Ο Παπούλης λείπει για δουλειές ΙΙ

χωματερη

Για τους ελάχιστους ( αλλά  πολύ αγαπητούς ) εδώ σχολιαστές και τους ακόμα  λιγότερους σιωπηλούς αναγνώστες αυτού του ιστολογίου να ενημερώσω ότι ο ιστολόγος λείπει για δουλειές. Για να είμαι λίγο πιό σαφής να δηλώσω ότι  μετά από τρεις δεκαετίες και βάλε αποχής από τα κοινά ο Παπούλης συμμετέχει σε μια  συλλογική προσπάθεια  κίνησης πολιτών με στόχο τις επερχόμενες δημοτικές εκλογές .

Είναι , φαντάζομαι , προφανές στους γνωρίζοντες το ( απεχθές ) ποιόν μου  ότι η συμμετοχή  μου σε αυτή  την απόπειρα  θα πραγματωθεί ψυχή τε και σώματι χωρίς  φιλοδοξίες και απώτερες βλέψεις , οπότε  μη περιμένετε να δείτε το όνομα  μου σε  ψηφοδέλτια  ή θέσεις ευθύνης.😉

 

This entry was posted in commercials, Ισορροπισμοί διάφοροι, Πολιτιστικά δρώμενα. Bookmark the permalink.

198 απαντήσεις στο Ο Παπούλης λείπει για δουλειές ΙΙ

  1. Ο/Η Αναγνώστης ο αθηναίος λέει:

    Έτσι έλεγε και ο Καραμανλής όταν ήταν στο Παρίσι «δεν έχω καμία πρόθεση να ασχοληθώ ξανά με την Πολιτική στην Ελλάδα»

  2. Ο/Η nikos__alfa λέει:

    Παπούλη
    μπες υποψήφιος γιατί είναι ο μόνος τρόπος να διασφαλίσεις κάποια ελάχιστα από τον κόπο σου στο μέλλον. Για σένα, τις αρχές και τους στόχους για τους οποίους θα παλέψεις και για όσους θα σε εμπιστευθούν με την ψήφο τους.
    Σε κάθε περίπτωση καλή επιτυχία.🙂

  3. Ο/Η kapetanios λέει:

    και γιατί παρακαλώ να μην δούμε και την αφεντομουτσουνάρα σου σε θέση ευθύνης? Δεν κατάλαβα, οι άλλοι καλύτεροι είναι?!

  4. Ο/Η Left G700 λέει:

    Товарищ Яков Федотович,

    Προσυπογράφουμε εμφατικά το ρητορικό ερώτημα του Καπετάνιου με το καταθλιπτικό ποσοστό τού 100% και αναφωνούμε ομοθυμαδόν:

    Товарищ Яков Федотович для комиссар!
    🙂🙂🙂🙂🙂

    Увидимся

  5. Ο/Η khlysty λέει:

    Άιντε Παπούλη και… δικτάτωρ!!!😉😉

  6. Ο/Η nikos__alfa λέει:

    Κοιτάξτε παιδιά . Άν θέλουμε ο Παπούλης να ….δουλέψει για μας πρέπει να του εξασφαλίσουμε τα στοιχειώδη και το ένσημο. Άσε που άμα δεν …κεράσεις σύμβουλος δε βγαίνεις με τίποτε.😉
    Λοιπόν να βάλουμε από ένα donation πως το λένε, να μην είμαστε και …τζαμπατζήδες.

    Παπούλη συγγνώμη για το θάρρος αλλά οι σωστές δουλειές έτσι γίνονται! Ρώτα και τον Πρωτοσύμβουλο που τις …εργατικές συμβάσεις τις παίζει στα δάκτυλα .🙂

  7. Ο/Η Αφώτιστος Φιλέλλην λέει:

    Ευχομαι και ελπιζω στο καλυτερο αποτελεσμα της συλλογικής σας προσπάθειας- κίνησης πολιτών……;)

  8. Ο/Η Αφώτιστος Φιλέλλην λέει:

    😉 😉

  9. Ο/Η Δύστροπη Πραγματικότητα λέει:

    Παπούλη μακάρι να τα πάει καλά η κίνηση που υποστηρίζεις και να συμβάλλει οσο μπορεί ώστε να αλλάξουν πρός το καλύτερο τα πράγματα στην περιοχή σου. Εύχομαι να έχετε ένα πολύ καλό αποτέλεσμα!🙂

  10. Ο/Η skipper λέει:

    Aν και το δουλειές δεν ταιριάζει για την συγκεκριμένη περίπτωση…καλές δουλειές🙂

  11. Ο/Η Left G700 λέει:

    Товарищ Яков Федотович,

    Δεν αφήνεις για λίγο τις αναζητήσεις σχετικά με τη σοβιετικιά Μάτα Χάρι, που άμα δει το μάτι σου κάνα φουστάνι σε απόσταση 10 χλμ αγριεύει και γυρνάει γύρω γύρω σαν τους φάρους στα περιπολικά, και να έρθεις εδώ να μας απντεϊτάρεις σχετικά με τον προεκλογικό αγώνα;😉🙂

    Увидимся

  12. Ο/Η papoylis λέει:

    Το παλεύουμε Λέφτηδες🙂

  13. Ο/Η Left G700 λέει:

    Товарищ Яков Федотович,

    Keep up the good fight!🙂🙂🙂🙂🙂

    Увидимся

  14. Ο/Η nikos__alfa λέει:

    Παπούλη αν χρειάζεσαι καμιά βοήθεια στα οργανωτικά στείλε μέιλ.😉

  15. Ο/Η demetrat λέει:

    με τις ευχές μου και την αγάπη μου. (γιατί είμαι σίγουρη πως όπου και να τρεχεις , θα τους ανάψεις φωτιές).Φιλιά

  16. Ο/Η papoylis λέει:

    Κυρά ντομάτα μου φιλούθκες 🙂

  17. Ο/Η nikos__alfa λέει:

    Test😳
    Πάντα!

  18. Ο/Η nikos__alfa λέει:

    Παπούλη
    χρόνια πολλά, καλό Πάσχα, υγεία και δύναμη για σένα και την οικογένεια!🙂

  19. Ο/Η Αναγνώστης ο αθηναίος λέει:

    Και σοφρωσύνη, αυτοσυγκράτηση, οριμότητα και μυαλό ..γενικότερα σε όλες και όλους, νέους, νέες, μεγαλύτερες και μεγαλύτερους (προπαντώς)🙂

  20. Ο/Η Left G700 λέει:

    Товарищ Яков Федотович,

    Καλή Ανάσταση και Χρόνια Πολλά!🙂

    Увидимся

  21. Ο/Η nikos__alfa λέει:

    Παπούλη
    πιάσε ένα σπάνιο ντοκουμέντο από τη Θεσσαλονίκη να κάνεις διάλειμμα και ρηλάξ .
    Μη μας πάθεις και τίποτε απ την πολλή δουλειά και τι θα κάνουμε μετά.🙂

    http://www.parallaximag.gr/agenda/exhibitions/i-palaioteri-fotografia-tis-thessalonikis-114-137

  22. Ο/Η nikos__alfa λέει:

    Μια μικρή αφιέρωση στους Ηρακλείς της βασιλεύουσας φιλελεύθερης υποκρισίας, μήπως παρεπιδημεί κανείς στα πέριξ.😉

    Ποια διάλεξη θέλετε να αναγνώσω σήμερα;

    του Γιώργου Αγγελόπουλου

    Στις 26 Οκτωβρίου 1938, ο κοινωνιολόγος και φιλόσοφος καθηγητής του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης Αβροτέλης Ελευθερόπουλος έπρεπε, ως πρύτανης, να εκφωνήσει τον πανηγυρικό της ημέρας. Στην τελετή συμμετείχαν ο βασιλιάς Γεώργιος, διπλωμάτες άλλων χωρών, οι αρχές της πόλης και οι καθηγητές του πανεπιστημίου. Ο λόγος του Ελευθερόπουλου είχε λογοκριθεί από το γενικό διοικητή Μακεδονίας, Γεώργιο Κυρίμη. Ανεβαίνοντας στο βήμα ο Ελευθερόπουλος ρώτησε δημόσια το Γεώργιο: «Μεγαλειότατε, έχω εις τας χείρας μου δύο λόγους. Έναν του κ. Κυρίμη και έναν ιδικόν μου. Ποιον θέλετε να σας αναγνώσω;» Ο έμπειρος Γεώργιος απάντησε λέγοντας «Μα φυσικά τον ιδικόν σας». Στο λόγο του ο Ελευθερόπουλος εξέφρασε θετικά σχόλια για τη βαλκανική διπλωματική πολιτική του Ελ. Βενιζέλου, ζήτημα άρρηκτα συνδεόμενο με τις περί μειονοτήτων αντιλήψεις. Το ίδιο βράδυ μεταφέρθηκε κρατούμενος στην Ασφάλεια. Στις 2 Δεκεμβρίου του κοινοποιήθηκε έγγραφο απομάκρυνσής του από το Πανεπιστήμιο λόγω των απόψεων του. Στο έγγραφο αναφέρονταν: «Πρεσβεύων… ασυδότως παραδοξολόγους θεωρίας και φρονών ότι ως φιλόσοφος δεν υπόκειται εις έλεγχον… δεν παραλείπει να καυτηριάζη το ήδη υφιστάμενον πολίτευμα…». Ο Α. Ελευθερόπουλος δεν ήταν ούτε ριζοσπάστης, ούτε αριστερός, ούτε αναρχικός. Ήταν ένας κλασικός φιλελεύθερος αστός διανοούμενος, πολέμιος των σοσιαλιστικών ιδεών, που έχαιρε βαθύτατης εκτίμησης ακόμα και ανάμεσα στους μαρξιστές των αρχών του 20ου αιώνα.

    Στις 22 Απριλίου 2014 ανταλλάχθηκε στο Twitter μια αποκαλυπτική στιχομυθία μεταξύ του διευθυντή του Γραφείου Τύπου του πρωθυπουργού, Γιώργου Μουρούτη και του βουλευτή της ΝΔ, Ανδρέα Ψυχάρη. Tα σχόλια ανταλλάχθηκαν με αφορμή τις – πραγματικές ή υποτιθέμενες – απόψεις του αν. καθηγητή του Παντείου Πανεπιστημίου, Δημήτρη Χριστόπουλου, υποψήφιου ευρωβουλευτή κόμματος της αντιπολίτευσης. Γράφει ο Γ. Μουρούτης: «Για να μην ξεχνιόμαστε, ο Χριστόπουλος που αμφισβητεί τη Συνθήκη της Λωζάννης πληρώνεται από τους φόρους μας για να διδάσκει τα παιδιά μας». Ο Ανδρέας Ψυχάρης σχολιάζει: «Φαντάζομαι ότι η κυβέρνηση θα μπορούσε να κάνει κάτι για αυτό…». Ο Μουρούτης ανταπαντά επισημαίνοντας ότι «Τι να κάνει; Τα πανεπιστήμια αυτοδιοικούνται…». Δεν είναι δυστυχώς η πρώτη φορά που διαβάζουμε αντίστοιχες προτροπές από στενούς συνεργάτες του Πρωθυπουργού. Tα αυτά έγραψε χωρίς αναστολές ο Φαήλος Κρανιδιώτης σε άρθρο του στις 2 Ιουνίου 2013. Αναφερόμενος στους «αποδομητές πανεπιστημιακούς» που «κοπρίζουν την ιδεολογική διαστροφή τους στο κοινωνικό σώμα» πρότεινε: «Αφού δεν διώκεται το μίσος για την πατρίδα, για να τους βάλουμε βαθιά στη φυλακή, πρέπει να έχουν τουλάχιστον την ίδια υπόλοιπη αντιμετώπιση με αυτή για τους παιδεραστές: Διαπόμπευση, κοινωνική απομόνωση και εκδίωξη από την εκπαίδευση».

    Το σημαντικό σε αυτά τα μηνύματα δεν είναι οι περί μειονοτικών ζητημάτων απόψεις του Δ. Χριστόπουλου. Και ο Α. Ελευθερόπουλος άλλωστε είχε τις δικές του απόψεις για τα διπλωματικά και μειονοτικά ζητήματα στα Βαλκάνια. Στη θέση του Δ. Χριστόπουλου θα μπορούσε αύριο να βρεθεί ένας βιολόγος λόγω των απόψεων του για τη θεωρία της εξέλιξης του Δαρβίνου (που μπορούν να αναγνωστούν και ως αντίθετες σε μια συγκεκριμένη αντίληψη περί της δημιουργίας του κόσμου), ένας θεολόγος λόγω των απόψεων του περί συγκρητισμού των θρησκευτικών τελετών (που θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν ως αιρετικές), ένας γεωπόνος λόγω των απόψεων του για τις καταστροφικές συνέπειες της μαζικής χρήσης φυτοφαρμάκων (που θα μπορούσε να θεωρηθεί ότι υπονομεύουν την καλή φήμη των ελληνικών αγροτικών προϊόντων) κλπ. Το σημαντικό είναι ότι για πρώτη φορά μετά το 1974 τίθεται, από τα πλέον υπεύθυνα χείλη, ζήτημα ιδεολογικών διακρίσεων ανάμεσα σε αυτούς που αξίζει να «πληρώνονται και να διδάσκουν τα παιδιά μας» και σε αυτούς που δεν αξίζει. Διακρίσεων για τις οποίες η κυβέρνηση «θα μπορούσε να κάνει κάτι» αν δεν υπήρχε το αυτοδιοίκητο των πανεπιστημίων. Το επίδικο πλέον μεταφέρεται από την οικονομική πολιτική στον πυρήνα του δημοκρατικού πολιτεύματος: στη λειτουργία των θεσμών, στο σεβασμό της ιδεολογικής ελευθερίας, στη δυνατότητα να ακούγονται και να διδάσκονται δημοκρατικά όλες οι απόψεις. Οι στενοί συνεργάτες του Πρωθυπουργού δημόσια αμφισβητούν όρους, βάσει των οποίων οι πολιτικές δυνάμεις της χώρας μας θεμελίωσαν το κοινωνικό συμβόλαιο που απομακρύνει το ενδεχόμενο νέων περιπετειών δικτατοριών, θεσμικής εκτροπής και δημιουργίας παρακράτους.

    Στους κυρίους Μουρούτη, Ψυχάρη και Κρανιδιώτη επισημαίνουμε ότι στη σημερινή Ελλάδα δεν υπάρχει κανένα καθεστώς του μεσοπολέμου. Στον Πρωθυπουργό θα επισημάνουμε τις ευθύνες του στις 25 Μαΐου. Η υπέρβαση της ανθρωπιστικής κρίσης και η αντιμετώπιση της ολιγαρχίας των κρατικοδίαιτων εργολάβων και των ΜΕGάλων καναλιών θα επιτευχθεί σε συνθήκες πλήρους σεβασμού της δημοκρατίας. Κανείς, σε αυτόν τον τόπο, δεν πρόκειται να ξαναρωτήσει «ποια διάλεξη θέλετε να αναγνώσω σήμερα;».

    – See more at: http://www.parallaximag.gr/parallax-view/poia-dialexi-thelete-na-anagnoso-simera#sthash.xiSjJb5D.dpuf

  23. Ο/Η Αναγνώστης ο αθηναίος λέει:

    save Χριστόπουλος🙂

  24. Ο/Η nikos__alfa λέει:

    Πως λέμε για το φεγγάρι και το δάκτυλο;
    Έτσι.😉

  25. Ο/Η Left G700 λέει:

    Φίλε Νικάλφα,

    Αυτό που ποστάρισες, ακριβώς επειδή τα βάζει με σαπάκια, είναι απ’ τα ευκολάκια! Στο παρακάτω να σε δω!🙂

    ЖΟЖΟЖΟЖΟЖ

    Ο ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΑΝΤΙΠΑΛΟΥ

    Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΜΠΕΛΑΝΤΗ*

    Τι είναι, άραγε, σήμερα, μια εθνικιστική ή μια διεθνιστική τοποθέτηση; Ποιός υπερασπίζεται το ελληνικό έθνος-κράτος και είναι αυτό πάντοτε μια αντιδραστική στάση; Τι σημαίνει συγκεκριμένα η πολιτική προστασία των μειονοτήτων απέναντι σε ένα καταπιεστικό ή και μη καταπιεστικό συμπεριληπτικό έθνος-κράτος ; Αυτά τα ερωτήματα δεν μπορούν να απαντηθούν αφηρημένα και έξω από ένα πλαίσιο συγκεκριμένης κατανόησης της ταξικής πάλης σε έναν κοινωνικό σχηματισμό όπως ο ελληνικός και έξω από ένα πλαίσιο ταξικής κατανόησης των διεθνών σχέσεων και των διεθνών ενδοκαπιταλιστικών και ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών. Ούτε έξω από μια βαθειά ιστορική κατανόηση των εθνικών και των διεθνών αντιθέσεων. Όπως και σε άλλα ζητήματα, ο δογματικός και φορμαλιστικός τρόπος προσέγγισης δεν απαντά ικανοποιητικά, καθώς οχυρώνεται πίσω από γενικότητες, αποφεύγει την σκέψη μέσα από αντιφάσεις —όπως αρμόζει στη μαρξιστική διαλεκτική σκέψη— και διαπράττει συνεχώς το σφάλμα της «λήψης του ζητουμένου». Οι «κακοί» δεν μπορεί παρά να αποδεικνύουν την «κακότητά» τους ή όπερ έδει δείξαι. Βεβαίως, η αντίθετη κριτική στάση σημαίνει και την υποχρέωση του κάθε αναλυτή και συγγραφέα να λαμβάνει υπ’ όψιν του τον πλούτο αλλά και την αντιφατικότητα της μαρξιστικής και γενικότερα της χειραφετητικής συζήτησης για το έθνος-κράτος και τον εθνικισμό, όπως αυτή αναπτύχθηκε από τον 19ο αιώνα μέχρι και σήμερα, και τις πολλές «γωνίες» της (βλ. απολύτως ενδεικτικά και σε Μ. Λεβί «Το εθνικό ζήτημα από τον Μαρξ μέχρι σήμερα», Αθήνα, 1993, Στάχυ, Π. Κονδύλη «Θεωρία του Πολέμου», Αθήνα 1998, Θεμέλιο, Α. Λιάκου «Πώς σκέφτηκαν το έθνος αυτοί που ήθελαν να αλλάξουν τον κόσμο», Πόλις κ.α. ). Κατά τα τελευταία χρόνια και σε συνδυασμό με την αντικατάσταση των αρχών της πρώιμης νεοτερικότητας από τις αντιλήψεις της μετανεοτερικότητας, αναπτύσσεται στην Κεντροαριστερά, στην Αριστερά και πολύ περισσότερο ακόμη στον αυτόνομο και αντιεξουσιαστικό χώρο ένας ορισμένος «αντιεθνικισμός», ο οποίος όχι μόνο διαγράφει κάθε δυνατή θετική δυναμική, η οποία μπορεί να προκύψει από την οντότητα και την λειτουργία του έθνους-κράτους, αλλά και θέτει ως ξεκάθαρο σκοπό την μεσοπρόθεσμη διάλυση/εξάλειψη των εθνών-κρατών υπέρ της «κοσμοπόλεως» είτε με την μορφή της περιφερειακής ή και παγκόσμιας διακυβέρνησης είτε με την μορφή της παγκόσμιας επικοινωνιακής αναρχίας (χωρίς, βεβαίως, να θεωρείται αναγκαία μια μεταβατική σοσιαλιστική εξουσία σε εθνική ακόμη κλίμακα). Πρόκειται, λοιπόν, για ένα πεδίο όπου οι φιλελεύθεροι «υπέρ της παγκοσμιοποίησης», οι «αντιεθνικιστές» αριστεροί και οι αντιεξουσιαστές συγκλίνουν και δίνουν τα χέρια. Το έθνος-κράτος γίνεται ένα βαρίδι για κάθε ριζοσπαστική αναζήτηση και μια «φυλακή των διαφορετικών» με αποτέλεσμα να αντιστρέφεται κατά 180 μοίρες ( αλλά και να αντιγράφεται, όπως θα φανεί, σε πολλά σημεία ) η παραδοσιακή εθνικιστική τοποθέτηση. Εκεί όπου ο παραδοσιακός αστικός εθνικισμός ορίζει το κοινωνικό και το δημόσιο συμφέρον πάντοτε από την σκοπιά του εθνικού συμφέροντος, το οποίο και αντιπαραθέτει σταθερά στα άλλα εθνικά συμφέροντα, ο μετανεοτερικός «αντιεθνικισμός» ( μ.α.) ξεκινά πάντοτε να ορίζει το δημόσιο συμφέρον από την σκοπιά του «αντι-έθνους», της αναγκαίας αποδόμησης δηλαδή και αποδιάρθρωσης των εθνικών κρατικών και πολιτιστικών δομών και την διαμόρφωση μιας διεθνούς ομοιογένειας και ισομετρίας. Η πορεία των καπιταλιστικών περιφερειακών και διεθνών ολοκληρώσεων, η οποία σχετικοποιεί την αξία αλλά δεν διαγράφει σε καμία περίπτωση τον ρόλο των εθνικών κοινωνικών σχηματισμών καθώς και των εθνών-κρατών (αντιθέτως, ενισχύει τα πιο ισχυρά καπιταλιστικά έθνη-κράτη και τις οικονομικές και πολιτικοστρατιωτικές τους μηχανές), βρίσκει έναν ισχυρό ιδεολογικό σύμμαχο στην «αντιεθνικιστική» Κεντροαριστερά και Αριστερά. Καθώς η ολοκλήρωση ενισχύει τις ανισόμετρες διακυβερνητικές, τις διοικονομικές αλλά και τις (επίσης «κατασκευασμένες» όπως ακριβώς και το νεότερο αστικό έθνος ) κοινές πολιτιστικές δομές, ο «αντιεθνικισμός» της μετανεοτερικότητας θεωρεί ως ταμπού και ως αδιανόητο το ενδεχόμενο μιας ρήξης σε εθνική κλίμακα (και όχι μιας «εθνικιστικής ρήξης») με την ολοκλήρωση και με βασικές όψεις του διεθνούς καπιταλιστικού και ιμπεριαλιστικού καταμερισμού εργασίας. Ακολουθώντας μια συλλογιστική, η οποία ταυτίζει ουσιαστικά το διεθνές εμπόριο και τις διεθνοποιημένες διαδικασίες κίνησης και λειτουργίας του κεφαλαίου με την διεθνή συνεργασία, τον αντιεθνικισμό και τον αντιρατσισμό, αυτά τα ρεύματα σκέψης (του μ.α.), με έναν τρόπο που θυμίζει την παλιά φιλελεύθερη «σχολή του Μάντσεστερ, θεωρούν ως προϋπόθεση για την κοινωνική χειραφέτηση την διαιώνιση των δομών των καπιταλιστικών συνεργασιών και ολοκληρώσεων. Το διεθνές εμπόριο, οι ισχυρές πια περιφερειακές δομές και η απολύτως ελεύθερη κίνηση των κεφαλαίων και των εργατών είναι ιστορικά προοδευτικές, ενισχύουν την ειρήνη, την αδελφοσύνη και τον οικουμενισμό (πράγμα που για μια περίοδο φαίνεται να το πίστευε και ο Μαρξ). Αν το κύριο εμπόδιο στην χειραφέτηση είναι ο παραδοσιακός αστικός εθνικισμός ή και απλώς το έθνος-κράτος, η σταδιακή «άρση» του μέσα από τις ολοκληρώσεις (η οποία, όμως, είναι περισσότερο φαντασιακή παρά πραγματική διαδικασία και αποδυναμώνει μόνο τα λιγότερο ισχυρά αστικά έθνη-κράτη ) δεν μπορεί παρά να υποβοηθά τις διαδικασίες χειραφέτησης. Ανεξάρτητα από το αν όντως η τάση κατάργησης ή έστω αποδυνάμωσης των εθνών-κρατών είναι πράγματι επαναστατική στην παρούσα φάση (και φαίνεται ότι αντιστοιχεί απλώς στην «παριοποίηση» ορισμένων εθνών-κρατών και στην αύξηση της ανισομετρίας), ακόμη και το τελικό μας όραμα, ο σοσιαλισμός-κομμουνισμός δεν θα οικοδομηθεί σε εθνική κλίμακα μεν αλλά και δεν θα εγκαταλείψει τις θετικές όψεις της «τοπικής διαφοράς» και της τοπικότητας δε. Η συνεργασία των μη κρατικών πια κοινοτήτων δεν σημαίνει ότι όλοι μας θα ενοποιηθούμε σε μια ομοιογενή και ομοιόμορφη εθνοτικά και πολιτιστικά κοινότητα. Όποιος πιστεύει ότι η διεθνής κομμουνιστική κοινότητα θα είναι τόσο ομοιογενής πολιτισμικά/τοπικά/εθνοτικά όσο και η Καμπότζη του Πολ Ποτ (παρά το ότι ο ίδιος άνθρωπος μπορεί να ομνύει στην «ταυτότητα» και την διαφορετικότητα των ατόμων και των μειονοτικών ομάδων και στην προστασία των δικαιωμάτων τους), πιστεύει λιγότερο στην συνεργασία των ελεύθερα συνεταιρισμένων παραγωγών και περισσότερο στον γκρίζο «κομμουνισμό των ομογενοποιητικών πολιτιστικών στρατοπέδων». Αλλά και πριν από το νεότερο αστικό έθνος είναι δύσκολο να αμφισβητηθεί ότι υπήρξαν σχετικά συνεκτικές (αν και αλληλομειγνυόμενες) προαστικές εθνότητες, οι οποίες στηρίζονταν σε κοινά πολιτιστικά, γλωσσικά, θρησκευτικά ή άλλα χαρακτηριστικά (και , βεβαίως, όχι στην βάση του κοινού αίματος ή της κοινής φυλετικής καταγωγής).

    «Ο ΕΧΘΡΟΣ ΤΟΥ ΕΧΘΡΟΥ ΜΟΥ», «ΤΟ ΠΡΑΓΜΑ» ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ

    Η τελευταία συζήτηση στον ΣΥΡΙΖΑ για τις υποψηφιότητες στην Θράκη και για την περίπτωση της κ. Σαμπιχά Σουλειμάν παρουσιάζει ένα ιδιαίτερο ενδιαφέρον από την σκοπιά των ρευμάτων του μ.α. και την εκφορά του πολιτικού τους λόγου. Προσωπικά, δεν γνωρίζω το συγκεκριμένο πρόσωπο ούτε και μπορώ να το αξιολογήσω θετικά ή αρνητικά ούτε και να το υπερασπιστώ —αν και, βεβαίως, αν ισχύουν όσα της καταμαρτυρούν, πρέπει να διερωτηθούμε με ποια ενημέρωση και αξιόπιστη διαβούλευση λαμβάνονται οι αποφάσεις στην Κεντρική Επιτροπή του ΣΥΡΙΖΑ. Δεν μου είναι, όμως, καθόλου αυτονόητα και συμπαθή πολλά από τα «αντιεθνικιστικά» επιχειρήματα όσων δημόσια αντιτάχθηκαν σε αυτήν την υποψηφιότητα και ισχυρίζονται μάλιστα ότι πέτυχαν την ακύρωσή της.

    Είναι απολύτως βέβαιο το ότι το ελληνικό κράτος άσκησε μια καταθλιπτική πολιτική διακρίσεων και παραβίασης της ισονομίας κατά της μουσουλμανικής κοινότητας από το 1923 μέχρι περίπου τις αρχές του 1990.Ότι πόνταρε στην αναλογική μείωσή της όσο και στην πολιτισμική της μείωση, διάβρωση και εξαφάνιση. Από αυτήν την οπτική γωνία, οι αντιδράσεις της μουσουλμανικής μειονοτικής κοινότητας υπήρξαν φυσικές και αναμενόμενες τόσο υπέρ της κατάργησης των αρνητικών διακρίσεων και της μη επαναφοράς τους. Είναι, επίσης, δεδομένο ότι η πολιτική διακρίσεων της Αθήνας απέναντι στην μουσουλμανική συνιστώσα της Θράκης ενοποίησε τους μουσουλμάνους συχνά υπό την τουρκογενή πολιτική και πολιτιστική ηγεμονία και τις πολιτικές της Άγκυρας και του τουρκικού προξενείου. Όμως, το συγκυριακό πολιτικό αποτέλεσμα μιας αρνητικής κρατικής πολιτικής για τα εθνικά και μειονοτικά ζητήματα δεν μπορεί να οδηγεί σε οντολογικές τοποθετήσεις για τον χαρακτήρα της μουσουλμανικής μειονότητας στην Θράκη ως «ενός συνεκτικού τουρκικού πράγματος».

    Αυτή η τοποθέτηση (όπως διατυπώθηκε από τον σ. Δ. Χριστόπουλο) είναι απολύτως προβληματική. Πρώτα απ’όλα, δεν είναι δυνατόν στα πλαίσια μιας «πολιτικής δικαιωμάτων» και στήριξης των μειονοτικών ομάδων εκ μέρους ενός «δικαιωματικού κόμματος» να χαρακτηρίζεις μια μειονότητα ως «πράγμα», εργαλειοποιώντας και υποβαθμίζοντας την υποκειμενικότητα όσων την συναποτελούν και τον πλούτο των πολιτιστικών και κοινωνικών της συλλογικών πρακτικών. Ακόμη και σε μια περίοδο και μια χώρα όπου τα πάντα «πραγματοποιούνται» και «φετιχοποιούνται» και όπου κάθε μορφή ανθρώπινης υποκειμενικότητας καταλήγει στο κέρδος, την υπεραξία, την ανεργία και την περιφρόνηση, οφείλουμε να είμαστε προσεκτικοί στις εκφράσεις μας και να μην προσβάλλουμε ανθρώπους, συλλογικότητες και ομάδες. Αυτό δεν εντάσσεται ως παρατήρηση στο ρεύμα του «πολιτικώς ορθού», με το οποίο, όπως είναι γνωστό, δεν έχω και τόσο καλή πολιτική και θεωρητική σχέση. Εντάσσεται σε μια λογική σεβασμού της αξίας των ανθρώπων ατομικά και συλλογικά, πράγμα που επιτάσσει ακόμη και αυτό το αστικό Σύνταγμα του 1975 (άρθρο 2 παρ.1 Σ), και που η Αριστερά οφείλει να ενισχύσει και όχι να άρει ως αξιακό προσανατολισμό ακόμη και στην πορεία προς τον σοσιαλισμό/κομμουνισμό.

    Ακόμη περισσότερο, στα πλαίσια της αρχής του αυτοπροσδιορισμού των μειονοτήτων αλλά και όσων ατόμων ανήκουν και εντάσσονται σε αυτές (όπως αυτό προβλέπεται και από τις διεθνείς συμβάσεις), δεν είναι νοητό και παραδεκτό να εντάσσονται ισοπεδωτικά όλοι όσοι/ες ανήκουν στην μουσουλμανική μειονότητα στο «τουρκικό πράγμα» συλλήβδην, παρά το γεγονός ότι μια σημαντική πλειοψηφία της μειονότητας είναι τουρκογενής, έχει τουρκική εθνική καταγωγή και πιθανότατα έχει διπλή εθνική συνείδηση (ελληνική και τουρκική συνάμα), πράγμα που συμβαίνει συχνά στις σύγχρονες κοινωνίες και είναι στοιχείο δύναμης της κοινωνίας και όχι αδυναμίας της. Για ποιόν λόγο, λοιπόν, η Αριστερά θα έπρεπε να ταυτίσει το σύνολο της μειονότητας με το τουρκικό έθνος και να την υπαγάγει έμμεσα στον πολιτικό έλεγχο του γειτονικού μας κράτους; Eκτός, αν υπάρχει η τοποθέτηση ότι η τουρκική εθνική ταυτότητα της μειονότητας στην Θράκη μπορεί παράλληλα προς την ελληνική και συνδεόμενη και με αυτήν σε αντίθεση προς τους παράλληλους εθνικισμούς να αποτελέσει ένα πεδίο φιλίας και συνεργασίας ανάμεσα στους λαούς. Όμως, αυτό δεν ειπώθηκε και είναι πιθανό να μην οφείλεται σε παραδρομή.

    Επίσης, στα πλαίσια της πολιτικής του αυτοπροσδιορισμού, είναι απολύτως θεμιτό και πιθανότατα ισχύον το αίτημα τμημάτων της μουσουλμανικής μειονότητας (όπως οι Πομάκοι, οι Ρομά κ.α. ή πάντως τμήματα αυτών των υπομειονοτήτων) να μην θέλουν να αυτοπροδιορίζονται ως Τούρκοι κατά την εθνική καταγωγή, να ζητούν την προστασία των ιδιαίτερων δικαιωμάτων τους και την μη διάκριση αλλά και κοινωνική προστασία και υποστήριξη από την πλευρά του ελληνικού κράτους. Δεδομένου ότι είναι επιπλέον και έλληνες πολίτες, αυτό αποτελεί αναφαίρετο δικαίωμά τους και υποχρέωση του ελληνικού κράτους. Ακόμη, δεν μπορεί να αγνοηθεί το ζήτημα της πιθανής νομικής σύγκρουσης ανάμεσα στα προστατευόμενα μειονοτικά πολιτισμικά και εθνοτικά δικαιώματα και σε ενδεχόμενες προσβολές οικουμενικής αξίας δικαιωμάτων όπως συμβαίνει ορισμένες φορές ανάμεσα στο ισλαμικό δίκαιο και πολιτισμό ή ορισμένες ακραίες εκφάνσεις του και στα δικαιώματα των γυναικών. Στις περιπτώσεις αυτές, καλώς ή κακώς, το ελληνικό κράτος οφείλει να διαιτητεύσει, να σταθμίσει και να επιλύσει αυτές τις συγκρούσεις όπως και κάθε άλλο κράτος που στηρίζεται στην ανεξιθρησκεία και στην «λαϊκότητα». Ποιός άλλος θα το κάνει; Το αν θα το κάνει καλόπιστα ή δόλια, αυτό αφορά τις πολιτικές και κοινωνικές δυνάμεις που θα το διαχειρισθούν και όχι την αναγκαία «κακή φύση του» ως έθνους-κράτους. Δεν είμαστε με την αφομοίωση-ισοπέδωση-απώλεια της «διαφορετικότητας» όμως δεν υπάρχει κανείς λόγος να επιζητούμε την ριζική αποσύνδεση των μειονοτήτων από τον πολιτικό και πολιτιστικό κορμό του ελληνικού κράτους.

    Το γεγονός ότι το εθνικό μας κράτος έχει ασκήσει συχνά —όπως και όλα τα εθνικά κράτη— καταπιεστικές πολιτικές ή πολιτικές διακρίσεων ή ακόμη και φονικές πολιτικές κατά των μειονοτήτων δεν μπορεί να οδηγεί στο συμπέρασμα ότι το «αντίπαλο» αστικό κράτος ή όποιο άλλο κράτος, όταν και όποτε αξιοποιεί στρατηγικά τα δικαιώματα των μειονοτήτων στην Ελλάδα, έχει δίκιο και είναι αξιόπιστο. Το ότι το ελληνικό κράτος προκάλεσε με την στάση του και έδωσε άλλοθι στην εισβολή του Αττίλα στην Κύπρο δεν νομιμοποιεί ούτε την απόβαση ούτε την κατοχή της βόρειας Κύπρου επί 40 χρόνια εκ μέρους της Τουρκίας. Το ότι ο Κεμάλ υπερασπίσθηκε στα 1920-1922 τον εθνικό χώρο του απέναντι σε μια ιμπεριαλιστική επέμβαση, δεν δικαιολογεί τις γενοκτονίες των Αρμενίων και άλλων εθνικών ομάδων από τον στρατό του. Το ότι ο Κάιζερ συνέβαλε σημαντικά στην έναρξη του Α’Παγκοσμίου Πολέμου δεν δικαιολογεί την αθλιότητα που επέφεραν οι Σύμμαχοι στην γερμανική κοινωνία με την Συνθήκη των Βερσαλιών. Δεν είναι δυνατόν να ζητωκραυγάζουμε υπέρ των διαδηλώσεων κατά του Ερντογάν στην Τουρκία, όταν τίθενται ζητήματα παραβίασης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην Τουρκία, αλλά να αναγνωρίζουμε έστω και έμμεσα έναν οιονεί διαιτητικό ρόλο στο «αντίπαλο» αστικό κράτος σχετικά με τα (πληττόμενα) δικαιώματα εντός της ελληνικής επικράτειας. Αν υπάρξει «τέτοιος» ρόλος, από ποιόν θα ασκηθεί; Από τα συμβούλια των τούρκων εργατών; Ακόμη λιγότερο θα έπρεπε να δεχθούμε —αν συνέβαινε, σήμερα πάντως δεν συμβαίνει— επιχειρήματα που νομιμοποιούν την στρατηγική χρήση των μειονοτήτων σε μια κατεύθυνση αλλαγής των συνόρων. Βεβαίως, υπάρχει και το παλαιό επιχείρημα ότι κάθε Αριστερά οφείλει, όντας μονοσήμαντα ντεφαιτιστική, να χτυπά τον δικό της εθνικισμό και μόνο. «Ο κύριος εχθρός είναι στην χώρα μας». Αυτό το επιχείρημα έχει αξία αν όντως ξεχνάς να βάλλεις κατά του δικού σου εθνικισμού και δικαιολογείς τις άδικες και άθλιες πρακτικές του δικού σου έθνους-όποιος το κάνει αυτό σε βάρος άλλων εθνών δεν αξίζει να είναι ο ίδιος ελεύθερος. Χάνει, όμως, κάθε αξία αν οδηγεί στο συμπέρασμα ότι οι «εθνικισμοί των άλλων» αντλούν πάντοτε από μια ορθολογική και δίκαιη πηγή ή ακόμη περισσότερο όταν οδηγεί στο συμπέρασμα ότι ο αντιιμπεριαλισμός ή γενικότερα η πάλη κατά των σχέσεων ασυμμετρίας και πολιτικής εξάρτησης εντός του διεθνούς καπιταλιστικού πλαισίου είναι —πάντοτε— ένας «εθνικισμός των μικρών» ή ένας «λόγος υπέρ του δικού μας ιμπεριαλισμού» που είναι πάνω κάτω κάτι σαν τον γερμανικό ή τον αμερικάνικο. Οδηγώντας το επιχείρημα ότι ο «εχθρός του εθνικισμού μας» είναι πάντοτε ένας σύμμαχος μπορούμε να αποδεχθούμε και τα μεγάλα ιμπεριαλιστικά κέντρα —και όχι απλώς την Τουρκία του Ερντογάν— ως αντικειμενικούς παίκτες του «αντιεθνικισμού» ή και του «αντιφασισμού» ακόμη. Μήπως έχουμε τρελλαθεί τελείως ή πρόκειται απλώς για την «διακριτική γοητεία του μεταμοντέρνου» πάνω μας ;

    *O Δημήτρης Μπελαντής είναι μέλος της ΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ

  26. Ο/Η Αναγνώστης ο αθηναίος λέει:

    Ορέ τι Μπελαντής και ρεφορμισμοί γενικότερα (πλάκα κάνω, αναφέρομαι στην ..καταγωγή του που ήταν από …ρου φου μεριά) πού να δεις Νίκο τι λένε οι κοετζήδες και ο δρόμος γενικότερα
    Στο άρθρο της καλύβας έχει και το λινκ του δρόμου

    http://panosz.wordpress.com/2014/04/29/roma-12/

  27. Ο/Η Left G700 λέει:

    Φίλε Αναγνώστη,

    Άκου για να θυμηθείς (ή για να μαθαίνεις: αμφιβάλλω αν τα γερόντια που σας κάνανε καθοδήγηση στην …προϊστορική περίοδο🙂 σκαμπάζανε και πολλά):

    Ο επαναστάτης που δεν ξέρει πότε πρέπει να γίνει ρεφορμιστής είναι κρέας για το εκτελεστικό απόσπασμα.

    Επί τής ουσίας δεν λέει κάτι διαφορετικό ο Ελληνιάδης. Απλώς, δεν θεωρητικολογεί όπως ο Μελαντής. Δεν υπάρχει κανένας λόγος για να φρίξει ο Νικάλφας. Εκτός αν κρατάνε ακόμα οι επιρροές από τις «κακές» παρέες που έκανε παλιά…😉🙂

    Τα λέμε

    ΥΓ Τι θα πει ήταν από …ρου φου μεριά; Πολύ προχώ αραμαϊκά για τα κιλά μου και δεν βγάζω άκρη!🙂

  28. Ο/Η Left G700 λέει:

    Μελαντής;;; Σιγά μην είναι κι ο Μελ Γκίμπσον! Μπελαντή τον λένε τον άνθρωπο!

  29. Ο/Η nikos__alfa λέει:

    Κάνα πιο μεγάλο δε βάζατε ορέ Λέφτηδες, να πάρω δουλειά και για το σπίτι;
    Πέσαμε σε κακή μέρα αλλά επιφυλάσσομαι για αργότερα. Μέχρι τότε τσιμπήστε και μια μαρτυρία λίγο διαφορετική από τις άλλες να πορέβεστε όλοι. (και να ερεθίζεστε ορισμένοι, χο χο.)
    Μια μαρτυρία που δείχνει ανάγλυφα την προχειρότητα που μας διακρίνει γενικότερα που σπάει τα ρεκόρ σε κρίσιμα ζητήματα ως συνήθως αλλά και αποκαλυπτική για τις κινούσες δυνάμεις γύρω από το συγκεκριμένο ζήτημα.

    Υγ.
    Σαπάκια , ξεσαπάκια κυβερνάνε ακόμη, δεν το πήρατε χαμπάρι.😉

    «Εκλεκτές» (για το ΥΠΕΞ) υποψηφιότητες στις ευρωεκλογές

    Γράφτηκε από τον Παναγιώτης Δημητράς

    Η Σαμπιχά Σουλεϊμάν, τέθηκε τελικά εκτός του ευρωψηφοδελτίου του ΣΥΡΙΖΑ. Την αντικατάσταση ακολούθησε εθνικιστική υστερία από τη Χρυσή Αυγή μέχρι τους αριστερούς εθνικιστές στο χώρο του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης.
    Η Σαμπιχά Σουλεϊμάν, τέθηκε τελικά εκτός του ευρωψηφοδελτίου του ΣΥΡΙΖΑ. Την αντικατάσταση ακολούθησε εθνικιστική υστερία από τη Χρυσή Αυγή μέχρι τους αριστερούς εθνικιστές στο χώρο του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης.
    Η υπόθεση της υποψηφιότητας της Σαμπιχά Σουλεϊμάν ανέδειξε με τον καλύτερο τρόπο πώς κράτος και κόμματα αντιμετωπίζουν τη μειονότητα και την ανάγκη από τη μια να αρνούνται την κυρίαρχη τουρκική της ταυτότητα αλλά από την άλλη να αποσπούν τις ψήφους της και μετά να την ξεχνούν.
    Συνήθως τα κόμματα επιλέγουν από τη μειονότητα της Θράκης υποψήφιους που μοιράζονται με αυστηρά πειθαρχημένο τρόπο τις μειονοτικές ψήφους ώστε να εκλέγονται δύο και, αν οι συνθήκες το επιτρέπουν, τρεις μειονοτικοί βουλευτές (όπως στην τρέχουσα Βουλή που παραλίγο να έχει τέσσερις μειονοτικούς βουλευτές). Όταν τα κόμματα απογοητεύουν τη μειονότητα, οι ψήφοι της (και μερικές φορές οι υποψήφιοί της) μετακινούνται ως μπλοκ από το ένα κόμμα στο άλλο, ενίοτε σε αντίθετη φορά με τις γενικές εκλογικές τάσεις στη χώρα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα, ο παραλίγο τέταρτος βουλευτής (με τη ΔΗΜΑΡ) τον Ιούνιο 2012, Ιλχάν Αχμέτ, είχε πάρει 13.789 σταυρούς το 2004 με τη ΝΔ και 14.189 σταυρούς το 2007 πάλι με τη ΝΔ, χάνοντας κάπου τις πρωινές ώρες της Δευτέρας την έδρα από τον Ευριπίδη Στυλιανίδη. Ακολούθησε τη ΝΔ στην καθίζηση του 2009 παίρνοντας μόνο 8.323 σταυρούς. Όμως, το Μάιο 2012, αν και πολιτευόταν με το πολύ μικρό κόμμα Δημοκρατική Συμμαχία της Ντόρας Μπακογιάννη, πήρε 10.569 ψήφους, ενώ τον Ιούνιο 2012 κατεβαίνοντας στη λίστα (χωρίς σταυρούς) της ΔΗΜΑΡ τη βοήθησε να ανεβεί, από 2.665 ψήφους το Μάιο σε 12.283 ψήφους τον Ιούνιο 2012, και να συγκεντρώσει ποσοστό 17,74%, σχεδόν τριπλάσιο από το εθνικό ποσοστό της ΔΗΜΑΡ και υπερδιπλάσιο από το δεύτερο μεγαλύτερο ποσοστό της στις εκλογικές περιφέρειες.

    Η μειονότητα φέτος αποφάσισε να εκδηλώσει τη βαθιά απογοήτευσή της κατεβάζοντας ανεξάρτητο ψηφοδέλτιο. Απογοήτευση που έχει σχέση και με το τραγικό επεισόδιο απαγόρευσης με κρατική παρέμβαση της χρήσης τουρκικής γλώσσας από μειονοτικό σε συνέδριο για τα 90 χρόνια της Συνθήκης της Λωζάννης, τον περασμένο Νοέμβριο στην Κομοτηνή. Έχει σχέση και με την απόφαση των ελληνικών δικαστικών αρχών να περιφρονήσουν τις πολλαπλές καταδίκες της Ελλάδας από το ΕΔΔΑ για την απαγόρευση λειτουργίας τουρκικών σωματείων. Στις 8 Απριλίου 2014, δήλωσαν πως «οι ψήφοι μας μέχρι σήμερα πήγαν σε εκείνους που μας θυμούνται πριν τις εκλογικές αναμετρήσεις, σε εκείνους που δίνουν υποσχέσεις που μένουν μόνο στα λόγια. Μετά από κάθε εκλογική αναμέτρηση ζήσαμε μια απογοήτευση. Πλέον, προκειμένου να μη ξαναζήσουμε μια τέτοια απογοήτευση ως Κόμμα Ισότητας Ειρήνης Φιλίας (ΚΙΕΦ) συμμετέχουμε στις ευρωεκλογές που θα πραγματοποιηθούν στις 25 Μαΐου 2014. Τις ευρωεκλογές τις βλέπουμε ως μια ευκαιρία για να διαδώσουμε τη φωνή μας, να τραβήξουμε την προσοχή στα προβλήματά μας που δεν λύνονται επί χρόνια και να αντιδράσουμε στη νοοτροπία που κάθε μέρα προσθέτει νέα προβλήματα στα ήδη υπάρχοντα». Μετά από αυτό όλοι οι πιθανοί υποψήφιοι από τη μειονότητα αρνήθηκαν να είναι υποψήφιοι με τα ελληνικά πολιτικά κόμματα για να στηρίξουν τον ανεξάρτητο συνδυασμό. Δημόσια γνωστή έγινε η απόσυρση του Ιλχάν Αχμέτ από το ευρωψηφοδέλτιο της ΔΗΜΑΡ που είχε σχεδόν επίσημα ανακοινωθεί. Όπως και η αδυναμία του ΠΑΣΟΚ να βρει επί ένα μήνα το 42ο υποψήφιο ευρωβουλευτή, «τον μουσουλμάνο συμπολίτη μας από τη Θράκη που θέλουμε να εκφράζει γνήσια το χώρο του», όπως είπε ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ Ευάγγελος Βενιζέλος κατά την παρουσίαση των άλλων 41 υποψηφίων της Ελιάς.

    Μετά την ανακοίνωση καθόδου του ανεξάρτητου μειονοτικού συνδυασμού, το «βαθύ κράτος» αποφάσισε να απαντήσει. Κατόρθωσε δε να βάλει την τελευταία στιγμή (μάλλον χωρίς καν να το γνωρίζουν τα ενδιαφερόμενα άτομα) δύο εκλεκτούς του υποψήφιους. Στη ΝΔ, που ελάχιστες μειονοτικές ψήφους πήρε το 2012 λόγω της ηγεσίας Αντώνη Σαμαρα, τον εθνοτικά Πομάκο Ιλιάς Καράνταη, «Υπάλληλο ΚΕΠ Δήμου Μύκης, Έφεδρο ανθυπολοχαγό πεζικού με ενδιαφέροντα… Μέλος του Συνδέσμου Έφεδρων Αξιωματικών Ξάνθης», όπως λέει το βιογραφικό του, χωρίς κανένα πολιτικό παρελθόν. Το ότι δεν το γνώριζε φάνηκε από το ότι δεν πρόλαβε να πάρει το αεροπλάνο να κατέβει στην Αθήνα κατά την παρουσίαση του ευρωψηφοδελτίου. Στον ΣΥΡΙΖΑ έβαλαν τη Ρομά Σαμπιχά Σουλεϊμάν, την οποία το υπουργείο Εξωτερικών στέλνει σε διεθνή συνέδρια για να επιτίθεται στο κυρίαρχο τουρκικό στοιχείο της μειονότητας. Όποιος/α αναρωτηθεί καλόπιστα πώς είναι δυνατό το ΥΠΕΞ να βάζει υποψήφιο στον ΣΥΡΙΖΑ, ας ανατρέξει στα κείμενα των Μπάμπη Γεωργούλα και Αριστείδη Μπαλτά στην Αυγή, μόλις στις 16 και 25 Μαρτίου 2014, για τον «ακατάλληλο για αυτή τη θέση […] διπλωματικό σύμβουλο σε επικίνδυνη σύγχυση» του Προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξη Τσίπρα, Πρέσβη Γιώργο Αϋφαντή, που όπως γνωρίζουμε καλά έχει την ίδια αντιμειονοτική θέση με τη συντριπτική πλειονότητα των λοιπών διπλωματών. Το ότι ούτε η Σαμπιχά Σουλεϊμάν ήξερε για την υποψηφιότητά της φάνηκε από το γεγονός πως και όταν επιλέχτηκε πανηγυρικά από την Κεντρική Επιτροπή ανακοινώθηκε το όνομά της ως «Σετιχά» αντί «Σαμπιχά». Όπως και από μια προσωπική εμπειρία:

    Στις 11 το πρωί της επόμενης ημέρας από την επιλογή της, δέχθηκα τηλεφώνημα από το αρμόδιο γραφείο του ΣΥΡΙΖΑ που μου ζήτησε το τηλέφωνό της, επειδή όπως μου είπαν είναι γνωστό πως έχω επαφές με τους Ρομά… Γι’ αυτό άλλωστε στο κείμενό της, μετά την αντικατάστασή της, δήλωσε πως η επιλογή της «ήταν πολύ ξαφνικό» (και) γι’ αυτήν.

    Ήταν αναπόφευκτο πως θα υπήρχε η αντίδραση από την υπόλοιπη μειονότητα, την κυρίαρχη ταυτότητα της οποίας στόχευε η επιλογή της (όπως και η επιλογή του υποψήφιου της ΝΔ). Στον πίνακα από έρευνα για την ΕΕ που παρατίθεται (πρόγραμμα euromosaic http://www.uoc.edu/euromosaic/web/document/turc/an/e1/e1.html) φαίνεται πως, το 1996, 80% των μειονοτικών είχαν (και) τουρκική ταυτότητα, έναντι μόνο 10% που είχαν (και) ελληνική ταυτότητα.

    danai-table

    Αν ο ΣΥΡΙΖΑ επέμενε στην υποψηφιότητα αυτή, οι δύο μειονοτικοί βουλευτές του, ο εθνοτικά Πομάκος Χουσεΐν Ζεϊμπέκ και ο Αϊχάν Καραγιουσούφ, μάλλον θα αποχωρούσαν από τον ΣΥΡΙΖΑ, όπως και ο ιστορικά πρώτος αριστερός μειονοτικός βουλευτής Μουσταφά Μουσταφά. Ίσως τον ίδιο δρόμο ακολουθούσε και ο υποψήφιος ευρωβουλευτής αναπληρωτής καθηγητής στο Πάντειο με εξειδίκευση στα μειονοτικά Δημήτρης Χριστόπουλος. Και ο ΣΥΡΙΖΑ θα στιγματιζόταν για πάντα στη μειονότητα με τρόπο ανάλογο του Αντώνη Σαμαρά. Τελικά πρυτάνευσε η λογική πως, όπως εύστοχα είπε η βουλευτής της ΔΗΜΑΡ Μαρία Γιαννακάκη που γνωρίζει πολύ καλά τα μειονοτικά, «το να υιοθετείς άκριτα τον εθνικισμό του άλλου δεν είναι διεθνισμός… Αλλιώς λέγεται». Η Σαμπιχά Σουλεϊμάν αποσύρθηκε και αντικαταστάθηκε από τον νεολαίο του ΣΥΡΙΖΑ Ξάνθης Μεστάν Οσμάν Ουμίτ. Βέβαια, παρ’ όλο που η αλλαγή ανακοινώθηκε πολλές ημέρες μετά την απόφασή της, ο ΣΥΡΙΖΑ έκανε το θαύμα του ανακοινώνοντας το όνομά του ως «Ουμίζ» και χωρίς κανένα βιογραφικό στοιχείο.

    Την αντικατάσταση ακολούθησε εθνικιστική υστερία από τη Χρυσή Αυγή μέχρι τους αριστερούς εθνικιστές στο χώρο του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και από σχεδόν όλες τις εφημερίδες, που άλλωστε συνήθως καλύπτουν τα μειονοτικά με τρόπο αρεστό στο ΥΠΕΞ. Απολαυστικές ήταν οι αναφορές τους στη Σαμπιχά που την παρουσίαζαν ως «Πομάκα» ή -αποκορύφωμα- «Πομάκα Ρομά». Επίσης, σχεδόν όλα τα ΜΜΕ αναπαρήγαγαν, σχεδόν δύο χρόνια αργότερα, μια ομιλία της Σαμπιχά Σουλεϊμάν στον ΟΗΕ το 2012. Στην ομιλία αυτή μεταξύ άλλων έλεγε: «Θέλουμε να έχουμε καλή εκπαίδευση στη γλώσσα του κράτους που ζούμε. Το κράτος δεν κάνει αρκετά. Θέλουμε περισσότερα δημόσια σχολεία». Η αναφορά αυτή προσβάλλει τις καθηγήτριες Άννα Φραγκουδάκη, Θάλεια Δραγώνα και Θεανώ Καλλινικάκη, των οποίων το Πρόγραμμα Εκπαίδευσης Παιδιών της Μουσουλμανικής Μειονότητας είχε πετύχει στο τέλος της προηγούμενης φάσης (2006-2007) να πηγαίνουν μόνο από την κοινότητα Ρομά του Δροσερού 654 παιδιά (36 ηλικίας δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης) σε έξι σχολεία, ενώ σήμερα ο αριθμός αυτός έχει αυξηθεί. Υπάρχει άλλη κοινότητα Ρομά στην Ελλάδα με τέτοια πρόσβαση στην εκπαίδευση;

    Στις δηλώσεις της μετά την αντικατάστασή της, η Σαμπιχά Σουλεϊμάν πρόσθεσε: «Δεν μετανιώνουμε, που χάρη στο εκπαιδευτικό έργο που προσφέραμε, υπερτριπλασιάστηκε ο αριθμός των Ρομά μαθητών και μειώθηκε δραστικά η σχολική διαρροή μεταξύ των μαθητών μας. Βοηθήσαμε έτσι στη δημιουργία και δεύτερου δημοτικού σχολείου καθώς και γυμνασίου. Δεν μετανιώνουμε που, για πρώτη φορά στην ιστορία του οικισμού μας, τα παιδιά μας φοιτούν στο Γυμνάσιο και στο Λύκειο». Εκπαιδευτικό έργο πρόσφερε λοιπόν η -όπως αυτοαποκαλείται- «αμόρφωτη τσιγγάνα» και όχι το πανεπιστημιακό πρόγραμμα… Βέβαια σήμερα μίλησε για εκπαιδευτικό πρόγραμμα που κάνει θαύματα, ενώ στον ΟΗΕ έλεγε πως έχουν κακή εκπαίδευση… Ζήτησε επίσης και ζητάει δημόσια σχολεία – εννοώντας όχι μειονοτικά. Μόνο που στο Δροσερό υπάρχουν δύο δημόσια δημοτικά και κανένα μειονοτικό: το ότι είναι και τα δύο σχολεία-γκέτο δεν την απασχολεί, προφανώς…

    Τέλος, στη μισαλλόδοξη δήλωσή της στο ηλεκτρονικό Βήμα (22/4/2014) δικαίωσε εκ των υστέρων όσους/ες τη συνέδεσαν με τον ελληνικό εθνικισμό και το Δίκτυο 21, και κατέδειξε πως οι θέσεις της δεν είχαν καμιά σχέση με τον ΣΥΡΙΖΑ:

    Δυστυχώς, με δηλώσεις τους, δήθεν αριστεροί καθηγητές πανεπιστημίου μας μαλώνουν που επιμένουμε να αυτοπροσδιοριζόμαστε ως Τσιγγάνοι. Δεν έχουν βέβαια πατήσει το πόδι τους στο Δροσερό. Σιχαίνονται να πιούν ένα καφέ στα γραφεία του συλλόγου μας. Προτιμούν την ασφάλεια του Κολωνακίου. Μας αντιμετωπίζουν ως αναλώσιμες μονάδες στα παιγνίδια εντυπώσεων που θέλουν να παίξουν… Με ενοχλεί που οι ιδέες τους περνούν για αριστερές… Να γίνει κατανοητή από την Αριστερά η δυναμική που προέρχεται από τους απλούς ανθρώπους του χωριού μας και σκοπεύει να γιατρέψει βαθιές πληγές που, δεκαετίες ανήθικης πολιτικής και συναλλαγής με το προξενείο, μας κρατούν στο απόλυτο περιθώριο της κοινωνίας και ομήρους των γνωστών υπηρεσιών της Τουρκίας… Εύχομαι κάποιοι «αριστεροί» που διέπρεψαν εναντίον μας τις τελευταίες ημέρες στα μέσα ενημέρωσης να προσπαθήσουν να συγκρατήσουν τον αβυσσαλέο τους ρατσισμό και την απέχθεια που νιώθουν απέναντι σε αμόρφωτες τσιγγάνες, που τολμούν να κάνουν πολιτική για να βελτιώσουν τη ζωή των παιδιών τους και τις συνθήκες ύπαρξης των συγχωριανών τους. Ας αναρωτηθούν λοιπόν ποιους εξυπηρετούν με τους ψευδείς και συκοφαντικούς σε ορισμένες περιπτώσεις ισχυρισμούς τους σε βάρος μου όταν την ίδια επίθεση δέχτηκα από ακροδεξιές ομάδες στο Διαδίκτυο.

    Το τελευταίο είναι, φυσικά, ψευδέστατο. Ιδού η αντίδραση της Χρυσής Αυγής: «Οι τουρκοπροσκυνημένοι του ΣΥΡΙΖΑ χαρίζουν στην Τουρκία την μουσουλμανική μειονότητα. Πρωτεργάτης της τουρκικής προπαγάνδας ο άντρας της «ανεξάρτητης» δημοσιογράφου και υβρίστριας της Χρυσής Αυγής, Κατσίμη» [εννοεί τον Δημήτρη Χριστόπουλο].»

    Θα κλείσω με μια προσωπική παρατήρηση. Τη Σαμπιχά Σουλεϊμάν την παρακολουθώ για χρόνια και την έχω συναντήσει στην πρώτη αποστολή της από το ΥΠΕΞ σε συζήτηση για τις μειονότητες στην Ελλάδα στο Ευρωκοινοβούλιο. Όπως άλλωστε θα διαπίστωσαν όσοι/ες την άκουσαν σε ζωντανές συνδέσεις, ακριβώς γιατί είναι όπως λέει αμόρφωτη, είναι αδύνατο να γράψει τα παραπάνω κείμενα που διάβασε στον ΟΗΕ ή έδωσε στο Βήμα.

    Οι χειριστές της είναι και λογογράφοι της.😉

    «

  30. Ο/Η Αναγνώστης ο αθηναίος λέει:

    Νίκο ρώτα το Λέφτη που τα ξέρει αυτά ποιος είχε πει ότι το τέλος του κατήφορου είναι ο πάτος, δεν αναφέρομαι σε σένα προσωπικά αλλά στην πορεία σχετικά με τις πηγές (σου).

    Λέφτη τι αραμαϊκά, τα αρχικά του Ρήγα Φεραίου είναι (ρου φου)🙂

  31. Ο/Η nikos__alfa λέει:

    Αναγνώστη
    τέτοιες ανησυχίες για τις πηγές δεν σε βλέπω να τις έχεις όταν προέρχονται από τα κυρίαρχα μέσα.
    Το αντίθετο, σκίστηκες να υπερασπιστείς τις ηθικές αξίες που ντε φάκτο αντιπροσωπεύει ο Μητσός και τα Νέα. Τις οποίες δεν τις έθιξε και κανείς – ειρήσθω εν παρόδω. 😉

    Δεν μας εξηγείς πως απέκλεισες το ενδεχόμενο ο Δημητράς να λέει την αλήθεια ή να πιστεύει στ αλήθεια αυτά που γράφει παρά να είναι ένας ακόμη προπαγανδιστής που κατηφορίζει προς τον πάτο ή αυτός στερείται εξ αρχής επαγγελματικού ήθους και υπόστασης επειδή κάπου ψελλίζει ότι η αποπομπή της Σαμπιχά ήταν εν μέρει δικαιολογημένη για τον Σύριζα – και σε πιάνουν οι …αλλεργίες σου; ( άσχετα από τον άθλιο τρόπο του χειρισμού του όλου ζητήματος)

  32. Ο/Η Left G700 λέει:

    Φίλε Νικάλφα,

    Δεν ξηγιέσαι καθόλου μα καθόλου καλά!🙂 Σου βάζω Μπελαντή και μου βάζεις …Δημητρά;;;:mrgreen:🙂 Ο άνθρωπος δεν παίζεται. Στη δε διαστρέβλωση συναγωνίζεται τον Λασκαράτο. Εντάξει, ερασιτεχνικά λειτούργησε ο ΣΥΡΙΖΑ σε όλη αυτή την ιστορία. Αλλά, θα βάλουμε διαιτητές τους κοσμοπολίτες φιλελέδες; Δεν λέει, ρε γμτ…

    Τα λέμε

    ΥΓ Μην τσιμπήσεις από τις προβοκάτσιες του Αναγνώστη.🙂 Τα παραπάνω δεν είναι κριτική. Τι κριτική να κάνω όταν δεν ξέρω αν και ποιους από τους ισχυρισμούς τού Δημητρά συμμερίζεσαι; Λέω απλώς τη γνώμη μου για δαύτον και το σινάφι του.

  33. Ο/Η Left G700 λέει:

    Φίλε Αναγνώστη,

    Απ’ όσο ξέρω, την ατάκα ότι το τέλος τού κατήφορου είναι ο πάτος τη λένε οι μισοί αριστεροί στους άλλους μισούς και τούμπαλιν! Πού να βρω άκρη;🙂

    Α, Ρήγας Φεραίος… Μπράβο μνήμη!🙂

    Τα λέμε

  34. Ο/Η Left G700 λέει:

    Φίλε Νικάλφα,

    Όταν ποστάριζα το πρώτο από τα δύο παραπάνω σχόλια γράφαμε μαζί και δεν είδα την απάντησή σου προς τον Αναγνώστη. Τώρα έχω κάπως περισσότερες πληροφορίες και υλικό για την άποψή σου. Θα περιμένω όμως να μαζέψω κι άλλες από την πιθανή συζήτησή σας, πριν πάρω το λόγο.

    Τα λέμε

  35. Ο/Η nikos__alfa λέει:

    Λέφτηδες
    έκανα μια μικρή προσπάθεια για το κείμενο του Μπελαντή αλλά δεν έφθασα σε κάποιο συγκεκριμένο συμπέρασμα. Δεν είδα και κάποιο συγκεκριμένο διά ταύτα στο φινάλε, να ομολογήσω την αδυναμία μου.
    Όσο για τους διαιτητές που λέτε απορώ με την ευκολία που απορρίπτετε συνολικά τους φιλελεύθερους. Τι στο καλό οι αριστεροί δεν είναι ΚΑΙ φιλελεύθεροι;🙂
    Όσο για το τι συμμερίζομαι από τον Δημητρά έχετε δίκιο που κρατάτε …πισινή.😉

  36. Ο/Η Αναγνώστης ο αθηναίος λέει:

    Λέφτη τι μνήμη, σαν χθες ήταν σου λέω (περί Μπελαντή)🙂
    Η ..εμβληματική φράση αποδίδεται στο Νίκο Ζαχαριάδη με την προσθήκη «του οπορτουνισμού» μετά τον «κατήφορος» (χο χο χο)

  37. Ο/Η nikos__alfa λέει:

    Καλή Πρωτομαγιά και καλό μήνα σε όλους!🙂

    υγ
    Οι έχοντες γίδα στην πλάτη να την …κατεβάσουν για βοσκή στας εξοχάς και να περάσουν καλά, χε χε. 😛

  38. Ο/Η Αναγνώστης ο αθηναίος λέει:

    Καλό μήνααααααααα!!

  39. Ο/Η nikos__alfa λέει:

    100 χρόνια πριν.
    100 χρόνια πριν άνθρωποι διεκδικούν τη ….ζωή τους.
    Διεκδικούν ένα χαμόγελο, μια στιγμή ξεκούρασης, ένα ζεστό πιάτο φαγητό, έναν γιατρό για τον πόνο τους, ένα τραγούδι, λίγο χορό, ένα χάδι για το παιδί και τη γυναίκα τους, τη στοιχειώδη ανθρώπινη αξιοπρέπεια!
    Και απέναντι τους βρίσκεται ο αφέντης Ροκφέλερ, τοκογλύφοι δουλέμποροι, πληρωμένοι πιστολάδες, πολυβόλα αυτοκινούμενα, πείνα, εκβιασμός και αδυσώπητη βία άριστα απολογημένη κάτω από τον φερετζέ της νομιμότητας και του «εθνικού» συμφέροντος ενός χυδαίου εκμεταλλευτικού κράτους κοτζαμπάσηδων της «ανάπτυξης και της πρoόδου», που δε διστάζει να εξαπολύσει καυτό μολύβι, να χύσει το αίμα παιδιών και γυναικών, να κάψει και να εξανδραποδίσει τους δούλους που σήκωσαν κεφάλι – για να δουν πριν πεθάνουν αυτό που νοστάλγησαν όσο τίποτε άλλο.

    Τον ουρανό και τον ήλιο πριν χαθεί η ανάμνηση του στα δωδεκάωρα των υγρών, σκοτεινών, υπόγειων στοών των ανθρακωρυχείων !

    Και ποιος θα περίμενε βυθισμένος στον καναπέ της κλεμμένης ευημερίας, μασουλώντας ποκ κορν απέναντι από μια smart οθόνη με λαμπερά χρώματα θα «απολάμβανε» το ίδιο σκηνικό φρίκης που βρήκε την …αντοχή μέσα στον ωκεανό της αδιαφορίας (μας) να επαναληφθεί …ανανεωμένο μετά από έναν ολόκληρο αιώνα στα ορυχεία της Ν. Αφρικής!

  40. Ο/Η nikos__alfa λέει:

    Λούης Τίκας: Ο Έλληνας συνδικαλιστής στο Κολοράντο και η σφαγή στο Λάντλοου!

    Ενας ‘Ελληνας ανθρακωρύχος έχει μετατραπεί σε σύμβολο των εργατικών αγώνων στις ΗΠΑ και το μνημείο του στο Κολοράντο κηρύχθηκε επίσημα ως εθνικός ιστορικός τόπος.

    Ο Λούης Τίκας έμεινε στην Ιστορία ως ο πρωταγωνιστής μίας μεγάλης απεργίας στα ανθρακωρυχεία, η οποία, έπειτα από μήνες, κατέληξε στη σφαγή του Λάντλοου. Ηταν Δευτέρα του Πάσχα 19 Απριλίου του 1914, όταν η ιδιωτική φρουρά των ορυχείων και η εθνοφυλακή, με μυδραλιοβόλα άνοιξαν πυρ κατά των απεργών που είχαν στρατοπεδεύσει στην κοιλάδα. Από το μακελειό σκοτώθηκαν 50 απεργοί, πολλοί τραυματίστηκαν, ενώ γυναικόπαιδα κάηκαν από τη φωτιά. Ανάμεσα στα θύματα και 17 Ελληνες, μεταξύ αυτών ο Ηλίας Σπαντιδάκης, όπως ήταν το πραγματικό όνομα του Λούη Τίκα από τα Λούτρα Ρεθύμνου.

    Η ιστορία έρχεται εκ νέου στο φως από τον ανιψιό του, κ. Γιώργο Σταυρουλάκη, που συμπτωματικά έμαθε λεπτομέρειες για τα γεγονότα της εποχής και ύστερα από εντατική έρευνα κατέγραψε την ιστορία του προγόνου του σε ένα βιβλίο με τίτλο «Λούης Τίκας: Ο ήρωας της ξενιτιάς». Πριν από λίγο καιρό ο κ. Σταυρουλάκης ταξίδεψε στην Αμερική, έφτασε στη μακρινή πόλη Τρινιτάν στο Κολοράντο, όπου διαπίστωσε ότι ο πρόγονός του αποτελεί σημείο αναφοράς.

    «Εμεινα έκπληκτος από την τιμή που γίνεται στον ήρωα του εργατικού αγώνα. Εφτασα στην πόλη, όπου υπάρχει ο τάφος του, καθώς και άλλων Ελληνων που σκοτώθηκαν στη σφαγή. Η μνήμη του βρίσκεται εκεί, στον λόφο της Πυθίας. Σε κεντρικό σημείο της πόλης βρίσκεται το μνημείο με το άγαλμά του.

    Ακριβώς εκεί υπάρχει ακόμα ένα από τα ορύγματα που έσκαψαν για να προφυλαχθούν τα γυναικόπαιδα που τελικά έκαψε η εθνοφρουρά. Μάλιστα έμαθα ότι το 2009 η αμερικανική κυβέρνηση χαρακτήρισε το μνημείο ως εθνικό ιστορικό τόπο», λέει ο κ. Γιώργος Σταυρουλάκης.

    «Επίσης το ιστορικό μουσείο της πόλης έχει αφιερώσει ένα από τα πέντε κτίρια στον Λούη Τίκα και τους συντρόφους του, όπου περιλαμβάνονται φωτογραφική έκθεση, πολλά βιβλία που έχουν γραφεί και υλικό εποχής. Τα συνδικάτα ανθρακωρύχων τιμούν ιδιαίτερα τη θυσία τους, ενώ κάθε καλοκαίρι εκεί λαμβάνει χώρα το συνέδριο των ανθρακωρύχων από όλη την Αμερική».

    Η απεργία στα ανθρακωρυχεία ξεκίνησε 13 Σεπτεμβρίου του 1913 με αίτημα ανθρώπινα δικαιώματα και καλύτερες συνθήκες εργασίας.

    Ανάμεσα σε 11.000 απεργούς υπήρχαν και 800 Ελληνες προερχόμενοι κυρίως από την Κρήτη και τη Μυτιλήνη. Επί μήνες άντεξαν στον κρύο καταυλισμό και είχαν να αντιμετωπίσουν μαζί με την ανέχεια, τις παντοδύναμες εταιρείες που είχαν επιστρατεύσει ιδιωτικούς αστυνομικούς και φύλακες.

    Ο ηγέτης των απεργών ήταν ένας νέος Κρητικός, που είχε ταξιδέψει στην Αμερική από τη Λούτρα του Ρεθύμνου, είχε πρωτοστατήσει στην απεργία και εμψύχωνε τους εργάτες να συνεχίσουν.

    «Ο Λούης Τίκας κατάφερε σε μια δύσκολη εποχή με τις συνθήκες δουλειάς που επικρατούσαν, να ενώσει ανθρακωρύχους από 26 εθνικότητες, που δεν γνώριζαν ούτε την αγγλική γλώσσα», λέει στο Έθνος, ο κ. Γ. Σταυρουλάκης. «Κατάφερε να συνεννοηθεί μαζί τους, αλλά και να τους κάνει να τον πιστέψουν και να τον ακολουθήσουν σε έναν μεγάλο αγώνα».

    Από την Κρήτη στις ΗΠΑ
    Το ελληνικό όνομα του Τίκα ήταν Ηλίας Σπαντιδάκης. Γεννήθηκε στα Λουτρά Ρεθύμνου το 1886 και ο πατέρας του ονομαζόταν Αναστάσιος. Το 1906 σε ηλικία 20 ετών μετανάστευσε στις ΗΠΑ. Πριν φύγει έβγαλε μια φωτογραφία φορώντας την παραδοσιακή κρητική στολή και την άφησε ως ενθύμιο στους συγγενείς του. Δεν επρόκειτο να ξανανταμωθούν.

    Στις ΗΠΑ μετέτρεψε το όνομά του στο αγγλοσαξονικό Λούης Τίκας (Luis Tikas), με το οποίο έμελλε να γραφεί στην ιστορία των συνδικαλιστικών αγώνων. Από το λιμάνι της Νέας Υόρκης πήγε στο Κολοράντο. Εγκαταστάθηκε στο Ντένβερ κι άρχισε να δουλεύει στα χαλυβουργία του Πουέμπλο καμιά τριανταριά μίλια μακριά, με ημερομίσθιο $1,75, για δώδεκα ώρες την ημέρα.

    Το 1910 ορκίστηκε Αμερικανός πολίτης και άνοιξε καφενείο στην οδό Μάρκετ του Ντένβερ, μια εργατική γειτονιά που έγινε η τοπική Greektown. Την εποχή εκείνη στο Ντένβερ ζούσαν 240 Έλληνες.

    Συμπτωματικά, απέναντι απ’ το καφενείο βρίσκονταν τα γραφεία της τοπικής οργάνωσης των Βιομηχανικών Εργατών του Κόσμου (Wobblies).
    Ο Τίκας, είτε έγινε από την αρχή μέλος των Wobblies είτε όχι, ήταν αποφασισμένος να αφομοιωθεί στην καινούρια χώρα. Αρχικά, προσπάθησε να μπει στο αστυνομικό σώμα αλλά απερρίφθη εξαιτίας της εμπλοκής του με τους Wobblies. Υπάρχουν πληροφορίες ότι ήταν επικεφαλής ενός συνδικάτου λούστρων που το 1910 έκαναν απεργία ζητώντας αύξηση 100% (από πέντε σε δέκα σεντς!). Άλλοι λένε πως δούλευε για μια ασφαλιστική εταιρία.
    Έτσι κι αλλιώς, ο Λούης Τίκας αναδείχτηκε σε ηγετική μορφή ανάμεσα στους συμπατριώτες του: μιλούσε καλύτερα αγγλικά απ’ οποιονδήποτε άλλον, και έστελνε τα εμβάσματα στην Ελλάδα για λογαριασμό των συμπατριωτών του που δεν ήξεραν πώς να φερθούν στο ταχυδρομείο και στην τράπεζα. Ήταν τζέντλεμαν: οι φωτογραφίες της συλλογής Ντολντ, που υπάρχουν στην πολιτειακή βιβλιοθήκη του Ντένβερ, δείχνουν έναν Αμερικανό πολίτη χωρίς μουστάκι – κάτι ασυνήθιστο για την κρητική κοινότητα – που δεν θα ξεχώριζε από έναν ντόπιο.

    Συνδικαλιστής – Ηγέτης
    Ο Τίκας δεν ήταν συνειδητός ριζοσπάστης. Οι ενέργειές του ξεκινούσαν από το παραδοσιακό ελληνικό φιλότιμο. Και ο κόσμος γύρω του είχε ανάγκη από φιλότιμο. οι Έλληνες του Κολοράντο βρίσκονταν στο έλεος των εταιριών και των αφεντικών. Την εποχή που ο Λούης Τίκας έφτασε στο Ντένβερ, το μεγάλο αφεντικό ήταν ο Λεωνίδας Σκλήρης, από τη Σπάρτη, ένα είδος εργατοπατέρα που έλεγχε τους Έλληνες εργάτες όχι μόνο στο Κολοράντο αλλά στη Γιούτα και τη Νεβάδα. Τους εύρισκε δουλειά στα ορυχεία με συνθήκες μεσαιωνικές και αμοιβές χειρότερες από των άλλων εθνοτήτων. Οι «Έλληνες του Σκλήρη» εργάζονταν για $1,75 την ημέρα ενώ οι Γερμανοί και οι Ουαλοί έπαιρναν $2,50.
    Η κατάσταση στα ορυχεία ήταν όντως μεσαιωνική. Από το 1910 ως το 1913, 618 ανθρακωρύχοι είχαν χάσει τη ζωή τους σε εργατικά ατυχήματα. Τα ημερομίσθια ήταν τόσο χαμηλά ώστε πολλές οικογένειες ικανοποιούνταν με τις «αποζημιώσεις θανάτου» που έφταναν τα εφτακόσια δολάρια (χώρια το φέρετρο των είκοσι δολαρίων).

    Ανάμεσά τους δούλευαν 350 περίπου Έλληνες. Η δουλειά τους ήταν πολύ σκληρή, με αποτέλεσμα σε δυο χρόνια να υπάρχουν 13 θάνατοι Ελλήνων και πολλοί τραυματισμοί.Επίσης, ήταν κακοπληρωμένη και γινόταν μεγάλη εκμετάλλευση από τις εταιρίες σε βάρος των εργατών. Σπίτια και καταστήματα ανήκαν στην εταιρία των ορυχείων, η οποία κοστολογούσε τη χρήση και τα ψώνια 25 % ακριβότερα από την ελεύθερη αγορά.
    Επιλογή άλλη δεν υπήρχε, αφού οι εργάτες ήταν υποχρεωμένοι να κατοικούν και να ψωνίζουν από την εταιρία, η οποία τους πλήρωνε σε κουπόνια ανταλλάξιμα μόνο στα ταμεία των δικών της καταστημάτων. Το 1912, ο Λούης Τίκας εγκατέλειψε το καφενείο. Το Νοέμβριο του 1912 βρισκόταν στα ορυχεία του Φρέντερικ στο Κολοράντο, που ήταν σκλαβοπάζαρα. Στις 19 Νοεμβρίου ήταν επικεφαλής των 63 Ελλήνων που κατέβηκαν σε απεργία.
    Τότε αναδείχτηκε η ηγετική κορφή του συνδικαλιστή Τίκα, με αποτέλεσμα να κερδίσει την εμπιστοσύνη των συμπατριωτών του, που αναζητούσαν τρόπους να απαλλαγούν από εργατοπατέρες τύπου «Σκλήρη». Στη διάρκεια αυτής της απεργίας συνέβησαν πολλά: όργιο εγκάθετων, προβοκάτσιες (μπήκε φωτιά στο κτίριο δίπλα στο πηγάδι του ορυχείου), συλλήψεις και φυλακίσεις. Ο Λούης Τίκας δεν ανεχόταν την εκμετάλλευση και την αδικία. Ήρθε σε επαφή με την «Ένωση Ανθρακωρύχων Αμερικής» (United Mine Workers of America), άρχισε να περιοδεύει στις ανθρακοφόρες περιοχές του Ντένβερ και του Πουέμπλο και να συγκεντρώνει στατιστικά στοιχεία για ατυχήματα και τραυματισμούς την περίοδο 1912-13. Επίσης, για την πολιτική των εταιριών και τη συμπεριφορά των υπευθύνων. Ενημερώνει πως αν οι συνθήκες δεν αλλάξουν θα ξεκινήσει «βιομηχανικός πόλεμος», όπως τον ονομάζει.

    Ο Τίκας σύντομα αποκτά την εμπιστοσύνη των εργαζομένων και εξελίσσεται σε ηγετική μορφή. Ο “Λούης ο Έλληνας” (Louis the Greek) ή ο “Λίο ο Κρητικός” (Leo the Cretan), όπως τον αποκαλούσαν έγινε θρύλος. Όμως, οι εταιρίες που ανήκαν κυρίως στον Τζον Ροκφέλερ δεν υποχωρούν. Τουναντίον καιροφυλακτούν να τον πλήξουν.

    Η αιματηρή απεργία του Λάντλοου

    Τελικά στις 23 Σεπτεμβρίου 1913 ξεκινά η μεγάλη απεργία στην πόλη Λάντλοου (Laddlow ή Ludlow), όπου υπήρχαν 13000 ανθρακωρύχοι. Τα κυριότερα αιτήματα των απεργών του Λάντλοου ήταν τα παρακάτω:Να ψωνίζουν από όποιο κατάστημα προτιμούσαν οι ίδιοι. Να πηγαίνουν σε όποιον γιατρό επιθυμούσαν και όχι στους γιατρούς της εταιρίας. Να αναγνωριστεί το συνδικάτο τους. Να καθιερωθεί η οκτάωρη εργασία. Να εφαρμοστούν αυστηρά οι νόμοι της Πολιτείας του Κολοράντο όσον αφορά την ασφάλεια των ορυχείων, να καταργηθεί το script, όπως και το σύστημα φρουρών της εταιρείας που έκανε τους εργατικούς καταυλισμούς να μη διαφέρουν από τα στρατόπεδα συγκέντρωσης.

    Επικεφαλής της απεργίας ήταν ο Τζον Λόζον και ο Λούης Τίκας, που είχε μια ομάδα στήριξης από Κρητικούς, μερικοί από τους οποίους είχαν πάρει μέρος στις απεργίες του Μπίνγκαμ στη Γιούτα.Στις αρχές της απεργίας, η εταιρεία για να την καταπνίξει προέβη σε έξωση των απεργών από τα οικήματα στα οποία τους στέγαζε και προσέλαβε απεργοσπάστες. Οι απεργοί δεν πτοήθηκαν. Έστησαν σκηνές στην περιοχή σε στρατηγικό σημείο, ώστε να εμποδίζουν τους απεργοσπάστες να μπουν στα ορυχεία.
    Τον Οκτώβριο, ο καταυλισμός των απεργών λειτουργούσε σαν πόλη: πεντακόσιοι άνδρες, τριακόσιες πενήντα γυναίκες, τετρακόσια πενήντα παιδιά, ελληνικός φούρνος, ελληνικό καφενείο.

    Η εταιρεία ζήτησε την παρέμβαση της εθνοφρουράς και ο κυβερνήτης του Κολοράντο συμφώνησε. Οι συγκρούσεις ήταν βιαιότατες. Τότε η οικογένεια Ροκφέλερ υπέβαλε το αίτημα να ντυθούν με στολές της εθνοφρουράς δικά της, έμπιστα πρόσωπα, αποφασισμένα αν χρειαστεί να ρίξουν στο ψαχνό. Ο κυβερνήτης το αποδέχθηκε και αυτό. Αλλά οι απεργοί δεν υποχώρησαν – ακόμη και όταν οι Ροκφέλερ έστειλαν ένα θωρακισμένο αυτοκίνητο το οποίο έφερε πολυβόλο και οι εθνοφρουροί το αποκαλούσαν Death Special.

    Ήταν φανερό ότι στις 20 Απριλίου 1914 η εθνοφρουρά θα εισέβαλε και θα εκκένωνε τον καταυλισμό των απεργών. Ήταν Δευτέρα του Πάσχα και οι περισσότεροι κοιμούνταν αφού την προηγούμενη γιόρταζαν το ελληνικό Πάσχα.

    Ο Τίκας ζήτησε ένταλμα σύλληψης αλλά τέτοιο πράγμα δεν υπήρχε και ο Τίκας αρνήθηκε οποιαδήποτε διαπραγμάτευση.Λίγο αργότερα έπεσε η πρώτη βολή: μερικοί από τους απεργούς ήταν οπλισμένοι. Το Κολοράντο αποτελούσε μέρος της Άγριας Δύσης. Ακολούθησε μάχη χαρακωμάτων ενώ οι γυναίκες και τα παιδιά έτρεξαν να σωθούν στους γύρω λόφους. Σύμφωνα με την μαρτυρία της Μαίρη Χάρρις, γνωστής και ως Mother Jones, πάνω από σαράντα άτομα σκοτώθηκαν από σφαίρες και από ασφυξία, ενώ ένα αγοράκι δέχτηκε μια σφαίρα στο κεφάλι καθώς προσπαθούσε να σώσει το γατάκι του.

    Σύμφωνα με την Mother Jones οι πιστολάδες είχαν καταναλώσει πολύ ουίσκι από το κοντινό σαλούν και βρίσκονταν σε έξαλλη κατάσταση. Τα επεισόδιο, που αποτελεί μαύρη σελίδα στην ιστορία των ΗΠΑ, ονομάστηκε «σφαγή του Λάντλοου».

    Ο θάνατος του Τίκα
    Ο Τίκας με απαράμιλλο θάρρος, ζήτησε να δει τον επικεφαλής της εθνοφρουράς, λοχαγό Καρλ Λίντερφελντ (Karl Linderfeld) tikasκρατώντας λευκή σημαία. Οι δυο τους συναντήθηκαν στο λόφο και μίλησαν για λίγο.

    Έπειτα οι αυτόπτες μάρτυρες είπαν ότι ο αξιωματούχος χτύπησε με πρωτοφανή αγριότητα τον Τίκα στο κεφάλι με την καραμπίνα του. Η καραμπίνα έσπασε στα δύο όπως και το κρανίο του Τίκα. Οι εθνοφρουροί βάλθηκαν να πυροβολούν το άψυχο σώμα.

    Ευθύς αμέσως εισέβαλαν στον καταυλισμό, ρίχνοντας αδιακρίτως εναντίον οτιδήποτε κουνιόταν. Έδιωξαν τους απεργούς, σκότωσαν 18 άτομα, 10 εκ των οποίων ήταν παιδιά από τριών μηνών ως 11 ετών, και έκαψαν τις σκηνές τους. Όταν οι απεργοί ξαναμπήκαν μερικές ημέρες αργότερα στον καταυλισμό βρήκαν το πτώμα του Τίκα. Η κηδεία του έγινε στις 27 Απριλίου και τη νεκρώσιμη πομπή ακολούθησαν χιλιάδες εργάτες.

    Ο απόηχος της θυσίας
    Μετά τη σφαγή στο Λάντλοου, οι συγκρούσεις των εργατών με την εθνοφρουρά σε όλη την Πολιτεία του Κολοράντο έλαβαν τεράστιες διαστάσεις. Τα συνδικάτα κάλεσαν τους εργάτες να εξοπλιστούν με «όλα τα όπλα και τα πυρομαχικά που μπορούσαν να αποκτήσουν νόμιμα» και άρχισε πραγματικός ανταρτοπόλεμος ανάμεσα στην εθνοφρουρά και στα συνδικάτα που διήρκεσε δέκα ημέρες.

    Στο περιοδικό «The Masses» ο αρθρογράφος Μαξ Ίστμαν δημοσίευσε ένα κείμενο με τίτλο Ταξικός πόλεμος στο Κολοράντο. Το συνόδευε η εικονογράφηση του επίσης γνωστού ζωγράφου Τζον Φρεντς Σλόαν.Οι συγκρούσεις τερματίστηκαν μόνον όταν ο πρόεδρος των ΗΠΑ Γούντρο Γουίλσον έστειλε μονάδες του ομοσπονδιακού στρατού στην περιοχή. Σύμφωνα με τα στατιστικά στοιχεία της ομοσπονδιακής κυβέρνησης, σκοτώθηκαν συνολικά 69 άτομα. Στον θλιβερό απολογισμό θα πρέπει να προσθέσουμε και τα εξής: 400 απεργοί συνελήφθησαν, 332 από αυτούς παραπέμφθηκαν για φόνο και μόνο ένας, ο Τζον Λόουσον, καταδικάστηκε αλλά το Ανώτατο Δικαστήριο του Κολοράντο αργότερα τον αθώωσε.

    Από την εθνοφρουρά παραπέμφθηκαν 22 άτομα – ανάμεσά τους και δέκα αξιωματικοί – και σε μια παρωδία δίκης, που ως τέτοια διδάσκεται σήμερα σε διάφορες πανεπιστημιακές σχολές, αθωώθηκαν όλοι, πλην του λοχαγού Λίντερφελντ, ο οποίος δολοφόνησε τον Τίκα. Όμως, η ποινή που του επιβλήθηκε ήταν απλή πειθαρχική επίπληξη.

    Σε ένδειξη διαμαρτυρίας για τα γεγονότα του Λάντλοου, διάφοροι μεταρρυθμιστές και σοσιαλιστές οργάνωσαν πικετοφορίες σ’ όλη τη χώρα. Ο συγγραφέας Άπτον Σίνκλαιρ (που αργότερα έγραψε το μυθιστόρημα «King Coal») στήθηκε επί μέρες έξω από τα γραφεία του Ροκφέλερ στη Νέα Υόρκη σε σιωπηλή διαδήλωση.Στο Σικάγο πραγματοποιήθηκε μεγάλη διαδήλωση με πρωτοβουλία της εφημερίδας “Masses”. Ο Σίνκλαιρ και ο προοδευτικός δικαστής του Ντένβερ, Μπ. Μπ. Λίντσεϊ, ταξίδεψαν μαζί με γυναίκες απεργών σ’ όλη την Αμερική μιλώντας σε συγκεντρώσεις για την σφαγή του Λάντλοου.

    Η μνήμη του Τίκα
    Το χρονικό της απεργίας δεν γράφτηκε ποτέ. Είχε σχεδόν ξεχαστεί, ώσπου το 1944 ο τραγουδιστής Γούντι Γκάθρι έγραψε ένα τραγούδι με τίτλο «The Ludlow Massacre». Το τραγούδι ακουγόταν συχνά στις διαδηλώσεις της δεκαετίας του ’60.Ο ποιητής Ντέιβιντ Μέισον έγραψε ένα ποιητικό μυθιστόρημα 4.800 στίχων με τίτλο: “Ποιος ήταν ο Λούης Τίκας”, όπου περιγράφεται η ζωή του Έλληνα πρωταγωνιστή του αμερικανικού εργατικού κινήματος.Τη ζωή του Τίκα επανέφερε στο προσκήνιο ο ελληνοαμερικανός συγγραφέας Ζήσης Παπανικόλας το 1991 γράφοντας τη βιογραφία του σε ένα βιβλίο.Επίσης, το 2001 ο Αμερικανός τραγουδοποιός Φρανκ Μάνινγκ (Frank Manning) στηριγμένος στις αναμνήσεις του παππού του που συμμετείχε στην απεργία του Λάντλοου, έγραψε το τραγούδι «Λούης Τίκας», που βραβεύτηκε στο διαγωνισμό «Γούντι Γκάθρι».

    Το τραγούδησε στις ετήσιες εκδηλώσεις που διοργανώνονται στο Λάντλοου από την Ένωση Ανθρακωρύχων και το 2007 το τραγούδησε και στην Ελλάδα. Σήμερα το Λάντλοου είναι μια πόλη-φάντασμα. Στον χώρο της σφαγής, στην περιοχή Τρίνινταντ, έχει στηθεί μεγαλόπρεπες μνημείο από γρανίτη στη μνήμη των θυμάτων. Εκεί υπάρχει και ο τάφος του γενναίου Λούη Τίκα.»

    http://www.ksm.gr/%CE%BB%CE%BF%CF%8D%CE%B7%CF%82-%CF%84%CE%AF%CE%BA%CE%B1%CF%82-%CE%BF-%CE%AD%CE%BB%CE%BB%CE%B7%CE%BD%CE%B1%CF%82-%CF%83%CF%85%CE%BD%CE%B4%CE%B9%CE%BA%CE%B1%CE%BB%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%AE%CF%82-%CF%83/

  41. Ο/Η Left G700 λέει:

    Φίλε Νικάλφα,

    Για το πρώτο σκέλος τού σχολίου σου προς εμένα:

    Νομίζω ότι το δια ταύτα τού άρθρου τού Μπελαντή είναι τα εξής σημεία:

    1. Η απάρνηση του έθνους-κράτους από την Αριστερά στη βάση ενός κακώς εννοούμενου και δογματικού αντιεθνικισμού είναι ο δρόμος προς την οπισθοδρόμηση στρωμένος με καλές προθέσεις.

    2. Δεν υπάρχει κανένας λόγος αρχής ή αριστερής πραγματιστικής τακτικής για να ακολουθήσουμε το φετφά τού Χριστόπουλου «η μειονότητα καλώς ή κακώς είναι πια τουρκική, άρα μη θίγετε τα καλώς ή κακώς κείμενα». Εξ αυτού:

    3. Κακώς απεσύρθη η Σουλεϊμάν προς όφελος των τουρκογενών, κακώς θα μονοπωλούσε τη μειονότητα η Σουλεϊμάν. Ήγουν, τουτέστιν, δηλαδή, μία υποψηφιότητα για την πλειονότητα της μειονότητας και μία για τη μειονότητά της.

    Για το δεύτερο σκέλος τού σχολίου σου:

    Θέλει λίγο σκέψη (και λίγο διάβασμα…😉 )

    Τα λέμε

    ΥΓ Όποιος γουστάρει κι άλλα ωραία τραγούδια τού Γούντι, να κουνήσει το δάχτυλό του και να κλικάρει εδώ.🙂

  42. Ο/Η nikos__alfa λέει:

    Xo xo, για μια στιγμή πριν δω την ημερομηνία στο ωραίο αφιέρωμα στον Γούντι Γκάθρι νόμισα ότι υπήρξε σύμπτωση μνήμης …τηλεπαθητικώς.🙂
    Πέρα από το διά ταύτα που ανιχνεύετε στο γραπτό του Μπελαντή , που έχει μια ισορροπία στην οπτική του χωρίς να αποφεύγει κι αυτός κάποιες υπερβολές, επί του οποίου θα διαφωνήσω στην επιλογή της ΣΣ για το ευρωψηφοδέλτιο του Σύριζας καθώς είναι ελάχιστο προαπαιτούμενο όταν θέλεις να εκπροσωπηθείς από διαφορετικές κοινωνικές και πολιτισμικές ομάδες ΔΕΝ θα επιλέξεις από αυτούς όσους εμφανώς έχουν κόψει τις γέφυρες με τους υπολοίπους και αυτό ισχύει ένθεν και ένθεν ώστε να δημιουργήσεις μια προοπτική συνύπαρξης για να μπορέσεις να προχωρήσεις δημιουργικά ως όλον, το σημαντικότερο είναι ότι φαίνεται ανάγλυφα ότι πολλές αποφάσεις στον Σύριζα παίρνονται από μια μικρή ομάδα ανθρώπων χωρίς επαφή με τις οργανώσεις, με την κοινωνία και την …πραγματικότητα χωρίς σταθερό και θεσμοθετημένο τρόπο κάτι που βέβαια κάτω από το αδυσώπητο βάρος της καθημερινότητας που δημιουργούν οι μακαντάσηδες του ΝΔΣΟΚ δεν θα στερήσει από τον Σύριζα τη νίκη στις ευρωεκλογές αλλά καθιστά αναγκαίο πέρα από αυταρέσκειες και ευκολίες να δουν κατάματα οι υπεύθυνοι ότι τα περιθώρια για να σοβαρευτούν καθώς πλησιάζει η στιγμή που θα επωμιστούν το βάρος της ευθύνης για την πορεία της χώρας έχουν στενέψει αδυσώπητα!
    υγ
    Αυτός ο Μάης επιφυλάσσει πάντα σε μας τους ανθρώπους της υπαίθρου μπόλικες δουλειές που η χθεσινοβραδυνή νεροποντή διέκοψε

  43. Ο/Η nikos__alfa λέει:

    …… διέκοψε αυθαιρέτως.🙂

  44. Ο/Η Αναγνώστης ο αθηναίος λέει:

    «επί του οποίου θα διαφωνήσω στην επιλογή της ΣΣ για το ευρωψηφοδέλτιο του Σύριζας καθώς είναι ελάχιστο προαπαιτούμενο όταν θέλεις να εκπροσωπηθείς από διαφορετικές κοινωνικές και πολιτισμικές ομάδες ΔΕΝ θα επιλέξεις από αυτούς όσους εμφανώς έχουν κόψει τις γέφυρες με τους υπολοίπους »
    Ναι, βεβαίως, ειδικά όταν αυτοί είναι κάτι ..παλιόγυφτοι και ακόμη και χειρότερα παλιογύφτισες που αντί να κάτσουν να πλύνουν κανά πιάτο μου θέλουν και μόρφωση για τα παιδιά τους και αστικές ελευθερίες που οι άλλες γυανίκες αυτού του Κράτους έχουν και ακόμη ειδικότερα όταν αυτοί με τους οποίους ..έχουν κόψει τις γέφυρες είναι διπλωμάτες άνθρωποι που πιστεύουν στο ότι πρέπει να εφαρμόζεται το ..κοράνι.
    Η ρεάλ πολιτική ως ανέκδοτο με την απαραίτητη δόση (αυτο)θυματοποίησης , το ..νδσοκ που μας κυνηγάει και κάτι ΄τετοια , ώστε αντί να συζητάμε το πρόβλημα να …εμφορούμαστε από τα γνωστά σύνδρομα καταδίωξης .

  45. Ο/Η Left G700 λέει:

    Φίλε Νικάλφα,

    Νομίζω ότι στην απάντησή σου παραγνωρίζεις μερικά αδιαμφισβήτητα πραγματολογικά στοιχεία τής όλης ιστορίας.

    Το πρώτο: Δεν καταλαβαίνω τι εννοείς όταν γράφεις «ΔΕΝ θα επιλέξεις από αυτούς όσους εμφανώς έχουν κόψει τις γέφυρες με τους υπολοίπους». Ποιο είναι το κόψιμο; Η διαφορετική εθνοτική ταυτότητα που θέλει να υιοθετεί η Σουλεϊμάν; Όσο κόψιμο είναι αυτό από τη μεριά της, άλλο τόσο είναι κόψιμο και από τους τουρκογενείς που λένε «είμαι Τούρκος κι όχι τσιγγάνος ή έλληνας».

    Το δεύτερο: «ένθεν και ένθεν»;;; Καλά το πρώτο ένθεν ξέρω πώς και από πού προκύπτει. Το δεύτερο; Μήπως ο τουρκογενής που αντικατέστησε την Σαμπιχά δηλώνει άνευ εθνικής ταυτότητας και συνείδησης;

    Φίλε Νικάλφα, κακά είναι τα ψέματα και να τα λέμε όλα: ο ΣΥΡΙΖΑ επέλεξε να στηρίξει τους πολλούς μειονοτικούς εις βάρος τών λίγων για προφανείς λόγους προεκλογικούς σκοπιμότητας. Δεν παραγνωρίζω τις προεκλογικές σκοπιμότητες, κάθε άλλο. Μου τη δίνουν όμως οι υποκριτικές σάλτσες περί αντιεθνικισμού ή διεθνισμού, τη στιγμή που επιλέγεται ένας εθνικισμός (και πώς αλλιώς θα μπορούσε να γίνει με έναν μόνο υποψήφιο;). Και εκπλήττομαι από την ανοησία κάποιων μέσα εκεί, που για να μη στενοχωρήσουν τη σέχτα τών κολλημένων υπερδιεθνιστών τύπου Νάσου Θεοδωρίδη και Παπαδάτου-Αναγνωστόπουλου αναλαμβάνουν την ευθύνη να κερδίσουν κάποιες χιλιάδες ψήφων στη Θράκη και να χάσουν άγνωστο αλλά οπωσδήποτε μεγαλύτερο αριθμό ψήφων από όλη την υπόλοιπη Ελλάδα…

    Τα λέμε

  46. Ο/Η nikos__alfa λέει:

    Βρε τον …θερμόαιμο τον Αναγνώστη.
    Σιγά Ανάγνο. Θα κάψεις μπιέλλα στον ανήφορο που πήρες να υπερασπιστείς …αυτοπροσώπως τους τσιγγάνους και δη τις γυναίκες τσιγγάνες απέναντι στους καταπιεστές και υβριστές τους, εμού συμπεριλαμβανομένου.

    Λέφτηδες
    δεν αποκλείω καθόλου ότι υπάρχουν και αυτοί που σκέφτηκαν ψηφοθηρικά για να διαμορφώσουν τη θέση τους μέσα στον Σύριζα αλλά εδώ εισερχόμαστε σε δίκες προθέσεων και όχι σε πραγματολογικά χαρακτηριστικά. Και ο Μπελαντής που ασκεί σκληρή κριτική στους λεγόμενους μ. αντιεθνικιστές αναφέρεται συγκεκριμένα στην ανάγκη να γίνει και η τουρκική μειονότητα, αν αποδεχθούμε τελικά τον όρο είτε ως αποτέλεσμα αυτοπροσδιορισμού είτε ως αποτέλεσμα ωφελιμιστικών λόγων πολιτικής σκοπιμότητας, γέφυρα φιλίας και συνεργασίας με το τουρκικό κράτος κάτι που φυσικά ποτέ δεν θα συμβεί αν παραβλέπουμε συστηματικά τα δικαιώματα της, τις θέσεις της και τις απόψεις της.
    Μιλάμε για τη συγκρότηση ψηφοδελτίου ενός συγκεκριμένου κόμματος, όχι γενικώς και αορίστως για μια συγκέντρωση για τσάι και όταν λέω ένθεν και ένθεν εννοώ ανθρώπους εκατέρωθεν βεβαίως χωρίς να αποκλειστεί καμία υποομάδα, που να έχουν τη στοιχειώδη δυνατότητα να συνυπάρξουν κάτω από μια συγκεκριμένη ιδεολογική ομπρέλα, με αλληλοσεβασμό στα ιδιαίτερα προβλήματα του συντρόφου και του συμπολίτη τους, με τη δυνατότητα να συνεργάζονται καθημερινά και να μην έχουν αναπτύξει οξείες αντιπαλότητες μεταξύ τους,
    ώστε αντί να επιδιώξουν λύσεις για τα κοινά προβλήματα και τη συνεργασία τους με την υπόλοιπη κοινωνία να ξεκατινιάζονται σε κάθε ευκαιρία μεταξύ τους!
    Κάτι που προφανώς δεν ισχύει ούτε για τη Σαμπιχά ούτε για κάποιον που προσπαθεί να υποβαθμίσει ή να εξαφανίσει τη τσιγγάνικη μειονότητα και τα δικαιώματα της από τους τουρκογενείς ως μέλος της πλειοψηφούσας ομάδας στη μειονότητα.
    Η στόχευση του Σύριζα έπρεπε να είναι ο σεβασμός των δικαιωμάτων όλων των μειονοτικών, η εξασφάλιση της ευκαιρίας να εκπροσωπηθούν όλοι και η συστέγαση στο ψηφοδέλτιο ανθρώπων από όλες τις ομάδες με στοιχειώδη προυπόθεση την κοινή αποδοχή αμφοτέρων των συνυποψηφίων από τους υπολοίπους.
    Για εξηγήστε μου και μένα που είμαι φτωχός τω πνεύματι που είναι το παράλογο σ αυτήν την προυπόθεση που έβαλα;

  47. Ο/Η Αναγνώστης ο αθηναίος λέει:

    Δεν συμπεριλαμβάνεσαι εσύ, απλώς δεν καταλαβαίνω γιατί ξαφνικά γίνεσαι τόσο ρεάλ και δεν σου χτυπάει το θέμα.
    Να στο θέσω διαφορετικά.
    Δεν βαρεθήκατε μια ζωή να είστε ..διαψευσμένοι επειδή θέλετε να εμπιστεύεστε και αγνοείτε τα ..σημάδια;;
    Τι πρέπει να γίνει δηλαδή για να γίνει αντιληπτό ότι στην Πολιτική ισχύουν αυτά που φαίνονται και το «λόγω της ημέρας» είναι λάθος;;

  48. Ο/Η nikos__alfa λέει:

    Πολύ βιαστικά γιατί είμαι σ ένα τσατ τώρα.
    Έχω αποφασίσει να είμαι ρεάλ γενικώς Αναγνώστη και γι αυτό η κριτική μου είναι πολύ σκληρότερη από τη δική σου , που δε μας είχες συνηθίσει σε …χοντράδες μέχρι τώρα, χωρίς κορώνες και όψιμες ευαισθησίες μόνο που δε θα δω μονόπλευρα τα γεγονότα επειδή ξαφνικά όλοι γίνανε παρθένες και οσίες ούτε θα ξεχάσω τις ευθύνες όλων των εμπλεκομένων.

  49. Ο/Η Αναγνώστης ο αθηναίος λέει:

    Άσε ορέ Νίκο που θα μου πεις ότι έχω και όψιμες ευιασθησίες και θα αναγορευτείς και σε τιμητή κιόλας.
    Λίγο ξεκαβάλημα δεν βλάπτει, αλλά εν πάσει περιπτώσει το πρόβλημα είναι δικό σου, όχι δικό μου😉

  50. Ο/Η Left G700 λέει:

    Φίλε Νικάλφα,

    Κατ’ αρχήν: Διαπιστώνω ότι δεν σου κάθεται και πολύ καλά η προεκλογική σκοπιμότητα (ψηφοθηρία) και απορώ. Κάνεις λόγο για δίκες προθέσεων, ωστόσο, οι προθέσεις στις εκλογές είναι δεδομένες. Κάθε κόμμα που μετέχει δεν έχει σκοπό την όσο το δυνατόν μεγαλύτερη υπερψήφισή του; Οι εκλογές είναι μία από τις μορφές που παίρνει ο πολιτικός ανταγωνισμός/αντιπαλότητα και το συγκεκριμένο παιχνίδι παίζεται με ψήφους. Κι ένας από τους λόγους που η αρχική απόφαση για συμπερίληψη στο ευρωψηφοδέλτιο ήταν ανόητη, είναι ακριβώς και το ότι αγνοούσε τις ανάγκες υπερψήφισης του κόμματος στη συγκεκριμένη περιοχή. Δεν υπάρχει τίποτε το κακό σε αυτό ούτε σημειώνεται κάποια παράβαση αρχών.

    Προχωρώντας: Η καταπίεση της μουσουλμανικής μειονότητας είναι δεδομένη. Δεν σχετίζεται όμως αυτό το ζήτημα με το θέμα τής εκπροσώπησης των μουσουλμάνων χωρίς τουρκική εθνοτική συνείδηση/ταυτότητα. Και, ασφαλώς, στα δικαιώματα των τουρκογενών μουσουλμάνων δεν συμπεριλαμβάνεται η υποχρεωτική με τον έναν ή τον άλλον τρόπο τουρκοποίηση κάθε μουσουλμάνου.

    Αυτό που κατά την άποψή σου δεν ισχύει για τη Σαμπιχά (το να μην έχει οξείες αντιπαλότητες με τους μουσουλμάνους τουρκικής ταυτότητας) θα ίσχυε για οποιονδήποτε πάταγε πόδι και θα έλεγε «μουσουλμάνος ναι, τούρκος όχι». Επομένως, στην πράξη, καταλήγει στην εξαφάνιση από το προσκήνιο κάθε μουσουλμανικής συλλογικότητας που δεν γουστάρει το τουρκικό εθνοτικό πρόσημο.

    Έτσι, και οι ευχές που διατυπώνεις στο τέλος («Η στόχευση του Σύριζα έπρεπε να είναι ο σεβασμός των δικαιωμάτων όλων των μειονοτικών, η εξασφάλιση της ευκαιρίας να εκπροσωπηθούν όλοι και η συστέγαση στο ψηφοδέλτιο ανθρώπων από όλες τις ομάδες με στοιχειώδη προυπόθεση την κοινή αποδοχή αμφοτέρων των συνυποψηφίων από τους υπολοίπους.») δεν είναι τίποτε περισσότερο από ένα απλό ευχολόγιο. Ή μάλλον, σύνθετο: διατυπώνεται αφού ο ΣΥΡΙΖΑ έχει απομακρύνει πανηγυρικά κάθε προϋπόθεση ευόδωσής του.

    Δεν υπάρχει κάτι παράλογο σε αυτά που λες. Υπάρχει όμως ένα κάποιο μπέρδεμα που, εκτιμώ, ότι προέρχεται από τις επιρροές τής σχολής τών δικαιωμάτων. Μπέρδεμα που συχνά καταλήγει να δημιουργεί την ψευδή εντύπωση ότι η υιοθέτηση του εθνικισμού τού αντίπαλου (κάνοντας τα χατίρια τών τουρκογενών τής Θράκης, λέγοντας τα Ίμια Καρντάκ, στέλνοντας τη νεολαία στη fYROM να διακηρύξει ότι «εμείς θα τη λέμε Μακεδονία», κ.λπ.) συνιστά τάχα αντιεθνικισμό, όπως λέει κι ο Μπελαντής. Κάτι τέτοιο δεν είναι παράλογο. Είναι όμως κάτι μεγαλύτερο κι από έγκλημα. Είναι λάθος.

    Τα λέμε

  51. Ο/Η Left G700 λέει:

    Κι ένας από τους λόγους που η αρχική απόφαση για συμπερίληψη στο ευρωψηφοδέλτιο ήταν ανόητη, = Κι ένας από τους λόγους που η αρχική απόφαση για συμπερίληψη στο ευρωψηφοδέλτιο μόνο τής Σουλεϊμάν ήταν ανόητη,

  52. Ο/Η nikos__alfa λέει:

    Xo.
    Ναι Αναγνώστη, το …δικαίωμα σου επί των τιμών θα απαλλοτριωθεί υπέρ της ευγενούς τάξης των απανταχού σχολιαστών όπως και δήποτε. Μην έχεις καμία αμφιβολία ότι είμαι εναντίον των …μονοπωλίων και θα απονέμω κι εγώ τιμές σε όποιους νομίζω ότι τις δικαιούνται.😉

    Οι «όψιμες ευαισθησίες» δεν απευθυνόταν σ εσένα (αφαίρεσε το λάθος κόμμα πριν από το «που δεν μας…» και ξαναδιάβασε το) αλλά στον κάθε Ελληναρά που διαχρονικά πέφτει να σε φάει αν τολμήσεις να υπαινιχθείς έστω ότι ένας τσιγγάνος από τη Θράκη είναι κάτι διαφορετικό από έναν κωλότουρκο ή έναν τουρκόγυφτο όπως τους αποκαλούν συλλήβδην και κατά συρροήν οι ευγενείς συμπολίτες μας τους τσιγγάνους, Πομάκους και τουρκογενείς, μόνο που ξαφνικά τώρα, υπακούοντας σε μικροπολιτικές σκοπιμότητες θυμήθηκαν όλοι ότι είναι διαφορετικοί, έχουν δικαιώματα και είναι μουσουλμανική μειονότητα και όχι Τούρκοι.
    Και δε θα δικαιώσω κανέναν από την ακροδεξιά εκπροσώπηση τους στοχεύοντας μονόπλευρα, χωρίς να αποσιωπήσω τις συγκεκριμένες ευθύνες , επειδή ο σύριζα έκανε μια μαλακία και βρήκαν την ευκαιρία να εμφανιστούν ξαφνικά οι διώκτες κάθε μειονοτικού και κάθε διαφορετικού σαν υπερασπιστές τους. Όχι για να συμψηφίσω αλλά γιατί οι θέσεις και η πρακτική του εξακολουθούν να απέχουν παρασάγγες από τις πολιτικές που ακολούθησαν και ακολουθούν οι χα και οι πολυπληθείς ακροδεξιοί θύλακοι της ΝΔ και εν μέρει της Ελιάς και αυτή η διαφορά παραμένει και θα παραμένει.
    Όσο και να ενοχλεί τους υπερπατριώτες, τζάμπα μάγκες των «εθνικών αγώνων» υπέρ παρτίδας !

    Τώρα μετά τη διάγνωση σου γιατρέ μου αναγνωρίζω ένα μικρό πρόβλημα να επεξεργαστώ τις …προτάσεις σου που συνοψίστηκαν σε ad hominem για τον Δημητρά, στην κατηγορία για τους Συριζαίους και μόνο ότι αντιμετωπίζουν τους μουσουλμάνους Ρομ ρατσιστικά με αφορμή τη ΣΣ όταν έδινες τις «εξηγήσεις» γιατί αποκλείστηκε και στην υιοθέτηση ενός κειμένου του Ελληνιάδη, αλλά αισιοδοξώ ότι όταν ανακοινώσεις και τη θεραπεία θα το ξεπεράσω γρήγορα.❤
    Το οποίον κείμενο (στο γράφω για να μην παραβιάζεις ανοικτές θύρες) περιγράφει ως ζητούμενο τη δική μου καθημερινή πρακτική (και όχι τη θεωρία) καθώς έχω την τύχη να κατοικώ σε έναν χώρο όπου υπάρχει πολυπληθής παροικία Ρομ και αντιμετωπίζουμε κάθε μέρα τα προβλήματα που δημιουργεί η συνοίκηση, ο ρατσισμός των συγχωριανών μου και η ίδια η αντικειμενική αδυναμία των Ρομά να ξεφύγουν από τους ρόλους που τους έχουν κατανείμει οι υπόλοιποι, ακόμη και όταν δέχονται βοήθεια με αυτόν τον στόχο.
    Αλλά που θα πάει θα φτάσουμε κάποια στιγμή στην αμοιβαία αποδοχή – ίσως μεταξύ των παιδιών μας.😉

  53. Ο/Η nikos__alfa λέει:

    Λεφτόπουλα
    κατ αρχήν αν είναι ευχολόγιο η δική μου πρόταση για ισορροπημένη εκπροσώπηση όλων των μειονοτικών άλλο τόσο είναι και η δική σας, για πρόσθεση ενός τουρκογενούς μαζί με τη ΣΣ στο ψηφοδέλτιο που και αυτό προφανώς δεν έγινε και δε θα γίνει.
    Περιγράφουμε νομίζω το δέον όπως το βλέπει ο καθένας μας και τίποτε παραπάνω.
    Η αναζήτηση ενός προσώπου που θα υπεράσπιζε το δικαίωμα του να αυτοπροσδιορίζεται χωρίς να είναι κόκκινο πανί για τους υπόλοιπους δε νομίζω ότι ήταν τόσο δύσκολο και καταδικασμένο εξ αρχής όπως το περιγράφετε ώστε να καταλήγει σε εξαφάνιση κάθε πομάκου ή Ρομά που δε δέχεται τον εθνοτικό προσδιορισμό του Τούρκου. Μήπως δε αυτό προυποθέτει ότι όλοι οι υπόλοιποι (αντι) δρουν σαν ένα συμπαγές Τουρκικό πράγμα.😉
    Δεν αντιλαμβάνομαι τι είναι αυτή η «σχολή δικαιωμάτων» και δε με αφορά. Η υπάρχουν ανθρώπινα δικαιώματα και τα υπερασπιζόμαστε ή δεν υπάρχουν.
    Όταν γράψατε: «ο ΣΥΡΙΖΑ επέλεξε να στηρίξει τους πολλούς μειονοτικούς εις βάρος τών λίγων» το εξέλαβα ως κατηγορία για ψηφοθηρία χωρίς αρχές και σ αυτό απάντησα.😉

  54. Ο/Η nikos__alfa λέει:

    Καιρός για σκέψη και …περισυλλογή όμως.
    Πρέπει να αποκατασταθεί ο μέγας αδικημένος :😀

    ««Εάν ήταν άλλο το αποτέλεσμα του 2007, θα ήταν και άλλη η εξέλιξη της χώρας. Αν είχα κερδίσει το 2007 τις εσωκομματικές εκλογές θα είχε γραφεί διαφορετικά η Iστορία, όχι του ΠΑΣΟΚ, η Iστορία της χώρας….»
    http://news.in.gr/greece/article/?aid=1231237884

  55. Ο/Η nikos__alfa λέει:

    >3

  56. Ο/Η nikos__alfa λέει:

    <4

  57. Ο/Η Αναγνώστης ο αθηναίος λέει:

    δηλαδή ήξεις αφήξεις ουκ εν τω πολέμω θνήξεις, ούτως ειπείν το θέμα είναι πού μπάινει το σημείο στίξης.
    Κατά τα λοιπά τάπαμε έχεις ένα θέμα στις συζητήσεις που η δομή τους βασίζεται σε δίπολο, αλλά ότι μπορούσα να κάνω τόκανα.
    Σχετικά με τα ..adhominem, εγώ ξέρω ότι όταν βλέπεις κάποιον που συμπαθείς να έχει βγει βόλτα στην πλατεία κρατώντας με λουρί ένα λύκο, οφείλεις να του επισημάνεις ότι αυτό που κρατάει δεν είναι (λυκο)σκυλος, αλλά λύκος.
    ΑΠό εκεί και πέρα είναι δική του ευθύνη και δουλειά να δει τι σημάινει άμα ..συζεί με ένα λύκο, δεν είναι δική σου να το αναλύσεις.
    ΥΓ❤

  58. Ο/Η nikos__alfa λέει:

    Καλά Αναγνώστη
    Πρόσεχε εσύ τους δικούς σου λύκους και θα προσέχω κι εγώ τους δικούς μου.

    υγ
    17 μέρες μείνανε και θα σου φύγει το …άγχος, χε χε.😉❤

  59. Ο/Η Left G700 λέει:

    Φίλε Νικάλφα,

    Για μισό! (στο δικό σου «κατ’ αρχήν»). Δεν μπορούμε να μπούμε στο ίδιο τσουβάλι εσύ κι εγώ. Ούτε περιγράφουμε αμφότεροι το δέον εν είδει ευχολογίου. Εγώ διαφωνώ με την απόφαση της απόσυρσης της Σουλεϊμάν (έχω κάνει και ανάρτηση στις 22 Απριλίου) και τάσσομαι υπέρ τών δύο υποψηφίων. Ως διαφωνών λοιπόν, το δικό μου δέον δεν είναι καθόλου ευχολόγιο. Εσύ δεν μας είπες κάτι τέτοιο, ούτε οι αντιπρόσωποι μέσω τών οποίων μίλησες έκαναν κάποια νύξη. Περιορίστηκες να επισημάνεις την προχειρότητα και τους ερασιτεχνισμούς. Επομένως, πλίιζ, όχι κι η μυλωνού τον άντρα της με τους πραματευτάδες!🙂

    Προχωρώντας: Μου φαίνεται ότι δεν προσέχεις τι σου έχω γράψει και μου δίνεις την εντύπωση ότι κρύβεσαι πίσω από το δάχτυλό σου. Επαναλαμβάνω λοιπόν: Κάθε άτομο της μειονότητας μέσα στη μειονότητα που δηλώνει «δεν είμ’ εγώ τουρκάκι, ούτε και χανούμ, είμαι ό,τι είμαι, μη θες να τα χαλούμ’» αποτελεί εξ ορισμού κόκκινο πανί για την πλειονότητα της μειονότητας που δεν σηκώνει μύγα στο χατζάρι της. Μη τρελαθούμε, φίλε μου Νικάλφα! Εκτός κι αν έχει στο μυαλό σου ως υποψηφιότητα που δεν θα δημιουργούσε προβλήματα κάποια τσιγγάνα ή Πομάκα που θα παρακαλούσε γονατιστή την άρχουσα τάξη των τουρκογενών να της επιτρέπουν να λέει τουλάχιστον στα παιδιά της, αλλά οπωσδήποτε το βράδυ και ψιθυριστά, «εμείς είμαστε τσιγγάνοι, δεν είμαστε Τούρκοι, αλλά άμα σας ρωτήσει κανένα στο δρόμο να πείτε ότι είμαστε Τούρκοι»!…

    Τελειώνοντας: Παράλειψή σου που δεν ξέρεις τη «σχολή τών δικαιωμάτων», κατά την ταπεινή μου γνώμη, και κακό τού κεφαλιού σου που δεν σε ενδιαφέρει να τη μάθεις. Γιατί αυτή η σχολή, που δεν είναι παρά ένα βασικό κεφάλαιο από την ιδεολογία τής εποχής χωρίς ιδεολογίες (my ass!), υπηρέτησε και εξυπηρέτησε πολύ πιστά και αποτελεσματικά τον δυτικό ιμπεριαλισμό δημιουργώντας το άλλοθι να διαλύσει χώρες, πολλές φορές βομβαρδίζοντάς τις, και να εξαπολύσει τους ‘‘ανθρωπιστικούς’’ πολέμους του. Πάντως, σε περίπτωση που αλλάξεις γνώμη και αποφασίσεις να δεις δυο πράγματα γι’ αυτή τη σχολή, ξόδεψε λίγα λεπτά από το χρόνο σου για να διαβάσεις ένα δύο σύντομα και πολύ κατατοπιστικά άρθρα τού Δουζίνα (στην πραγματικότητα, ένα άρθρο σε δύο τμήματα).

    Υστερογράφοντας: Καλά είπα εγώ ότι δεν προσέχεις τι έχω ισχυριστεί.🙂 Πώς είναι δυνατόν να εξέλαβες ως κατηγορία τα περί ψηφοθηρίας, όταν κάνω σαφές ότι θεωρώ την ψηφοθηρία εκ των ων ουκ άνευ μέσο διεξαγωγής τού πολιτικού αγώνα όταν παίρνει τη μορφή τών εκλογών; Εκείνο που είπα ότι με ενοχλεί αφόρητα, όπως και πολλούς από τις νεότερες κλάσεις των αριστερών, αν θέλεις να ξέρεις, είναι η αριστερή υποκρισία περί την ψηφοθηρία (και πολλά άλλα που αν αρχίσω τώρα, θα τελειώσω του Αγίου Πνεύματος…🙂 ).

    Τα λέμε

  60. Ο/Η Left G700 λέει:

    Εκτός κι αν έχει στο μυαλό σου = Εκτός κι αν έχεις στο μυαλό σου

  61. Ο/Η Left G700 λέει:

    TWIMC:

    Ρε σεις, δεν κόβετε τις πολλές❤❤❤❤❤ , μη σας βγει κανένα όνομα, γέροι αθρώποι;😉🙂

  62. Ο/Η nikos__alfa λέει:

    Λέφτηδες
    καλά δεν θα αμφιβάλλω ότι μπαίνετε σε πιο ψηλό ….τσουβάλι, μη στενοχωριέστε τζάμπα κι άδικα.🙂
    Η διαφωνία μου όμως υπάρχει και είναι πιο δομική και βαθιά περιλαμβάνοντας και το συγκεκριμένο θέμα. Η ουσία της συζήτησης όμως είναι ότι όλες μας οι προσπάθειες είναι μια απλή εκφορά γνώμης και δε χρειάζεται να δίνουμε καμιά δραματική προέκταση ότι θ αλλάξουμε και τον …κόσμο, έτσι;😉

    Το τι υποψηφιότητα έχω στο μυαλό μου το περιέγραψα πριν, και δεν έχει καμιά σχέση με ότι αξιωματικά επιμένετε ότι θα συνέβαινε – που τελικά δεν μπορείτε και να το αποδείξετε. Επίσης δε λάβατε καθόλου υπόψη σας την επισήμανση περί ενός συμπαγούς τουρκικού πράγματος με το οποίο καλώς διαφωνείτε αλλά το προσδιορίζετε ως οριστικό, δεδομένο, συμπαγές, μονολιθικό και αναλλοίωτο όταν αναφέρεστε στους τουρκογενείς. Αν είναι δυνατόν και αλίμονο να είναι έτσι όπως το περιγράφετε! Ένα σώμα, μια ψυχή, καμιά κατοστή χιλιάδες άνθρωποι.
    Για να σας πειράξω λίγο μου θυμίσατε τις αναλύσεις Ράμφου για τον λαό που αποφασίζει …σύσσωμος, μετά από κάθε εκλογές.🙂
    Τώρα η παραπομπή μου στον Δουζίνα για να «μάθω» για τη φιλελεύθερη υποκρισία στο ζήτημα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και την απόσταση από τις διακηρύξεις στην εμπειρία μας από τον φιλελευθερισμό και όσο αποκρουστικά και διαχωριστικά επί της ανθρώπινης κοινότητας εφαρμόστηκε, λίγο σαν να με υποτιμά μου φαίνεται. Άλλωστε η διατύπωση μου έστω και τηλεγραφικά γι αυτά δεν άφηνε καμιά αμφιβολία νομίζω για την οικουμενικότητα που πρέπει να τα χαρακτηρίζει, στην οποία ομνύω σταθερά και ξεκάθαρα.
    Τέλος Λεφτόπουλα προσέχω όσο μπορώ😉 περισσότερο τους συνομιλητές μου και όλα αυτά που λέτε για το θεμιτό της ψηφοθηρίας, αν θυμάμαι καλά, αποσαφηνίστηκαν στο δεύτερο σας σχόλιο επί του θέματος.😉

  63. Ο/Η nikos__alfa λέει:

    Τεστ

  64. Ο/Η nikos__alfa λέει:

    Λέφτηδες
    φέτος ξεχάσατε να θυμίσετε στον Παπούλη να αλλάξει την ώρα. Καληνύχτα. ❤❤❤🙂

  65. Ο/Η Left G700 λέει:

    Φίλε Νικάλφα,

    Για την ώρα (αύριο δυο-τρεις κουβέντες περισσότερες): Ουδεμία πρόθεση υποτίμησης από τη μεριά μου! Πήρα τοις μετρητοίς αυτό που είπες και έβαλα τις παραπομπές για διευκόλυνσή σου (τα κείμενα του Δουζίνα, διευκόλυναν κι εμένα, άλλωστε, να ξεκαθαρίσω κάποια πράγματα και να μάθω κάποια άλλα).

    Για την ώρα έχεις δίκιο. Μου έφυγε φέτος η οπισθοπορεία τού ρολογιού του. Αλλά και να το πρόσεχα, δεν θα έλεγα τίποτε. Θα τρέχει με τα προεκλογικά. Τι να του πω;

    Άιντε, καληνύχτα κι από εδώ!

    Τα λέμε

  66. Ο/Η Left G700 λέει:

    Φίλε Νικάλφα,

    Κατ’ αρχήν, δυο λόγια σχετικά με την αιχμή σου («το πιο ψηλό τσουβάλι»): Δεν είναι θέμα πιο ψηλού ή πιο καλού τσουβαλιού, δεν είναι θέμα πρωτοπορίας. Προσπάθησα να σου επισημάνω ότι οι θέσεις μας ήταν διαφορετικές, αφού μόνο εγώ είχα ένσταση για τη μονή υποψηφιότητα (και της Σαμπιχά). Εσύ είχες πρόβλημα μόνο για τη δική της περίπτωση. Τη μονή υποψηφιότητα του (δεν θυμάμαι πώς τον λένε) την αποδέχθηκες. Όταν λοιπόν έρχεσαι εκ τών υστέρων και λες «καλό θα ήταν κ.λπ.», αυτό για μένα, και πιστεύω κάθε ουδέτερο παρατηρητή, δεν είναι κάτι άλλο από ευχολόγιο. Μπορεί να σε στενοχώρησε ο χαρακτηρισμός, το καταλαβαίνω και το κατανοώ, αλλά το να κόψεις και τη δική μου ουρίτσα για να εξομοιωθούν οι προσεγγίσεις μας και, συνεπώς, να φορτωθώ κι εγώ τα περί ευχολογίου, δεν νομίζω ότι είναι …πρέπον.🙂

    Δεν καταλαβαίνω τι εννοείς όταν κάνεις λόγο για «δομική διαφωνία». Όταν βρεις καιρό και διάθεση, ρίξε καμιά διευκρίνιση.

    Καθόλου δεν θεωρώ τη μειονότητα «συμπαγές τούρκικο πράγμα». Αυτά είναι παπαριές τού Χριστόπουλου. Η μειονότητα είναι κατά μεγάλη πλειοψηφία «τουρκικών φρονημάτων». Και φιλοδοξεί να κάνει πράξη αυτό που ο Χριστόπουλος πιστεύει στη θεωρία ότι ισχύει, να μετατρέψει δηλαδή όλη τη μειονότητα σε «ένα συμπαγές τούρκικο πράγμα». Ακριβώς γι’ αυτό το λόγο, κάθε υποψηφιότητα από το μικρό κομμάτι τών μουσουλμάνων που δεν δέχεται την τουρκική ταυτότητα, ισχυρίζομαι εγώ, είναι ανεπιθύμητη, ό,τι κι αν έχεις στο μυαλό σου εσύ ή οποιοσδήποτε άλλος για τη «σωστή υποψηφιότητα». Αυτό, βέβαια, είναι μία εκτίμηση δική μου με βάση κάποια πράγματα γνωστά σε όλους, όχι απόδειξη. Όπως εκτίμηση είναι και ο δικός σου ισχυρισμός ότι υπάρχει μία τέτοια «σωστή υποψηφιότητα» (εδώ άνετα και δικαίως μπαίνουμε στο ίδιο τσουβάλι εσύ κι εγώ🙂 ). ΟΚ. Ενδιαφέρομαι να μάθω λίγο περισσότερα και πιο συγκεκριμένα πράγματα για τη «σωστή υποψηφιότητα». Πώς περίπου τη φαντάζεσαι σε αδρές γραμμές;

    Τα λέμε

  67. Ο/Η nikos__alfa λέει:

    Παίδες
    κατ αρχάς δεν διανοήθηκα καν ότι υπήρξε πρόθεση υποτίμησης μου.😉
    Δεύτερον δεν υπάρχει καμιά αιχμή αλλά ένα απλό πείραγμα υπογραμμισμένο με το σχετικό ανθρωπάκι.
    Τρίτον δεν υποστήριξα πουθενά καμία μονή υποψηφιότητα και απορώ πως φτάσατε σ αυτό το συμπέρασμα τη στιγμή μάλιστα που κάνατε κόπυ πέιστ το ακόλουθο:
    «Έτσι, και οι ευχές που διατυπώνεις στο τέλος («Η στόχευση του Σύριζα έπρεπε να είναι ο σεβασμός των δικαιωμάτων όλων των μειονοτικών, η εξασφάλιση της ευκαιρίας να εκπροσωπηθούν όλοι και η συστέγαση στο ψηφοδέλτιο ανθρώπων από όλες τις ομάδες….»
    και είχε βέβαια προηγηθεί κι αυτό:
    «και όταν λέω ένθεν και ένθεν εννοώ ανθρώπους εκατέρωθεν βεβαίως χωρίς να αποκλειστεί καμία υποομάδα, που να έχουν τη στοιχειώδη δυνατότητα να συνυπάρξουν κάτω από μια συγκεκριμένη ιδεολογική ομπρέλα, με αλληλοσεβασμό στα ιδιαίτερα προβλήματα του συντρόφου και του συμπολίτη τους, με τη δυνατότητα να συνεργάζονται καθημερινά και να μην έχουν αναπτύξει οξείες αντιπαλότητες μεταξύ τους,
    ώστε αντί να επιδιώξουν λύσεις για τα κοινά προβλήματα και τη συνεργασία τους με την υπόλοιπη κοινωνία να ξεκατινιάζονται σε κάθε ευκαιρία μεταξύ τους!
    Κάτι που προφανώς δεν ισχύει ούτε για τη Σαμπιχά ούτε για κάποιον που προσπαθεί να υποβαθμίσει ή να εξαφανίσει τη τσιγγάνικη μειονότητα και τα δικαιώματα της από τους τουρκογενείς ως μέλος της πλειοψηφούσας ομάδας ».
    Κάπου δεν με προσέξατε.🙂
    Όσο για τη δομική μου διαφωνία έγκειται στον συνολικό τρόπο που κινήθηκε ο Συριζας για τις υποψηφιότητες και που προδιέγραψε τα προβλήματα που δημιουργήθηκαν. Διαφωνία που επιτρέψτε μου να την αναπτύξω περισσότερο σε άλλη ευκαιρία.
    Τώρα για τις δύο ή και τρεις υποψηφιότητες αν μπορούσαν να υπάρξουν από τη μειονότητα τις έχω σκιαγραφήσει προηγουμένως και ήταν απολύτως δυνατόν να βρεθούν άνθρωποι μετριοπαθείς με αλληλοσεβασμό των ιδιαιτεροτήτων των υπολοίπων, χωρίς νάναι στα …κάγκελα μεταξύ τους και να διατηρούν συγχρόνως τη δική τους ταυτότητα για να μπορούν να προσελκύσουν και την ανάλογη υποστήριξη.
    Αυτά κι ελπίζω να το κλείσουμε εδώ γιατί πρέπει να δούμε κάποια στιγμή και τις τρέχουσες εξελίξεις.😉

  68. Ο/Η nikos__alfa λέει:

    test

  69. Ο/Η nikos__alfa λέει:

    ¨εχω ένα σοβαρό πρόβλημα εδώ και δυο τρεις μέρες με τη συνδεσιμότητα μέσω Google και μου βγαίνει συνεχώς ένα μήνυμα μη εγκυρότητας ιστοσελίδων και του ίδιου του google. Έκανα επανεγκατάσταση όων των περιηγητών αλλά συνεχίζει. Μάλλον είναι από τα πρώτα προβλήματα από τη έλλειψη υποστήριξης στα XP και αναρωτιέμαι αν υπάρχει λύση εκτός από την εγκατάσταση των windows 8.1 που αμφιβάλλω αν τα σηκώνει το μηχανάκι μου.😕

  70. Ο/Η nikos__alfa λέει:

    Ουφ το βρήκα.
    Είχα μείνει από μπαταρία και όταν την άλλαξα είχα διορθώσει μόνο την ώρα με αποτέλεσμα να βρίσκομαι μερικές μέρες πίσω, στον Απρίλιο. Έτσι οι περιηγητές έβλεπαν ότι οι ιστοσελίδες ήταν αναξιόπιστες – καθώς βρίσκονταν στο …μέλλον.
    Ευτυχώς είχα αποθηκεύσει τους σελιδοδείκτες και με τις επανεγκαταστάσεις δεν τους έχασα. 🙂

  71. Ο/Η nikos__alfa λέει:

    Ένα άρθρο προς συντηρητικούς.

    Η Ευρώπη και η Ελλάδα πρέπει να αλλάξει!

    «Το δίλημμα των ευρωεκλογών»

    http://www.efsyn.gr/?p=195927

  72. Ο/Η Left G700 λέει:

    Φίλε Νικάλφα,

    Με αυτό το σχόλιο κλείνω από τη μεριά μου αυτό το ‘‘γύρο’’ (= θέμα συζήτησης).

    1. Τη συζήτηση την άνοιξες εσύ με ένα κείμενο που δεν έθετε κανένα ζήτημα μονής υποψηφιότητας. Εγώ μπήκα σε αυτή με το κείμενο του Μπελαντή. Κι εσύ τη συνέχισες με το κείμενο του Δημητρά ο οποίος έτρωγε μέλι με την απόσυρση της Σαμπιχά και ήταν πανευτυχής με τη μονή υποψηφιότητα του τουρκο-μειονοτικού. Τώρα λες «δεν υποστήριξα καμία μονή υποψηφιότητα». Δεκτόν. Αλλά όλη η ευθύνη είναι δική σου για την όποια παρεξήγηση. Εσύ είσαι αυτός που όχι μόνο δεν το ξεκαθάρισες, αλλά και, επιπλέον, με το ποστάρισμα του κειμένου τού Δημητρά, έδινες την εντύπωση ότι επίσης δεν είχες κανένα πρόβλημα με τη μονή υποψηφιότητα. Μοιραία, λοιπόν, έκανα λόγο για ευχολόγιο.

    2. Καταλήγω να πιστεύω ότι η διαφωνία μας εντοπίζεται στο εξής ζήτημα: Πίσω από τα λεγόμενά σου ανιχνεύεται η ιδέα ότι οι τουρκογενείς (συμπεριλαμβανομένων τών αριστερών, τουλάχιστον του ΣΥΡΙΖΑ) θα ανεχόντουσαν κάποια παράλληλη υποψηφιότητα μουσουλμάνου/νας μη τουρκικού εθνοτικού προσδιορισμού. Αντίθετα, εγώ είμαι της άποψης ότι κάτι τέτοιο δεν θα γινόταν δεκτό, ακόμα κι αν αυτός ο υποψήφιος ήταν ο Λένιν (ή η Ρόζα στην περίπτωση γυναικείας υποψηφιότητας).

    Αυτά ως προς το συζητηθέν ζήτημα και δεν (περι)γράφω άλλο!🙂

    Τώρα, σχετικά με το νέο που εισάγεις προς συζήτηση, να περιοριστώ για την ώρα[***] στο εξής σιβυλλικό και ολιγόλογο σχόλιο:

    Δεν είναι Γιάννης, είναι Γιαννάκης!😉🙂

    Τα λέμε

    [***] Εκτός άλλων λόγων που δεν μου επιτρέπουν επεκταθώ αυτή τη στιγμή, περιμένω και τις σκέψεις/απόψεις τού Αναγνώστη…😉🙂

  73. Ο/Η Left G700 λέει:

    Εκτός άλλων λόγων που δεν μου επιτρέπουν επεκταθώ αυτή τη στιγμή, = Εκτός άλλων λόγων που δεν μου επιτρέπουν να επεκταθώ αυτή τη στιγμή,

  74. Ο/Η nikos__alfa λέει:

    Ωραία θα κλείσω κι εγώ με δυο τρεις επισημάνσεις.
    Το θέμα του πρώτου άρθρου δεν ήταν καθόλου το ζήτημα της ή των υποψηφιοτήτων αλλά η ολοκληρωτική νοοτροπία των κυβερνώντων όπου συμφωνήσατε βιαστικά για να βάλετε το θέμα της υποψηφιότητας ΣΣ και των εθνικιστών-αντιεθνικιστών με το άρθρο του Μπελαντή.
    Τώρα μου λέτε ότι επειδή έφερα το άρθρο του Δημητρά ως μαρτυρία σημαίνει ότι το …υιοθέτησα και δεν μετράνε όσα έγραψα εγώ ό ίδιος στο θέμα που βάλατε της υποψηφιότητας ενώ παρεμπιπτόντως και το προλόγισα χωρίς να το υιοθετήσω και πήρα αποστάσεις σε μεταγενέστερο σχόλιο. Δεν έχετε δίκιο επ αυτού.
    Ως προς την περιγραφή της διαφωνίας μας που εγώ υποστηρίζω πως υπήρχε η δυνατότητα υποψηφιοτήτων ανεκτών εκατέρωθεν και εσείς όχι, πέσατε …διάνα.
    Τώρα για τον Γιάννη και τον Γιαννάκη προφανώς θα αναμένουμε τα …υπόλοιπα.
    Μη μου πείτε όμως πάλι ότι επειδή το έφερα μιλάει το άλτερ έγκο μου.🙂

  75. Ο/Η Left G700 λέει:

    Μη μου πείτε όμως πάλι ότι επειδή το έφερα μιλάει το άλτερ έγκο μου.

    Φίλε Νικάλφα,

    Όχι, δεν θα στο πούμε. Γιατί όμως δεν φροντίζεις κι εσύ εκ των προτέρων να δέσεις το γαϊδαρό σου, καλού κακού, διευκρινίζοντας επιγραμματικά αλλά με σαφήνεια, πού συμφωνείς και πού διαφωνείς με τον αρθρογράφο;

    Αμ πώς!🙂

    Τα λέμε

  76. Ο/Η nikos__alfa λέει:

    Ααχ αυτές οι δουλειές στον κήπο τον Μάη δεν τελειώνουν ποτέ. Εντελώς ακατάλληλη εποχή για …εκλογές. Να βάλουμε ένα αίτημα στην …Αγγέλα να μη γίνονται σε παραγωγική περίοδο να είμαστε πιο άνετοι.🙂
    Λεφτόπουλα
    ένα χαρτάκι άνοιξα ήδη όταν έγραψα ότι απευθύνεται σε συντηρητικούς μπας και ταρακουνηθεί κανείς οπαδός της …αυτόματης προόδου του μέλλοντος μας.

    Απο κεί και πέρα ούτε καμιά μεγάλη ανατροπή επιζητεί ο αρθρογράφος ούτε τίποτε περισσότερο από μια στοιχειώδη αλλαγή στον τρόπο που κινείται η ΕΕ. Ακόμη περισσότερο φαίνεται να πιστεύει ότι η Ένωση δεν κινδυνεύει να διαλυθεί από τις βάρβαρες και μονόπλευρες πολιτικές που ασκούνται σήμερα κυρίως στην περιφέρεια και είναι γενικά αισιόδοξος ότι υπάρχουν οι πολιτικές δυνάμεις πέρα από τους σημερινούς κρατούντες του συντηρητικού στρατοπέδου που μπορούν να και θα δράσουν διορθωτικά και θεραπευτικά στο όλο οικοδόμημα εδώ και έξω, αν κερδίσουν την αποδοχή τους και αυξήσουν την επιρροή τους στους πολίτες.
    Ελάχιστα συμμερίζομαι την αισιοδοξία του και η επιθετική πολιτική των ΗΠΑ το τελευταίο διάστημα που ήδη έχει εμπλέξει την ΕΕ σε έναν καινούργιο ψυχρό ή υπόθερμο πόλεμο καταστροφικό πρώτα απ όλα για μια μεγάλη χώρα την Ουκρανία και τα δικά της συμφέροντα είναι ενδεικτική ότι το παιχνίδι έχει σκληρύνει πολύ και οι ανοχές για έναν ελλειμματικό παίχτη της παγκόσμιας σκηνής όπως η ΕΕ έχουν λιγοστέψει επικίνδυνα. Θέλω να πω ότι πέρα από τα οικονομικά προβλήματα που αντιμετωπίζει η ΕΕ, πέρα από την αύξηση των ανισοτήτων, είτε μεταξύ των κρατών που την αποτελούν, είτε μεταξύ των πλουσίων και των φτωχών που συντρίβει τις κοινωνικές συνοχές παντού, ο μεγάλος μας …φίλος πληγωμένος από την καπιταλιστική κρίση κάνει εμφανές ότι μια πραγματική πορεία προς τη λεγόμενη Ευρωπαική ολοκλήρωση κάτω έστω από τη Γερμανική ηγεμονία ούτε είναι μέσα στον σχεδιασμό του ούτε θα γίνει ανεκτή η ουσιαστική ανεξαρτητοποίηση της ΕΕ αλλά αντιθέτως η θέση της σαν δορυφόρου των ΗΠΑ παραμένει το δικό του ζητούμενο κάτι που πολύ φοβάμαι πως θα γίνει περισσότερο καθαρό στο άμεσο μέλλον.
    Και αυτή η σχέση εξάρτησης είναι πολύ πιο εύκολο να διατηρηθεί με μια πολυδιασπασμένη και αδύναμη ΕΕ κάτι που εγείρει ένα πρόσθετο εμπόδιο πέρα από τις μονόπλευρες πολιτικές των ελίτ και τη δίψα τους για κυριαρχία και πλούτο που πολύ λίγο φαίνεται να απασχολεί το πολιτικό προσωπικό της Ευρώπης αλλά και τους λαούς της. Αυτό φυσικά είναι μια πιο …απομακρυσμένη ματιά στα προβλήματα.
    Από κει και πέρα κρίνω το αρθράκι ωφέλιμο αν και υπεραισιόδοξο αλλά τουλάχιστον στις γενικότητες του προσανατολίζει σε μια διορθωτική πορεία και για την Ελλάδα και για την ΕΕ χωρίς φυσικά να την περιγράφει ολοκληρωμένα, ούτε φαντάζομαι υπήρχε τέτοια φιλοδοξία από τον αρθρογράφο ούτε και τέτοια απαίτηση από μας αλλά για ορισμένους που εφησυχάζουν γενικώς και δεν είναι καθόλου λίγοι μπορεί να είναι ένα ερέθισμα να δουν λίγο πιο …ανατρεπτικά την κατάσταση.😉
    Αυτά και ντούκου.🙂

  77. Ο/Η Κώστας.Κ λέει:

    Παιδιά γειά σας,
    δεν ξέρω γιατί ακριβώς συζητάτε καθώς είμαι περαστικός από δω, όμως διαβάζοντας το τελευταίο σχόλιο του Νίκ Αλφα δεν μπορώ παρά να προσυπογράψω την τοποθέτηση του. ΄
    Με τον Παπούλη τι γίνεται ; Μετά τις δημοτικές θα σκάσει πάλι μύτη ;

  78. Ο/Η nikos__alfa λέει:

    Γεια σου Κώστα!
    Κάνουμε ένα ποτ πουρί περιμένοντας τον Παπούλη …νικητή και τροπαιούχο.🙂

  79. Ο/Η Left G700 λέει:

    «[…] διαβάζοντας το τελευταίο σχόλιο του Νίκ Αλφα δεν μπορώ παρά να προσυπογράψω την τοποθέτηση του.»

    Φίλε Κώστα Κ.,

    Τώρα, αν σου πω ότι δεν πέφτω κι απ’ τα σύννεφα, θα το πιστέψεις;😉🙂

    Τα λέμε

  80. Ο/Η Left G700 λέει:

    Φίλε Νικάλφα,

    Πολλές απορίες (ρητορικές) μού δημιούργησε ο κύριος Γούναρης και συνακόλουθα η πρότασή σου να τον διαβάσουν οι συντηρητικοί.

    Γιατί να τον διαβάσουν οι συντηρητικοί;;; Υπάρχει έστω και ένας που δεν διαρρηγνύει τα ιμάτιά του υπέρ τής αλλαγής τής Ευρώπης επί το «προοδευτικότερον» και δεν χτυπάει το στήθος του κλαίγοντας με λυγμούς επειδή αυτό δεν συμβαίνει;;; Είναι πρόσφατες οι μνήμες σου από τους διαλόγους στο καφενείο τού ακραίου κέντρου, όπου μέχρι πρότινος σύχναζες. Θυμάσαι εσύ κάποιον να διαφωνεί με την ιδέα ότι η Ευρώπη χρειάζεται αλλαγές, όπως τις εννοεί ο φίλος μας ο Γούναρης;;; Πάει αυτό.

    Ας δούμε λίγο τι μας λέει ο Γούναρης.

    Τι να μας πει ο Γιάννης Γιαννάκης, φίλε Νικάλφα; Ευχολόγια, ελπίδες και ευσεβείς πόθους καταθέτει. Ό,τι καταθέτουν όλοι όσοι υποστηρίζουν πως «μια άλλη Ευρώπη είναι εφικτή».

    Εμείς διαφωνούμε. Αλλά δεν θέλουμε να γίνουμε και εμπόδιο. Καθόμαστε λοιπόν στην ακρίτσα μας, χειροκροτούμε τις καλές προσπάθειες και περιμένουμε να δούμε αυτή την «άλλη Ευρώπη».

    Ελπίζω μόνο να μην είναι, αντί Γιάννης, Γιαννάκης!😉

    Κι ελπίζω να τη δούμε σ’ αυτή τη ζωή…🙂

    Τα λέμε

    ΥΓ Ορέος ο τύπος! Και γ@μώ τα; διδακτορικά! Τύφλα να έχουν οι δικολάβοι τής Γαστούνης στα τέλη τού 19ου αιώνα! Βαφτίζει τους κριτικούς υποστηρικτές τής ΕΕ …ευρωσκεπτικιστές! Έτσι, με λίγη ‘‘καλή’’ θέληση που ποτέ δεν λείπει σε τέτοιες περιπτώσεις😉 , μέχρι και η Μέρκελ μας προκύπτει …ευρωσκεπτικίστρια! Ε ρε γλέντια!🙂🙂🙂🙂🙂

  81. Ο/Η nikos__alfa λέει:

    Λέφτηδες
    θυμάμαι πάρα πολλούς όχι απλά να μη σκίζουν τα ρούχα τους για προοδευτικές αλλαγές στην Ευρώπη αλλά να διατυμπανίζουν σε όλους τους τόνους ότι δεν υπάρχει άλλη λύση από το τροικανό πρόγραμμα και τον ευεργετικό μονόδρομο που ακολουθεί το ΝΔΣΟΚ.
    Ακόμη και πολλοί που διατηρούν επιφυλάξεις ως προς αυτό (το σύστημα ΝΔΣΟΚ) αντιγράφουν το τιμημένο ΚΚΕ που προσβλέπει στην έλευση του κομμουνισμού και στη λαική εξουσία που θα διορθώσει δια μιας τα προβλήματα, σε τρία τέρμινα, επικαλούμενοι την ανάγκη να παραμείνουμε μετριοπαθείς και ψύχραιμοι καθώς η χώρα ξεπουλιέται στο ιδιωτικό κεφάλαιο, δάση, νερά και παραλίες γίνονται εμπορεύματα, η ανεργία κορυφώνεται και κερδίσαμε το παγκόσμιο πρωτάθλημα, οι ΑΞΕ μειώνονται, η υγεία και η παιδεία διαλύεται αλλά πρέπει να περιμένουμε να βρούμε τις συμμαχίες που δεν υπάρχουν σήμερα στην Ευρώπη για να αντιδράσουμε, επίσης σε τρία τέρμινα.
    Όταν λοιπόν η Μέρκελ, ο Μπαρόζο, ο Ντράγκι, ο Σουλτς, ο Γιούνγκερ και ο Σαμαράς με τον Βενιζέλο γίνουν καλά παιδιά και δουν το φως το αληθινό, θα θυμηθούν τα συμφέροντα των εργαζομένων, κάτι που θα γίνει αργά ή γρήγορα😀 στο όνομα της προόδου που προβλέπουν οι …γραφές, τότε και μεις να αμφισβητήσουμε την κυρίαρχη πολιτική και να ψηφίσουμε όποιον την αντιπαλεύει. Το ότι αυτό μετά θα είναι τελείως …περιττό είναι βεβαίως δυσδιάκριτο μέσα στη μετριοπαθή θολούρα που διακρίνει τη λογική της ψωροκώσταινας που θέλει στο όνομα ενός κούφιου ρεαλισμού να παραμένει για πάντα ουραγός των εξελίξεων και να προσποιείται πως συγκρούεται όταν το μόνο που θέλει και επιζητεί είναι να προσαρμόζεται στη θέληση των ισχυρών αυτοτρομοκρατούμενη για τα δήθεν χειρότερα και ξεχνώντας ότι και οι ισχυρότεροι βρίσκονται -ακόμη – στο έλεος των ψηφοφόρων τους, που τμήμα τους είμαστε κι εμείς εδώ στη μικρή Ελλάδίτσα και ο οβολός μας θα μετρήσει στην συνολική αποτίμηση και ότι όταν αφεθείς να υποστείς ανήκεστο βλάβη όλοι (και η ιστορία) θα σε γράψουν στα παλιότερα των υποδημάτων τους!
    Αυτά όσον αφορά το …σκηνικό και πόσο αξιόπιστα το μετράτε.😉
    Τώρα για τον Γούναρη παρεμπιπτόντως να πω ότι κάθε αναγνώστης μπορεί να βγάζει τα δικά του συμπεράσματα και να συμφωνήσει ή να διαφωνήσει μαζί σας.

    Επειδή όμως βλέπω παντού στον τύπο και στα κανάλια να γίνεται μέγας θόρυβος για μια κοινοτοπία που είπε ο Γλέζος, περί υποχρεωτικού δανεισμού για τα ανώτερα εισοδηματικά στρώματα όταν το σημερινό κράτος των ελεύθερων αγορών(σικ) ξεσκίζει επιλεγμένα τους πιο αδύνατους με την υποχρεωτική δήμευση μέσω της φορολογίας χωρίς αυτό να προκαλεί καμιά ισοδύναμη τουλάχιστον συζήτηση στο φιλοθεάμον κοινό, να βάλω στο τραπέζι μια ρηξικέλευθη οικονομική πρόταση που θα μας λύσει τα προβλήματα με αδελφικό μάλιστα τρόπο και που έχει αδικηθεί κατάφωρα χωρίς να απολαμβάνει ούτε πολλοστημόριο από τη δημοσιότητα που κέρδισε, με το σπαθί του, ο Γλέζος.😀

    « Αδελφοποίηση με τους Γερμανούς
    Αν για διαφόρους λόγους είναι αδύνατο να κάνουμε τις αλλαγές που απαιτούνται υπάρχει μια ριζοσπαστική πρόταση που έχει μεν το φοβερό μειονέκτημα να μην εμπιστεύεται την ικανότητά μας να πράττουμε με αυτονομία, φαίνεται, όμως, αποτελεσματική. Θα λύναμε όλα τα προβλήματά μας αν κάθε ελληνική οικογένεια προχωρούσε στην αδελφοποίησή της με μια γερμανική και ανέθετε σε αυτήν την πλήρη διαχείριση των οικονομικών της. Κάθε πρωί μέσω διαδικτύου ή τηλεφώνου θα έβγαινε το πρόγραμμα της ημέρας και το βράδυ θα γινόταν ο σχετικός έλεγχος. Θα εξανεμίζαμε το έλλειμμα πιο γρήγορα από όσο υπόσχεται ο κ. Α. Σαμαράς. Με την υπόδειξη των αδελφών μας θα πληρώναμε όλοι φόρους και θα περιορίζαμε την σπατάλη. Αυτή η καθημερινή επαφή θα είχε ασφαλώς και γενικότερα ευεργετικά αποτελέσματα στην παιδεία μας, στο σεβασμό των συμπολιτών μας και στην επικράτηση του κράτους δικαίου.»

    http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.article&id=6320

    Να σας δω τώρα αν είστε το ίδιο …μεγαλόψυχοι με τον υποψήφιο του Ποταμιού που το προτείνει όπως ήσασταν με τον Γούναρη.🙂

  82. Ο/Η papoylis λέει:

    Είμαι βαθειά συγκινημένος καλοί μου φίλοι που οσο λείπω κρατάτε ζωντανό το ….διάλογο περί παντός του επιστητού . Ο αγώνας εδώ συνεχίζεται λυσαλέος . κυκλοφορώ με λουρί ως λύκος🙂

    Νεώτερα αργότερα😉

  83. Ο/Η nikos__alfa λέει:

    Νάσαι καλά Παπούλη .
    Σου στέλνω ένα μαχαίρι να κόψεις το …λουρί.🙂

  84. Ο/Η papoylis λέει:

    Στείλε και καμμιά κονσέρβα να τον ταΐσω 🙂

  85. Ο/Η Αφώτιστος Φιλέλλην λέει:

    Τέταρτη και …φαρμακερή

    Αχ η ωραία Ελένη!
    άδικα τον Πάρι προσμένει
    μα αυτός είναι πια νεκρός
    κείτεται κατάχαμα ωχρός

    τρεις φορές την είχε γλυτώσει
    με την εύνοια της θεάς Αφροδίτης
    θανάσιμα τον πληγώνει ο Φιλοκτήτης
    με τέσσερα δηλητηριώδη βέλη ετρώθει

    στην νεκρική πυρά η πρώτη του αγάπη
    η Οινώνη που αγαπούσε ακόμα τον Πάρι
    Νύμφη της Ίδης, γιατρός και μάντις
    μαζί μ’ αυτόν αστερόσκονη, στάχτη …..

    Αφώτιστος Καβάφης

    2014 μ.Χ.

  86. Ο/Η Left G700 λέει:

    Φίλε Νικάλφα,

    Μέχρι να γράψω το σχόλιό για τον Γιάννη Γιαννάκη, τσάκω ένα ορέο τού Σταθάκη που ξεφούρνισε στο ΒΗΜΑ FM χθες, να ’χεις να πορεύεσαι:

    «Η επαναφορά του κατώτατου μισθού θα γίνει άμεσα και αφορά μόνο όσους προσλήφθηκαν στον ιδιωτικό τομέα το διάστημα μέσα στην κρίση, τα τελευταία τέσσερα χρόνια, και όχι το σύνολο των εργαζομένων

    Δεν υπάρχει κανείς να τον μαζέψει; Με τόσο ακρέες (κατά το ορέες) θέσεις, θα φοβηθούν οι …συντηρητικοί!🙂🙂🙂🙂🙂

    Τα λέμε

    ΥΓ Παρακαλείται ο товарищ Яков, στην επόμενη επίσκεψή του εδώ, να μας πει την άποψή του για το εξής ερώτημα:

    Μήπως τελικά το ειρωνικό χαμογελάκι που συχνά παίρνει ο κύριος καθηγητής στις τηλεοπτικές συζητήσεις προορίζεται γι’ αυτούς που εξομολογούνται ότι τον έχουν σε εκτίμηση; (ονόματα δεν λέμε και υπολήψεις δεν θίγουμε…😉 )

  87. Ο/Η Αφώτιστος Φιλέλλην λέει:

    Ο μοναχός(Παπουλης) και ο λύκος y otras historias

  88. Ο/Η Left G700 λέει:

    Φίλε Νικάλφα,

    Δυο μόνο λόγια για την ποιοτική πολιτική ανάλυση του κοινού με το οποίο συνομιλούσες μέχρι πρόσφατα και την κλείνω εδώ μία και το θέμα είναι ‘‘ευαίσθητο’’. Εκείνο που ήθελα να πω είναι ότι και οι πιο συντηρητικοί συμμερίζονται τις ιδέες τού Γούναρη περί δημοκρατικού ελλείμματος, κακού σχεδιασμού και αρχιτεκτονικής τής ΕΕ, ανάγκης περιορισμού τής ακροδεξιάς επιρροής κ.λπ. Και αυτή η συνειδητοποίηση κάλλιστα μπορεί να συνδυάζεται με τη στάση που περιγράφεις εσύ («[…] να διατυμπανίζουν σε όλους τους τόνους ότι δεν υπάρχει άλλη λύση από το τροϊκανό πρόγραμμα και τον ευεργετικό μονόδρομο που ακολουθεί το ΝΔΣΟΚ.»), που είναι παρόμοια και με την άλλη (κάντε υπομονή κι ο ήλιος θα ξαναφανεί). Με ποια έννοια μπορεί να συνδυάζεται; Μα με την έννοια τού μονόδρομου, της μη ύπαρξης εναλλακτικών λύσεων κ.λπ. Λένε δηλαδή, «πολύ ωραία όλα αυτά, συμφωνώ, αλλά δεν γίνεται διαφορετικά κι όπως τα κάναμε θα τα λουστούμε». Όλοι όμως θέλουν «να γίνει κάτι, ρε γμτ», ώστε να έχουν τα παιδιά τους δουλειά και να μην καταλήξουν κι οι ίδιοι με συντάξεις πείνας.

    Είναι αυτονόητο ότι δεν έχω κανένα πρόβλημα με τους εσωτερικούς δανεισμούς τού Γλέζου. Εδώ δεν έχω πρόβλημα με τις αναγκαστικές απαλλοτριώσεις μέσων παραγωγής έναντι συμβολικού τιμήματος ενός ευρώ, με τον εσωτερικό δανεισμό θα είχα;😉🙂

    Τέλος: Μα καλά, με το …«ψόφιο άλογο» τον Τσακυράκη βρήκες να τα βάλεις δεν ντρέπεσαι;🙂 Και σαν να μη φτάνει αυτό, μας ζητάς να τον βαρέσουμε κι εμείς;🙂 Τι να πει κανείς για τέτοιες παπαρολογίες, φίλε Νικάλφα; Τέτοια δεν ακούγονται ούτε στα διαδικτυακά καφενεία!…😉🙂

    Τα λέμε

  89. Ο/Η nikos__alfa λέει:

    Κατανοητές οι διευκρινίσεις για τους συντηρητικούς οι οποίοι όμως διατηρούν το …δικαίωμα να αντιληφθούν τα αδιέξοδα της στάσης τους, κάτι που επαληθεύεται από τους συσχετισμούς που διαμορφώνονται διαφορετικά τα τελευταία χρόνια και να κινηθούν σε μια κατεύθυνση αναθεωρητική της υπάρχουσας με προοδευτικό πρόσημο απαραιτήτως – γιατί ένα μεγάλο μέρος κινείται ολοταχώς με την όπισθεν.😉

    Αλλά ενώ προσπαθώ να αποκαταστήσω την αδικία που επιφύλαξε το μηντιακό μας σύστημα στη ρηξικέλευθη έως επαναστατική πρόταση του Τσακυράκη για την αδελφοποίηση με τις Γερμανικές οικογένειες να με κατηγορείτε ότι τα βάζω μαζί του το βρίσκω πέρα για πέρα κρίμα κι άδικο.😦😀

  90. Ο/Η Αφώτιστος Φιλέλλην λέει:

    Εχε ελληνιδα φιλεναδα και Γερμανιδα γυναικα 😦😀 (για την ανατροφη των παιδιων)

    Παλαια αθηναϊκη συμβουλη, που επεζησε ….

  91. Ο/Η Left G700 λέει:

    ΟΚ, φίλε Νικάλφα. Αφού σημειώσω το ντούκου σου στην είδηση που σου έδωσα («δεν τα λέτε, δεν τα γράφετε, και μετά αναγκαζόμαστε να τα λέμε εμείς», που έλεγε κι ο Αναστό🙂 ), να σου υπενθυμίσω ότι είναι σειρά σου τώρα να εισάγεις θέμα προς συζήτηση. Κανόνισε μόνο να είναι κάποιο στο οποίο θα ‘‘τσιμπήσει’’ ο Κώστας Κ. και θα έρθει κατά ’δω, αντί να σουρτουκεύει σε διάφορα καφενεία που σερβίρουν καφέδες νεροπλύματα και ποτά μπόμπες και θα του χαλάσουν το στομάχι.🙂 Του έχω κάτι ράμματα για τη γούνα του… μα κάτι ράμματα!😉🙂

    Τα λέμε

  92. Ο/Η nikos__alfa λέει:

    Λέφτηδες
    οι μέρες (και οι νύχτες) είναι δύσκολες, μέχρι και γκαστρωμένες οπότε ας δούμε:

    Μια ιστορία απροσμέτρητου πάθους με μίση, δάκρυα, ανατροπές, αγωνία, λαχτάρα, πλανητάρχες και υποπλανητάρχες , καγκελάριους, χαλίφηδες, βεζύρηδες που θέλουνε το χαλιφάτο, απροσδόκητες σκοτεινές ίντριγκες και συνωμοσίες ολκής για τη σωτηρία της ωραίας Ελέν… ουπς της ορέας Ελλάδος και της μητέρας Ευρώπης!

    Απομακρύνατε τα νήπια από τις οθόνες (που θάλεγε και ο Παπούλης).🙂

    http://www.euro2day.gr/ftcom_gr/article-ft-gr/1212943/pos-kahke-to-dhmopshfisma-toy-papandreoy.html

    Πως μας φόρτωσαν τον Παπαδήμιο!

    Η «χρυσή εφεδρεία» , έτσι τον είχα χαρακτηρίσει λίγες ημέρες πριν εμφανισθεί στο προσκήνιο για να μας …σώσει(σικ) όπως θα θυμούνται οι παροικούντες στα οικεία λημέρια της Μάγισσας, αναλαμβάνει τα ηνία της χώρας ως εκλεκτός του τραπεζικού λόμπυ για να σώσει την παρτίδα.

    Απόδειξη της χρεωκοπίας της δημοκρατικής Ευρώπης των λαών και η αποθέωση ενός βρώμικου συστήματος εξουσίας όπου η σωτηρία των συντελεστών του και των ισχυρών του χρήματος είναι ο υπέρτατος και ανομολόγητος στόχος;
    Για να δούμε.😉

    υγ
    Δεν ξεχνάμε τα δημοσιεύματα των Γερμανικών ΦΤ τον Ιούνιο του 12 για τη δημιουργία κλίματος πανικού εν όψει μιας επαπειλούμενης Grexit και τις αναλογίες με τις σημερινές εκλογές που δείχνουν τις πιθανές αιτίες των πρόσφατων «αποκαλύψεων» μόνο που:
    « Ποταμώι γαρ ουκ έστιν εμβήναι δις τώι αυτώι…» !

  93. Ο/Η nikos__alfa λέει:

    « Το πρώτο μέρος μιας σειράς ρεπορτάζ, που αποκαλύπτουν τι έγινε πίσω από τις κλειστές πόρτες όταν οι ηγέτες πάσχιζαν να σώσουν το ευρώ, δημοσιεύουν οι Financial Times.

    Προς κατάπληξη σχεδόν όλων στην αίθουσα, η Άγκελα Μέρκελ άρχισε να κλαίει. «Das ist nicht fair». Αυτό δεν είναι δίκαιο, είπε οργισμένη η Γερμανίδα καγκελάριος με τα μάτια της να βουρκώνουν. «Ich bringe mich nicht selbst um». Δεν θα αυτοκτονήσω.

    Για όσους ήταν μάρτυρες αυτού του ξεσπάσματος στη μικρή αίθουσα συνεδριάσεων στο γαλλικό παραθαλάσσιο θέρετρο των Καννών, ήταν αρκετά σοκαριστικό να βλέπουν τον πιο ισχυρό ηγέτη της Ευρώπης με το μεγαλύτερο συναισθηματικό έλεγχο να ξεσπά σε δάκρυα.

    Οι παρευρισκόμενοι όμως μεταφέρουν ότι η σκηνή ήταν ακόμη πιο αξιοσημείωτη για τους δύο άνδρες που είχαν προκαλέσει την οργή της: ο ένας καθόταν δίπλα της, ο Γάλλος πρόεδρος Νικολά Σαρκοζί, και ο άλλος στην άλλη άκρη του τραπεζιού, ο πρόεδρος των ΗΠΑ, Μπαράκ Ομπάμα.

    Ήταν το χειρότερο σημείο σε μία «βάναυση» νύχτα γεμάτη αλληκοκατηγορίες, την οποία ένας εκ των παρευρισκόμενων θυμάται ως το ναδίρ στην τριετή κρίση της ευρωζώνης.

    Ο Ν. Σαρκοζί ήλπιζε ότι η ηγεσία του στη σύνοδο του G20 θα εδραίωνε την παρουσία του στη διεθνή σκηνή καθώς διεκδικούσε την επανεκλογή του. Αντί αυτού, όμως, όλα κατέρρεαν.

    Η Ελλάδα κατέρρεε πολιτικά. Η Ιταλία, μία χώρα πολύ μεγάλη για να καταρρεύσει, φαινόταν ότι σε λίγες ημέρες θα έχανε κάθε πρόσβαση στις διεθνείς αγορές. Και η Α. Μέρκελ, όσο κι αν προσπαθούσε ο Ν. Σαρκοζί και ο Μπ. Ομπάμα, δεν πειθόταν να αυξήσει τις γερμανικές εισφορές για το «τείχος προστασίας» της ευρωζώνης – το «μεγάλο μπαζούκα» που πίστευαν ότι έπρεπε να ενισχυθεί δραστικά για να αποτρέψει τις επιθέσεις των πανικοβλημένων επενδυτών.

    Αντιθέτως, αν και βρισκόταν στη γωνία, η Α. Μέρκελ επέστρεψε την κριτική που δεχόταν στον Ν. Σαρκοζί και τον Μπ. Ομπάμα. Εάν δεν τους άρεσε ο τρόπος με τον οποίο διαχειριζόταν την κατάσταση η κυβέρνησή της, τότε έφταιγαν εκείνοι. Σε κάθε περίπτωση, ήταν ο δικός τους συμμαχικός στρατός που είχε «επιβάλει» το γερμανικό Σύνταγμα στον ηττημένο του πολέμου πριν από έξι δεκαετίες.

    «Στο σημείο αυτό ήταν σαφές ότι θα μπορούσε να εκραγεί η ευρωζώνη», δήλωσε μέλος της γαλλικής αντιπροσωπείας στις Κάννες. «Υπήρχε το συναίσθημα ότι με μετάδοση της κρίσης, σε αυτό το χρονικό σημείο, βρισκόμασταν στα πρόθυρα της έκρηξης».

    Τους τελευταίους έξι μήνες, οι Financial Times έκαναν δεκάδες συνεντεύξεις σε ανθρώπους που πήραν μέρος στη λήψη αυτών των αποφάσεων ώστε να πουν όλη την ιστορία για το πώς δημιουργήθηκε αυτή η νέα ευρωζώνη. Από μεσαίους γραφειοκράτες μέχρι πρωθυπουργούς, όλοι διηγούνται τη συγκλονιστική ιστορία των ατυχημάτων, των λαθών και της φαινομενικά παράτολμης πολιτικής. Στο τέλος όμως, αυτοί οι ίδιοι οι ηγέτες φαίνεται πως επικράτησαν. Το ευρώ σώθηκε. Η Ευρώπη που δημιούργησαν, καλώς ή κακώς, θα είναι το κληροδότημά τους.

    Η απόφαση Παπανδρέου

    Όπως σχεδόν τα πάντα σε αυτήν την κρίση της ευρωζώνης, έτσι και αυτή η ιστορία ξεκίνησε στην Ελλάδα. Ο ψηλόλιγνος απόγονος της πιο διάσημης πολιτικής δυναστείας στην Ελλάδα επέστρεψε στην Αθήνα αφού είχε ολοκληρωθεί μία από τις πιο κρίσιμες ευρωπαϊκές συνόδους για να διαπιστώσει ότι η χώρα του βρισκόταν σε αναταραχή. Στις 27 Οκτωβρίου στις Βρυξέλλες, είχε συμφωνήσει στη μεγαλύτερη αναδιάρθρωση κρατικού χρέους στην Ιστορία. Στο εσωτερικό της χώρας του, όμως, τον κατηγορούσαν.

    Στην παρέλαση της Θεσσαλονίκης, η παρουσία χιλιάδων διαδηλωτών -όπου συμπεριλαμβάνονταν ακροδεξιοί και αναρχικοί- ανάγκασε τον πρόεδρο της χώρας, Κάρολο Παπούλια, να φύγει. Ο Γ. Παπανδρέου είπε αργότερα στους ομότιμους πρωθυπουργούς πως ένιωσε ότι αυτό το περιστατικό ήταν σημάδι πως η χώρα του βρισκόταν στα πρόθυρα ενός νέου πραξικοπήματος.

    «Όλοι έλεγαν πως η κυβέρνηση είναι προδότες» θυμάται ο Έλληνας πρώην πρωθυπουργός και συμπληρώνει: «Συνειδητοποίησα ότι η κατάσταση έβγαινε εκτός ελέγχου».

    Εκείνο το Σαββατοκύριακο, μάζεψε μία μικρή ομάδα συμβούλων και αποκάλυψε το σχέδιό του: θα ζητούσε εθνικό δημοψήφισμα για το νέο πρόγραμμα στήριξης των 172 δισ. ευρώ. Αυτοί που επέκριναν τη συμφωνία, εκ των οποίων ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης Αντώνης Σαμαράς, αλλά και εσωκομματικοί αντάρτες, θα αναγκάζονταν να διαλέξουν πλευρά και πιθανότατα θα στήριζαν το πακέτο, καθώς η επικρατέστερη εναλλακτική θα ήταν η έξοδος από το ευρώ, υποστήριξε ο Γ. Παπανδρέου. Η νίκη θα του έδινε τη λαϊκή εντολή για τις μεταρρυθμίσεις που ζητούσαν οι δανειστές.

    Ο Γ. Παπανδρέου, όμως, δεν συμβουλεύτηκε κανέναν άλλο πέρα από τον στενό του κύκλο. Αντιθέτως, εκείνο το βράδυ παρουσίασε το σχέδιό του ως τετελεσμένο γεγονός στους βουλευτές του ΠΑΣΟΚ. Όσοι βρίσκονταν στο δωμάτιο -εκ των οποίων και ο υπουργός Οικονομικών Ευάγγελος Βενιζέλος- σοκαρίστηκαν. «Το βράδυ της Κυριακής, κατά την τελευταία μας κατ’ ιδίαν συνάντηση, ο Γ. Παπανδρέου μίλησε μόνο για μία πρόταση περί ψήφου εμπιστοσύνης και καθόλου για δημοψήφισμα» δήλωσε ο κ. Βενιζέλος, προσθέτοντας ότι τις επόμενες ώρες υπέφερε από έντονους πόνους στην κοιλιακή χώρα που τον ανάγκασαν να πάει στο νοσοκομείο. «Σύμφωνα με την ιατρική γνωμάτευση, ήταν αποτέλεσμα του στρες».

    «Θυμάμαι πως το πρώτο που σκέφτηκα ήταν: ‘Ελπίζω να το έχει πει στη Μέρκελ’» είπε ένας υπουργός.

    Ο Γ. Παπανδρέου αργότερα ισχυρίστηκε ότι είχε αφήσει υπόνοιες στους υπόλοιπους ηγέτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Κάποιοι αναγνωρίζουν αόριστες αναμνήσεις κι άλλοι δεν θυμούνται τίποτα. «Εγώ ποτέ δεν το πήρα στα σοβαρά» δήλωσε ένας εξ αυτών και συμπλήρωσε: «Μου έμοιαζε κάπως απελπισμένο».

    Η αντίδραση Σαρκοζί

    Έτσι, όταν ο Ν. Σαρκοζί έμαθε ότι ο Γ. Παπανδρέου είχε αποφασίσει να θέσει την προσεκτικά σχεδιασμένη συμφωνία για το πρόγραμμα στήριξης σε δημοψήφισμα εξερράγη. «Ήταν οργισμένος», είπε ένας βοηθός του.

    Οι αγορές ομολόγων της ευρωζώνης, οι οποίες είχαν προσωρινά μαζευτεί μετά τη συμφωνία για την αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους, βρέθηκαν σε πανικό πωλήσεων. Οι αποδόσεις των 10ετών κρατικών ομολόγων της Ελλάδας αυξήθηκαν κατά 16,2% σε μία μέρα. Πιο ανησυχητικό ήταν το γεγονός ότι το κόστος δανεισμού για τις ισχυρότερες κυβερνήσεις της ευρωζώνης άρχισε να πλησιάζει σε επίπεδα που ανάγκασαν κι άλλες χώρες σε προγράμματα διάσωσης.

    Ο Ν. Σαρκοζί κάλεσε τους στενότερους συμβούλους του σε μία έκτακτη συνάντηση. Σύμφωνα με άτομο που συμμετείχε σε αυτήν, η αρχική αντίδραση του Γάλλου προέδρου ήταν να εξαναγκάσει τον Γ. Παπανδρέου σε αλλαγή πορείας. Είτε θα αποδεχόταν το νέο πακέτο χωρίς προϋποθέσεις άμεσα ή η Ελλάδα θα οδηγούνταν εκτός ευρώ.

    Ο Ενρί Γκουιάνο, ο έμπιστος του Σαρκοζί, σημείωσε πως ο ίδιος ο Σαρλ ντε Γκολ προτιμούσε τα δημοψηφίσματα από την κοινοβουλευτική πολιτική. Εάν ζητούσε από τον Παπανδρέου να ακυρώσει ένα δημοψήφισμα θα ήταν σαν να αντιτίθεται στις παραδόσεις που τους κληροδότησε ο ντε Γκολ. Έτσι, ο Ν. Σαρκοζί κατέληξε σε έναν συμβιβασμό: ο Γ. Παπανδρέου θα προχωρούσε με το δημοψήφισμα, αλλά όχι για το πακέτο στήριξης.

    Η πρόσκληση στις Κάννες

    Ο Ν. Σαρκοζί τηλεφώνησε στην Α. Μέρκελ και συμφώνησαν σε μία στρατηγική. Θα καλούσαν τον Παπανδρέου στις Κάννες, όπου σε 48 ώρες θα διεξαγόταν η σύνοδος του G20 και θα τον έπειθαν να κάνει το δημοψήφισμα με το ερώτημα εάν η Ελλάδα θα παραμείνει στην ευρωζώνη.

    Στο Βερολίνο, η Α. Μέρκελ διχάστηκε για το θέμα του «Grexit», και πολλοί σύμβουλοι -ειδικότερα ο ισχυρός υπουργός Οικονομικών, Βόλφγκανγκ Σόιμπλε- υποστήριξαν ότι θα έδενε περισσότερο τα 16 εναπομείναντα μέλη και θα τους έδινε τη δυνατότητα να βγουν από την κρίση.

    «Ήθελε πολύ να είναι ένα σαφές ερώτημα εντός ή εκτός ευρώ» δηλώνει Γερμανός αξιωματούχος. «Για εκείνη το σημείο κλειδί ήταν εάν οι ίδιοι οι Έλληνες ήθελαν να είναι εντός ή εκτός και εάν με το δημοψήφισμα αποφάσιζαν ότι θέλουν την έξοδο, τότε ο δρόμος θα ήταν ευκολότερος».

    Πολλοί αξιωματούχοι ακόμη αναρωτιούνται γιατί ο Παπανδρέου συμφώνησε να εμφανιστεί στις Κάννες για να τον επιπλήξουν. Αν και εξεπλάγη με το ξέσπασμα θυμού από τους Ευρωπαίους ηγέτες, ο ίδιος δήλωσε ότι χάρηκε για την ευκαιρία που είχε να αποσπάσει στήριξη για την ιδέα του δημοψηφίσματος σε παγκόσμιο επίπεδο.

    Το «τελεσίγραφο»

    Ο Ν. Σαρκοζί κάλεσε τους ομότιμους ηγέτες στο Παλάτι στις 5:30 μ.μ. την Τετάρτη, μία ώρα πριν συναντηθούν με τον Παπανδρέου, για να συμφωνήσουν στον τρόπο με τον οποίο θα τον αντιμετωπίσουν.

    Στη συνάντηση συμμετείχαν η Α. Μέρκελ, ο Ζαν Κλοντ Γιούνκερ, πρωθυπουργός του Λουξεμβούργου και πρόεδρος του Eurogroup, η Κριστίν Λαγκάρντ, γενική διευθύντρια του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, και οι δύο πρόεδροι της Ε.Ε., Ζοζέ Μανουέλ Μπαρόζο και Χέρμαν Βαν Ρομπάι.

    Ο Ν. Σαρκοζί έδωσε σε όλους ένα λευκό χαρτί με τίτλο Position commune sur la Grèce – Κοινή θέση για την Ελλάδα. «Η ιδέα ήταν να μπει ο Παπανδρέου στη γωνία» δήλωσε ένας από τους παρευρισκόμενους.

    Το σχέδιο έξι σημείων του Σαρκοζί -που έχουν στη διάθεσή τους οι F.T.- ήταν σαφές και σκληρό. Ο Έλληνας πρωθυπουργός έπρεπε να δεχθεί το πρόγραμμα στήριξης που είχε συμφωνηθεί την προηγούμενη εβδομάδα και δεν θα δινόταν καμία περαιτέρω βοήθεια μέχρις ότου το κοινοβούλιο της χώρας το επικύρωνε με την ψήφο του.

    «Είμαστε πάντα έτοιμοι να βοηθήσουμε την Ελλάδα παρά τη μονομερή απόφαση να ανακοινωθεί το δημοψήφισμα χωρίς πρότερη ενημέρωση» αναφέρει το δεύτερο σημείο, σε μία σαφή ένδειξη της οργής του κ. Σαρκοζί. Το έκτο σημείο είναι το πιο ξεκάθαρο: «Το δημοψήφισμα θα αφορά μόνο την ένταξη της Ελλάδας στο ευρώ και στην Ευρωπαϊκή Ένωση».

    Ο Γ. Παπανδρέου στη συνέχεια ισχυρίστηκε ότι αυτός που πάλεψε μαζί του για να αλλάξει η διατύπωση του δημοψηφίσματος ήταν κυρίως ο Ν. Σαρκοζί και πως η Α. Μέρκελ ήταν με τη δική του πλευρά. Όσοι βρίσκονταν στην αίθουσα, όμως, αναφέρουν ότι μεταξύ των Ευρωπαίων ηγετών -συμπεριλαμβανομένης της Α. Μέρκελ- υπήρχαν ελάχιστες διαφωνίες.

    Έχοντας συμφωνήσει στη γραμμή για την Ελλάδα, ο Ν. Σαρκοζί γύρισε τη συζήτηση σε κάτι που τους απασχολούσε περισσότερο: στην Ιταλία. Το δημοψήφισμα του Παπανδρέου είχε δημιουργήσει ένα δίλημμα για την Ελλάδα, αλλά επίσης έβγαλε στην επιφάνεια έναν πολύ μεγαλύτερο φόβο: ότι η μετάδοση από την Αθήνα θα διαχεόταν σε όλη την ευρωζώνη. Η χώρα που αντιμετώπιζε τον μεγαλύτερο κίνδυνο ήταν η Ιταλία.

    Με δημόσιο χρέος σχεδόν 2 τρισ. ευρώ -το τέταρτο μεγαλύτερο στον κόσμο- οι αξιωματούχοι του ιταλικού υπουργείου Οικονομικών εκτιμούσαν ότι ένα τριετές πρόγραμμα στήριξης θα άγγιζε περίπου τα 600 δισ. ευρώ. Δεν υπήρχαν αρκετά χρήματα στην Ε.Ε. ή στο ΔΝΤ γι’ αυτό. Η Ιταλία ήταν απλούστατα πολύ μεγάλη για να διασωθεί.

    «Δεν μπορούσαμε να αντέξουμε το κόστος της Ιταλίας» ανέφερε αξιωματούχος του γαλλικού υπουργείου Οικονομικών και συμπλήρωσε: «Κανένας δεν μπορούσε. Θα ήταν κατά συνέπεια πιθανότατα το τέλος της ευρωζώνης».

    Η Κρ. Λαγκάρντ έφτασε στις Κάννες με ένα σχέδιο, να τεθεί η Ιταλία σε ένα «προληπτικό πρόγραμμα» 80 δισ. ευρώ, σε μία γραμμή πίστωσης που θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί σε καταστάσεις εκτάκτου ανάγκης, αλλά θα οδηγούσε επίσης σε εντατική παρακολούθηση, ώστε να εξασφαλιστεί ότι ο Σίλβιο Μπερλουσκόνι, ο πρωθυπουργός της Ιταλίας που είχε απολέσει την εμπιστοσύνη των Ευρωπαίων ηγετών, θα εφάρμοζε τις οικονομικές μεταρρυθμίσεις. Υποστήριξε πως μόνο έτσι οι αγορές θα άρχιζαν να δανείζουν και πάλι την Ιταλία με βιώσιμο επιτόκιο. «Η Ιταλία δεν έχει αξιοπιστία» δήλωσε η Κρ. Λαγκάρντ στη συζήτηση.

    Αλλά η απόφαση για την Ιταλία μπορούσε να περιμένει. Ο Γ. Παπανδρέου αναμενόταν από στιγμή σε στιγμή.

    Ο ψυχολογικός πόλεμος

    Στη συνάντηση, πολλοί από τους συμμετέχοντες έμειναν άναυδοι. Στο ημερολόγιό του, ο υπουργός Οικονομικών της Γαλλίας Φρανσουά Μπορουάν, έκανε λόγο για ψυχολογικό πόλεμο. Άλλοι, ειδικότερα οι δύο πρόεδροι της Ε.Ε., είπαν στη συνέχεια στους συνεργάτες τους ότι ένιωθαν πολύ άβολα με το γεγονός πως μία μικρή ομάδα Ευρωπαίων ηγετών πίεζαν τον εκλεγμένο πρωθυπουργό μιας χώρας. «Ποτέ δεν είδα μία συνάντηση τόσο έντονη και τόσο δύσκολη» είπε ένας εκ αυτών των συνεργατών.

    Από τη στιγμή που ο Γ. Παπανδρέου με τον Ε. Βενιζέλο έφτασαν στην αίθουσα, ο Ν. Σαρκοζί ξεκίνησε αυτό που ένας αξιωματούχος χαρακτήρισε «the full Sarkozy»: μία στοχευμένη, οργισμένη αποκήρυξη της απόφασης του Παπανδρέου για δημοψήφισμα.

    «Σαφέστατα το συναίσθημα ήταν: κάναμε τα πάντα για να σας βοηθήσουμε, κάναμε τα πάντα για να σας κρατήσουμε στην ευρωζώνη, πήραμε οικονομικό και πολιτικό κίνδυνο» είπε μέλος της γαλλικής αποστολής. «Είναι η μεγαλύτερη αναδιάρθρωση χρέους του κόσμου, στην Ιστορία, και τώρα το μόνο που κάνετε είναι να μας προδίδετε».

    Ο Παπανδρέου αιφνιδιάστηκε. «Έρχεται και αρχίζει να μιλά έξαλλος για το δημοψήφισμα», λέει για τον Σαρκοζί. «Η θέση του Σαρκοζί ήταν πολύ επιθετική. Δεν ήταν ευγενική. Πολύ-πολύ ισχυρή και πολύ επιθετική, ώστε να μπει η Ελλάδα στο δίλημμα: εντός ή εκτός» είπε ο Ε. Βενιζέλος.

    Οι Έλληνες προσπάθησαν να αντεπιτεθούν. Ο Παπανδρέου παρουσίασε το σχέδιό του: το δημοψήφισμα θα γινόταν σε έναν μήνα και θα ανάγκαζε τον Σαμαρά και τους εσωκομματικούς του αντιπάλους να ευθυγραμμιστούν, δεδομένου ότι ακόμη και οι πιο δηλητηριώδεις επικριτές του δεν θα μπορούσαν να αντιταχθούν στη μόνη σωτηρία για την παραμονή της χώρας στην ευρωζώνη. Τότε ο Παπανδρέου διάβασε την προτεινόμενη διατύπωση για το δημοψήφισμα. «Ήταν μία κάπως μεγάλη παράγραφος» παραδέχθηκε ο Έλληνας πρωθυπουργός.

    «Πρέπει να το λύσουμε εδώ»

    Η Α. Μέρκελ ήταν η πρώτη που αντέδρασε και δεν ήταν χαρούμενη. «Ή θα το λύσουμε αυτό εδώ, μεταξύ μας ή στα μάτια του κόσμου θα έχουμε αποτύχει» είπε. «Wir müssen entscheiden» – πρέπει να αποφασίσουμε. «Ή θέλετε να μείνετε εντός ευρωζώνης ή όχι» είπε.

    Όσοι βρίσκονταν στην αίθουσα είπαν ότι ο Παπανδρέου εμφανώς αποθαρρύνθηκε καθώς συνεχιζόταν η μάχη. Όταν κουράστηκε, ο Ε. Βενιζέλος ανέλαβε τη μάχη, που για πολλούς ήταν σημάδι ότι ο Έλληνας πρωθυπουργός ξαφνικά συνειδητοποίησε ότι είχε καταστεί εξαντλημένη πολιτική δύναμη και ο Ε. Βενιζέλος, ο οποίος εδώ και καιρό εποφθαλμιούσε την πρωθυπουργία, κινήθηκε για να εκμεταλλευθεί την αλλαγή των συνθηκών.

    Ήταν η αλλαγή στη γλώσσα του σώματος που πρόσεξε ο Μπαρόζο, ο οποίος καθόταν αθόρυβα. Ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής είπε αργότερα στους συνεργάτες του ότι η σκηνή που ξετυλίχτηκε μπροστά του τον έκανε να ανησυχεί περισσότερο. Πέρα από τη γενική συζήτηση περί ελληνικής εξόδου από το ευρώ, η οποία κατά τους αξιωματούχους της Κομισιόν θα προκαλούσε ανεξέλεγκτο πανικό στις αγορές για τον ευρωπαϊκό Νότο, η προοπτική μηνιαίας καμπάνιας για το δημοψήφισμα σήμαινε εβδομάδες αβεβαιότητας, δηλαδή αυτό ακριβώς που προσπαθούσαν να αποφύγουν καθώς οι αποδόσεις των ιταλικών ομολόγων είχαν φτάσει σε επικίνδυνα επίπεδα.

    Το τηλεφώνημα Μπαρόζο σε Σαμαρά

    Εν αγνοία του Ν. Σαρκοζί και της Α. Μέρκελ, τηλεφώνησε στον Α. Σαμαρά, τον τότε αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης από το ξενοδοχείο του πριν ξεκινήσει η συνάντηση. Γνώριζε ότι εκείνος ήθελε απεγνωσμένα να αποφύγει το δημοψήφισμα.

    Ο Α. Σαμαράς του είπε ότι τώρα ήταν πρόθυμος να συνυπογράψει σε μία κυβέρνηση εθνικής ενότητας μεταξύ της Νέας Δημοκρατίας και του ΠΑΣΟΚ – κάτι που επιμελώς απέφευγε επί μήνες, ελπίζοντας ότι θα μπορούσε να εξασφαλίσει την πρωθυπουργία.

    Ο Μπαρόζο κάλεσε το συμβούλιό του και στελέχη της Κομισιόν στη σουίτα του στο Hotel Majestic Barrière για να χαράξει στρατηγική. Αποφάσισε ότι δεν θα έλεγε στον Ν. Σαρκοζί ή στην Α. Μέρελ για εκείνη τη συνομιλία, αλλά σύμφωνα με άτομα που βρέθηκαν σε εκείνη τη σουίτα, ξεκίνησε τη συζήτηση για πιθανά ονόματα τεχνοκρατών που θα μπορούσαν να πάρουν τα ηνία από τον Παπανδρέου σε μία κυβέρνηση εθνικής ενότητας. Το πρώτο πρόσωπο που είπε ο Μπαρόζο ήταν ο Λουκάς Παπαδήμος. Σε μία εβδομάδα, ο Λ. Παπαδήμος ανέλαβε καθήκοντα.

    Το τετ α τετ Μπαρόζο – Βενιζέλου

    Παρατηρώντας τον Ε. Βενιζέλο μερικές ώρες αργότερα, ο Μπαρόζο είδε την ευκαιρία. Ο Ν. Σαρκοζί έκλεισε τη συνάντηση διαβάζοντας ξανά το σχέδιο των έξι σημείων, είπε στον Παπανδρέου να επιστρέψει στην Αθήνα και να «πάρει μία απόφαση» και ο Μπαρόζο πήρε τον Βενιζέλο στην άκρη.

    «Πρέπει να σκοτώσουμε αυτό το δημοψήφισμα» του είπε. Ο υπουργός Οικονομικών συμφώνησε σχεδόν αμέσως. Το τέλος του δημοψηφίσματος θα ήταν επίσης το τέλος του Παπανδρέου.

    Μετά από κάποια σύντομα σχόλια στον Τύπο όπου είπε ότι «το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος θα κρίνει την παραμονή ή μη της Ελλάδας στη ζώνη του ευρώ», ο Παπανδρέου πήρε τον δρόμο της επιστροφής προς το αεροδρόμιο της Νίκαιας. Στο αυτοκίνητο, γύρισε στον Ε. Βενιζέλο και του είπε ότι τα πράγματα δεν είχαν πάει τόσο άσχημα όσο φοβόταν. Ο Ε. Βενιζέλος ήταν δύσπιστος. Κατά την πτήση προς Αθήνα, ενώ ο Γ. Παπανδρέου κοιμόταν, ο Βενιζέλος ενθαρρύνθηκε από την παραίνεση του Μπαρόζο και είπε σε έναν βοηθό του να συντάξει μία δήλωση που θα κοινοποιούσε με την προσγείωση του αεροπλάνου, στις 4:45 π.μ. της Πέμπτης. «Η θέση της Ελλάδας μέσα στο ευρώ είναι μια ιστορική κατάκτηση της χώρας που δεν μπορεί να τεθεί υπό αμφισβήτηση. Το κεκτημένο αυτό του ελληνικού λαού δεν μπορεί να εξαρτηθεί από τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος».

    Το δημοψήφισμα του Παπανδρέου είχε πεθάνει. Όπως και η πρωθυπουργία του.

    Το σχέδιο για χρηματοδότηση του Ταμείου μέσω των SDRs

    Για μήνες ο Ομπάμα έβλεπε την κατάσταση στην Ευρώπη να γίνεται όλο και χειρότερη και η ανησυχία μεγάλωνε. Ο Αμερικανός υπουργός Οικονομικών Tim Geithner προσπαθούσε να περάσει μαθήματα από την τραπεζική κρίση στις ΗΠΑ, κυρίως ότι μόνο ένα μεγάλο τείχος κρατικού χρήματος μπορεί να καθησυχάσει τους επενδυτές.

    Ωστόσο οι Αμερικανοί καταλάβαιναν ότι οι Ευρωπαίοι ηγέτες κινούνταν διαφορετικά. Οι ΗΠΑ είχαν μόνο ένα στόχο, λέει Ευρωπαίος που συνάντησε τον Geithner. Η ευρωζώνη έπρεπε να σωθεί γιατί διαφορετικά θα υπήρχε μεγάλη ύφεση (depresson) στην Ευρώπη και αυτό θα επηρέαζε την οικονομία της υπερδύναμης.

    Η αμηχανία όμως ήταν εμφανής και η επιτομή της ήταν οι σχέσεις με τη Μέρκελ που συχνά έβρισκε την αμερικανική παρέμβαση ακατάλληλη και μη επιθυμητή. Το Βερολίνο πίεσε για να εμπλακεί το ΔΝΤ, αλλά η Μέρκελ έλεγε στους συναδέλφους της ότι οι αποφάσεις πρέπει να λαμβάνονται από Ευρωπαίους.

    Ωστόσο πολλοί σε Βρυξέλλες, Φρανκφούρτη και Παρίσι καλωσόρισαν την αμερικανική παρέμβαση ως ένα αντίβαρο στο Βερολίνο.

    Όταν οι Ευρωπαίοι ηγέτες κλήθηκαν ξανά από τον Σαρκοζί στις 9:30 το βράδυ στις Κάννες είδαν με έκπληξη τον Ομπάμα να προεδρεύει στη συνάντηση. Πολλοί πίστευαν ότι η βραδιά θα αφιερωνόταν στην προσπάθεια να πειστεί ο Μπερλουσκόνι να καταφύγει η Ιταλία στο ΔΝΤ, κάτι που οι Ιταλοί είχαν απορρίψει το πρωί.

    Ωστόσο ο Ομπάμα ξεκίνησε με κάτι διαφορετικό. Ένα σχέδιο να αυξηθεί το τείχος προστασίας της Ευρώπης. Για Γάλλους και Αμερικανούς η περισσότερο προφανής πηγή για να χρηματοδοτηθεί το τείχος ήταν η ΕΚΤ. Αλλά το Βερολίνο για πολύ καιρό στεκόταν ενάντια στη χρηματοδότηση κρατών από την κεντρική τράπεζα. Ήταν θέμα αρχής, το οποίο είχε τις ρίζες του στη γερμανική ιστορία.

    Οι αντιπροσωπείες της Γαλλίας και των ΗΠΑ είχαν δουλέψει σε ένα σχέδιο που θα έπειθε τις αγορές ότι υπάρχει αρκετό χρήμα για να αποφευχθεί ελληνική πτώχευση ή κάποια άλλη χωρίς να προσκρούει στις αντιρρήσεις της Γερμανίας και ήλπιζαν ότι στις Κάννες αυτό θα γινόταν αποδεκτό. Περιελάμβανε μια μορφή μετρητού που δεν είναι πολύ γνωστή: τα Ειδικά Τραβηχτικά Δικαιώματα (special drawing rights – SDRs).

    Τυπικά δεν είναι χρήμα. Δημιουργήθηκαν από το ΔΝΤ το 1969 ως αντικατάστατο του χρυσού και του δολαρίου στο παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό λογιστικό. Γνωστά ως «χάρτινος χρυσός» δεν μπορούν να κατέχονται από κανέναν άλλον πλην του ΔΝΤ και πρέπει να μετατραπούν σε άλλο νόμισμα πριν ξοδευτούν.

    Το 2009 μετά την κρίση που προκάλεσε η Lehman Brothers το G20 αύξησε το ποσό των SDRs κατά 250 δισ. δολάρια. Στις Κάννες οι ΗΠΑ και η Γαλλία ήθελαν κάτι ανάλογο. Αντί όμως για το ΔΝΤ η ευρωζώνη θα διέθετε SDRs αξίας 140 δισ. ευρώ για ένα ταμείο διάσωσης.

    Ακόμα και αυτοί που σχεδίασαν την πρόταση παραδέχονται ότι ήταν βιαστική. Στη συνάντηση ο Ομπάμα είπε ότι «οι ΗΠΑ θα προτιμούσαν η ΕΚΤ να δράσει όπως η Fed, αλλά αυτό δεν δείχνει να είναι εφικτή επιλογή», μια ξεκάθαρη αναφορά στις γερμανικές αντιδράσεις.

    Το «όχι» του Jens Weidmann

    Η Μέρκελ είχε ένα ακόμα πρόβλημα. Ήταν ανοικτή στην πρόταση, αλλά τα SDRs δεν ελέγχονται από κυβερνήσεις, αλλά από τις κεντρικές τράπεζες. Και ο Jens Weidmann επικεφαλής της Bundesbank διαφώνησε.

    Από πηγές του ΔΝΤ ο Γερμανός κεντρικός τραπεζίτης είχε μάθει για το σχέδιο και έτσι έγραψε γρήγορα μια επιστολή προς την καγκελάριο για τη διαφωνία του.

    Η διαφωνία ήταν ιδεολογική, αλλά και πρακτική. Εκτίμησε ότι η χρήση ξένων αποθεματικών για τη δημιουργία του Ταμείου θα έστελνε λάθος μήνυμα στις αγορές και θα ήταν δείγμα απελπισίας. Το βασικό πρόβλημα όμως ήταν ότι τα SDRs, όπως τα αποθέματα χρυσού μιας χώρας, είναι μέρος των συναλλαγματικών διαθεσίμων και αποκλειστικά θέμα της κεντρικής τράπεζας η διαχείρισή τους. Δεν είχε πρόβλημα να αυξηθεί το ποσό που δόθηκε το 2009 στο ΔΝΤ, αλλά η χρήση τους για ένα ευρωπαϊκό ταμείο διάσωσης θα δημιουργούσε ένα επικίνδυνο προηγούμενο, εκτίμησε.

    Στην επιστολή καλούσε τη Μέρκελ να απορρίψει την πρόταση. Αυτή η επιστολή όμως δεν έφτασε έγκαιρα στη γερμανική αντιπροσωπεία στις Κάννες. Η διαφωνία έγινε γνωστή από το τηλέφωνο. Υπήρξε σειρά τηλεφωνημάτων σε μια προσπάθεια να αλλάξει γνώμη ο κεντρικός τραπεζίτης. Αλλά δεν άλλαξε.

    Τελικά στη συνάντηση όταν έγινε η πρόταση από τον Σαρκοζί και τον Ομπάμα η Μέρκελ είπε τα «κακά» νέα: η Bundesbank διαφωνεί και η ίδια δεν μπορεί να το δεχτεί χωρίς την Bundesbank. Είπε ότι υποστηρίζει πολιτικά το σχέδιο και πως αν η Ιταλία δεχτεί να λάβει βοήθεια 80 δισ. ευρώ από το ΔΝΤ η ίδια θα πάει στη γερμανική Βουλή να ζητήσει αύξηση του ποσού για το Ταμείο Διάσωσης. Για τα SDRs όμως η απάντηση ήταν «όχι».

    Τα δάκρυα της Μέρκελ

    Η Μέρκελ ήταν στη γωνία. Ο Ομπάμα υποστήριξε ότι η ιδέα της προσφυγής της Ιταλίας στο ΔΝΤ ήταν κακή. Ο Σαρκοζί προσπάθησε να πετύχει έναν συμβιβασμό. Οι ΗΠΑ ήθελαν η Γερμανία να συνεισφέρει με τα SDRs, αλλά η Γερμανία προσέφερε «μερική» δέσμευση αν η Ιταλία έμπαινε σε πρόγραμμα του ΔΝΤ. Ο Ιταλός υπουργός Οικονομικών Giulio Tremonti ήταν ξεκάθαρος: η Ιταλία δέχεται παρακολούθηση του ΔΝΤ, αλλά όχι πρόγραμμα.

    Θα μπορούσε το ιταλικό σχέδιο για παρακολούθηση της οικονομίας από το Ταμείο, συν δέσμευση της Γερμανίας να βοηθήσει με διμερή δάνεια να ήταν αρκετό; Αυτό αναρωτήθηκε ο Γάλλος πρόεδρος.

    «Όχι. Η Γερμανία έχει το 1/4 από όλες τις τοποθετήσεις της ευρωζώνης σε SDRs», απάντησε ο Ομπάμα. «Αν έχεις όλες τις χώρες της ευρωζώνης, αλλά όχι τη Γερμανία αρχίζει να χάνεται η αξιοπιστία».

    Τότε ήρθε το ξέσπασμα δακρύων της Μέρκελ. «Δεν είναι δίκαιο. Δεν μπορώ να αποφασίσω ενάντια στην Bundesbank. Δεν μπορώ να το κάνω αυτό».

    Το ξέσπασμα μετρίασε τις αμερικανικές και τις γαλλικές απαιτήσεις για συμφωνία εδώ και τώρα. «Είδε ότι το παρατράβηξε», σχολιάζει για τη στάση του Ομπάμα Ευρωπαίος που ήταν στον χώρο.

    Ο Αμερικανός πρόεδρος ρώτησε αν η Μέρκελ μπορούσε να λύσει το θέμα με την Bundesbank ως τη Δευτέρα, ενώ επίσης αναρωτήθηκε αν μπορεί να υπάρξει αναφορά στην απόφαση της Συνόδου. Αμφότεροι δεν είχαν καταλάβει την καγκελάριο. «Δεν πρόκειται να πάρω τόσο μεγάλο ρίσκο χωρίς να λάβω κάτι από την Ιταλία. Δεν πρόκειται να αυτοκτονήσω».

    Έτσι, έληξε η συνάντηση.

    Οι ηγέτες βρέθηκαν ξανά το επόμενο πρωί, αλλά το momentum είχε χαθεί. «Η καταιγίδα πέρασε», είπε κάποιος που μετείχε και στις δύο συναντήσεις. Το σχέδιο για τα SDRs δεν ξαναείδε το φως.

    Αργότερα ο Μπερλουσκόνι αποκάλυψε στη συνέντευξη τύπου αυτό που όλοι ήθελαν να μείνει μυστικό: το ΔΝΤ του προσέφερε ένα σχέδιο διάσωσης. Η Ιταλία έλαβε έτσι το στίγμα ότι χρειάζεται πρόγραμμα στήριξης χωρίς να πάρει χρήματα. Οι αγορές αντέδρασαν.

    Η αποτυχία στις Κάννες τροφοδότησε με οξυγόνο τη φωτιά της κρίσης. Σε μια εβδομάδα τα επιτόκια στα ιταλικά ομόλογα έφτασαν το 7,5%. Της Ελλάδας εκτοξεύτηκαν στο 33%, επίπεδο χωρίς προηγούμενο για ανεπτυγμένη χώρα.

    Χωρίς νέο τείχος προστασίας δεν ήταν ξεκάθαρο τι θα έσωζε το ευρώ… »

    ΠΗΓΗ: FT.com
    Copyright The Financial Times Ltd. All rights reserved.

  94. Ο/Η nikos__alfa λέει:

    Και μια που θυμηθήκαμε τον Ηράκλειτο από πάνω να …τσιτάρω και ολίγον Επίκουρο από κάτω: 😉🙂

    «Συμπαθῶμεν τοῖς φίλοις οὐ θρηνοῦντες ἀλλὰ φροντίζοντες.»
    Στον πόνο των φίλων συμπάσχουμε όχι θρηνώντας αλλά μεριμνώντας γι’ αυτούς.

    «Ἐν φιλολόγῳ συζητήσει πλεῖον ἤνυσεν ὁ ἡττηθεὶς καθ’ ὃ προσέμαθεν.»
    Στην κοινή φιλοσοφική αναζήτηση κερδίζει περισσότερα αυτός που έμαθε περισσότερα: ο ηττημένος.

  95. Ο/Η Left G700 λέει:

    Φίλε Νικάλφα,

    Αφού περιμένουμε στο θάλαμο της αναμονής και τα τσιγάρα πάνε πάφα πούφα (και οι μπύρες γκου γκλου🙂 ) μέχρι να ξεγεννήσουν οι γκαστρωμένες νύχτες, ας πούμε κάνα δυο κουβέντες να περάσει η ώρα!🙂

    Φαντάζομαι ότι έχεις ολοκληρώσει την ανάγνωση της τριλογίας τού κυρίου Σπίγκελ. Εκείνο που δεν φαντάζομαι, το υπαινίσσεσαι άλλωστε, είναι να έπεσες απ’ τα σύννεφα. Όχι μόνο γιατί δεν χρειάζεται επιστημονική φαντασία για να ξέρει κανείς πώς παίζονται τα παιχνίδια στη Νέα Ιερά Συμμαχία, αλλά και γιατί κάτι ψιλά μας τα είχε πει κι ο Θαπατέρο με το βιβλίο του (χώρια οι ‘‘παραπολιτικές’’ διαρροές προς επιλεγμένους πάντα δημοσιογράφους). Ξεμπερδέψαμε με αυτό. Πάμε σ’ άλλα. Δηλαδή σε ένα:

    Ανεξάρτητα από το αν ακολουθεί κανείς την αφήγηση των κυβερνητικών και των κολαούζων τους («Καμία μπλόφα δεν υπήρχε! Θα μας πετούσαν έξω στην ψύχρα!») ή την αφήγηση ΣΥΡΙΖΑ («Μαλακίες και παραμύθια για Λέφτηδες! Σιγά που θα μας έδειχναν κόκκινη κάρτα!»🙂 ), δεν γίνεται να μην επανεξετάσουμε το όλο σκηνικό, προσαρμόζοντάς το σε μία νέα κατάσταση. Σε ποια; Στην κατάσταση όπου υπάρχει μία κυβέρνηση με κέντρο βάρους τον ΣΥΡΙΖΑ, όπου τα βρίσκει μπαστούνια με τους νέους Μέτερνιχ και όπου ο Τσίπρας, ένα ωραίο βράδυ κατά τις 8, τραβάει ένα διάγγελμα σε εθνικό τηλεοπτικό δίκτυο και λέει «Ελληνικέ λαέ, το μπαλάκι είναι στη δική σου την αυλή: πετύχαμε μια συμφωνία για την οποία οι γνώμες στην κυβέρνηση και στο κόμμα μας διχάζονται. Το μπαλάκι είναι στη δική σου την αυλή: σε καλούμε σε δημοψήφισμα».

    Αφού σου επιστήσω την προσοχή στο ότι σε αυτή την υποθετική νέα κατάσταση πρέπει να συμπεριλάβουμε και το γεγονός πως στα 2 και ½ χρονάκια που πέρασαν από τότε η Νέα Ιερά Συμμαχία είναι πολύ καλύτερα θωρακισμένη απέναντι σε απείθαρχους που έχουν το μέγεθος και το ειδικό βάρος τής Ελλάδας («χέσε μέσα Πολυχρόνη που δεν είμαστε Γαλλία!»🙂 ), περιμένω τις σκέψεις σου για τις πιθανές εξελίξεις αυτής τής «νέας κατάστασης» και, φυσικά, τα αντίστοιχα «νέα καθήκοντα» που απορρέουν από κάθε πιθανό σενάριο.🙂

    Τα λέμε (αν δεν τα πούμε μέχρι την ώρα τής κάλπης, καλή ψήφο!🙂 )

  96. Ο/Η Left G700 λέει:

    (και οι μπύρες γκου γκλου🙂 ) = (και οι μπύρες γκλουπ γκλουπ🙂 )

    Το κέρατό μου μέσα, που θα ΄λεγε κι ο Καπετάνιος!🙂

  97. Ο/Η Left G700 λέει:

    ΕΥΧΕΤΗΡΙΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΟΥ ΠΡΟΕΔΡΕΙΟΥ ΤΗΣ ΚΕΝΤΡΙΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΤΩΝ ΛΕΦΤΗΔΩΝ (νεομπολσ.)

    Το Προεδρείο τής Κεντρικής Επιτροπής τών Λέφτηδων (νεομπολσ.), με αφορμή τις αυριανές δημοτικές εκλογές, έχει τη χαρά και την τιμή να μεταφέρει στον товарищ Яков Федотович τις θερμές ευχές όλου τού οργάνου για ένα νικηφόρο αποτέλεσμα του συνδυασμού στον οποίον συμμετέχει.

    Εν Ελλάδι, 17 Μαΐου 2012
    🙂🙂🙂🙂🙂

  98. Ο/Η Left G700 λέει:

    Εν Ελλάδι, 17 Μαΐου 2012🙄🙄🙄🙄🙄

    Ναι, καλά!

    Εν Ελλάδι, 17 Μαΐου 2014, βεβαίως βεβαίως🙂

  99. Ο/Η Αφώτιστος Φιλέλλην λέει:

    Αγαπητε Παπουλη

    Που βρισκεσαι ;

    Αναμενουμε αργα το βραδυ ή αυριο , τα εκλογικα αποτελεσματα της παραταξης.

    Παρατηρηθηκε φετος σχεδον πληρης αριστερη στροφη-ανατροπη στην οικογενεια. Συμβια και κορη εψηφισαν συνδυασμους ΚΚΕ*. Οποτε ο μονος δεξιος στην οικογενια ειναι ο ΑΦ 🙂.

    Η εξηγηση που μου δοθηεκ ηταν οτι θα εψηφιζαν ΣΥΡΙΖΑ, αλλα προτιμησαν τους κλασικους.
    Ασε που πολλοι συριζαιοι ειναι φραγκατοι κια το παιζουν αριστεροι, συμπληρωνει η κορη.
    *Hταν λιγο ….αυταρχικες, δεν λεω, που μετρατραπηκαν σε μετα-σταλινικες.

  100. Ο/Η Αναγνώστης ο αθηναίος λέει:

    xo xo xo, γέρασες Αφώτιστε, ημείς οι νέοι έχουμε κοινή …γραμμή (ένα πράμα μες το μυαλό μου είναι η συμβία και η κόρη σου)🙂

  101. Ο/Η Αφώτιστος Φιλέλλην λέει:

    Αναγνώστης ο αθηναίος

    Γερασα ο δολιος, εγινα προ-γεροντας. Ομως δεν με πιστευουν οταν τους λεω οτι ειμαι συμφοιτητης με τον πρωην και νυν….. υποψηφιο Ευρωβουλευτη* 😉
    Λενε σωπα εσυ μοιαζαεις 10 χρονια νεωτερος🙂

    *τον 13 φορες πιο εξυπνο🙂 απο μενα, πλεον

  102. Ο/Η papoylis λέει:

    Περί των πεπραγμένων του παπούλη σας θα ακολουθήσει τις επόμενες μέρες σχετικόν ποστ. Ο συνδυασμός που υποστήριξα δεν πέρασε στο δεύτερο γύρο , οπότε για τις λίγες επόμενες μέρες θα ασχοληθώ με δουλίτσες που είχα παρατήσει και μετά θα κάνω ( και για σας ) τον απολογισμό🙂 Λίγο υπομονή.

  103. Ο/Η Αναγνώστης ο αθηναίος λέει:

    Άμα πας καλά και δεν περάσεις το καλό είναι ότι έδειξες μια δυναμική και δεν πήγες ..άκλαυτος.
    Το κακό είναι ότι ..σε τρώει να βρεις ποια ήταν τα λάθη που σου στέρησαν κάτι που αποδείχτηκε ότι ήταν εφικτό, αλλά δεν έγινε πραγματικότητα.
    Άντε καλή επάνοδο στην ..κανονικότητα🙂

  104. Ο/Η Left G700 λέει:

    Товарищ Яков Федотович,

    Για την ώρα, τσάκω αυτό!🙂

    Увидимся

  105. Ο/Η Left G700 λέει:

    Εμφανίστηκε ο товарищ Яков, εξαφανίστηκε ο Νικάλφας!

  106. Ο/Η Αφώτιστος Φιλέλλην λέει:

    Γη
    Αλεξάντρ Ντόβζενκο, 1930

    Σεργκέι Αϊζενστάιν, 1929
    Η γραμμή της κολεκτιβοποίησης και εκμηχάνισης της αγροτικής παραγωγής, της εξάλειψης της αντιδραστικής τάξης των κουλάκων, πουθενά αλλού δεν είχε τόσο μεγάλες συνέπειες και δεν συνάντησε τόσο μεγάλες αντιδράσεις όσο στην αγροτική καρδιά της ΕΣΣΔ, την Ουκρανία. Τμήμα των σημερινών εξελίξεων στην χώρα αυτή έλκει την καταγωγή της ακριβώς σε αυτή τη διαδικασία που έλαβε χώρα τη δεκαετία του 30: μερικοί από τους «αδικημένους» κουλάκους, από αυτούς που έχασαν την εύφορη γη που τους είχε «δώσει» ο τσάρος το 1907, δεν δίστασαν να πάνε με τους ναζί την κρίσιμη στιγμή. Τα εγγόνια τους είναι αυτά που επανδρώνουν ακόμα και σήμερα τα τάγματα εφόδου στη χώρα.

    Η Γη, το αριστούργημα ενός μεγάλου σκηνοθέτη, είναι η ιστορία ενός τρακτέρ που φτάνει σε ένα χωριό της Ουκρανίας και της πολιτικής πάλης που πυροδοτεί με αποκορύφωμα μια πολιτική δολοφονία. Δεν είναι μόνο η ποίηση των εικόνων και ο λυρισμός, στον οποίο μια ολόκληρη γενιά σκηνοθετών χρωστάει την ύπαρξή της, που την κάνουν σημαντική. Στη Γη αφήνεται να εννοηθεί ότι το τρακτέρ μόνο του δεν θα φτάσει για να φέρει το σοσιαλισμό.

    ΥΓ Ο Παπούλης λείπει για δουλειές και το κινηματογραφικο τμημα του δουλευει!

  107. Ο/Η nikiplos λέει:

    Αγαπητέ παππούλη, οι εκλογές τούτες ήταν το ίδιο τοπικές με τις προηγούμενες… τι γίνεται στο δικό μας τον αυλόγυρο κι όχι και στων δίπλα… τοπάρχες, συμφέροντα, μοίρασμα, δουλίτσα κλπ… δουλειά να υπάρχει (ή να φαντασιωνόμαστε ότι υφίσταται κάτι τέτοιο…)

  108. Ο/Η nikos__alfa λέει:

    To να εξαφανίζεσαι Λέφτηδες είναι παράδεισος, από το να …αφανίζεσαι, πιστέψτε το.😉

    Ευτυχώς ο …βαρκάρης επέμεινε να πληρωθεί σε γιούρα και αφού διέθετα ως νουνεχής και προσγειωμένος …Νικοκύρης μόνο καλές παλιές δραχμούλες στην τσέπη, με κατέβασε στην αποβάθρα να ψάχνω για δαύτα απ το σακσέςστόρυ ώστε να ψηφίσω αύριο στην τρέχουσα …Γιουροβίζιον!

    Νάμαστε λοιπόν και αύριο καλό βόλι σε όλους.

  109. Ο/Η papoylis λέει:

    Μη τους συνερίζεσαι τους νεαρούς Νικάλφα μου …. τα δέοντα🙂

  110. Ο/Η Left G700 λέει:

    TW(&W)ITMC:

    Όταν λείπει η γάτα (η άσπρη —τη μαύρη τη φόλιασαν και τη γκρι την έδιωξαν!😉🙂 ), χορεύουν τα ποντίκια!😉🙂

  111. Ο/Η Left G700 λέει:

    TW(&W)ITMC: = TW(&W)IMC:

  112. Ο/Η Left G700 λέει:

    Μέχρι να καθαρογράψει την εισήγησή του ο товарищ Яков Федотович, ας βάλουμε κάτι για να πάνε οι ‘‘παίκτες’’ εδώ, μπας και γίνει ένας κάποιος τζίρος (και τζερτζελές).🙂 Το πόνημα είναι από Τα Νέα.
    ЖOЖOЖOЖOЖ

    Έκτακτη σύσκεψη στη γαλλική προεδρία μετά την επέλαση της Λεπέν

    Σε έκτακτη σύσκεψη στο προεδρικό μέγαρο των Ηλυσίων, έχουν κληθεί το πρωί της Δευτέρας, ο πρωθυπουργός Μανουέλ Βαλς και στελέχη της κυβέρνησης, με στόχο την ανάλυση των αποτελεσμάτων των ευρωεκλογών, μετά την επέλαση της Μαρίν Λεπέν στις κάλπες των ευρωεκλογών.
    Στη συνάντηση θα συμμετάσχουν ο υπουργός Εξωτερικών, Λοράν Φαμπιούς, ο υπουργός Οικονομικών, Μισέλ Σαπέν, ο υπουργός Εσωτερικών Μπερνάρ Καζνέβ, ο υπουργός Γεωργίας και εκπρόσωπος της κυβέρνησης Στεφάν Λε Φόλ και ο υφυπουργός ευρωπαϊκών υποθέσεων Αρλέμ Ντεζίρ.
    Πρόκειται για τους σημαντικότερους υπουργούς της κυβέρνησης αλλά και τους πλέον φιλικά προσκείμενους στον πρόεδρο Ολάντ.

    Μετά το ιστορικά υψηλό ποσοστό της Μαρίν Λεπέν (24,7%)και το ιστορικά χαμηλό ποσοστό των Σοσιαλιστών (14,3%), ο Φρανσουά Ολάντ βρίσκεται εκ νέου σε αδιέξοδο και, κατά την άποψη των πολιτικών αναλυτών, είναι εκ νέου υποχρεωμένος να απευθυνθεί στο γαλλικό λαό.

    Μετά την εκλογική της νίκη, η Μαρίν Λεπέν ζήτησε διάλυση της Εθνοσυνέλευσης.

    Η δυσκολία όμως αυτή τη φορά είναι ότι δεν έχει ιδιαίτερα περιθώρια κινήσεων, έχοντας ήδη αλλάξει τον πρωθυπουργό Ζαν Μαρκ Ερό, μόλις πριν προ διμήνου, μετά τις δημοτικές εκλογές.

    Ήλπιζε ότι ο Μανουέλ Βαλς, που ήταν μονίμως ψηλά στις δημοσκοπήσεις, θα μπορούσε να κερδίσει την εμπιστοσύνη των Γάλλων. Το «φαινόμενο Βαλς» όμως δεν έπιασε και η χθεσινή ήττα θεωρείται και ήττα του πρωθυπουργού.

    Με το στενό του επιτελείο τη Δευτέρα, ο Φρανσουά Ολάντ θα πρέπει να προετοιμασθεί για τα επόμενα βήματα και πρώτ’ απ’ όλα για την αυριανή άτυπη συνάντηση κορυφής στις Βρυξέλλες, στο δείπνο με τους Ευρωπαίους ηγέτες.

    Εκτιμάται ότι στις διαπραγματεύσεις με τους Ευρωπαίους, ο γάλλος πρόεδρος θα προσπαθήσει να πείσει, ιδιαίτερα την καγκελάριο Άνγκελα Μέρκελ, για μια «χαλάρωση» της οικονομικής γραμμής της Ευρώπης.

    Στο εσωτερικό μέτωπο, ο Φρανσουά Ολάντ θα πρέπει να εξηγήσει στους Γάλλους τους λόγους για τους οποίους δεν μπόρεσε να κρατήσει τις υποσχέσεις του για «αλλαγές στην Ευρώπη» και να τους πείσει ότι οι αλλαγές αυτές είναι ακόμα δυνατές, χωρίς τη ρήξη με την ΕΕ.

    Αποτελεί κοινή πεποίθηση όμως, ότι για να γίνει πιστευτός από τους Γάλλους ο πρόεδρος, έχει ανάγκη αυτήν την φορά, από απτά οικονομικά αποτελέσματα της κυβέρνησης Βαλς.

    Η επανάκτηση της εμπιστοσύνης του γαλλικού λαού είναι άμεσα συνδεδεμένη με την αποτελεσματικότητα των προγραμμάτων και των επιλογών του πρωθυπουργού.

  113. Ο/Η Left G700 λέει:

    Άντε, να βάλουμε κι άλλο ένα, μπας και τσιμπήσει κάνα …γερόντιο!🙂🙂

  114. Ο/Η Αφώτιστος Φιλέλλην λέει:

    “Εμπρός για ένα νέο Επινέ

    Πέτρος Παπασαραντόπουλος, 26/05/2014

    Η δημοκρατική παράταξη στάθηκε όρθια. Σε πείσμα των δημοσκοπήσεων, που είχαν προαναγγείλει την εξαφάνισή της, άντεξε. Ο κατακερματισμός της δεν της επέτρεψε να είναι τρίτη πολιτική δύναμη, σε μεγάλη απόσταση από το όνειδος της Χρυσής Αυγής, Όμως το μήνυμα είναι αδιαμφισβήτητο: Είμαστε εδώ και είμαστε ζωντανοί, στη σκηνή, σαν ροκ συγκρότημα.

    Αυτά που μας ενώνουν είναι περισσότερα από εκείνα που μας χωρίζουν. Ας προχωρήσουμε με θάρρος σε αυτό που έκαναν οι κατακερματισμένοι και πολυδιασπασμένοι σοσιαλιστές της Γαλλίας, το 1971. Ένα ιδρυτικό συνέδριο όλων, όπως τότε στο Επινέ (Épinay-sur-Seine) στα βόρεια του Παρισιού. Εκεί ανέλαβε γραμματέας του κόμματος ο Φρανσουά Μιτεράν και το οδήγησε, μετά από μερικά χρόνια, σε μεγάλες εκλογικές νίκες.

    Ας το τολμήσουμε.
    Ο Πέτρος Παπασαραντόπουλος είναι συγγραφέας. Πρόσφατα κυκλοφόρησε το βιβλίο του «Μύθοι και Στερεότυπα της Ελληνικής Κρίσης»”🙂😉🙂

    Απάντηση: 3 – Ζωντανοι (remix v.1)

    26/05/2014 17:48:57
    Αφωτιστος Φιλελλην
    Προσυπογραφω το σχολιο 2 “και το “πειραζω”
    Είσαστε ακόμα…ζωντανοι
    στειλατε στις Βρυξελλες
    και οχι στις Σεϋχελλες
    την Ευδοξια (Ευα )Καϊλή
    (Mηλον της εριδος καθε σοσιαλιστη)

    Απάντηση: 2 – Ζωντανοί

    26/05/2014 11:53:23
    Χρίστος Γκουραμανης

    Είμαστε ακόμα ζωντανοι
    στειλαμε στις Βρυξελες
    την Ευα Καϊλη.

    Απάντηση: 1 – Βολικό

    26/05/2014 08:33:05
    Ελένη Γκίκα
    βολικό να συγκρίνεσαι με τις δημοσκοπήσεις και να παραβλέπεις την πραγματικότητα
    και αφού θα έχουμε τον Βενιζέλο στη θέση του Μιτεράν, σωθήκαμε

    http://www.metarithmisi.gr/el/readAuthors.asp?authorID=86&page=1&textID=31191

  115. Ο/Η Κώστας.Κ λέει:

    Σιδερένιος Νικάλφα και άσε τους βαρκάρηδες για τα βαθιά γεράματα.

  116. Ο/Η Αναγνώστης ο αθηναίος λέει:

    Σιδερένιος ορέ!! (δεν τόπιασα, έχεις γίνει καλύτερος στα αραμαϊκά και από μένα)🙂

  117. Ο/Η Left G700 λέει:

    Φίλε Νικάλφα,

    Μόνο από τα σχόλια Κώστα Κ. και Αναγνώστη το ‘πιασα το υπονοούμενο (άμα είναι τόσο «ξύπνιες» όλες οι σειρούλες μου, κλάφτα Χαράλαμπε!🙂 ). Πολλές ευχές για περαστικά! Σιδερένιος! (Είθε όλα τα μεταλλικά μέρη τού Σφυριού και του Δρεπανιού να σε ατσαλώσουν!😉 )🙂🙂🙂🙂🙂

    Τα λέμε

  118. Ο/Η Αφώτιστος Φιλέλλην λέει:

    Δεν βλεπω κακα μαντατα.
    Ο νικαλφας κλεβει την βαρκα και την ξανθια ή την μελεγχροινη κοπελλα🙂 και την κανει, για λιγο καιρο βεβαιως ωσπου να την ….βαρεθει 🙂

    Πολλες δραχμες βλεπω. Μηπως ειναι σημειο για τα μελλουμενα;

  119. Ο/Η Left G700 λέει:

    Εντάξει, εντάξει! Όλοι θα πάρετε το λόγο. Δεν υπάρχει κανένας λόγος να μιλάτε όλοι μαζί κι ο ένας επάνω στον άλλο. Έτσι, δεν ακούγεται κανείς!🙂🙂🙂🙂🙂

  120. Ο/Η nikos__alfa λέει:

    Να είστε καλά φίλτατοι!
    Ότι δε μας σκοτώνει, μας δυναμώνει.😉

    Και τι σιδερένιος ορέ; Ατσαλένιος και ίνοξ λέμε! 🙂

  121. Ο/Η Αφώτιστος Φιλέλλην λέει:

    «Ατσαλένιος και ίνοξ λέμε! :)»
    …με επιστρωση teflon*.

    *για να μην φθειρεσαι κατα τας αερομαχιας;)

  122. Ο/Η Left G700 λέει:

    Товарищ Яков Федотович,

    Όλα αυτά τα χρόνια που τα λέμε σπάω το κεφάλι μου για να καταλάβω τους λόγους που σε οδήγησαν στη δυσμένεια και στην περιθωριοποίηση από τους σ/φς τής πρώτης σου νεότητας. Τώρα μόλις μού ήρθε η ιδέα!

    Δεν μπόρεσαν να αντέξουν τις μακροσκελείς και ατελείωτες αναλύσεις σου!🙂

    Увидимся

  123. Ο/Η skipper λέει:

    Nικάλφα…περαστικά.

  124. Ο/Η nikos__alfa λέει:

    Γεια σου Σκιπερά λεβέντη.🙂

    http://www.thepressproject.gr/article/62829/Paraiteitai-o-Fotis-Koubelis
    Μάλλον θα τη γλυτώσει ο Κυρ Φώτης.😉

  125. Ο/Η Left G700 λέει:

    🙂ΟΙ ΦΙΛΟΙ ΣΤΗΝ ΑΝΑΓΚΗ ΦΑΙΝΟΝΤΑΙ😉

    Προς διευκόλυνση του Νικάλφα που διαβάζει τον Τέκι και που ευρισκόμενος στο στάδιο της ανάρρωσης μπορεί να έχει περιορίσει τα πολλά διαδικτυακά σουλάτσα σύμφωνα με τις συστάσεις τών θεραπόντων ιατρών:

    Η πρώτη κυβέρνηση της αριστεράς στο γαλαξία

    ΥΓ Φαίνεται ότι δεν είναι πια μόνο οι μικροί και οι τρελοί. Τώρα μπαίνουν στο χορό και μέλη τής ΚΕ που, το χειρότερο, δεν είναι μέλη τής Αριστερής Πλατφόρμας!…

  126. Ο/Η nikos__alfa λέει:


    🙂 😉

  127. Ο/Η Left G700 λέει:

    Φίλε Νικάλφα,

    Fair enough. Γι’ αυτό, είναι μία από τις λίγες φορές που μπορούμε να τα πούμε όλα με μία μόνο λέξη:

    Respect!❤❤❤❤❤

    Τα λέμε

  128. Ο/Η Left G700 λέει:

    ΑΣΧΕΤΟ(;)

    – Πώς λέγεται το φαινόμενο να συχνάζει κανείς σε καφενεία τρίτων και να αποφεύγει αυτά τών δικών του;

    – Ξέρω ‘γω; Το ξένο είναι πιο γλυκό, μήπως;

    – Λάθος. Εισοδισμός!😉🙂

  129. Ο/Η Left G700 λέει:

    Για σήμερα, Μπελαντής. Η χρήση βιβλίων επιτρέπεται (και συνιστάται😉🙂 ).

    ЖΟЖΟЖΟЖΟЖ

    H ΑΝΟΔΟΣ ΤΟΥ ΕΥΡΩΣΚΕΠΤΙΚΙΣΜΟΥ

    Του Δημήτρη Μπελαντή

    Οι αριθμοί μιλάνε σχεδόν από μόνοι τους. Το 25 % του Εθνικού Μετώπου της Μαρί Λεπέν στην Γαλλία, το 27 % του Φάρατζ στην Βρετανία, τα υψηλά ποσοστά των Ολλανδών ευρωσκεπτικιστών, το 15 % του Jobic και η συνολικά πολύ καλή επίδοση της Ακροδεξιάς στην Ουγγαρία, το 20 % του κόμματος της Ελευθερίας (το πρώην κόμμα του Χάιντερ) στην Αυστρία, το 6,5 % της Εναλλακτικής για την Γερμανία στην Ο.Δ. Γερμανίας, το 9,5 % της Χρυσής Αυγής και το 2,7 % του ΛΑΟΣ στην Ελλάδα, το ποσοστό πάνω από 20 % του Μπέπε Γκρίλλο αλλά και ο ευρωσκεπτικισμός του Μπερλουσκόνι στην Ιταλία κατά του «γερμανικού ευρώ», όλα αυτά δεν είναι ταυτόσημα φαινόμενα, έχουν ισχυρές διαφοροποιήσεις μεταξύ τους. Παρ’ όλα αυτά, έχουν και μια ισχυρή κοινή συνισταμένη.

    Όλα αυτά τα ψηφοδέλτια εκφράζουν μια ισχυρή «εθνική» αποστασιοποίηση απέναντι όχι στην Ευρώπη γενικά αλλά ειδικότερα απέναντι στην εμπειρία που έχουν συσσωρεύσει οι λαοί της Ευρώπης από την οικοδόμηση και τα χαρακτηριστικά της Ε.Ε. αλλά και της ευρωζώνης. Οι αρνήσεις αυτές σε μεγάλο βαθμό δεν συναθροίζονται, καθώς η Χρυσή Αυγή είναι ένα ναζιστικό πολιτικό κόμμα, άλλα κόμματα όπως το Εθνικό Μέτωπο ή το Jobic είναι ακροδεξιά, ξενόφοβα και εθνικιστικά αλλά όχι φασιστικά (δεν συγκεντρώνουν δηλαδή τα στοιχεία α) του ακροδεξιού κοινωνικού κινήματος β) της φασιστικής ιδεολογίας και γ) μιας «αντισυστημικότητας» έναντι του πολιτικού συστήματος, η οποία κατευθύνεται προς την ανατροπή του και την οικοδόμηση ενός μονοκομματικού πολιτικού συστήματος υπό την αρχή του Fuehrerprinzip, την «αρχή του ηγέτη» ). Αρκετά ακροδεξιά κόμματα σε αντίθεση προς τον φασισμό παίζουν το χαρτί τους εντός του πολυκομματικού κοινοβουλευτικού συστήματος και επιθυμούν να εγγράψουν την ατζέντα τους εντός αυτού και να την καταστήσουν με συμμαχίες ή άλλα μέσα πολιτικά κυρίαρχη στο πλαίσιό του. Άλλα πάλι κόμματα είναι εθνικιστικά αντιευρωπαϊκά χωρίς να είναι κλασσικά ακροδεξιά, όπως το κόμμα του Φάρατζ ή ακόμη περισσότερο το κόμμα του Μπέπε Γκρίλλοή είναι αντιευρώ νεοφιλελεύθερα κόμματα όπως η Εναλλακτική για την Γερμανία. Που βρίσκεται, λοιπόν, η κοινή αιτία και η κοινή συνισταμένη όλων αυτών των μορφωμάτων που και δεν συμποσούνται αλλά και συγκλίνουν μορφολογικά;

    1. H ηγεμονική κρίση τού υπαρκτού ευρωπαϊκού σχεδίου

    Είναι αρκετά προφανές ότι αναπτύσσεται πια μια αστική εθνική αντιπολίτευση απέναντι στο σχέδιο του ευρώ αλλά και της Ε.Ε. συνολικότερα. Τα παραπάνω μορφώματα δεν θα είχαν ισχυρά ερείσματα και δυναμική, κατά τη γνώμη μας, αν δεν στηρίζονταν σε μια ισχυρή αστική αμφισβήτηση προς το κυρίαρχο αστικό σχέδιο. Αυτό συμβαίνει παρά το γεγονός ότι το βασικό πολιτικό σχέδιο της Ε.Ε. και της ευρωζώνης δεν αντιστοιχεί μόνο στα γερμανικά μονοπωλιακά επιχειρηματικά συμφέροντα αλλά αποτελεί στα πλαίσια της Ευρώπης – σύμφωνα και με τις θεωρήσεις σημαντικών μαρξιστών θεωρητικών όπως ο G. Arrighi παλαιότερα ή ο L. Panitch πιο πρόσφατα- και μια «ηγεμονική ομπρέλλα» και συμμαχία όλων των μονοπωλιακών αστικών τάξεων στην Ευρώπη κατά των εργατικών και λαϊκών ταξικών συμφερόντων υπό την γερμανική κυριαρχία-ηγεμονία . Όπως έχουμε επισημάνει και αλλού, το σχέδιο της Ε.Ε.—ευρωζώνης ήδη από την δεκαετία του 1980 και το αργότερο από το Μάαστριχτ και μετά αποτέλεσε ένα ισχυρό σχέδιο διεξόδου από την διαρκή μετά το 1973 καπιταλιστική κρίση υπερσυσσώρευσης προς την κατεύθυνση της αποκατάστασης της κερδοφορίας στην Ευρώπη, της συντριβής των εργατικών και κοινωνικών κατακτήσεων του κράτους προνοίας και της απελευθέρωσης των αγορών από τα κοινωνικά και περιβαλλοντικά βάρη. Υπό αυτήν την έννοια, κάθε σοβαρή αστική τάξη στην Ευρώπη απέβλεψε σε αυτό το σχέδιο θέλοντας να αξιοποιήσει την ισχύ της Ε.Ε. και του «ανταγωνισμού» εντός αυτής για να χτυπήσει τις λαϊκές τάξεις στην επικράτειά της και να εξαφανίσει τα μη ανταγωνιστικά κεφάλαια αλλά και απέβλεψε να ενισχύσει την θέση της εντός της ηγεμονικής ομπρέλλας και ενότητας και να αυξήσει την ανταγωνιστικότητά της και εντός της Ε.Ε. συνολικά και διεθνώς αλλά και στην στενότερη περιοχή των συμφερόντων της . Ιδίως, το κοινό νόμισμα θεωρήθηκε ως ένα νόμισμα της στρατηγικής win-win , ως ένα εργαλεία που θα ενίσχυε τα πιο ανταγωνιστικά κεφάλαια σε ένα πεδίο χωρίς προστατευτισμό σε κάθε μια χώρα.

    Όμως, τόσο η ίδια η εσωτερική δυναμική του οικονομικού υποσυστήματος της Ε.Ε. ως ενός ιμπεριαλιστικού υποσυστήματος όπου ισχύει η αρχή —μεταξύ βασικά αναπτυγμένων μονοπωλιακών καπιταλισμών— της συνδυασμένης και άνισης ανάπτυξης (πρβλ. και το έργο του Alex Callinicos “Imperialism and global political economy”, 2009 με ισχυρές αναφορές στις θέσεις των Λένιν, Μπουχάριν και Τρότσκυ για το θέμα αυτό ) όσο και η ίδια η λειτουργία του κοινού νομίσματος μεταξύ καπιταλιστικών οικονομιών που διαθέτουν άνιση παραγωγικότητα και ανταγωνιστικότητα —κάτι που οφείλεται σε μεγάλο βαθμό και στην πρώιμη συντριβή των εργατικών εισοδημάτων στην Γερμανία ήδη από τις αρχές του τρέχοντος αιώνα— ενισχύουν σημαντικά πια τις διαφορές και ανισότητες μεταξύ κερδισμένων και χαμένων του παιχνιδιού της Ε.Ε.-ευρωζώνης. Αυτό ισχύει τόσο μεταξύ χωρών του λεγόμενου ευρωπαϊκού Βορρά και χωρών του λεγόμενου Νότου αλλά όλο και περισσότερο ισχύει και μεταξύ χωρών του Βορρά (π.χ. μεταξύ Γερμανίας και Γαλλίας αλλά και μεταξύ Γερμανίας και Ιταλίας, αφού η τελευταία αν και τυπικά μια χώρα του πληττόμενου ευρωπαϊκού Νότου είναι μια μεγάλη εδώ και έναν αιώνα περίπου ιμπεριαλιστική δύναμη ). Η άνιση δυναμική μεταξύ των κερδισμένων και των χαμένων καπιταλιστικών χωρών (π.χ. η Γερμανία όχι μόνο αξιοποιεί την κρίση χρέους για να πλουτίζει τοκογλυφικά μέσα από την διαχείριση του χρέους αλλά είχε αυξήσει το εξαγωγικό της πλεόνασμα μεταξύ του 2002 και του 2011 κατά 265 % ) οδηγεί μετά από αρκετά μεγάλες διαδρομές σε έναν ισχυρό προβληματισμό σε εθνικούς καπιταλιστικούς κύκλους των απόλυτα ή και σχετικά «χαμένων» καπιταλιστικών χωρών της Ε.Ε. Πόσο μάλλον που η ιμπεριαλιστική συμμαχία της Ε.Ε. παρά τις αρχικές διαβεβαιώσεις και υποσχέσεις ουδέποτε ανέπτυξε ισχυρούς αναδιανεμητικούς ή χρηματοδοτικούς μηχανισμούς που να ενισχύουν την εσωτερική συνοχή αλλά και να μειώνουν την ψαλλίδα μεταξύ των κερδισμένων και των χαμένων κρίκων του συστήματος. Φαίνεται, λοιπόν, ότι, παρά την ισχυρή ώθηση που δίνει η Ε.Ε. στην καπιταλιστική κερδοφορία και στην οργάνωση της ταξικής πάλης των πάνω ενάντια στους κάτω, συνοδεύεται από μια πολιτική περαιτέρω ομοσπονδιοποίησης (π.χ. τραπεζική συνένωση-εμβάθυνση), η οποία ενισχύει περισσότερο τους ισχυρότερους κρίκους και αδυνατίζει περισσότερο τους σχετικά πιο αδύναμους στερώντας τους από εργαλεία. Κατά την γνώμη μας, αυτή η άνοδος και ενίσχυση της ασυμμετρίας οδηγεί σε πραγματικά φαινόμενα «εξάρτησης», «υποτέλειας» και «κυριαρχίας» μεταξύ αναπτυγμένων καπιταλιστικών ή και ιμπεριαλιστικών χωρών της Ε.Ε. και οξύνει παρά αμβλύνει τις αντιθέσεις τους. Επίσης, φαίνεται ότι δεν είναι ισχυρή η θέση που εκτιμάει ότι η διαμόρφωση της κοινής «ηγεμονικής ομπρέλλας» ή της συμμαχίας υπό την Γερμανία απλώς αναθέτει στην Γερμανία τον ρόλο του οικονομικού χωροφύλακα, αντίστοιχο ρόλο προς εκείνο του στρατιωτικού και πολιτικού χωροφύλακα που παίζουν οι Η,Π.Α. στο συνολικό ιμπεριαλιστικό σύστημα. Η Γερμανία και ορισμένοι σύμμαχοί της ( π.χ. Αυστρία ή Ολλανδία) λειτουργεί ως ένα καχεκτικό ηγεμονικό κέντρο εντός του συστήματος της Ε.Ε.-ευρωζώνης : καχεκτικό ως προς την εγγύηση του κοινού συμφέροντος, αφού γίνεται φανερό ότι το κέντρο αυτό περισσότερο νοιάζεται για την δική του ωφέλεια και μακροημέρευση παρά για την ενίσχυση του καπιταλιστικού «κοινού ωφέλους» στην Ευρώπη όπως, επίσης, μοχθεί κυρίως στο να ενισχύσει το δικό της νεοφιλελεύθερο μοντέλλο εντός του κοινού νεοφιλελεύθερου καπιταλιστικού κόσμου. Επίσης , καχεκτικό ηγεμονικό κέντρο υπό την έννοια ότι η Γερμανία αλλά και η Ε.Ε. που δομείται υπό την «ηγεμονία» της είναι ένας αντιδραστικός πολιτικός και στρατιωτικός νάνος έναντι άλλων αναπτυσσόμενων ιμπεριαλισμών όπως ο αμερικάνικος ή ακόμη και ο ρώσικος ή ο κινέζικος. Οι επεμβάσεις της Ε.Ε. στην Ουκρανία , παρά τον αντιδραστικό τους χαρακτήρα έδειξαν μάλλον να ακολουθούν το κέντρο του Ομπάμα παρά να ηγούνται επί αυτού. Παρά το γεγονός ότι οι Η.Π.Α. ορθά θεωρούνται ως μια ιμπεριαλιστική δύναμη «φθίνουσας ηγεμονίας», διαθέτουν μεγάλα πολιτικά, γεωπολιτικά και στρατιωτικά πλεονεκτήματα έναντι της σημερινής Ε.Ε., γεγονός που δεν μπορεί παρά να οξύνει τους αστικούς ανταγωνισμούς εντός της Ε.Ε. Η Γερμανία αποδεικνύεται για Τρίτη φορά μέσα σε έναν αιώνα ένας ανίσχυρος, καχεκτικός και βάναυσος (μη μεγαλόψυχος) ηγεμόνας.

    Όμως, η άνοδος του αστικού ευρωσκεπτικισμού δεν αποτελεί μια απλή και μηχανιστική αντανάκλαση της κρίσης οικονομικής και πολιτικής ηγεμονίας του γερμανικού κέντρου εντός της Ε.Ε. Η θεώρηση ότι το έθνος-κράτος έχει «αποβιώσει» ή πρόκειται να αποβιώσει πολύ σύντομα είναι καλή για να κομίζει κοσμοπολιτικές ακαδημαϊκές δόξες στα critical/postcolonial studies αλλά δεν επιβεβαιώνεται από την πραγματικότητα. Η ισχυρή τάση διεθνοποίησης του κεφαλαίου τα τελευταία είκοσι χρόνια ούτε έχει οικοδομήσει κάποια αυτοκρατορία του κεφαλαίου χωρίς «κέντρο» (π.χ. θεωρία των Νέγκρι-Χαρντ) ούτε έχει καταργήσει τον ρόλο των εθνικών κρατών ως πολιτικών και ιδεολογικών βάσεων του καπιταλισμού εντός των κοινωνικών τους σχηματισμών. Υπό αυτήν την έννοια, είναι απολύτως δεδομένο και προβλέψιμο το ότι η ανισομετρία εντός της Ε.Ε. και η κρίση του ηγεμονικού γερμανικού κέντρου θα γεννά από εδώ και στο εξής ισχυρές φυγόκεντρες τάσεις εντός ή και πέραν των πολιτικών συστημάτων των χωρών της Ε.Ε. Όσο μάλιστα θα προτάσσεται μια δυναμική «ομοσπονδιοποίησης» με τα σημερινά χαρακτηριστικά σε αντίθεση προς την διατήρηση αρμοδιοτήτων και εξουσιών στα καπιταλιστικά εθνικά κράτη και ιδίως στα σχετικά πιο ανίσχυρα, είναι απολύτως αναμενόμενο να αναβιώνει η λογική υπεράσπισης της πληττόμενης «εθνικής κυριαρχίας» και της πληττόμενης «εθνικής ταυτότητας». Αυτό δηλαδή που θα συμβεί εκεί όπου η Αριστερά δεν θα μπορέσει να συνδυάσει την κοινωνική δικαιοσύνη και την ταξική πάλη με μια δημοκρατική και αυτοπροσδιοριστική εκδοχή του συνταγματικού πατριωτισμού και της εθνικής κυριαρχίας θα είναι αναπόφευκτα η ύψωση της σημαίας της «εθνικής κυριαρχίας» και της «εθνικής ταυτότητας» από εθνικιστικούς τομείς –ακροδεξιούς ή και φιλελεύθερους- των εθνικών καπιταλιστικών τάξεων. Πόσο μάλιστα που η Αριστερά σε χώρες όπως η Γαλλία ή η Βρετανία ή και η Ιταλία —και σε μεγάλο βαθμό και η Ελλάδα— δεν αμφισβητεί συνολικά και εκ βάθρων το οικοδόμημα της Ε.Ε.-ευρωζώνης και του κοινού νομίσματος όχι ως νομισματικού φετίχ αλλά ως ταξικού ορίου.

    2. Η «παράδοξη» διαπλοκή εθνικού και ταξικού ως προς τις λαϊκές τάξεις

    Όμως, οι λαϊκές τάξεις και οι μεσαίες τάξεις, όταν και όποτε (και καθώς φαίνεται συχνά) στηρίζουν τα μορφώματα της «εθνικής άρνησης» του ευρωπαϊκού σχεδίου, δεν είναι απλά αθύρματα των καπιταλιστικών εθνικών αμφισβητιών της Ε.Ε. Δεν είναι ένας απλός στρατός των καπιταλιστικών και χρηματιστικών κύκλων. Σε μια σειρά από χώρες —με την εξαίρεση πιθανά των χωρών όπου η Αριστερά μαζικά αμφισβητεί το ηγετικό σχέδιο της Ε.Ε. από τα αριστερά όπως η Ελλάδα ή η Ισπανία— η ταξική καταπίεση και εκμετάλλευση καθώς και η συνθλιβή τμημάτων των μεσαίων τάξεων είναι δυνατόν όχι απλώς να εκφραστεί μέσα από την συνάρθρωση του ταξικού με το εθνικό αλλά μέσα από την πλήρη υπαγωγή της ταξικής καταπίεσης στο αίσθημα και την βιωμένη εμπειρία της εθνικής καταπίεσης. Οι λαϊκές τάξεις δεν υπάρχουν απόλυτα έξω από το έθνος-κράτος αλλά συγκροτούνται ως πρακτικές εντός του πεδίου του (βλ. και σε Ν. Πουλαντζά «Το κράτος, η εξουσία, ο σοσιαλισμός»). Το να ανήκεις σε καταπιεσμένη τάξη μιας πιο ανίσχυρης —σχετικά ή απόλυτα— καπιταλιστικής χώρας-κρίκου μπορεί να συνοδευθεί από ένα συναίσθημα διπλής καταπίεσης (όπου η απώλεια εθνικής κυριαρχίας λειτουργεί παραπληρωματικά προς την ουσιαστικά ισχυρότερη κυριαρχία του ηγεμονικού κέντρου εντός της συσσωμάτωσης). Ιδίως μάλιστα όταν πρόκειται για χώρες αντικειμενικά καπιταλιστικά ισχυρές και με ισχυρή αστική εθνική/ιμπεριαλιστική παράδοση αλλά τώρα σχετικά ανίσχυρες —όπως η Γερμανία στον Μεσοπόλεμο ή η Γαλλία και η Βρετανία τώρα—, είναι πολύ πιθανό η ταξική καταπίεση όχι απλά να υποταχθεί στην εθνική αλλά να συνδεθεί και με ένα ισχυρό κίνητρο «νοσταλγίας» για την επιστροφή στην παλιά καλή εποχή όπου ο εθνικός ιμπεριαλισμός/καπιταλισμός όχι μόνο προόδευε και ενισχυόταν διεθνώς αλλά και μοίραζε τμήμα των υπερκερδών του και στα εθνικά του λαϊκά και εργατικά στρώματα. Μου φαίνεται αρκετά καθαρό το ότι η αδυναμία της Αριστεράς στις χώρες αυτές υποκαθίσταται από μια φαντασιακή κοινωνική συμμαχία αμφισβήτησης της Ε.Ε. από αστικές εθνικές θέσεις και διεκδικήσεις. Το ότι αυτή η συμμαχία, αν δεν γνωρίσει ανταγωνισμό από την Αριστερά ακόμη και στο ηγεμονικό πεδίο του εθνικού ζητήματος, μπορεί να ενισχυθεί και να βαδίσει και προς αντιδραστικές κατευθύνσεις μου φαίνεται αρκετά εύλογο.

    Τούτων δεδομένων, εμφανίζεται ως αρκετά σημαντικό και αναγκαίο το καθήκον της προβολής και πρόταξης στρατηγικά μιας άλλης Ευρώπης όπου όχι μόνο θα «αποκατασταθούν» τα κοινωνικά δικαιώματα των λαϊκών και εργατικών τάξεων όπως επίσης θα δοθεί μια ανάσα στα συνθλιβόμενα μικροαστικά στρώματα αλλά και θα υπάρξει μια διεθνής συνεργασία πιο ισότιμη και λιγότερο ανισόμετρη που δεν θα καταργεί τις εθνικές ταυτότητες αλλά και τα δικαιώματα στον δημοκρατικό αυτοπροσδιορισμό εντός του έθνους-κράτους. Οποιαδήποτε ομοσπονδιοποίηση στο καπιταλιστικό σήμερα ή στο σοσιαλιστικό αύριο παραγνωρίσει και παραβεί απολύτως αυτές τις αναγκαιότητες και τα αντίστοιχα κοινωνικά φαντασιακά θα έλθει σε αναγκαστική συνάντηση με την αναβίωση των πιο αντιδραστικών όψεων του εθνικού φαινομένου. Και το αποτέλεσμα δεν θα είναι η «κοσμόπολις» αλλά η αναβίωση των εφιαλτών του παρελθόντος. Η πρώην Σοβιετική Ένωση μετά το 1989 ή η Γιουγκοσλαβία μετά το 1990 αποτελούν απτές αποδείξεις για τον παραπάνω ισχυρισμό. Το ότι η κοινή ταυτότητα δεν οικοδομήθηκε στιβαρά ήταν το ένα πρόβλημα. Το ότι δεν μπορούσε να οικοδομηθεί διαλύοντας και αγνοώντας τις επιμέρους εθνικές ταυτότητες είναι αναγκαστικά το άλλο.

  130. Ο/Η papoylis λέει:

    Αν είχα κάτι να πω Λέφτηδες στο τσαρδί μου θα το είχα ήδη πράξει . Επομένως να αναμένετε το εν καιρώ απολογιστικό που έχω υποσχεθεί🙂

  131. Ο/Η Αναγνώστης ο αθηναίος λέει:

    Κοίτα μονο να είναι ..ισοσκελισμένο, γιατί αυτές τις εποχές αυτά τα κοιτάνε στους απολογισμούς, βλέπεις τι γίνεται με τον κρατικό🙂

  132. Ο/Η papoylis λέει:

    Ανησυχίαν μη έξεις Αναγνώστα

    Ο απολογισμός θα εμφανίζει πρωκτογενές πλεόνασμα ; )

  133. Ο/Η Left G700 λέει:

    Товарищ Яков Федотович,

    Δεν ξέρω πόσο θα καθησυχαστεί ο Αναγνώστης από τα λόγια σου. Εμένα όμως με πιάνει τρόμος όταν βλέπω την καθοδήγηση να μην έχει ακόμα κάτι να πει. Κάνε μια προσπάθεια παραπάνω μπας και δώσεις καμιά ιδέα!🙂

    Увидимся

  134. Ο/Η Αναγνώστης ο αθηναίος λέει:

    Εγώ αυτό που ξέρω είναι ότι μια καθοδήγηση που σέβεται τον εαυτό της, αντιμετωπίζει τις προκλήσεις των ..καθοδηγούμενων να πάρει θέθη για το οτιδήποτε (λες και η καθοδήγηση δεν ξέρει πότε και πώς θα ..τοποθετηθεί), με τον μοναδικό τρόπο που είναι τελέσφορος.
    Τους φορτώνει με συγκεκριμένο πλάνο ενεργειών με ενδιαμεσους στόχους και διαδικασίες ελέγχου (αυτοκριτική και τέτοια), ώστε να μην έχουν χρόνο για απορίες περί θέσεων και διάφορα λιγκβινταριστικά που ..παθαίνουν οι καθοδηγούμενοι ..γενικότερα🙂

  135. Ο/Η Αναγνώστης ο αθηναίος λέει:

    Εμείς παλιά έτσι κάναμε, τώρα δυστυχώς οι καθοδηγήσεις ..αδερφίζουν (δημοκρατικισμοί και τέτοια)🙂

  136. Ο/Η nikos__alfa λέει:

    Όλα για την Ευρώπη των λαών! 😛

  137. Ο/Η Left G700 λέει:

    Εμείς παλιά έτσι κάναμε, τώρα δυστυχώς οι καθοδηγήσεις ..αδερφίζουν

    Φίλε Αναγνώστη,

    Μακάρι να ‘ταν έτσι! Αλλά, μου φαίνεται, έχουν περάσει σε χειρότερη φάση, αν κρίνω από το παραπάνω σχόλιο του Νικάλφα:

    Το ρίχνουν στην πλάκα!

    Καλά, εσύ έφυγες νωρίς!😉🙂

    Τα λέμε

  138. Ο/Η Left G700 λέει:

    Товарищ Яков Федотович,

    Αμάν πια! Κόκαλα έχει αυτό το απολογιστικό;🙂

    Увидимся (να ελπίζουμε εκεί γύρω στο δεκαπενταύγουστο, ας πούμε;😉 )

  139. Ο/Η papoylis λέει:

    Δεν υπάρχει καμμία πρεμούρα για το απολογιστικό . Αναμένω πρώτα μια απολογιστική συνέλευση της παράταξης για να ακούσω και άλλες απόψεις / Το δεκαπενταύγουστο είναι μια καλή πρόβλεψη🙂

  140. Ο/Η Αναγνώστης ο αθηναίος λέει:

    Παπούλη θα ήθελα να σε παρακαλέσω να μας μεραφέρεις όσο μπορείς πιο αναλυτικά αλλά και ..αναπαραστετικά τις άλλες απόψεις της παράταξης.
    Φρονώ δε ότι ο Αύγουστος είναι η κατάλληλη περίοδος για να μας κοινωνήσεις αυτές τις απόψεις, για λόγους που έυκολα μπορεί να φανταστεί ο καθένας

  141. Ο/Η nikos__alfa λέει:

    Παπούλη μην περιμένεις μόνο ν ακούσεις τις άλλες απόψεις.
    Μπορείς, τι μπορείς… έχεις υποχρέωση να ζητήσεις όλες τις εξηγήσεις.
    Προπαντός μην ξεχάσεις να ρωτήσεις στις μέρες του αγώνα και της αγωνίας ποιος σύντροφος έτρωγε τα σουβλάκια και ποιος έτρωγε το …σούσι!😉😀

  142. Ο/Η Left G700 λέει:

    Στα πλαίσια της ανταλλαγής ιδεών και ανταποκρινόμενος στις δημοκρατικές εβεσθησίες του αναγνωστικού κοινού εδώ, ποστάρω το γνωστό κείμενο των 53. Για την περίπτωση που κάποιος/α φλερτάρει με την ιδέα να κοτσάρει και τη δική του/της υπογραφή, πλην όμως διστάζει από το φόβο μη θεωρηθεί αριστεροπλατφορμιστής/στρια και ”σταλινικός”/”κιά”, να διευκρινίσω ότι το κείμενο δεν είναι τής Αριστερής Πλατφόρμας και από ουδένα μέλος της υπογράφεται!😉🙂
    ΥΓ Προς διευκόλυνση των ενδιαφερομένων να συνυπογράψουν, έχω προσθέσει τρεις ακόμα αύξοντες αριθμούς. Ατυχώς(;), ο ένας καταλήφθηκε από τον Λέοντα Τρότσκι και ο άλλος από τον Δημήτρη Κουτσούμπα. Μικρό το κακό. Εκτιμώ ότι ο τρίτος αύξων αριθμός όχι μόνο θα φτάσει, αλλά μάλλον θα …περισσέψει!😉🙂

    ЖΟЖΟЖΟЖΟЖ

    ΣΥΜΒΟΛΗ ΣΤΗ ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΤΗΣ Κ.Ε. ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ

    Συντρόφισσες και σύντροφοι της Κ.Ε. του ΣΥΡIΖΑ,

    θέλοντας να συμβάλουμε στον διάλογο για την πορεία του κόμματος μας, σάς στέλνουμε το ακόλουθο κείμενο. Το κείμενο στέλνεται στα μέλη της ΚΕ και δεν έχει δοθεί προς δημοσίευση.

    Από τη νίκη στην ανατροπή: Για τις εκλογές και την επόμενη μέρα του ΣΥΡΙΖΑ

    1. Πρώτη φορά Αριστερά

    Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι πλέον πρώτο κόμμα! Η νίκη του στις ευρωεκλογές αποτελεί ιστορική επιτυχία για την ελληνική και ευρωπαϊκή Αριστερά. Είναι μοναδική στιγμή περηφάνιας για κάθε αριστερό και αριστερή. Απολύτως δικαιολογημένα ξεπέρασε τα ευρωπαϊκά σύνορα και έδωσε βάση στην ελπίδα ότι τίποτα πια δεν είναι αδύνατο. Η νίκη αυτή, σε συνδυασμό με την ενίσχυσή μας στην τοπική αυτοδιοίκηση, επιτρέπει να συνεχίσουμε από καλύτερες θέσεις το δρόμο προς την ανατροπή.

    Την ίδια στιγμή τα αποτελέσματα της Αριστεράς του Νότου έδειξαν ότι είναι απολύτως ρεαλιστική η δημιουργία ενός πλειοψηφικού ριζοσπαστικού ρεύματος, ικανού να βάλει τέλος στην πολιτική της λιτότητας. Η καμπάνια της υποψηφιότητας του Αλέξη Τσίπρα για την προεδρία της Κομισιόν, ιδιαίτερα το ντιμπέιτ, διαμόρφωσαν τις προϋποθέσεις από την πλευρά της ευρωπαϊκής ριζοσπαστικής Αριστεράς για την πολιτικοποίησή της. Η άνοδος του ρεύματος αυτού αποδείχτηκε, επιπλέον, το πιο αποτελεσματικό εμπόδιο για την ενίσχυση της Ακροδεξιάς· αρκεί ως προς αυτό μια σύγκριση των καταγραφών της τελευταίας στο Βορρά και στο Νότο.

    2. Ο πολιτικός χάρτης

    Γενικά, το διακύβευμα των ευρωεκλογών δεν ταυτίζεται με αυτό των βουλευτικών. Κανείς όμως δεν αμφισβητεί την αυξημένη σημασία που εντέλει απέκτησαν οι φετινές ευρωεκλογές, το αποτέλεσμα των οποίων διαμόρφωσε ένα νέο πολιτικό χάρτη. Τα βασικά στοιχεία αυτού του χάρτη είναι:

    α) η εκλογική νίκη του ΣΥΡΙΖΑ, με ποσοστό που εδραιώνει εκείνο των βουλευτικών εκλογών, β) η υποχώρηση των κομμάτων της συγκυβέρνησης (ΝΔ – ΠΑΣΟΚ/Ελιά) κατά 11.5%, γ) η προαναγγελθείσα συρρίκνωση του τρίτου εταίρου της συγκυβέρνησης του 2012, της ΔΗΜΑΡ, δ) η εκλογική άνοδος της Χρυσής Αυγής, που πλέον αποτελεί βασική δύναμη του πολιτικού σκηνικού και, ε) η χαμηλότερη των προσδοκιών (τους) καταγραφή των ΑΝΕΛ, του ΚΚΕ και του νεοσύστατου ΠΟΤΑΜΙΟΥ.

    Την ίδια στιγμή, το γεγονός ότι στις 25 Μαΐου πήγαν στις κάλπες 284.698 λιγότεροι σε σχέση με τις εκλογές του Ιουνίου 2012 μαρτυρά ότι για ένα σημαντικό τμήμα της κοινωνίας η εκλογική μάχη ήταν αδιάφορη. Η τάση αυτή δεν μπορεί να αγνοηθεί.

    3. Τρεις κάλπες, μία επιλογή

    Σε ό,τι αφορά τον ΣΥΡΙΖΑ, είχαμε συνομολογήσει ότι η τριπλή εκλογική αναμέτρηση του Μαΐου θα χαρακτηριζόταν από μια έντονη κοινωνική, πολιτική και σε τελευταία ανάλυση ταξική πόλωση, με έμφαση στη σύγκρουση των ευρωεκλογών. Παράλληλα, ήταν απολύτως αναγκαία μια κεντρική και ως ένα βαθμό βολονταριστική ώθηση για να μεταφερθεί ο «άνεμος του νικηφόρου ΣΥΡΙΖΑ» σε όλες τις γειτονιές.

    Ωστόσο, το κατεπείγον της απαίτησης να τελειώσουμε με τη συγκυβέρνηση, την τρόικα και τα μνημόνια κατέστησαν την αυτοτέλεια των αυτοδιοικητικών μαχών δευτερεύον ζήτημα, που επαληθεύτηκε και από τη διαφοροποιημένη ψήφο των πολιτών.

    Μολονότι λοιπόν υποστηρίξαμε συνδυασμούς σε 214 καλλικρατικούς δήμους (το 2010 ήταν μόλις 65), εξαντληθήκαμε στην αναζήτηση των προσώπων που θα κέρδιζαν, υποτιμώντας τα προγράμματα και τις συλλογικότητες που είναι απαραίτητες για τις μεγάλες αλλαγές στις τοπικές κοινωνίες. Παραγνωρίσαμε εν τέλει ότι οι αυθεντικές κοινωνικές εκπροσωπήσεις δεν «φυτεύονται», αλλά οικοδομούνται σε βάθος χρόνου.

    4. Μεταμορφώσεις της Κεντροαριστεράς

    Ξεχωριστό κεφάλαιο, εδώ, είναι η ανθεκτικότητα της Κεντροαριστεράς, που στις αυτοδιοικητικές εκλογές πέτυχε αρκετά καλές επιδόσεις σε σύγκριση με τα ποσοστά της στις ευρωεκλογές, Η αντοχή της Κεντροαριστεράς είχε εκφραστεί νωρίτερα και στις εκλογές των μεγάλων επιστημονικών κλάδων (δικηγόροι, μηχανικοί κ.λπ.), καθώς και στα συνδικάτα, όπου παρά τη συρρίκνωσή της διατηρεί ακόμα σημαντικές δυνάμεις.

    Πολιτικοί αναλυτές υποστηρίζουν και έχουν δίκιο ότι η Κεντροαριστερά είναι εκείνη η πολιτική δύναμη στην Ελλάδα με μεγάλη γραφειοκρατική εμπειρία στην οργάνωση των «υπο-κρατών»: των περιφερειών, των μεγάλων δήμων, των μεγάλων επαγγελματικών ενώσεων, αλλά και των ισχυρών συνδικάτων. Η εμπειρία αυτή αφορά τη διοίκηση, τη διαχείριση ανθρώπινου δυναμικού, τη συγκρότηση πελατειακών δικτύων, τη σχέση με το κεφάλαιο και τη διαχείριση των κοινωνικών αντιθέσεων. Στο πλαίσιο δε της Ε.Ε., σχετίζεται επίσης με τη δυνατότητα απορρόφησης και κατανομής υλικών πόρων. Αυτό είναι το «βαθύ κράτος του ΠΑΣΟΚ», που μέχρι τώρα δεν εξατμίστηκε.

    5. Τα καλά νέα

    Η επόμενη μέρα ξεκινά με ένα σημαντικό κεκτημένο: την κομβικής σημασίας νίκη στην Αττική, τη μεγάλη επιτυχία στα Ιόνια, το νικηφόρο αποτέλεσμα σε πόλεις και συνοικίες με ισχυρή συμβολική και πολιτική αξία για την Αριστερά (Καισαριανή, Ν. Φιλαδέλφεια, Χαλάνδρι, Βύρωνας, Πέραμα κ.ά), και τον παρ’ ολίγο θρίαμβο της Ανοιχτής Πόλης στην Αθήνα μετά από μια εκστρατεία-πρότυπο.

    Στην Αττική και την Αθήνα, στην καρδιά δηλαδή της χώρας, η ψήφος εξέφρασε με τη μεγαλύτερη διαύγεια τις ταξικές αντιθέσεις· την αντίθεση στην αντιδημοκρατική εκτροπή και την ολιγαρχική διαχείριση των πολιτικών υποθέσεων• την αντίθεση ανάμεσα στους υποστηρικτές και τους αντιπάλους των πανευρωπαϊκών πολιτικών λιτότητας. Κάπως έτσι, λοιπόν, επιβεβαιώθηκε ότι το στοίχημα της άνοιξης του 2012 παραμένει ανοιχτό. Και την ίδια στιγμή ανοίγει για μας ένα ευρύ πεδίο όπου έμπρακτα μπορούμε να αποδείξουμε την ικανότητά μας αφενός να αντιμετωπίσουμε τις συνέπειες της κρίσης και αφετέρου να εισάγουμε νέους θεσμούς ή να διευρύνουμε υπάρχοντες στην κατεύθυνση των εμπειριών των κινημάτων των πλατειών.

    6. Τα κακά νέα: Χρυσή Αυγή και «Πειραιάς Νικητής»

    Την ίδια στιγμή, η άνοδος της Χρυσής Αυγής (και ιδίως το τεράστιο 16% του Κασιδιάρη στην Αθήνα) πρέπει να προκαλέσει συναγερμό. Τα ποσοστά των ναζί αποδεικνύουν ότι η δικαστική αντιμετώπισή τους είναι αναγκαία μεν για να περιορίσει την εγκληματική δραστηριότητά τους, αλλά όχι ικανή από μόνη της για να τους αναχαιτίσει πολιτικά και ιδεολογικά. Πρέπει να είμαστε σαφείς: κάθε ψήφος στη Χρυσή Αυγή επιβραβεύει τη ναζιστική τρομοκρατία. Είναι πλέον φανερό ότι μεγάλο τμήμα της ψήφου στη Χρυσή Αυγή έχει ιδεολογικό βάθος. Κατά συνέπεια, παράλληλα με τις δράσεις αλληλεγγύης στις χειμαζόμενες από την κρίση γειτονιές, απαιτείται ιδεολογική και πολιτική αντιπαράθεση με τα ρατσιστικά ιδεολογήματα τα οποία εντέλει ενισχύουν τους ναζί.

    Τα φαινόμενα Μώραλη στον Πειραιά και Μπέου στο Βόλο, συνιστούν συμπτώματα της σωβούσας ασθένειας της αστικής δημοκρατίας στη χώρα μας και πρέπει να μας απασχολήσουν σοβαρά. Πρόκειται για όψεις της μετατόπισης τόσο της αστικής τάξης όσο και άλλων στρωμάτων προς μια πιο προκλητικά αγοραία, «ακραία», και λούμπεν διάσταση, μεταξύ πολιτικής και οργανωμένης παραβατικότητας.

    7. Διεύρυνση και πολιτική συμμαχιών: Το κόμμα-μαγνήτης

    Πώς στέκεται η Αριστερά μπροστά στο νέο πολιτικό χάρτη; Ποια μπορεί να είναι μια αριστερή απάντηση στο πραγματικό ζήτημα των συμμαχιών;

    Πιστεύουμε ότι θα πρέπει να κινηθούμε πάνω σε τρεις βασικούς άξονες:

    α) Να επιχειρήσουμε να μεταφέρουμε το πολιτικό παιχνίδι από το πεδίο της επικοινωνίας και των θεσμών σε αυτό του δρόμου και των κινημάτων. Χωρίς αναθέρμανση του λαϊκού κινήματος, αφενός θα πρέπει να περιμένουμε την προεδρική εκλογή για μια ενδεχόμενη ανατροπή της κυβέρνησης, αφετέρου δεν πρόκειται να αλλάξει ο πραγματικός ιδεολογικός συσχετισμός μέσα στην κοινωνία. Αν η έκρηξη των πλατειών δημιούργησε το κατάλληλο κοινωνικό έδαφος για τη ραγδαία άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ, τότε εύλογα θα πρέπει να αναζητήσουμε (χωρίς ευκολίες και μηχανιστικές λογικές) το πώς μπορεί να απαντήσουμε στην κινηματική αναιμία. Η βασική αντίληψη από την οποία πρέπει να διακατεχόμαστε, είναι ότι οι συνειδήσεις αλλάζουν στο δρόμο μέσα από την εν σώματι πολιτική συμμετοχή και όχι από τις καλές εμφανίσεις στα τηλεοπτικά πάνελ.

    β) Τα ζητήματα της οργανωτικής αναδιάρθρωσης και της προγραμματικής αποσαφήνισης έχουν καίρια σημασία στην προσπάθεια διεύρυνσης της επιρροής του ΣΥΡΙΖΑ —ειδικά στα στρώματα που δεν έχουν παραδοσιακούς αξιακούς δεσμούς με την Αριστερά. Στην εποχή του διαδικτύου, οι πολίτες και ενημερωμένοι είναι και πολιτικό κριτήριο έχουν —επομένως βλέπουν και τα καλά αλλά και τα κακώς κείμενα. Είναι απαραίτητο λοιπόν να πείσουμε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να κυβερνήσει με επιτυχία γιατί διαθέτει απολύτως σαφές πρόγραμμα, ριζοσπαστικό και ταυτόχρονα ρεαλιστικό. Επιπλέον, ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να πείσει ότι αποτελεί εκείνο το σοβαρό συλλογικό πολιτικό οργανισμό που μπορεί να υλοποιήσει το πρόγραμμά του.

    γ) Το πραγματικό ζήτημα των συμμαχιών δεν λύνεται ούτε με μπακαλίστικες λογικές τεχνητών συγκολλήσεων ούτε με παραπομπή στις κοινωνικές αντιστάσεις. Αντίθετα, η μεγάλη απήχησή μας στους ανέργους, τους νέους και τους μισθωτούς, δεν έχει φτάσει στο μέγιστο δυνατό. Μπορεί να επεκταθεί πολύ περισσότερο. Μπορούμε να προσεταιριστούμε ακόμα μεγαλύτερα τμήματα της μισθωτής εργασίας, ακόμα περισσότερα λαϊκά στρώματα που πλήττονται. Οφείλουμε να δουλέψουμε εντατικά με τους εργαζόμενους στον ιδιωτικό τομέα, στα λαϊκά προάστια, στη Δυτική Αθήνα, για παράδειγμα, στη μειονότητα της Θράκης, στη Νεολαία. Μας χρειάζεται η αυτοδυναμία για να μπορέσουμε να υλοποιήσουμε το πρόγραμμά μας, από εκεί και πέρα μας χρειάζονται και οι συμμαχίες για να προχωρήσουμε το σχέδιο μετασχηματισμού της κοινωνίας.

    Χρειαζόμαστε μια συνεπή πολιτική πολιτικών συμμαχιών που από τη μια μεριά θα υπηρετεί την αναγκαία διεύρυνση της επιρροής μας και από την άλλη, δεν θα θίγει τις αξίες και τις ευαισθησίες του κόσμου της Αριστεράς, δίνοντας την εντύπωση της αφομοίωσης από το σύστημα. Πρέπει ο ΣΥΡΙΖΑ να συνεχίσει τη μέχρι τώρα πορεία του, να είναι δηλαδή το κόμμα-μαγνήτης που πολιτευόμενο με ανοιχτό πολιτικά αλλά ιδεολογικά συνεπή τρόπο, έλκει προς τα αριστερά την πολιτική ζωή της χώρας. Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει τη δύναμη να επιβάλει τους όρους του στη διαμόρφωση του νέου πολιτικού σκηνικού. Δεν υπάρχει κανένας λόγος να «αναστήσουμε» τις δυνάμεις της μνημονιακής νεοφιλελεύθερης κεντροαριστεράς, που βαρύνονται με την καταστροφή της κοινωνίας και την οικοδόμηση του διεφθαρμένου πελατειακού κράτους.

    8. Επιμονή στη συλλογική και δημοκρατική λειτουργία του κόμματος

    Παρά τη μόδα της απαξίωσης της κομματικής λειτουργίας, εμείς επιμένουμε ότι η συλλογικότητα και η δημοκρατία συνιστούν τον ορίζοντα μιας αριστερής αντίληψης για την πολιτική. Στο διάστημα της προεκλογικής περιόδου παροξύνθηκαν φαινόμενα που υπονομεύουν τη συλλογικότητα και τραυματίζουν την «ψυχή» της Αριστεράς. Τόσο η αδρανοποίηση των εκλεγμένων οργάνων κι η ενίσχυση εξωθεσμικών κέντρων αποφάσεων, όσο και η αποχαλίνωση του παραγοντισμού και της διγλωσσίας, έπληξαν τη δημοκρατία κι έφθειραν την αποτελεσματικότητα. Γιατί για μας η δημοκρατία δεν είναι μόνο ο πιο δίκαιος τρόπος λήψης αποφάσεων, αλλά και ο πιο αποτελεσματικός τρόπος οργάνωσης της συλλογικής διάνοιας. Το «μαζί» δεν το θέλουμε μόνο για να μην καπελωνόμαστε, αλλά και γιατί «μαζί» κάνουμε τις βέλτιστες επιλογές.

    9. Δημόσιος λόγος και ιδεολογική ηγεμονία

    Πολλοί μας κατηγορούν ότι δεν έχουμε πολιτική συμμαχιών, εννοώντας ότι δεν βάζουμε στα ψηφοδέλτιά μας πολλούς από το προηγούμενο καθεστώς. Θεωρούν ότι ο λόγος μας είναι αφιλόξενος για όσους έρχονται από άλλες πολιτικές διαδρομές, εννοώντας ότι δεν προσαρμόζουμε το δημόσιο λόγο μας στα σχήματα που χρησιμοποιούν τα κόμματα του Μνημονίου και τα κυρίαρχα ΜΜΕ. Και μας μέμφονται γιατί επιμένουμε σε «παρωχημένα σχήματα» (όπως οι τάξεις, ο διεθνισμός, ο κοινωνικός μετασχηματισμός, ο σοσιαλισμός), γιατί εξακολουθούμε να πιστεύουμε ότι η καπιταλιστική κρίση είναι κρίση υπερσυσσώρευσης και γιατί θεωρούμε ότι το Μνημόνιο δεν είναι μια συνωμοσία της Γερμανίας, αλλά ένα πολιτικό πρόγραμμα για τη μεταφορά του κόστους της κρίσης στους πιο φτωχούς και την επιβολή ενός μοντέλου άγριου καπιταλισμού —πρώτα στην Ελλάδα κι ύστερα στην υπόλοιπη Ευρώπη.

    Κατά τη γνώμη μας, ορισμένα από τα προβλήματα του ΣΥΡΙΖΑ βρίσκονται στην ακριβώς αντίθετη κατεύθυνση από αυτήν που υπαινίσσεται η κριτική.

    Δεν είμαστε ενθουσιασμένοι, για παράδειγμα, με το δημόσιο λόγο του κόμματος, ιδίως κατά τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου, γιατί πολλές φορές δανειστήκαμε το λόγο του αντιπάλου (ενίοτε και τα συνθήματα, όπως με το neallada.gr), θεωρώντας εσφαλμένα ότι έτσι γινόμαστε πιο λαϊκοί, πιο διεισδυτικοί και πιο ασφαλείς έναντι της δεξιάς και ακροδεξιάς δημαγωγίας. Στην πραγματικότητα, με έναν τέτοιο λόγο πετυχαίνουμε ακριβώς το αντίθετο: να αφήνουμε τον κόσμο μας ιδεολογικά και πολιτικά απροετοίμαστο μπροστά στον κυρίαρχο λόγο και να φαινόμαστε ως καρικατούρα του ΠΑΣΟΚ της λαϊκομετωπικής περιόδου.

    Δεν πιστεύουμε ότι τα κόμματα της Αριστεράς, τα κόμματα δηλαδή του κοινωνικού μετασχηματισμού, πρέπει να προσαρμόζονται στον κοινωνικό μέσο όρο και να μοιάζουν «της κοινωνίας» γενικώς. Αν υιοθετούσαμε τις απόψεις της «κοινής γνώμης», θα ήμασταν εναντίον των δημόσιων υπαλλήλων, των μεταναστών, των ομοφυλόφιλων, υπέρ του «μικρού κράτους», των ιδιωτικοποιήσεων και των ιδιωτικών πανεπιστημίων. Θα είχαμε εγκαταλείψει, δηλαδή, τους λόγους, τις αξίες και του ήθους που μας έφεραν μέχρι εδώ —και, κυρίως, θα είχαμε παραιτηθεί από κάθε απόπειρα κοινωνικού μετασχηματισμού.

    10. Οι εκλογές είναι παιχνίδι για μεγάλα παιδιά

    Μήπως όμως αυτές οι προσαρμογές στον εθνικό μέσο όρο ήταν υποχρεωτικές ενόψει εκλογών; Κάθε άλλο. Οι εκλογές είναι μια φωτογραφία της στιγμής. Το αποτέλεσμά τους, δηλαδή, συμπυκνώνει όλα όσα κάναμε την προηγούμενη περίοδο, ακόμα και τα λάθη, τις αστοχίες, τις παραλείψεις και τις ασάφειες. Μα πάνω απ’ όλα, συμπυκνώνουν τις κοινωνικές συμμαχίες που έχει οικοδομήσει ένας πολιτικός οργανισμός.

    Οι εκλογές λοιπόν δεν κερδίζονται κατά κύριο λόγο την προεκλογική περίοδο (όση σημασία και αν έχει μια πετυχημένη καμπάνια), αλλά την προηγούμενη. Γι’ αυτό και το αποτέλεσμα δεν είναι υπόθεση των (τελικά, όχι και τόσο) «μάγων» της πολιτικής επικοινωνίας πολύ δε περισσότερο όταν τα «μαγικά» τους εδραιώνουν την πεποίθηση ότι όλοι είναι ίδιοι (αφού όλοι χρησιμοποιούν φτηνά επικοινωνιακά κόλπα για να υφαρπάξουν ψήφους) ή όταν οι ίδιοι εστιάζουν στη συντελεσμένη καταστροφή, υποβαθμίζοντας την προγραμματική μας πρόταση.

    Το ίδιο ισχύει, εξάλλου, και για τους «τεχνικούς» της εξουσίας, είτε στην εκδοχή τοπικών παραγόντων είτε σε εκείνη των ανώτερων διαμεσολαβητών ισχύος, από την αποκοπή του γραφείου του προέδρου ως τους απίθανους συμβούλους και την εκ μέρους τους ωμή περιφρόνηση των αξιών της Αριστεράς, όπως καταγράφηκε στις περιπτώσεις Καρυπίδη και Σαμπιχά.

    11. Κριτική στη στρατηγική μας

    Ας το υπενθυμίσουμε: Οι αντίπαλοί μας δεν χρησιμοποιούν απλώς κόλπα ή τη λογική του πολιτικού μάρκετινγκ. Έχουν επίσης κοινωνικές αναφορές. Απευθύνονται σε ένα μεγάλο μέρος του κεφαλαίου που κερδίζει μέσα στην κρίση, σε μεσαία στρώματα, ιδίως σε εκείνα που διασώζονται, αλλά και σε τμήματα εργαζομένων που αν και έχουν υποστεί μεγάλες ζημιές, αισθάνονται ότι η κυβέρνηση τους εξασφαλίζει μια θέση στα όρια της επιβίωσης. Στη λογική τους, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν τους εγγυάται τη θέση αυτή —αντίθετα, μπορεί να τους βάλει σε νέες περιπέτειες.

    Οι δικές μας κοινωνικές αναφορές δεν υποκαθίστανται από σχήματα τύπου «Ελλάδα εναντίον Μέρκελ», «ο λαός ενάντια στο μεγάλο κεφάλαιο» κ.ο.κ. Τα ίδια ισχύουν, εξάλλου, και για έναν ορισμένο σκανδαλοθηρικό-τιμωρητικό λόγο, που παραπέμπει σε σχηματισμούς (πολύ) δεξιότερα του ΣΥΡΙΖΑ.

    12. Για την επόμενη μέρα: Μόνο η αριστερή γραμμή εγγυάται τη νίκη

    Η μνημονιακή συγκυβέρνηση μπορεί και πρέπει να πέσει το συντομότερο. Αυτό όμως δεν πρόκειται να συμβεί με τεχνητές κρίσεις κι επικοινωνιακά τερτίπια. Εξαρτάται, αντίθετα, από τη δυνατότητά μας να ενισχύσουμε την κοινωνική δυναμική της ανατροπής και τη δικιά μας θετική προγραμματική διέξοδο.

    Οφείλουμε να επιμείνουμε στη μαζική αριστερή, ανοικτή και ριζοσπαστική γραμμή που έφερε τον ΣΥΡΙΖΑ μέχρι εδώ και μπορεί να τον πάει ακόμα πιο μακριά. Στη γραμμή αυτή που παλεύει για την ανατροπή του Μνημονίου και την κυβέρνηση της Αριστεράς, αλλά που δεν θέλει το «κυβέρνηση» να πνίξει το «αριστερή». Στη γραμμή αυτή που απορρίπτει το δίπολο κομμουνιστικός δογματισμός ή προσαρμογή στο σύστημα, αποδεικνύοντάς το στην πράξη ότι μια γειωμένη ριζοσπαστική Αριστερά είναι όχι μόνο αναγκαία, αλλά απολύτως εφικτή. Στη γραμμή αυτή που μπορεί να πείσει και να εμπνεύσει του πολίτες, δείχνοντάς τους ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι μια από τα ίδια, που τόσες φορές έχουν δοκιμάσει. Στη γραμμή αυτή που επιμένει ότι ο μόνος τρόπος για να νικήσουμε είναι το άνοιγμα στην κοινωνία με οδηγό το πρόγραμμα, τις αναλύσεις και τις αξίες της Αριστεράς.

    Μέλη της Κεντρικής Επιτροπής, της Κοινοβουλευτικής Ομάδας και του Ευρωψηφοδελτίου του ΣΥΡΙΖΑ

    1) Αγαθοπούλου Ειρήνη,
    2) Αγγελοπούλου Ελθήνα,
    3) Αθανασίου Κώστας,
    4) Αθανίτη Όλγα,
    5) Αλμπάνης Γιάννης,
    6) Βωβός Παναγιώτης,
    7) Διώτη Ηρώ,
    8) Δρίτσας Θοδωρής,
    9) Ζαχαριάς Κώστας,
    10) Θεοδωράτου Κατερίνα,
    11) Καλκανδής Πέτρος,
    12) Καραγιαννίδης Χρήστος,
    13) Καραγιώργος Βαγγέλης,
    14) Κατριβάνου Βασιλική,
    15) Κατσινοπούλου Ειρήνη,
    16) Κερσανίδης Στράτος,
    17) Κιτσαντά Λίτσα,
    18) Κνήτου Κατερίνα,
    19) Κορωνάκης Τάσος,
    20) Κουρεμπές Φάνης,
    21) Κουτσοθοδωρής Θοδωρής,
    22) Κυπριανίδου Ερμίνα,
    23) Κυρίτσης Γιώργος,
    24) Κωνσταντάτος Χάρης,
    25) Λάμπρου Πάνος,
    26) Λάσκος Χρήστος,
    27) Μαντάς Χρήστος,
    28) Μαρματάκης Κώστας,
    29) Ματσούκα Χαρά,
    30) Μπαλαούρας Μάκης,
    31) Μπαρσέφσκι Μάνια,
    32) Μπένος Αλέξης,
    33) Νικολάου Νάγια,
    34) Νοτοπούλου Κατερίνα,
    35) Παπαδάτος Δημοσθένης,
    36) Παπαδόπουλος Χριστόφορος,
    37) Ρήγος Άλκης,
    38) Σαπουνά Αγγέλικα,
    39) Σαμανίδης Νίκος,
    40) Σαρρής Μανώλης,
    41) Σβίγκου Ράνια,
    42) Σταματάκη Ελένη,
    43) Σταμπουλή Αφροδίτη,
    44) Στασινός Στάθης,
    45) Τζήκα Δανάη,
    46) Τσακαλώτος Ευκλείδης,
    47) Τσιγώνιας Νίκος,
    48) Τσίτσοβιτς Τόνια,
    49) Υδραίος Μιχάλης,
    50) Φωτίου Θεανώ,
    51) Χαρίτσης Αλέξανδρος,
    52) Χονδρός Γιώργος,
    53) Χριστοδουλοπούλου Τασία.
    54) Λέων Τρότσκι
    55) Δημήτρης Κουτσούμπας
    56) ?

  143. Ο/Η Αναγνώστης ο αθηναίος λέει:

    To 18 είναι ύποπτο να είναι στην ίδια ομάδα με το 55

  144. Ο/Η nikos__alfa λέει:

    Πολύ …ευγένεια έχει πέσει εκεί στον Σύριζας. 😀😉

    Πάλι καλά, οι άλλοι ψηφίζουν χάπατα και εφοπλισταράδες να ανεβάσουν …αυτοεκτίμηση ή ψοφοδεώς τα ίδια σκατά που μας έφεραν εδώ -μη χάσουν το στάτους του πατώματος ντε! :mrgreen:

    Η αριστερή μαζική γραμμή θα σώσει την πατρίδα (και την παρτίδα) σίγουρα.
    Αν και όταν από ….τίτλος αποκτήσει μορφή και περιεχόμενο!👿

  145. Ο/Η Left G700 λέει:

    Φίλε Νικάλφα,

    Αν περιμένεις αριστερή μαζική γραμμή από τους παραπάνω, …σώθηκες! Πιο πιθανό είναι να
    βγάλει ο ήλιος κέρατα και μετά να δύσει από την ανατολή! Δεν βλέπεις τι γράφουν οι «φωστήρες»;

    Οι δικές μας κοινωνικές αναφορές δεν υποκαθίστανται από σχήματα τύπου […] «ο λαός ενάντια στο μεγάλο κεφάλαιο» κ.ο.κ.

    Στη χώρα του ελεύθερου επαγγελματία (= ατομικού επιχειρηματία και εν δυνάμει εργοδότη) και της μικροϊδιοκτησίας, στη χώρα όπου η συντριπτική πλειοψηφία τών ιδιωτικών επιχειρήσεων απασχολεί μέχρι 10 άτομα (τρία εκ των οποίων είναι η σύζυγος, η πεθερά και ο μεγάλος γιός!), αυτοί θέλουν την εργατική τάξη ενάντια σε κάθε κεφάλαιο!

    Πώς μετά να μη σπεύσει ο κυρ Λέοντας και ο κυρ Δημήτρης να υπογράψουν; Και πώς να μην καγχάζει ο Βλαδίμηρος;

    Γάματα με μεγάλα γράμματα!🙂😦🙂😦🙂😦🙂😦🙂😦

  146. Ο/Η nikos__alfa λέει:

    Κατ αρχήν για να μην παρεξηγηθώ το αν θα χαρακτηρίζεται αριστερή ή άλλως πως η γραμμή πολύ λίγο ενδιαφέρει. Φτάνει και περισσεύει να είναι μαζική, δημοκρατική , ριζοσπαστική, αποτελεσματική και να πιάνει …ποντίκια. 😉
    Λέφτη
    όλοι αυτοί(oι περισσότεροι) στους οποίους αναφέρεσαι με συμπάθεια(;) είναι οι πραιτωριανοί και οι ομάδες κρούσης αυτού του μεγάλου κεφαλαίου απ το οποίο αποστρέφεις το πρόσωπο με βδελυγμία και αυτοί οι οποίοι κατά κόρον τροφοδοτούν την ανασφάλιστη εργασία, τη φοροδιαφυγή, την εκμετάλλευση γενικώς ακόμη περισσότερο από τους τυπικούς εκπροσώπους του μεγάλου κεφαλαίου ενώ και τα οικονομικά και άλλα οφέλη που αποκομίζουν τις περισσότερες φορές είναι αμελητέα σε σχέση με τα προσωπικά και άλλα κόστη τους.

    Τώρα για τους προλαλήσαντες 53 «φωστήρες» πολύ θα με ανακούφιζες αν μας έδειχνες τους καλύτερους και συνεπέστερους που υπερασπίστηκαν τη ριζοσπαστικότητα του σύριζας να αναθαρρήσουμε παρέα βρε παιδί.🙂

  147. Ο/Η Left G700 λέει:

    Φίλε Νικάλφα,

    Όχι, δεν τους υπερασπίζομαι (το ερωτηματικό που βάζεις δεν θα σε σώσει από τη σπόντα: είχα την εντύπωση ότι είσαι ‘‘αντισταλινικός’’ κι ότι αποφεύγεις να θέσεις σε αμφιβολία τις προθέσεις του συνομιλητή σου και την ταξική συνέπειά του…😉🙂 ). Απλώς σου λέω ότι η κοινωνική διαστρωμάτωση των σύγχρονων καπιταλιστικών κοινωνιών και ιδίως της ελληνικής δεν επιτρέπουν επ’ ουδενί σε κάποιον, όσο κι αν το θέλει η εβέσθητη ταξική φύση του να κρατήσει δύο καρπούζια σε μία μασχάλη. Όπου το ένα καρπούζι είναι η πλειοψηφική μαζικότητα που απαιτείται για αριστερές ριζοσπαστικές ανατροπές και το άλλο είναι η ταξική καθαρότητα. Το ίδιο το έμβλημα των εμβλημάτων τής Αριστεράς είναι ένα εξαιρετικό δείγμα ταξικής ‘‘βρωμιάς’’…

    Δυστυχώς, δεν θα μπορέσω να σε ανακουφίσω!🙂 Τα πρόσωπα που θα μπορούσα να υποδείξω αντ’ αυτών δεν είναι παρά …υβρίδια! Δηλαδή άνθρωποι που συνδυάζουν κάποιες από τις απόψεις τών παραπάνω ‘‘φωστήρων’’, κάποιες που εκφράζουν οι αριστεροπλατφορμιστές, μερικές που ακούγονται από τους πασοκογενείς, ορισμένες που τις εκφράζουν οι ανέντακτοι του ΣΥΡΙΖΑ και κάποιοι που κατά καιρούς έχει εκφράσει ο Τσίπρας. Όπως καταλαβαίνεις, μην περιμένεις να σε φωτίσω. Μόνος σου μόνο μπορείς να φωτιστείς!😉🙂

    Τα λέμε

  148. Ο/Η nikos__alfa λέει:

    Συμπέρασμα:
    Οι καλές πρακτικές υπάρχουν (σε …διασπορά) αλλά κάποτε θα πρέπει να γνωριστούν ….μεταξύ τους.
    Μπας και τις μάθουμε κι εμείς.😉:mrgreen:

  149. Ο/Η nikos__alfa λέει:

    Άσχετο:

    Οι αγαπητοί Συμπολίτε Ισπανοί και Ισπανίδε που στενοχωρήθηκαν τα μάλα γιατί οι πάμπλουτοι συμπατριώτες ποδοσφαιριστές τους θα ξεκινήσουν νωρίτερα φέτος τις …διακοπές τους να απευθυνθούν πάραυτα προς παρηγορία και όλα τα σχετικά στον αξιότιμο και εξοχότατο Φελίππε και την αγαπημένη του(ς) Λετίθια!😛

  150. Ο/Η Left G700 λέει:

    Σπέσιαλ αφιερωμένο στον Νικάλφα. Που ονειρεύεται μαζικές πολιτικές —και, υποθέτω, που γελάει με την πολιτική τού ΚΚΕ ή των αριστεριστών οι οποίοι είναι πρόθυμοι να συμμαχήσουν με τον οποιονδήποτε, αρκεί να είναι ο εαυτός τους… Να του θυμίσω μόνο ότι ο κατωτέρω εκπρόσωπος της ‘‘καθαρής’’ Αριστεράς είναι τόσο ‘‘φωστήρας’’ που πριν από κάποια χρόνια (όχι όμως τόσα ώστε να έχει το ελαφρυντικό τής εφηβικής ή της πρώτης μετεφηβικής ηλικίας), συνεκδόθηκε με τη Σώτη Τριανταφύλλου σε βιβλίο («Για τη σημαία»), με το οποίο εκστράτευαν με ξεχωριστό δοκίμιο ο καθένας αλλά από κοινού εναντίον τών εθνικών σημαιών. Δηλαδή, έτσι νόμιζε ο κυρ Ηλίας. Γιατί η Σώτη, στο δικό της κείμενο, φρόντισε να καταστήσει σαφές ότι όσο χεσμένη έχει την ελληνική και κάθε εθνική σημαία, άλλο τόσο (και μάλλον πιο πολύ) έχει χεσμένη και την Κόκκινη! Μιλάμε δηλαδή για πολύ υψηλό αριστερό IQ. Αφού ώρες-ώρες σκέφτομαι ότι άμα είχαμε τον Ιωακείμογλου στον εμφύλιο θα κερδάγαμε!🙂🙂🙂🙂🙂

    ЖΟЖΟЖΟЖΟЖ

    Το χρώμα της δικής μας ηγεμονίας

    του Ηλία Ιωακείμογλου

    1. Οι εύγλωττες εκλογές του Μαΐου

    Οι τριπλές εκλογές του Μαΐου ήταν εξαιρετικά εύγλωττες όσον αφορά την πολιτική ηγεμονία. Καταρχάς, η ραγδαία απώλεια ψήφων από την πασοκοδεξιά επιβεβαίωσε ότι η αστική τάξη δεν είναι πια ηγετική τάξη, όσο και αν παραμένει κυρίαρχη. Καμιά άρχουσα τάξη δεν παραμένει ηγετική δύναμη όταν δεν μπορεί να διασφαλίσει τους όρους συντήρησης και αναπαραγωγής των κυριαρχούμενων κοινωνικών τάξεων – και αυτό ακριβώς συμβαίνει στην Ελλάδα. Πρόκειται για μια παρακμιακή αστική τάξη που γνωρίζει πλέον να αυξάνει τα κέρδη της μόνο χάρη στους μισθούς πείνας που επιβάλλουν οι κυβερνήσεις της, χάρη στις φοροαπαλλαγές, στην εκμετάλλευση ενός ανυπεράσπιστου, και για αυτό υπάκουου, ευέλικτου εργατικού δυναμικού, χάρη στη διάλυση των θεσμών προστασίας των εργαζομένων και των συνδικαλιστικών τους οργανώσεων. Ας το πούμε πιο απλά: Για πόσο καιρό μπορεί να διατηρεί την πολιτική ηγεμονία μια αστική τάξη που μείωσε μέσα σε πέντε μόλις χρόνια τις δαπάνες αναπαραγωγής των εργαζόμενων τάξεων στο μισό, και επιδείνωσε τις συνθήκες ζωής τους ακόμη περισσότερο, καταλύοντας το κοινωνικό κράτος; Οι ευρωεκλογές μάς έδωσαν την απάντηση: Είναι μια τάξη που δεν μπορεί πια να διατηρεί την πολιτική ηγεμονία διότι δεν διαθέτει πολιτικό σχέδιο στο όνομα του οποίου το ιδιοτελές συμφέρον του κεφαλαίου να μπορεί να εμφανιστεί ως γενικό συμφέρον.

    Δυστυχώς για εμάς, όμως, δεν αρκεί η κυρίαρχη κοινωνική τάξη να απολέσει την ικανότητά της να εκφέρει λόγο περί του γενικού συμφέροντος για να χάσει και την κυβέρνηση. Πρέπει και εμείς να μπορούμε να πληρώσουμε το κενό πολιτικής ηγεμονίας, αναδεικνύοντας τον ΣΥΡΙΖΑ σε πρωτοπορία των υποτελών κοινωνικών τάξεων. Σε αυτό το σημείο, οι εκλογές του Μαΐου μας δίνουν επίσης σαφέστατη απάντηση: η στασιμότητα της εκλογικής δύναμης του ΣΥΡΙΖΑ αποτελεί ισχυρή ένδειξη της δυσκολίας μας να συγκροτήσουμε, εμείς πια, στη θέση της αστικής τάξης και εναντίον της, ένα ηγεμονικό πολιτικό σχέδιο, στο οποίο το συμφέρον των υποτελών κοινωνικών τάξεων θα εμφανίζεται ως γενικό συμφέρον.

    Οι επάνω, λοιπόν, παραπαίουν, και οι κάτω δεν είναι σε ακόμα σε θέση να τους ανατρέψουν. Μοιραία, έτσι, προκύπτει το ερώτημα: με ποιο τρόπο μπορεί ο ΣΥΡΙΖΑ να κατακτήσει την πολιτική ηγεμονία;

    Στο σημείο αυτό ανακύπτουν δύο απόψεις: Σύμφωνα με την πρώτη, θα πρέπει να γίνουν τακτικές κινήσεις στην πολιτική σκηνή για τον προσεταιρισμό μετριοπαθούς κεντροαριστερού πολιτικού προσωπικού και των παρελκόμενων ψηφοφόρων που θα μπορούσαν να ενταχθούν σε ένα ευρύτερο εκλογικό μέτωπο. Αυτό θα απαιτούσε αναγκαστικά και ένα πολιτικό σχέδιο αποδεκτό από αυτές τις δυνάμεις —από όπου θα απέρρεε η ανάγκη για την υιοθέτηση κεντροαριστερών ή πατριωτικών θέσεων που θα αλλοίωναν, πιθανότατα, τη φυσιογνωμία και το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ.

    Μια τέτοια αλλοίωση θα ήταν το πιθανότερο ενδεχόμενο, διότι δύσκολα μπορούμε να φανταστούμε κεντροαριστερό πολιτικό προσωπικό που θα δέχονταν να πορευτούν μαζί μας αποδεχόμενοι τις προθέσεις του ΣΥΡΙΖΑ να επαναφέρει τον κατώτατο μισθό στα 751 ευρώ, να καταργήσει την αντεργατική μνημονιακή νομοθεσία, να επανιδρύσει μια αδιάφθορη Επιθεώρηση Εργασίας, να επιχειρήσει αναδιανομή του εισοδήματος εκεί που παράγεται η αξία, (αλλά και εκεί που αναδιανέμεται, με τις ροές της φορολογίας, των κοινωνικών δαπανών και της παραγωγής δημόσιων αγαθών), να ξεκινήσει την αναστήλωση του κοινωνικού κράτους, να δείξει στην πράξη ότι είναι εφικτές οι μη καπιταλιστικές μορφές παραγωγής και συμβίωσης που δεν βασίζονται στο ατομικό συμφέρον, αλλά στην αλληλεγγύη των υποτελών κοινωνικών τάξεων.

    Ας κάνουμε όμως την υπόθεση ότι πράγματι υπάρχει τέτοιο κεντροαριστερό πολιτικό προσωπικό, που θα ήταν ικανό να υπομείνει, έστω σφίγγοντας τα δόντια, τις προγραμματικές επιλογές του ΣΥΡΙΖΑ. Προκύπτει το ερώτημα: σε ποιες κοινωνικές δυνάμεις αναφέρεται αυτό το κεντροαριστερό πολιτικό προσωπικό, με τις οποίες θα έπρεπε, υποτίθεται να υλοποιηθεί μια τακτική κοινωνική συμμαχία για να διαρρήξουμε την οροφή του 27% που εμφανίζεται προς το παρόν ως το μελαγχολικό όριο των πολιτικών δυνατοτήτων μας;

    2. Κοινωνικές συμμαχίες, αλλά με ποιους;

    Μοιραία, έτσι, η κουβέντα μάς φέρνει πάλι πίσω στις κοινωνικές τάξεις. Διότι είναι ακατανόητο να μιλάς για κοινωνικές συμμαχίες χωρίς να μιλάς για κοινωνικές τάξεις, και ειδικότερα για τις κινήσεις της αστικής τάξης να αναδιατάξει τις συμμαχίες της με λαϊκά στρώματα και μικροαστικές μερίδες, προκειμένου να υπερβεί την ηγεμονική της κρίση.

    Υπάρχουν σήμερα στην Ελλάδα διαφορετικές τάξεις, ταξικές μερίδες ή κοινωνικές ομάδες με ποικίλες ιστορικές, ιδεολογικές και πολιτικές αφετηρίες, οι οποίες όμως συγκλίνουν σε κοινά αποδεκτές θέσεις και πολιτικές —αυτές μιας σύνθεσης της ακροδεξιάς πολιτικής πρότασης με τον νεοφιλελευθερισμό. Πιο συγκεκριμένα, η συσπείρωση της κοινωνικής Δεξιάς, του λαού της Δεξιάς, κάτω από το πολιτικό σχέδιο του Αντώνη Σαμαρά, πραγματοποιείται με αναδιάταξη των συμμαχιών της αστικής τάξης με την παραδοσιακή ή παλαιά μικροαστική τάξη, με την νέα μικροαστική τάξη των μισθωτών (αλλά και με παραδοσιακές λαϊκές κοινωνικές ομάδες-στηρίγματα της Δεξιάς).

    Όσον αφορά την συμμαχία της αστικής τάξης με τα παραδοσιακά μικροαστικά στρώματα των εμπόρων, των μικρο-ιδιοκτητών και της μικρής παραγωγής, η αστική τάξη την έχει ήδη αποκαταστήσει με το δεύτερο μνημόνιο, που έκανε πραγματικότητα το πιο τρελό όνειρο μεγάλων και μικρών επιχειρηματιών, την πλήρη δηλαδή υποταγή των εργαζόμενων τάξεων στις απαιτήσεις του εργοδότη χάρη στην ανεργία και την κατάργηση κάθε πλαισίου προστασίας της εργασίας. Η κυβέρνηση της ΝΔ υλοποιεί μια πολιτική συμμαχία της αστικής τάξης με την παραδοσιακή μικροαστική τάξη, με μέσο την ενσωμάτωση βασικών συμφερόντων της τελευταίας στο Κράτος: κατακόρυφη πτώση των μισθών και απελευθέρωση της μαύρης εργασίας, νομιμοποίηση των πιο άγριων μορφών εκμετάλλευσης των μισθωτών, ανεξέλεγκτη φορολογική συμπεριφορά των μικρών επιχειρήσεων, κατάργηση των ωραρίων και κάθε ελέγχου στις συνθήκες εργασίας κ.ά. Έτσι, ενώ το πρώτο μνημόνιο βύθιζε στην κρίση τις μικρές επιχειρήσεις, περιορίζοντας δραματικά τις πωλήσεις των προϊόντων τους, με το δεύτερο μνημόνιο και τα νομοθετήματα που το ακολούθησαν η αστική τάξη βάζει ξανά κάτω από την φτερούγα της τα παραδοσιακά μικροαστικά στρώματα των μικρών επιχειρήσεων, του εμπορίου, της μικρής ιδιοκτησίας, της φοροδιαφυγής και της αδήλωτης εργασίας, της εργοδοτικής αυθαιρεσίας και του δεσποτισμού του αφεντικού. Ήταν μοιραίο, για τους λόγους αυτούς, οι Ανεξάρτητοι Έλληνες, γνήσιος πολιτικός εκπρόσωπος αυτών των στρωμάτων μέχρι πρότινος, να χάσουν την εκλογική τους δύναμη.

    Αλλά και με την νέα μικροαστική τάξη των ανώτερων και μεσαίων στελεχών του ιδιωτικού και του δημόσιου τομέα, η αστική τάξη ανασυγκροτεί τις συμμαχίες της. Πρόκειται για τη νέα μικροαστική τάξη των πτυχιούχων, της ειδικευμένης διανοητικής εργασίας, που καταλαμβάνουν τις μεσαίες και ανώτερες θέσεις της ιεραρχίας των επιχειρήσεων, των πανεπιστημίων και της κρατικής γραφειοκρατίας, που συχνά ασκούν επίβλεψη σε άλλους εργαζόμενους, που οργανώνουν και διευθύνουν την παραγωγή για λογαριασμό του κεφαλαιοκράτη, καθώς και την κρατική μηχανή, για λογαριασμό της αστικής τάξης στο σύνολό της. Πρόκειται για γενικά κοσμοπολίτες, που προσφέρουν στην αστική τάξη το πολιτικό προσωπικό της, τους οργανικούς διανοούμενούς της, τους λογοτέχνες της, τους διαφημιστές της και τους ιδεολόγους της αγοράς, τους οικονομολόγους, τους συγγραφείς και καλλιτέχνες της χρυσής εποχής του ελληνικού καπιταλισμού της περιόδου 1995-2008 και του lifestyle, καθώς και όλους τους παρόμοιους που γαλουχήθηκαν με τις ιδέες του νεοφιλελευθερισμού. Πρόκειται για οπαδούς του κοινωνικού δαρβινισμού που επιβάλλουν οι αγορές, και που ως τέτοιοι, αποδεικνύονται ανεκτικοί θεατές του κοινωνικού δαρβινισμού των ακροδεξιών: Καθώς μοιράζονται με τον φασισμό τον ίδιο ιδεολογικό πυρήνα του κοινωνικού δαρβινισμού, και το ίδιο πάθος να κάνουν στην άκρη οι πιο αδύναμοι για να επικρατήσουν οι ισχυροί, οι ίδιοι αντιμετώπισαν την Χρυσή Αυγή με επιείκεια, ανοχή, και συμπάθεια —συγκεκαλυμμένη μεν, πλην όμως ορατή δια γυμνού οφθαλμού.

    Και αυτή η μερίδα της μικροαστικής τάξης εντάσσεται στον επαναπροσδιορισμό των όρων των ταξικών συμμαχιών με συγκεκριμένο ρόλο: ως ιδεολογικός κρίκος μεταξύ της αστικής τάξης, του νέου εμφυλιοπολεμικού κράτους που οικοδομεί, και ενός νεοφιλελεύθερου πλήθους που παραμένει καθηλωμένο στις περασμένες δεκαετίες της οικονομικής και ιδεολογικής ανάπτυξης του νεοφιλελευθερισμού. Πρόκειται για ένα πλήθος προσηλωμένο στην ιδέα ότι η κοινωνία δεν υπάρχει: υπάρχουν μόνο τα άτομα, που προικισμένα με το «ανθρώπινο κεφάλαιό» τους, τις προσωπικές τους ικανότητες, γνώσεις και δεξιότητες, μπορούν να ριχτούν στον ανταγωνισμό της αγοράς και να διακριθούν, να ανέλθουν κοινωνικά και να πλουτίσουν. Ο πολιτικός χώρος που εκφράζει τη συμμαχία της νέας μικροαστικής τάξης με την αστική τάξη είναι η Κεντροαριστερά: Οι διαρκείς ανασχηματισμοί των πολιτικών κομμάτων της Κεντροαριστεράς, όπως η ανάδυση του Ποταμιού και η κατάρρευση της ΔΗΜΑΡ, είναι τα επεισόδια της διαδικασίας εμπέδωσης αυτής της συμμαχίας.

    Ούτως εχόντων των πραγμάτων, στη νέα μικροαστική τάξη υπάρχει σήμερα μια πλειοψηφική μερίδα που προσβλέπει σε μια νέα συμμαχία με την αστική τάξη, τις πολιτικές της ιδέες και τα πολιτικά της σχέδια. Ο πρώτος, βασικός όρος, μιας τέτοιας συμμαχίας έχει ήδη τεθεί: οι μισθολογικές ανισότητες διευρύνονται, το κύριο βάρος των μισθολογικών μειώσεων το φέρουν οι χαμηλότεροι μισθοί, ενώ οι μειώσεις στο ανώτερο τεταρτημόριο της κατανομής είναι μικρές. Για να το πούμε πιο απλά: οι μισθοί των εργαζόμενων τάξεων καταρρέουν, ενώ οι μισθοί της ανώτερης νέας μικροαστικής τάξης υφίστανται μειώσεις με τις οποίες κανείς δεν δυστύχησε.

    Σε ποια κοινωνική συμμαχία μπορεί, λοιπόν, σήμερα να αναφέρεται ο ΣΥΡΙΖΑ; Στη συμμαχία των εργαζόμενων τάξεων με τις δύο μερίδες μιας μικροαστικής τάξης που ήδη έχουν προσδεθεί στον αστικό κοινωνικό συνασπισμό εξουσίας υπό την διεύθυνση της αστικής τάξης; Βεβαίως, ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να κερδίσει μεμονωμένα άτομα από τις δύο μερίδες της μικροαστικής τάξης. Μπορεί ακόμη να επιδιώξει την ουδετερότητα μικροαστικών ομάδων, ώστε να προτιμήσουν την εκλογική αποχή. Αλλά ποτέ δεν θα κερδίσει την ίδια την μικροαστική τάξη: αυτή ανήκει με την ψυχή και το σώμα της σε άλλους. Ούτε μπορεί ο ΣΥΡΙΖΑ να κερδίσει σήμερα τις λαϊκές μάζες-στηρίγματα του καθεστώτος: αυτές φέρουν ένα βαρύ αξιακό και ιδεολογικό φορτίο που τις κρατάει πιστές στη Χρυσή Αυγή, προσβλέπουν στα μικρο-ωφελήματα που ήδη έχει αρχίσει να μοιράζει το νέο εμφυλιοπολεμικό κράτος του Αντώνη Σαμαρά, και ο πατριωτισμός τους θα βρίσκει πάντοτε πιο αυθεντικό εκπρόσωπο από τον ΣΥΡΙΖΑ – ακόμη και αν αυτός υψώσει τη γαλανόλευκη δίπλα στις κόκκινες σημαίες μας.

    3. Για την κόκκινη ηγεμονία

    Απέναντι στην άποψη ότι θα πρέπει να γίνουν τακτικές κινήσεις στην πολιτική σκηνή για τον προσεταιρισμό μετριοπαθούς κεντροαριστερού πολιτικού προσωπικού, αντιπαρατίθεται μια άλλη, που δεν κατανοεί την πολιτική ηγεμονία με όρους τακτικών κινήσεων στο εκλογικό σκηνικό. Πρόκειται για την θεωρητική παράδοση της Αριστεράς που κατανοεί ότι η πολιτική ηγεμονία είναι κάτι που εξυφαίνεται στο εσωτερικό των κοινωνικών τάξεων και στη διεπιφάνειά τους: Η πολιτική ηγεμονία δεν κατακτάται απλώς με την προπαγάνδιση των ορθών θέσεων της μιας ή της άλλης οργανωμένης πολιτικής δύναμης, ούτε με τις υποσχέσεις, τις τηλεοπτικές εμφανίσεις και τις συμφωνίες κορυφής. Για να κατακτήσεις την πολιτική ηγεμονία πρέπει να αποκτήσεις οργανική σχέση με τις εργαζόμενες τάξεις, τους προλετάριους και τους πρεκάριους, την εργατική τάξη των υπηρεσιών, τους συνταξιούχους, τους άνεργους και όλους όσοι συνθλίβονται από την κυβερνητική πολιτική —εκεί που εργάζονται και ζουν όμως, όχι από την τηλεόραση και το κοινοβούλιο. Η πολιτική ηγεμονία δεν είναι απλώς ένα πολιτικό σχέδιο που εκφωνείται. Είναι και το ρίζωμά της στις κοινωνικές τάξεις, εκεί που παράγουν και καταναλώνουν, στην καθημερινή τους ζωή.

    Αφού γενικά έτσι έχουν τα πράγματα, στη σημερινή συγκυρία η δική μας δουλειά είναι να πληρώσουμε το κενό πολιτικής ηγεμονίας που αφήνει πίσω της η ασκούμενη μνημονιακή πολιτική δρώντας σε δύο επίπεδα:

    Πρώτο, λοιπόν, σε επίπεδο λόγου, ο ΣΥΡΙΖΑ θα έπρεπε να μπορεί να καταδείξει ότι η αναδιανομή υπέρ των υποτελών κοινωνικών τάξεων, η πλήρης απασχόληση και η ανασυγκρότηση του κοινωνικού κράτους, η άνοδος του κατώτατου μισθού και η κατάργηση της αντεργατικής νομοθεσίας, η φορολογική του πολιτική, ο τρόπος με τον οποίο θα διαχειριστεί το χρέος, οι μη καπιταλιστικές μορφές παραγωγής αγαθών, και ολόκληρο το πρόγραμμά του ταυτίζονται με το γενικό συμφέρον – όχι απλά με το συμφέρον των υποτελών κοινωνικών τάξεων.

    Δεύτερο, σε επίπεδο κινητοποίησης και παρέμβασης στο πεδίο της καθημερινής ύπαρξης των υποτελών κοινωνικών τάξεων, ο ρόλος του ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι μόνο να εξηγεί το πρόγραμμά του, αλλά και να ανασυνθέτει τις κοινωνικές πρακτικές των υποτελών μαζών επάνω στον καμβά της δικής του πολιτικής ηγεμονικής πρότασης. Πιο συγκεκριμένα, για να είναι κόκκινο το χρώμα της δικής μας ηγεμονίας θα πρέπει να παρεμβαίνει στην ίδια την διαδικασία της ύφανσης του πλέγματος των κοινωνικών σχέσεων με σκοπό την αλλαγή τους. Να προαναγγέλλει τον τύπο κοινωνίας που οραματιζόμαστε, να καταδεικνύει ότι αυτή δεν είναι ένα μελλοντικό στάδιο της ιστορίας, αλλά μια τάση ενύπαρκτη στα πράγματα, μια δυνατότητα εγγεγραμμένη σε αυτό που ζούμε σήμερα: μια ανοιχτή δυνατότητα, εγγεγραμμένη στο ίδιο το εσωτερικό του καπιταλισμού. Οι δικές μας δράσεις αλληλεγγύης θα πρέπει να αναζητούν και να αναδεικνύουν αυτό που μέσα στην καπιταλιστική κοινωνία προαναγγέλλει το τέλος της. Η αυτο-οργάνωση και η αυτο-διεύθυνση στις γειτονιές, η απο-εμπορευματοποίηση, οι αυτοδιαχειριζόμενοι κοινωνικοί χώροι, τα κοινωνικά κέντρα και τα κοινωνικά ιατρεία, η παραγωγή δημόσιων αγαθών, αντανακλούν συμβολικά την φύση της δικής μας, κόκκινης ηγεμονίας. Οι μορφές παραγωγής που δεν ακολουθούν την λογική του κέρδους, αλλά την λογική των κοινωνικών αναγκών, μπορούν να διαμορφώσουν χώρους απεμπλοκής της εργασίας από το κεφάλαιο, εκπαίδευσης στη λογική και την ηθική της κοινωνίας των αναγκών και της κόκκινης αλληλεγγύης σε αντιπαράθεση με τη λογική της κοινωνίας του κέρδους, της συσσώρευσης κεφαλαίου και της κατασπατάλησης των φυσικών πόρων.

    Αυτά είναι δική μας δουλειά. Όπως δική μας δουλειά, για να υπάρξει κόκκινη ηγεμονία, είναι να βρεθούμε κινηματικά δίπλα στο ένα ή ενάμιση εκατομμύριο μισθωτών που αμείβονται με καθυστέρηση πολλών μηνών τους πενιχρούς μισθούς του φόβου και του εξευτελισμού, και σε αυτούς που η ανεργία τους αναγκάζει να ανέχονται την πληρωμή σε είδος ή με κουπόνια, εκεί που ο μισθός κινείται στα όρια της εικονικής πραγματικότητας και όπου το επίδομα άδειας είναι διαπραγματεύσιμο. Αυτός είναι ο δικός μας κόσμος. Η μεγάλη δεξαμενή των δυόμιση εκατομμυρίων των εργαζόμενων τάξεων δεν είναι οι μερικές εκατοντάδες χιλιάδες των μικροαστών που θα διεκδικούσε η πολιτική των ανοιγμάτων προς την Κεντροαριστερά. Η μεγάλη δεξαμενή των εργαζόμενων και των ανέργων, των υποτελών κοινωνικών τάξεων είναι ο δικός μας κόσμος που μπορεί να φέρει τον ΣΥΡΙΖΑ στην κυβέρνηση με τους δικούς μας όρους: τους όρους της Αριστεράς.

  151. Ο/Η Left G700 λέει:

    test #2

  152. Ο/Η Left G700 λέει:

    Товарищ Яков Федотович,

    Ξέρω ότι τον ξέρεις από παλιά και έχεις καλά αισθήματα γι’ αυτόν. Από σπόντα (έχω ακούσει) τον ξέρω κατά κάποιο τρόπο κι εγώ από παλιά. Και τα όσα έχω ακούσει με έχουν κάνει να έχω κι εγώ καλά αισθήματα γι’ αυτόν. Όμως, είδα αυτό που επισυνάπτω και λυπήθηκα πολύ. Δεν το βάζω για να σε στενοχωρήσω, ούτε για να ‘‘στην πω’’ εμμέσως για την κλάση σας. Το βάζω για να ρωτήσω: Γιατί, γαμώ το κέρατό μου; Για τους ηττημένους δεν είναι πιο αξιοπρεπής η σιωπή;

    Увидимся

    ***

    Δημήτρης Κουμάνταρος – Επιτροπή Διαλόγου

    Μέχρι σήμερα αφετηρία του πολιτικού προβληματισμού για όλα ανεξαίρετα τα κόμματα είναι η αρχή: «Ότι είναι καλό για το κόμμα, είναι καλό για τη χώρα». Τo Ποτάμι έρχεται να αντιστρέψει αυτήν την αυτοαναπαραγωγική, αντικοινωνική, διχαστική ιδέα. Επιμένοντας και φυλάσσοντας ως κόρη οφθαλμού τη δική του αρχή: «Ότι είναι καλό για τη χώρα, είναι καλό για Το Ποτάμι», θα υπηρετήσει με τον καλύτερο τρόπο και το λαό και τον εαυτό του.

    Ας μην κρυβόμαστε, η Ελλάδα έχει τα μαύρα της τα χάλια. Η επιζητούμενη ανασυγκρότηση κι αναγέννησή της είναι ένα εγχείρημα πρωτόγνωρο με μεγάλη ιστορική διάσταση. Απαιτεί και προϋποθέτει την ενωτική συστράτευση, ότι πιό δημιουργικού και αξιόλογου δυναμικού διαθέτει η χώρα.

    Από αυτή την άποψη ο ρόλος του Ποταμιού δεν περιορίζεται στο να αποτελέσει τον τρίτο πόλο ανάμεσα στη ΝΔ και στον ΣΥΡΙΖΑ, δεν περιορίζεται στην όποια εκλογική δυναμική του, όποια κι αν είναι αυτή και δίχως να υποτιμώ τη σημασία της. Ο πρωταρχικός του ρόλος είναι να αποτελέσει τον «πρώτο» πόλο, το εφαλτήριο για την αναγέννηση της χώρας. Με όλα τα όπλα που χρειάζονται για αυτό. Σε ιδέες, ανθρώπους, πράξεις.

    Έχουμε ανάγκη τόσο από άμεσα μέτρα οικονομικής και πολιτικής διαχείρησης, όσο κι από μεσομακροπρόθεσμες επαναστατικές μεταρρυθμίσεις. Για να είναι αξιόπιστα όλα αυτά, πρέπει να δουλέψουν άνθρωποι-επιτελεία με γνώση και ήθος και να απευθυνθούν με γλώσσσα ειλικρινή στον ελληνικό λαό. Το Ποτάμι μπορεί να συμβάλλει στη διαμόρφωση ενός ενωτικού, δημιουργικού και δίκαιου, εθνικού κυβερνητικού προγράμματος, που θα συμπεριλαμβάνει και το περιεχόμενο και τους ανθρώπους που θα κληθούν να το υλοποιήσουν. Και να συμμαχήσει με όλους όσους, δίχως αποκλεισμούς, συναισθάνονται το πραγματικό ιστορικό βάρος που πέφτει στους ώμους του λαού και της χώρας.

  153. Ο/Η papoylis λέει:

    Λέφτηδες

    Καλά αισθήματα έχω και για παλιό μου συμμαθητή που έγινε πρόσφατα υπουργός .🙂

  154. Ο/Η Left G700 λέει:

    Товарищ Яков Федотович,

    1) Ποιος είναι ο παλιός συμμαθητής; Για πες.

    2) Α! Ώστε ζεις!🙂🙂🙂🙂🙂

    Увидимся

  155. Ο/Η Left G700 λέει:

    Постскриптум:

    Μια και ζεις, διόρθωσε με την ευκαιρία κι εκείνο το γμνο το ρολόι!🙂🙂🙂🙂🙂

    Увидимся

  156. Ο/Η Left G700 λέει:

    Όσοι και όσες θέλουν να ακούσουν έναν παλιό αναγνώστη και συνομιλητή εδώ (για ένα φεγγάρι και στο τσαρδί μας) δεν έχουν παρά να κλικάρουν εδώ (η χρονολογική σειρά τών «ομιλιών» είναι αντίστροφη από αυτή τών σχολίων: το πρώτο-πρώτο είναι το πιο πρόσφατο).

  157. Ο/Η nikos__alfa λέει:

    Υπογλυκαιμία έχεις ε Λέφτη;

    Γι αυτό έτρεξες στον συμπαθέστατο Ευάγγελο που πορεύεται στα ερτζιανά «χωρίς ζάχαρη»» αλλά με μπόλικο …μέλι!

    Για το κυβερνητικό αναπτυξιακό σακσεξ στόρυ. Πολύ μέλι!😀

  158. Ο/Η papoylis λέει:

    Λέφτηδες

    το ρολόι διορθώθηκε , ο καλός μου φίλος Ευάγγελος παραμένει αδιόρθωτος🙂

  159. Ο/Η Left G700 λέει:

    Φίλε Νικάλφα & товарищ Яков Федотович,

    Εγώ το έπαιξα κονδυλικός (αυστηρά περιγραφικός και καθόλου αξιολογικός) κι εσείς μού πλακώσατε με τις σπόντες σας και τις μπηχτές σας!🙂 Το κάνετε βέβαια εκ του ασφαλούς, επειδή υποθέτετε, βάσιμα, ότι ο Β.Δ.Κ. δεν περνάει από εδώ. Μακάρι να σπάσει ο διάολος το πόδι του και να έρθει, να δω πού θα τρέχετε να κρυφτείτε!🙂

    BTW: Товарищ, άμα τον δεις ή επικοινωνήσεις μαζί του, να του δώσεις πολλούς ειλικρινείς χαιρετισμούς από μένα.

    Увидимся

  160. Ο/Η Left G700 λέει:

    Πέμπτη 10.7.14 Το ορέο τών τελευταίων ημερών

    (Συνεχίζω να) Παρατηρώ ότι τις τελευταίες αρκετές ημέρες ένιοι φίλοι τής Αριστεράς προτιμούν
    να καταθέτουν τον οβολό τους για τον καθημερινό καφέ σε καφενεία τού ακραίου κέντρου και να απαξιούν να περάσουν από εδώ, έστω και για ένα εσπρεσάκι στα όρθια και με τιμές σελφ σέρβις, αν και προ(σ)κλήθηκαν προς τούτο. Δεδομένου ότι το παρόν καφενείο όσο δεν κατατάσσεται σε αυτά τής ακραίας Αριστεράς, άλλο τόσο απέχει από εκείνα τού ακραίου κέντρου (και με αυτή την έννοια θα άξιζε να πίνουν καμιά φορά τον καφέ τους και εδώ αυτοί οι αριστεροί ένιοι), διερωτώμαι πού οφείλεται αυτή η στάση τους.

    Η εξήγηση που βρίσκει το φτωχό μου το μυαλό ως πιθανότερη είναι ότι διακατέχονται από μια αντίληψη, σύμφωνα με την οποία κάλλιο πρώτος στην πόλη παρά δεύτερος στο χωριό, αφού, ως γνωστόν, η Ελλάδα τού 2014 δεν είναι η Κίνα τού 1948 και του 1949 και τις ευρείες δημοκρατικές πλειοψηφίες μόνο οι πόλεις τις δίνουν.😉🙂

    Κανένα πλουσιότερο μυαλό με καμιά καλύτερη ιδέα;

  161. Ο/Η Left G700 λέει:

    Товарищ Яков Федотович,

    Για να τα λέμε όλα, το τσαρδί σου ‘‘σκίζει’’ από τράφικο!😉🙂 Τύφλα να έχει η πλατεία τής Ομόνοιας (ή το δικό μας το τσαρδί!🙂 )

    Увидимся

  162. Ο/Η papoylis λέει:

    Υπομονή Λέφτηδες

    Σε καμμιά βδομάδα από τώρα , όταν θάχω τελειώσει με μια δουλίτσα που μου έκατσε ( σχεδόν εξ ουρανού ) θα αρχίσω να ανεβάζω και κανένα ποστ , οπότε η παλιοπαρέα θα μαζευτεί πάλι . Στον Βαγγέλη θα μεταφέρω τα χαιρετίσματα σας . Κατά τα λοιπά λίγο υπομονή . Στο δικό σας τσαρδί δύσκολο να έρθω μετά τις γνωστές ορέες εξελίξεις , γιατί δε γουστάρω να ανοίγω λογαριασμό και ταυτότητα ώστε να συμμετέχω σε ορέες συζητήσεις με όσους Περισσιώτες αποφάσισαν να παραμείνουν . Η ανοχή στο τρελλαμένο τροτσκισμό έχει και τα όρια της ακόμα και για ένα ελευθεριάζοντα προγέροντα όπως ο υποφαινόμενος . Παρακολουθώ αλλά δεν μπαίνω.🙂

  163. Ο/Η Left G700 λέει:

    Товарищ Яков Федотович,

    OK!🙂 (Πάντως, το άνοιγμα λογαριασμού δεν είναι δα και καμιά επιχείρηση … Μπαρμπαρόσα!🙂 )

    Увидимся

  164. Ο/Η nikos__alfa λέει:

    Είναι …επιχείρηση D Day !😀

  165. Ο/Η Left G700 λέει:

    Φίλε Νικάλφα,

    Να μιλήσει ο товарищ Яков Федотович, να μιλήσει. Αλλά να μιλήσεις κι εσύ, που έχεις να πατήσεις το πόδι σου στο τσαρδί μας από τη …D Day;;;🙂🙂🙂🙂🙂

    Τα λέμε

  166. Ο/Η papoylis λέει:

    Όπου D Day ερμηνεύεται ως Doom Day και όχι ως Debarkation Day🙂

  167. Έλεγα, Παπούλη, να σου γράψω ένα μέιλ να δω αν είσαι καλά διότι καιρό είχα να σ’ ακούσω. Αλλά μού ‘κοψε να περάσω πρώτα από δω🙂

  168. Ο/Η papoylis λέει:

    Δύτα

    Είμαι καλά και αντιχαιρετίζω σε ….🙂
    Ευχαριστώ για το ενδιαφέρον

    ΥΓ : Έχουμε αρκετό διάστημα να ποστάρουμε και οι δύο , αλλά δεν ανησυχώ

  169. Ο/Η nikos__alfa λέει:

    http://pitsirikos.net/2014/07/%CE%BC%CF%8C%CE%BD%CE%BF-%CE%B1%CE%B3%CE%AC%CF%80%CE%B7/

    Που τα βρίσκουν αυτοί οι …ημιεγγράμματοι! : grin:😉

  170. Ο/Η nikos__alfa λέει:

    «Πρέπει να γίνει κατανοητό ότι τα «κόκκινα» δάνεια και η δυνατότητα ανάκτησής τους αποτελούν περιουσιακό στοιχείο των τραπεζών – κάτι που αναγνώρισαν και όλοι οι επενδυτές που συμμετείχαν στις αυξήσεις κεφαλαίου».
    http://www.cretalook.gr/show/a-tourkolias-den-borei-na-yparksei-eniaia-lysi-gia-ta-kokkina-daneia.html
    Ε αφού το «αναγνώρισαν» και οι …επενδυτές όποιος άλλος περισσεύει κ. Τουρκολιά. :mrgreen:

    Κόκκινα δάνεια = Ενίσχυση από τον φορολογούμενο μην …πέσουν οι τράπεζες= η ενίσχυση στις τσεπούλες(άρες) των επενδυτών + τα προσημειωμένα ακίνητα των δανειοληπτών + τον έλεγχο της οικονομικής ζωής της χώρας.

    Ορέα!

  171. Ο/Η papoylis λέει:

    Έτσι ακριβώς Νικάλφα μου , γιατί αν ακόμα δεν το έχουμε καταλάβει δεν κυβερνάει ο Αντωνάκης αλλά ο Τουρκολιάς ( όνομα και πράμα )

    Βέβαια με όσες αλχημείες και να κάνουν ο λογαριασμός ΔΕΝ βγαίνει ….

  172. Ο/Η nikos__alfa λέει:

    Για μας Παπούλη μου, για μας δε βγαίνει.😉
    Γι αυτούς βγαίνει μια χαρά ακόμη, τρομάρα τους.😀
    Να σε πω όμως κάτι μια που πιάσαμε τους τραπεζίτες και τους κυνόδοντες που κόβουν και καλομασάνε τις …μεριδούλες τους.
    Εσύ που είσαι καλός στα …μαθηματικά δε φτιάχνεις μια μικρή μελέτη για την αποπληρωμή των δανείων, όλων των δανείων, κάθε είδους, γιατί ορέ Παπούλη αυτή η εξόφληση πρώτα των τόκων και καλά και μετά του κεφαλαίου πολύ ανάποδα μου κάθεται.
    Πάρα πολύ ανάποδα!
    Κάτι μου λέει ότι μεγάλο λαβράκι θα βγάλεις.😛

  173. Ο/Η Αφώτιστος Φιλέλλην λέει:

    Πως τα γραφουν αυτα οι ημιεγγράμματοι!😉

    Διαβασαν …προσφατα την Συναισθηματικη Νομοσυνη.

  174. Ο/Η papoylis λέει:

    Για κάντο μου φραγκοδίφραγκα το τελευταίο σου σχόλιο ορέ ΑΦ.

  175. Ο/Η Αφώτιστος Φιλέλλην λέει:

    Διαβαζουν το βιβλιο με τιτλο Συναισθηματικη Νοημοσυνη, για να αποκτησουν ενσυναισθησησ, δηλ. ητην ικανοτητα να καταλαβουν τα συναισθηματα τους και τα συναισθηματα των αλλων.

  176. Ο/Η papoylis λέει:

    Ποιοί ορέ ΑΦ … ;;;

  177. Ο/Η Αφώτιστος Φιλέλλην λέει:

  178. Ο/Η Left G700 λέει:

    Φίλε Νικάλφα,

    Γκιουβέτσι, γκιουβέτσι! Σύμφωνα τουλάχιστον με έναν φίλο σου[***] από τα παλιά, που, αφού δηλώνει ότι διαφωνεί με «τα πολύ σκληρά αντίποινα», υπενθυμίζει (με σημασία) ότι ο Νετανιάχου ζήτησε συγγνώμη από τους γονείς του πιτσιρικά Παλαιστίνιου που τον έκαψαν ζωντανό κι ότι οι ένοχοι συνελήφθησαν και θα δικαστούν, σε αντίθεση με τη «φασιστική Χαμάς» που ούτε καν πήρε αποστάσεις από τη δολοφονία τών τριών πιτσιρικάδων Ισραηλινών…

    Τα λέμε (όλα όμως, ε;😉 )

    [***] σας, αν υπολογίσουμε και κάποια άλλη ψυχή (ονόματα δεν λέμε και υπολήψεις δεν θίγουμε…😉🙂 )

  179. Ο/Η nikos__alfa λέει:

    Ναι Λεφτόπουλα. Έτσι ακριβώς.😀

    Εμείς θα τα λέμε όλα κι εσείς θα βγάζετε …φωτογραφίες (χαμηλής ανάλυσης) και κάποτε θα συνεννοηθούμε!😛

    υγ
    Ήμουν εκτός δικτύου μέχρι σήμερα.😉

  180. Ο/Η nikos__alfa λέει:

    τεστ:
    :bye:

  181. Ο/Η nikos__alfa λέει:

    ;

    :bye: :give_heart:

  182. Ο/Η nikos__alfa λέει:

    😦

  183. Ο/Η Left G700 λέει:

    Φίλε Νικάλφα,

    Χαμηλής ανάλυσης; Χμ… Είχα την εντύπωση ότι ρίχνεις που και που καμιά ματιά και ενημερώνεσαι. Προφανώς δεν συμβαίνει αυτό. Καημένε κι εσύ! Στην εποχή τού ίντερνετ ζούμε. Δεν χρειάζεται να ταξιδέψεις μέχρι το Βέλγιο (ή το Ληξούρι) για να δεις τι μαύρος καπνός (με κόκκινες σπιθίτσες) βγαίνει εκεί. Ένα κλικ χρειάζεται όλο κι όλο!😉🙂

    Τα λέμε

  184. Ο/Η nikos__alfa λέει:

    ;Είναι μια άποψη προχωρημένη και …μοντέρνα δε λέω αυτή περί των περιηγήσεων του 21ου αιώνος στις ατραπούς του διαδικτύου αλλά νάχει και λίγο ενδιαφέρον η …βόλτα. 😉

    Πόσο ενδιαφέρον μπορεί να έχει να παρακολουθείς τη δαιμονοποίηση της Χαμάς από αυτούς που συγχρόνως στηρίζουν τους καλούς Αλ Καντιανούς στη Συρία και την προέκταση τους ως τζιχάντι αποκεφαλιστές της Ίσιδας στο Ιράκ (και το Λεβάντε) υπό την υψηλή εποπτεία των γερακιών του Μπάμια;:mrgreen:

    Αυγουστιάτικα ρητορικά ερωτήματα.😀😛

  185. Ο/Η Left G700 λέει:

    Φίλε Νικάλφα,

    Ετοιμαζόμουνα να απαντήσω τα ερωτήματά σου, όταν είδα ότι τα έθετες ρητορικώς πως…😉🙂

    Τα λέμε

  186. Ο/Η Left G700 λέει:

    Товарищ Яков Федотович,

    Για να τα λέμε όλα, …να χαίρεσαι την ομάδα σου!:mrgreen:🙂

    Увидимся

  187. Ο/Η nikos__alfa λέει:

    Μια στεντόρεια φωνή από την κοιλιά του …κήτους!😉

    http://www.thepressproject.gr/article/66327/I-orgi-tou-Noam-Chomsky

    «…..Η επίσημη αφήγηση λέει ότι μετά την γενναιόδωρη κίνηση των Ισραηλινών και την παράδοση της Γάζας στους Παλαιστίνιους -με την ελπίδα ότι θα δημιουργούσαν μια αναπτυσσόμενη κοινωνία- αποκαλύφθηκε η αληθινή τους φύση αναγκάζοντας τους Ισραηλινούς να τους βομβαρδίζουν προκειμένου να γίνουν μάρτυρες και να δυσφημιστεί το Ισραήλ. Η πραγματικότητα είναι μάλλον διαφορετική.

    Λίγες εβδομάδες αφού τα Ισραηλινά στρατεύματα αποσύρθηκαν κρατώντας τον έλεγχο οι Παλαιστίνιοι διέπραξαν ένα μεγάλο έγκλημα. Τον Ιανουάριο του 2006 ψήφισαν με λάθος τρόπο στις εκλογές που οι διεθνείς παρατηρητές χαρακτήρισαν ελεύθερες και έδωσαν τον έλεγχο του κοινοβουλίου στη Χαμάς. Τα ΜΜΕ τονίζουν συνεχώς ότι η Χαμάς είναι αφοσιωμένη στην καταστροφή του Ισραήλ. Στην πραγματικότητα οι ηγέτες της έχουν επανειλημμένα καταστήσει σαφές και ρητά ότι η Χαμάς δέχεται τη λύση των δύο κρατών στη βάση της διεθνούς συμφωνίας που υπογράφτηκε πριν από 40 χρόνια και έκτοτε μπλοκάρεται από τις ΗΠΑ. Αντίθετα το Ισραήλ είναι αποφασισμένο στην καταστροφή της Παλαιστίνης, πέρα από κάποια περιστασιακά ανούσια λόγια για την εφαρμογή της συμφωνίας.

    Είναι αλήθεια ότι το Ισραήλ αποδέχτηκε τον Οδικό Χάρτη για την δημιουργία των δύο κρατών που ξεκίνησε από τον Bush και εγκρίθηκε από το Κουαρτέτο (ΗΠΑ, ΕΕ, ΟΗΕ και Ρωσία). Άλλα κατά την αποδοχή ο Sharon προσέθεσε 14 επιφυλάξεις οι οποίες ουσιαστικά τον εξουδετερώνουν. Τα γεγονότα ήταν γνωστά στους ακτιβιστές αλλά αποκαλύφθηκαν στο ευρύ κοινό για πρώτη φορά στο βιβλίο του Jimmy Carter «Παλαιστίνη: Ειρήνη και όχι Απαρτχάιντ». Ωστόσο τα στοιχεία χάθηκαν στους σκοτεινούς διαδρόμους της δημοσιογραφίας.

    Η (μη αναθεωρημένη) πλατφόρμα του κυβερνώντος κόμματος στο Ισραήλ, Likud, «απορρίπτει κατηγορηματικά τη δημιουργία παλαιστινιακού αραβικού κράτους δυτικά του ποταμού Ιορδάνη». Και για εκείνους που έχουν εμμονές σε ανούσιους Οδικούς Χάρτες μια από τις βασικές συνιστώσες του κόμματος Likud, το Herut, δεν έχει εγκαταλείψει ακόμα το ιδρυτικό του δόγμα σύμφωνα με το οποίο το έδαφος και στις δύο πλευρές του Ιορδάνη είναι μέρος του ομόσπονδου κράτους του Ισραήλ.

    Το έγκλημα των Παλαιστινίων τον Ιανουάριο του 2006 τιμωρήθηκε αμέσως. Οι ΗΠΑ και το Ισραήλ -με την Ευρώπη να σέρνεται ντροπιαστικά από πίσω- επέβαλε σκληρές κυρώσεις στον πληθυσμό και το Ισραήλ ενέτεινε την άσκηση βίας. Μέχρι τον Ιούνιο, όταν οι επιθέσεις κλιμακώθηκαν απότομα, το Ισραήλ είχε ήδη βάλει με πυρά των 155 χιλιοστών πάνω από 7.700 φορές στα βόρεια της Γάζας.

    Οι ΗΠΑ και το Ισραήλ γρήγορα ενεργοποίησαν τα σχέδιά τους για ένα στρατιωτικό πραξικόπημα προκειμένου να ανατραπεί η εκλεγμένη κυβέρνηση. Όταν η Χαμάς είχε το θράσος να αποτρέψει τα σχέδια αυτά οι ισραηλινές επιθέσεις και η πολιορκία εντάθηκαν με τη δικαιολογία ότι η Χαμάς είχε πάρει τον έλεγχο της Γάζας με τη βία – κάτι που δεν είναι εντελώς ψευδές, ωστόσο παραλήφθηκε κάτι μάλλον κρίσιμο. ………»

  188. Ο/Η nikos__alfa λέει:

    Παπούλη
    η πολλή δουλειά τρώει τον αφέντη.
    Άντε!🙂

  189. Ο/Η Left G700 λέει:

    Ο Νικάλφας έκοψε. Ας ράψω εγώ.🙂

  190. Ο/Η papoylis λέει:

    Επιστρέφω οσονούπω

  191. Ο/Η Left G700 λέει:

    Επιστρέφω οσονούπω

    Ελπίζω πριν από το Παγκόσμιο Κύπελο του 2022, товарищ. Ελπίζω πριν από το Παγκόσμιο Κύπελο του 2022…🙂🙂🙂🙂🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s