νεώτερο, εκείνοι γιατί τον αγνοούν. Δεν ισχύει βεβαίως το ίδιο για τον Ντύρενματ.

Αυτές τις μέρες ένας ρινόκερως κάνει τις βόλτες του μέσα στο πολύπλαγκτο σπίτι και οι παρεξηγήσεις δείχνουν να επιλύονται ως δια μαγείας αλλά φευ. Παρατηρώντας σήμερα μετά το γεύμα το παππού να ρουφά σχεδόν απνευστί το υπολειπόμενο υγρό της ντοματοσαλάτας ανθiστηκα σεβαστέ μου δάσκαλε την ανεπαίσθητη μυρουδιά μιας άλλης εκδοχής και επομένως το δεύτερο, πιθανώς ισχυρότερο, συμπέρασμα: η χρονiζουσα παρεξήγηση που υποθέτουμε ότι επιλύθηκε υπό το βάρος της αδήριτης ανάγκης δεν υπήρξε ποτέ. Δεν επρόκειτο καν για παρεξήγηση. Γιατί αν ήταν όντως θα είχε επιλυθεί μεταξύ τους προ αμνημονεύτων δια του ενός ή του άλλου τρόπου.

Συμπέρασμα τελικό αγαπητέ Αυρήλιε: οι παρεξηγήσεις αποτελούν ζητήματα ανθρώπινα που επιλύονται άμεσα ή σε εύλογα σύντομο χρόνο. Μόνο τότε μπορούν να ταξινομούνται ως παρεξηγήσεις. Τα ζητήματα που αντέχουν στις δεκαετίες έχουν χαρακτηριστικά που πηγάζουν από τα βάθη της ανθρώπινης φύσης και κυριαρχούνται από το ένστικτο του υποθαλάμου.

Σε διαβεβαιώ μάλιστα καλέ μου δάσκαλε ότι τώρα που η ερiτιμος και αναξιοπαθούσα οσία δείχνει σιγά-σιγά να συνέρχεται μαγειρεμένα και σαλάτες θα επιστρέψουν στη προτεραiα τους εν πνιγμώ κατάσταση, ενώ η παρεξήγηση περί των μαγειρικών θαυμάτων των δύο τέκνων θα επιλυθεί εντός του ευλόγου διαστήματος που απαιτείται από το δεύτερο και τελικό συμπέρασμα αυτού εδώ του ανοσιουργήματος. Το πρώτο συμπέρασμα άλλωστε θα έκανε τα κόκαλα του Ντύρενματ να τρίζουν, κάτι που δεν θα το ευχόσουν Αυρήλιε ακόμα και αν δεν τον γνώρισες ποτέ…

This entry was posted in Τα ισε αυτον. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s