Λουκέτο στο ρημάδι της Αγ. Παρασκευής … !

φελλός

Ουουούφφφ…Τέλος επιτέλους με τα λαμόγια…!

Ακούω στα κανάλια  τους «οργισμένους» συνδικαλιστές να κλαίγωνται για τη δημοκρατία , για το Σύνταγμα  , την δημόσια Ενημέρωση και άλλες μικρολεπτομέρειες . Αντί να σωπαίνουν και να σκύβουν το κεφάλι  στη βούληση της υπεύθυνης κυβέρνησης που  φροντίζει για το λαό και το τόπο , αντί  να ντρέπωνται που υποστηρίζουν αυτό το  κουφάρι που ζέχνει  πτωμαΐνη  και σπατάλες ,  διαλέγουν να χτυπιούνται στις οθόνες σαν  παλιοκατίνες και να σχεδιάζουν με «ορμητήριο» το κτίριο της Αγ. Παρασκευής  πραξικόπημα εναντίον της δημοκρατίας μας . Θέλουν να χαλάσουν την ησυχία του λαού , το εξαίρετο οικονομικό  κλίμα , την επερχόμενη ανάπτυξη της χώρας .

 

Κλαίνε και οδύρωνται τα συχάματα επειδή δεν θέλουν να βρεθούν στην ίδια θέση με μερικά εκατομμύρια  συμπατριωτών μας  του ιδιωτικού τομέα ,  μια κατάσταση για την οποία φταίει η κατάπτυστη αριστερά ( και  ιδίως ο ΣΥΡΙΖΑ )  που  κυβέρνησε επί δεκαετίες τη χώρα , μια κατάσταση που επιχειρεί επί ένα χρόνο τώρα να ανατάξει η άξια κυβέρνηση του τόπου σε συνεργασία με  τους  εταίρους μας.

Ποιός ρώτησε τον απλό Έλληνα αν θέλει να  βλέπει και να ακούει αυτούς τους ρεμπεσκέδες  με τις θολοκουλτουριάρικες ιδέες τους να του πρήξουν τα αρχίδια…

 

Δεν  γουστάρω Αυγερόπουλο , τρίτο πρόγραμμα και Αρβανίτη.  Αφού τα τσουτσέκια κατάφεραν με τη γκρίνια τους  να κλείσουν την εξαιρετική εκπομπή εκείνης της  κουκλάρας της Σαλιαγκούδη , τη μόνη εκπομπή που μπορούσε κανείς να δει και να γουστάρει , καλά να πάθουν. Πήραν ένα θέμα που είναι της πλάκας , το κλείσιμο  του ρημαδιού , και το έκαναν σημαία της ανευθυνότητας και της ανομίας , τζήμερος που τους χρειάζεται. Έχασε η Βενετιά βελόνι…

 

Όσο οι  μονάδες της τάξης θα επιβάλλουν τη νομιμότητα εμείς έχουμε να βλέπουμε  πρετεντέρη ,  σουλεϊμάν ,  μπάμπη και μαντραβέλι , φώτη σεργουλόπουλο ,  το πέτρο το κωστόπουλο  , στέφανο χίο , τον άρη το πρωτοσάλτουλα , μαρή κυριακού , τα παντελόνια κάτω , κόντρα τσάνελε και έφη σαρρή …

Γιατί ο ελληνικός πολιτισμός είναι ανεξάντλητος και παντοτεινός και  το μοναστήρι νάναι καλά…

 

Σίμο , λεβέντη μου , από τα λεφτά που θα γλυτώσω  απ το χαράτσι της ΕΡΤ , θυμήσου μου να σου στείλω ένα κιβώτιο Jose Cuervo Black … Εβίβα …!

This entry was posted in Κίτρινος Τύπος, Ξεφτίλα ρεεεε, Προσεγγίσεις αισθητικής - πετικιούρ. Bookmark the permalink.

258 απαντήσεις στο Λουκέτο στο ρημάδι της Αγ. Παρασκευής … !

  1. Ο/Η Μαύρο πρόβατο λέει:

    Μα το σχέδιο είναι να φύγουν μόνο οι άχρηστοι… όλοι οι χρήσιμοι θα επαναπροσληφθούν:mrgreen: . Α, και να θυμηθούμε να γελάσουμε με την υπόθεση της εισφοράς υπέρ ΕΡΤ…

  2. Ο/Η Left G700 λέει:

    Товариш Яков Федотович,

    Πρόκειται για ασύλληπτου μεγέθους αντιδημοκρατική ενέργεια. Ασύλληπτου! Αλλά, παρ’ όλα αυτά, όπως ξέρεις τα δύο κόμματα που εξευτελίζουν κάθε έννοια δημοκρατίας δεν κρίνουν σκόπιμο να πάψουν να στηρίζουν την κυβέρνηση γι’ αυτό το λόγο. Θλιβερές και άθλιες μαριονέτες που δεν αξίζουν ούτε να τις φτύσει κανείς!

    Увидимся

  3. Ο/Η Μαύρο πρόβατο λέει:

    Μόνον μια ελάχιστη ενόχληση σε μας του εξωτερικού από την τολμηρή κυβερνητική ενέργεια που βάζει το μαχαίρι κτλ κτλ. Με κοιτάνε τώρα κάτι φίλοι γάλλοι και γελάνε, γιατί η είδηση παίζει πρώτη σε όλα τα μέσα εδώ. Γίναμε λίγο ρόμπα. Τι λέμε Σίμο; (έχω παραγγείλει κι εγώ ένα μπουκάλι από μένα περιποιημένο)

  4. Έι, παπούλη, για τον Σουλεϊμάν λίγα λόγια παρακαλώ.😉

  5. Ο/Η papoylis λέει:

    Μου είναι προφανές εδώ και περίπου ένα μήνα ότι το πράγμα οδηγείται σε ένταση και πόλωση σχεδιασμένα και υπολογισμένα , αλλά δεν περίμενα ότι την ιστορία μιας ΕΡΤ θα ερχόταν να κλείσει ένας φελλός.

    Υπάρχει πρεμούρα και κωλόσφιξη καλοί μου αναγνώστες , αλλά το πράγμα επιταχύνεται με το σημερινό νέο επεισόδιο.

    Μία εκτίμηση είναι ότι η πραγματικότητα είναι τραγική και τα «στοιχεία» που κάθε τόσο σπεύδει να μας παρουσιάσει το βλαστάρι του σταϊκούρα χειρότερα από αυτά του αλογοσούρτη ή (παλαιότερα ) του χριστοδουλάκη . Το ξέρουν όλοι στο στενό κύκλο γύρω από τους κυβερνητικούς και τους επικυρίαρχους αλλά δεν θέλουν να μας το πουν γιατί υπογράφουν τη καταδίκη τους ( μαζί με τη δική μας ) . Μόνη λύση να οδηγηθεί το «καράβι» σε άλλο ένα εκβιαστικό δίλημμα , ώστε :

    α) με τη πόλωση να εξαφανιστούν κάτι ενοχλητικά τσιμπούρια σαν το κωλόχοντρο και τον υπεύθυνο κυρ φώτη…Όταν το βαπόρι μπατάρει το έρμα – κωλογλείφτες είναι για φούντο😉

    β) να συνταχθεί σύμπασα η δεξιά του κυρίου με αποδυνάμωση κάτι γραφικών Ανάλ , με ενσωμάτωση των υπεύθυνων «κεντρώων»και κάθε νοικοκυραίου στο άρμα που θα «διασώσει» το τόπο για πολλοστή φορά , με ανοιχτές αγκάλες σε όσους καρατζαφύρερ και μιχαλοφύρερ θα δεχθούν να συμμετέχουν στο θεάρεστο εγχείρημα.

    γ) να περιοριστεί όσο χρειάζεται το χρυσαύγουλο. Όσο χρειάζεται όμως για να τραβήξει τους «αγανακτισμένους» και τους ψυχάκηδες που δεν θα πάνε στο μαντρί , αλλά ούτε και στη καταραμένη αριστερά

    δ) και έτσι με τη στήριξη της σιωπηλής ( και εξίσου ηλίθιας ) πλειοψηφίας να πάρει τη πολυπόθητη αυτοδυναμία ( δεν είναι μακρυά ) για το τελευταίο ( και πιό ξετσίπωτο ) τσιμπούσι.

    Αυτός ήταν προφανώς ο σχεδιασμός μέχρι χθες , αλλά ίσως η μπανανόφλουδα με τη Γκάζπρομ τους ζάλισε τόσο ώστε να αγγίζουν την ύβρη.

    Ο έμπειρος ανταποκριτής μου από το κέντρο της Αθήνας μου ανέφερε πριν λίγο ότι η περιοχή γύρω από το Σύνταγμα σχεδόν στρατοκρατείται 🙂

  6. Ο/Η Pepermint λέει:

    Λοιπόν…πήρε η γυναίκα μου ένα τηλεπεριοδικό που είχε τα τελευταία 5 σιντις…του Σουλεϊμάν…και έτυχε χτες το βτράδυ να δω κολλητά 2 επεισόδια (κουραστικό μεν…αλλά με ωραία κουστούμια δε)

    για την σφηκοφωλιά της πάλαι ποτέ σοβαρής ερτ….χρειάζεται πολύ Αλφειός λέμε
    όταν καθαρίσει…ελπίζουμε όλοι πιστεύω να αποκτήσει ξανά την σοβαρότητά της

    Παπς…για το σχέδιο περί πολώσεως στο τελευταίο σου ποστ, αύριο !

    Καληνύχτα

  7. Ο/Η Αφώτιστος Φιλέλλην λέει:

    ΣΤΟ ΤΑΠΙΕΔ ΠΕΡΙΗΛΘΕ Η ΕΡΤ -ΣΥΧΕΧΕΙΣ ΕΝΗΜΕΡΩΣΕΙΣ (του ανταποκριτη μας ΑΦ)
    Η ΕΡΤ περιληθε στο ΤΑΙΠΕΔ, το οποιο εχει ηδη ετοιμα τα τα τευχη του διεθνους διαγωνισμου προς πωληση η/και αξιοποιηση της. Φημολογειται οτι θα υποβαλλουν προσφορα τρια ενδιαφερομενα σχηματα (βλεπε προηγουμενη αναταποκριση μας) :
    https://papoylis.wordpress.com/2013/06/04/honeymilk/#comment-16187

    Πραξικοπημα στον ΣΚΑΙ και ΑΝΤ1. (πριν 5′) Συνεληφθησαν οι «πρετεντέρη , σουλεϊμάν , μπάμπη και μαντραβέλι , φώτη σεργουλόπουλο , το πέτρο το κωστόπουλο , στέφανο χίο , τον άρη το πρωτοσάλτουλα , μαρή κυριακού ,» και οδηγηθηαν στα υπογεια του Ραδιομεγαρου της Αγ. Παρασκευης οπου βασανιζονται για να υπογραψουν συμβαση 5 -ετους συνεργασιας με την ΝΕΤ, προκειμενου αυτη να λαβει υπεραξιες που θα οδηγησουν σε σημαντικη αυξηση του ολου τιμηματος. Προθυμως προσηλθαν, ομολογησαν κια υπεγραψαν ο Ευστρατιαδης, η Ανθη, ο υιος του υποψηφιου Δημαρχου Αθηναιων με το jeep, και αλλοι νουνεχεις συντηρητικοι δημοσιογραφοι.

  8. Ο/Η Δύστροπη Πραγματικότητα λέει:

    H ΧΑ πάντως σταθερά αντισυστημική…

    …συμπαρατάχθηκε μαζί με ΝΔ υπέρ του κλεισίματος της ΕΡΤ…

    http://gr.news.yahoo.com/%CF%85%CF%80%CE%AD%CF%81-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%BA%CE%BB%CE%B5%CE%B9%CF%83%CE%AF%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%BF%CF%82-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%B5%CF%81%CF%84-%CE%B7-%CF%87%CF%81%CF%85%CF%83%CE%AE-%CE%B1%CF%85%CE%B3%CE%AE-143005205.html

  9. Ο/Η papoylis λέει:

    Πριν από δύο λεπτά κατέβηκαν οι διακόπτες από τους αναμεταδότες της περιοχής μου

    ΖΗΤΩ ΤΟ ΕΘΝΟΣ

    ΖΗΤΩ Ο ΣΟΥΛΕΙΜΑΝ Ο ΜΕΓΑΛΟΠΡΕΠΗΣ

  10. Ο/Η Νέο Kid Στο Block λέει:

    Εδώ Κύπρος! Η Ερτ World μεταδίδει κανονικά! ..ακόμα.
    Το «Μπανάνα ρηπάμπλικ» είναι πλέον ανέκδοτο μπροστά στο σαμαριστάν.😦

  11. Ο/Η nikiplos λέει:

    Είχε μέχρι προ ολίγου αναμετάδοση στα ψηφιακά το αναλογικό της ΕΡΤ ο 902TV. Δυστυχώς τον έκλεισαν…
    μάλλον οι διαδικασίες εξελίσσονται γρήγορα και μας ξεπερνούν…

  12. Ο/Η nikos__alfa λέει:

    Εάν καταφέρουν οι εργαζόμενοι να βγάλουν σήμα ίσως θα είναι η πρώτη φορά που θα μπορούσαν να δώσουν ένα δείγμα ανεξάρτητης, πλουραλιστικής, δημοκρατικής, αυτοδιαχειριζόμενης τηλεόρασης. Άραγε υπάρχει τρόπος;
    Εδώ σε θέλω κάβουρα!😛
    Προτείνω αν τα καταφέρουν να πάρουν την πρώτη συνέντευξη από τον …Σ. Κεδίκογλου.!😉

    Επίδειξη αυταρχισμού και συγχρόνως κλείσιμο του ματιού στα χάχανα.
    Κίνηση αντιπερισπασμού μετά την πατσαβούρα για το σαξές στόρυ από την υπόθεση της ΔΕΠΑ.
    Προσωρινό κλείσιμο, που ικανοποιεί τις απαιτήσεις της τρόικας και μια πιο φτηνή πλήρως ελεγχόμενη ΕΡΤ μετά το καλοκαίρι. Ε θα πάρουν και μερικές θέσεις τα συνεταιράκια για να το βουλώσουν.
    Πόλωση και διατήρηση της πρωτοβουλίας των κινήσεων, σύμφωνα με το δόγμα του σοκ, με βάσιμες εκτιμήσεις ότι ΠΑΣΟΚΡΗΜΑΔ δεν θα τολμήσουν για εκλογές με δεδομένη την εξαφάνιση τους σε συνθήκες εκτάκτων γεγονότων.
    Πολλά και βαριά καρπούζια σε μια μασχάλη!

    Εάν ο …κάβουρας, (αντιπολίτευση) δεν μπορεί να βοηθήσει για να επιτευχθεί το πρώτο που ανέφερα πιο πάνω έχει υποχρέωση να παρουσιάσει φερέγγυα εναλλακτική πρόταση, χωρίς να εμπλακεί σε μάχες οπισθοφυλακών για τη διατήρηση των …κεκτημένων, για το …μέλλον!

  13. Ο/Η Δύστροπη Πραγματικότητα λέει:

    Εδω υπάρχει ακόμα πρός το παρόν ζωντανή αναμετάδοση από την ΕΡΤ, τόσο μέσα από τα στούντιο οσο και έξω από το δρόμο.

    http://www.thepressproject.gr/live/44219/Louketo-stin-ERT

  14. Ο/Η nikos__alfa λέει:

    Για την ώρα η ΕΡΤ εκπέμπει αναλογικά από Πάρνηθα στην συχνότητα 11 !

  15. Ο/Η papoylis λέει:

    Υποψιάζομαι ότι πολύ σύντομα η «κυβέρνηση» θα πρέπει να δώσει μετά τη τσεκουριά και ένα καροτάκι στο πόπολο.

    Μια σκέψη είναι ότι η ΕΡΤ θυσιάστηκε στο βωμό του τόμσεν από τους μεθύστακες ιεροφάντες – λούστρους έναντι του ΦΠΑ στην εστίαση ή κάποιου άλλου «δώρου» . Ακόμα και αν οδεύει πλησίστιος προς τις κάλπες ο σαμαράκος δεν μπορεί να πάει χωρίς δωράκι , δωράκι που επικοινωνιακά θα εκμεταλλευτεί κατάλληλα : το στυλάκι θα είναι «κλείσαμε το ρημάδι με τους 2000 τεμπέληδες για να μπορέσουμε να δώσουμε ανακούφιση στον ιδιωτικό τομέα και μάλιστα στους συμπαθείς κλάδους της εστίασης και του τουρισμού , τώρα που η ανάπτυξη είναι επί θύραις …»

    Αν και μετά από αυτό τους φτύσει κατάμουτρα άρνηση στο ΦΠΑ ο τόμσεν , τότε είναι κυριολεκτικά για τα πανηγύρια 🙂

  16. Ο/Η Pepermint λέει:

    Καλημέρα Παπς

    Είναι προφανές (εφόσον λαμβάνεις και βαθύτερη γνώση τον καιρό αυτό για το πως κρύβονται οι Αγγλοι πίσω από κάθε διχασμό ανά τους αιώνες) ότι κάθε εναντιότητα και διχασμός που τοποθετεί ανθρώπους σε ξέχωρα βασίλεια είναι κακό πράμα.

    Και είναι επίσης αληθές ότι οι »επικυρίαρχοι» είναι αρκούντως αφανείς, από τα όποια εμφανή παραφερνάλιά τους που σπέρνουν τον διχασμό αυτό.

    Οφείλω όμως να σου θέσω…τα πράματα από την »δεξιά οπτική» (όχι την υπερβατική αλλά την πεζή της πραγματικότητας, την αυτονόητη που δεν σου αρέσει ως προσδιορισμός).

    Η οπτική αυτή λέει: »Εχουμε όμως την δυνατότητα να μιλάμε για κάτι τέτοιο πετώντας την ρετσινιά στην »Δεξιά του Σαμαρά» (παλιά τέχνη η »επάρατος» που έχει κουράσει) σε μιά Ελλάδα μισοκατεστραμμένη κατά γενική ομολογία ελέω του ελλαδικού σαξές στόρυ της τελευταίας 30αετίας που το έγραψε κυρίως η »μεγάλη δημοκρατική παράταξη» χέρι-χέρι με την αριστερά και λοιπές »δημοκρατικές δυνάμεις» με μικρές γαλάζιες πινελιές του ίδιου μήκους κύματος ?»

    Κατ’ εμέ όχι. Βρίσκω αρκετά οξύμωρο να ομιλούμε για ενοχλητικά τσιμπούρια αναφερόμενοι στην σημερινή ηγεσία του πασοκ και της αριστεράς του Κολωνακίου, που και τσιμπούρια (φύση) είναι και ενοχλητικά (θέση) απολύτως λογικά σε σχέση με τον πολιτικό τους αντίπαλο αλλά και »συνεταίρο» μαζί.

    Αν έχουν μπωλς…ας πάνε σε εκλογές (πράμα που απεύχονται διότι θα πάρουν όχι από 3…αλλά από 5 τουλάχιστον με τα σημερινά δεδομένα). Αν δεν έχουν απλά θα κλαψουρίσουν ομερτικά για το θεαθήναι.

    Το »Κυβερνητικοί επικυρίαρχοι» για την εν Ελλάδι εκάστοτε πολιτική ηγεσία…είναι άστοχος χαρακτηρισμός, την στιγμή που δεν υπάρχει εθνική πολιτική, αυτάρκεια και όραμα…εδώ και πολλές δεκαετίες, όπως βέβαια και αντίστοιχοι »μεγάλοι άνδρες» που θα υλοποιούσαν κάτι τέτοιο.

    Η μετακύλιση προς την νουδούλα μεγάλου μέρους του πασοκ είναι γεγονός αναμφισβήτητο και συμβαίνει ελέω της ανυπαρξίας των άλλων και ουχί βάσει σχεδίου πορείας προβάτων στο μανδρί. Οταν π.χ. λέει κάποιος κεντρώος »καλά κάνανε και κλείσανε την ΕΡΤ» το λέει συνειδητά και όχι καθ’ υπόδειξη. Γιατί αυτοί είναι πρόβατα…και δεν είναι οι άλλοι ?

    Τα καρατσαφύρερ και μιχαλοφύρερ (είναι δυνατόν να ισχυρίζεσαι τέτοιες απόψεις όταν έχει πολεμηθεί κοτζάμ χα-κολυμβήθρα του σιλωάμ για όλους τους ρέστ εντελώς κατάπτυστα υποτιμώντας την νοημοσύνη του κόσμου ? Πως θα βγαίνανε όλοι καθαροί αν δεν υπήρχε η κολυμβήθρα ?….τουλάχιστον έτσι νομίζουν οι αθεόφοβοι λες και ο κόσμος μασά τα »αντιναζιστικά» τους παπαρίδια)…τουλάχιστον άστοχα, δεν τα περιμένω από εσένα (όση τσαντίλα και να έχεις και δικαιολογημένα μέχρι ενός βαθμού).

    Με την υστερία και την γραφικότητα των μμε και τον εντελώς γραφικό βομβαρδισμό παπαρίας (σύμφυτο ή εσκεμμένο) περί χα…τι γίνεται ? Κερδίζει η χάνει η χα ? Είναι ελεγχόμενη η ηγεσία ή όχι ? Είναι ελεγχόμενος ο κόσμος που ψηφίζει ή όχι ?

    Οπως και τα περί δεξιάς του…μεγάλου τα βρίσκω άστοχα με κριτήρια του 1950-60.

    Αν υπήρχε θέμα »σύμπασας» θα είχε λάβει χώρα τις προηγούμενες εκλογές που δεν έλαβε…και δεν έλαβε διότι δεν είναι πρόβατα οι δεξιοί ψηφοφόροι. Τουναντίον. Ούτε πρόκειται να μασήσουν με φθηνά τρυκάκια. Αν κάτι σπρώχνει τον δεξιό κόσμο…είναι το μεντρανό και οι πρακτικές των ρεστ και ουχί η ικανότητα του αντουάν και του επιτελείου του.

    Εν κατακλείδι αν υπάρχει θέμα επιστροφής πρώην »νεοδημοκρατών» ψηφοφόρων αυτό αφορά εκείνους και το πόσο χωρισμένα είναι τα τσανάκια τους με την νουδούλα. Και θα είναι αποτέλεσμα και της »πολιτικής βλακείας» των άλλων, αλλά και της πολιτικής (εάν και εφόσον εφαρμοστεί) που θα ασκήσει η νουδούλα έχοντας και τα »βαρίδια» της πασοκδιάρ. Που είναι το μεμπτό ? Οσο γραφικοί οι καμμένοι είναι και όλοι οι ρέστ. Βλακόμετρο θες για να βρεις μιά δεκάδα σοβαρούς βουλευτές (υποτυπωδώς) από το σύνολο των 300. Τι κάνει δηλαδή περισσότερο γραφικό τον ψ ψεκασμένο, από τον χ μπαρμπαθωμά ή των ω πασσιονάρια ή τον ζ βουλγαροκτόνο ή τον τ ευρωλιγούρη ?

    Τα περί τσιμπουσίου και αυτοδυναμίας…τα βρίσκων παπς και αυτά αναφερόμενα σε άλλες εποχές που περάσανε ανεπιστρεπτί. Για να υπάρξει μελλοντικά αυτοδυναμία κάποιου χώρου θα πρέπει να υπάρξει ηγεσία με όραμα αλλά και σχέδιο υλοποίησης που θα πείσει και θα ενώσει μεγάλη μερίδα του κόσμου…πράμα που δεν διαφαίνεται στον ορίζοντα, εκτός αν πέσει κανένας αλεξιπτωτιστής εκ του ουρανού (έτσι γίνεται συνήθως).

    Βέβαια κάποιοι πονηροί εξακολουθούν και σήμερις να κάνουν κάτι μικρά ψιλοτσιμπουσάκια, κάτι ψιλομιζάκια, κάτι ψιλοφακελλάκια, αλλά απέχει η εποχή από το πάρτυ του παρελθόντος, πολύ περισσότερο δε από το πάρτυ του μέλλοντος.

    Η ΕΡΤ…ήταν μέχρι και εψές βασικός μέτοχος στο πάρτυ. Στην Υγειά των κοροϊδων…οπότε είναι τουλάχιστον φαρισαϊκό (εμφανές σε κάθε έλλογο άνθρωπο) να κλαίνε και να οδύρονται οι παρατρεχάμενοι για το κύκλο των χαμένων συμποσιαζόμενων.

    Τα υπόλοιπα περί »χούντας» και λοιπά…ούτε καν τα σχολιάζω. Από το »πας μη συνεργαζόμενος γκεσταπίτης» του τότε…μέχρι το »πας μη συνοδοιπόρος χουντικός» δεν έχουν αλλάξει πολλά πράγματα ως προς τους αλαλαγμούς των επαγγελματιών της διαμαρτυρίας εκτός ότι το μονοπώλιο ευαισθησίας έγινε ολιγοπώλιο ελέω »διασπάσεων». Κάθε Ιζνογκούντ θέλει να γίνει Βεζύρης στην θέση του Βεζύρη…και είναι απολύτως λογικό να υποσκάπτει τον νυν Βεζύρη με όποιο τρόπο και μέσο (καθόλα καθαγιασμένο με μακιαβελικό τρόπο).

    Αναμφιβόλως η κίνηση είναι επίδειξη πυγμής με μεγάλο συμβολισμό και τράβηγμα αυτιών στις »παράλογες» αναλογικά απαιτήσεις της πασοκοδιάρ. Σαφώς και περνά σε δεύτερη μοίρα την αποτυχία του διαγωνισμού, αλλά πως είναι δυνατόν την στιγμή που δεν πουλήθηκε το μαγαζί να το χρησιμοποιούν ως επιχείρημα κρατιστές ?

    Και σαφώς αποτελεί χτύπημα επί ενός κατεξοχήν παρασατικού απότοκου της »κεντροαριστερής» αύρας των τελευταίων 30 χρόνων και ασφαλώς λαμβάνει credits όχι μόνο από τον παραδοσιακά δεξιό, αλλά και από τον κεντρώο κόσμο και όχι μόνο.

    So ?

  17. Ο/Η papoylis λέει:

    Pep

    επειδή δεν γουστάρω α διαβάζω διαγωνίως θα μου επιτρέψεις μια απάντηση αργότερα μετά από μια προσεκτική ανάγνωση.

    Μια πρώτη παρατήρηση : την ανάμιξη των Άγγλων στο παγκόσμιο ιστορικό γίγνεσθαι τη πληροφορήθηκα μόλις προχθές 🙂

  18. Ο/Η Αφώτιστος Φιλέλλην λέει:

    Αν και διαφωνω με το κλεισιμο της ΕΡΤ, επιβεβαιωνεται για μια αλλη φορα ( την προηγουμενη ηταν η ελιτ των εργαζομενων της Βουλης) οτι δυναμικες απεργιες μπορει να κανει-πλεον- μονον η διακομματικη ελιτ των εργαζομενων μαζι με την μαζα των υποψηφιων ελιτ-συμβασιουχων.

  19. Ο/Η nikos__alfa λέει:

    «Βέβαια κάποιοι πονηροί εξακολουθούν και σήμερις να κάνουν κάτι μικρά ψιλοτσιμπουσάκια, κάτι ψιλομιζάκια, κάτι ψιλοφακελλάκια, αλλά απέχει η εποχή από το πάρτυ του παρελθόντος, πολύ περισσότερο δε από το πάρτυ του μέλλοντος.»
    Πεπ
    αν η μεγαλύτερη αφαίμαξη που έχει συμβεί σε χώρα, εντός της και εκτός της, σε ειρηνική περίοδο σου φαίνεται αυτό που έγραψες συνιστώ καλό ΩΡΛ ανεπιφύλακτα, μπας και πάρεις …μυρουδιά τι γίνεται.🙂

  20. Ο/Η Pepermint λέει:

    Παπς…τώρα λαστ αντιλαμβάνεσαι καλύτερα και βαθύτερα τους βόθρους της αλβιόντας. Είμαι σίγουρος για αυτό…αφού εντρύφησες καλύτερα στις μεθόδους της εταιρείας των νοτιοβόρειων Ινδιών.

    Νικάλφα δεν καταλαβαίνω ειλικρινά τι θες να πεις. Λίγο περισσότερο διευκρινιστικός please.

  21. Ο/Η Αφώτιστος Φιλέλλην λέει:

    Ο Παπουλης προωθει την μεγαλυτερη εταιρεια τεκιλας που κατεχει δεσποζουσα θεση στη αγορα, αντι να σκεφθει το αρρωστο αδελφακι του Ραουλ, επιλεγοντας δηλαδη ρουμι Κουβας που ειναι επιπλεον επαναστατικο-πειρατικο οπως το διασημο Havana Club rum Añejo Reserva (Reserve – 5 years) )

    ΥΓ «Jose Cuervo is a brand of tequila produced by Tequila Cuervo La Rojeña. According to the company, Jose Cuervo, in 1795, was the first producer of tequila in the world.[1] As of April 2012, it is the largest selling tequila brand in the world, with a 19% volume share of the global market»
    wiki

  22. Ο/Η nikos__alfa λέει:

    Pep
    όταν παίρνεις τον ΟΠΑΠ στο 1/3 της αξίας του, τη χρυσοτόκο όρνιθα, χρειάζεται να επεκταθώ και σε άλλα από το …μενού του τσιμπουσίου;😉

  23. Ο/Η papoylis λέει:

    Πεπ

    τη ξεφτίλα της Γηραιάς τη παρακολουθώ κατά πόδας καμμιά τριακονταετία🙂

    Αλλά μιας και τόφερε η κουβέντα να απαντήσω στο πρωινό σου σχόλιο :

    «Η οπτική αυτή λέει: ”Εχουμε όμως την δυνατότητα να μιλάμε για κάτι τέτοιο πετώντας την ρετσινιά στην ”Δεξιά του Σαμαρά” (παλιά τέχνη η ”επάρατος” που έχει κουράσει) σε μιά Ελλάδα μισοκατεστραμμένη κατά γενική ομολογία ελέω του ελλαδικού σαξές στόρυ της τελευταίας 30αετίας που το έγραψε κυρίως η ”μεγάλη δημοκρατική παράταξη” χέρι-χέρι με την αριστερά και λοιπές ”δημοκρατικές δυνάμεις” με μικρές γαλάζιες πινελιές του ίδιου μήκους κύματος ?”»

    Τη παραμύθα αυτή τη τσαμπουνάνε – περιφέρουνε κάτι σούργελα ορέ Πεπ που δεν έχουν σχέση με τη δική σου αναλυτική , διεισδυτική και συνθετική ματιά. Όπως καλά γνωρίζεις αλλά αποφεύγεις να ομολογήσεις το τρέχον μπάχαλο που λέγεται Ψωροκώσταινα είναι διαχρονικό δημιούργημα τριών παραγόντων : μιας διαχρονικής εξάρτησης από το ξένο παράγοντα , μιας κλίκας εντόπιων παραγόντων που παρίστανε την αστική τάξη και μερικών «πεφωτισμένων» πολιτικάντηδων ( συνήθως προερχόμενων από συγκεκριμένα τζάκια του δεύτερου παράγοντα ).
    Πάνω σε αυτό το καμβά υφάνθηκε το κοινωνικό , οικονομικό , παιδευτικό πλαίσιο που απέδωσε το πλέγμα των μύθων , των συμβιβασμών και των εξαρτήσεων που γνωρίζουμε. Από εκεί πηγάζουν : το έλλειμμα παιδείας , ο ραγιαδισμός , ο ωχαδελφισμός και οι μικρές διαπλοκές ( γιατί οι μεγάλες διαπλοκές είναι άλλη συζήτηση ) που διατρέχουν όλο σχεδόν το κοινωνικό ιστό. Αυτό το ορέο σκηνικό δεν ήταν παράπλευρο και ακούσιο αποτέλεσμα αστόχων σχεδιασμών και ενεργειών , αλλά ηθελημένη πορεία και στενά ελεγχόμενη εξέλιξη….

    Αυτά σε πρώτη φάση νομίζω ότι αρκούν με τη πρόσθετη παρατήρηση :

    Ομολογώ ότι χαμογελούσα χαιρέκακα όταν σε κατάσταση πανικού ή οργής τα πρώην φερέφωνα του συστήματος έβγαζαν χθες στη φόρα τα ίδια τους τα άπλυτα. Αυτά που μέχρι προχθές ελάχιστοι γνώριζαν και ακόμα λιγώτεροι ομολογούσαν. Σκέφτηκα βέβαια ότι ένα κατ ουσίαν ολιγαρχικό καθεστώς δεν έχει πρόβλημα να θυσιάσει τους ριγκολέτους του😉

  24. Ο/Η papoylis λέει:

    ΑΦ

    τη φίρμα τη προωθεί εντατικά ο Σίμος🙂

  25. Ο/Η Αφώτιστος Φιλέλλην λέει:

    Διαβαστε ανθρωπους που γνωριζουν τα πραγματα:

    “Λυπάμαι για τη δημόσια τηλεόραση, αλλά για ποιά;
    Wed, Jun 12, 2013Τηλεόραση

    Θα ξεκινήσω με κάποιες επισημάνσεις και ξέρω ότι θα δεχτώ διαφωνίες, κριτική, αλλά και ύβρεις (λογικό):
    α) η ΕΡΤ έπρεπε εδώ και πολλά χρόνια να έχει αλλάξει
    β) η ΕΡΤ είχε πάρα πολλούς απαίδευτους, ανίκανους και αργόσχολους εργαζόμενους και αρκετούς πολύ ικανούς και μορφωμένους που έβγαζαν τη δουλειά.
    γ) όλοι οι εργαζόμενοι της ΕΡΤ (πλην ελαχίστων εκατοντάδων που είχαν μπει μέσω ΑΣΕΠ ή διαγωνισμών) είχαν μπει στην εταιρεία με αδιαφανείς διαδικασίες. Επιπλέον έως φέτος, εκατοντάδες συμβασιούχοι μπαινόβγαιναν με επίσης αδιαφανείς συνθήκες, προκειμένου να βγάζουν τη δουλειά που αδυνατούσαν να βγάλουν οι μόνιμοι.
    δ) η ΕΡΤ ουσιαστικά συνδιοικούνταν από τους συνδικαλιστές που επέβαλαν τους κανόνες τους και μπλόκαραν τα προηγούμενα χρόνια τα όποια σχέδια εξυγίανσης γιατί δεν ήθελαν να αλλάξει τίποτα.
    ε) αναίμακτος τρόπος εξυγίανσης δεν υπήρχε εδώ που είχε φτάσει
    η κατάσταση, αλλά αυτός ήταν σίγουρα ο χειρότερος.
    στ) το σύνολο των ευθυνών για το χάλι της ΕΡΤ ανήκει σε ΠΑΣΟΚ και ΝΔ και δευτερευόντως στα υπόλοιπα συστημικά κόμματα. Επιπλέον, δεκάδες εργαζόμενοι είχαν στήσει παραμάγαζα εντός της ΕΡΤ (εταιρείες παραγωγής στο όνομα συγγενών, βόλεμα παιδιών και συγγενών μέσω εταιρειών παραγωγής, αργομισθίες, μίζες κλπ)

    Αυτό που με σόκαρε όμως σήμερα είναι η αδυναμία των εργαζομένων της ΕΡΤ την ύστατη ώρα να εκπέμψουν ένα έκτακτο πρόγραμμα με ειρμό, νόημα και ουσία προκειμένου να δείξουν τι πραγματικά είναι η ΕΡΤ και σε τι διαφέρει. Καταλαβαίνω το σοκ και την έκπληξη, αλλά δεν μπορεί -οι συνηθισμένοι εδώ και τόσους μήνες σε κινητοποιήσεις 600 δημοσιογράφοι της ΕΡΤ και 2200 τεχνικοί και διοικητικοί υπάλληλοι να μην μπόρεσαν να στήσουν μια ομάδα έκτακτης ανάγκης, ώστε να σχεδιάσει και να βγάλει σε πέρας ένα 6ωρο πρόγραμμα αντάξιο της περίστασης. Αντ΄αυτού είδαμε μια άθλια μετάδοση, χωρίς αρχή, μέση και τέλος, γεμάτη αερολογίες και συναισθηματισμούς, αντί επιχειρημάτων, με τεράστια τεχνικά προβλήματα, διακοπές εικόνας και ήχου, κακοφωτισμένα πλάνα, πρόβλημα στις συνδέσεις, αλλαγές παρουσιαστών on air κλπ, εικόνα που έδινε την αίσθηση ασύντακτου ασκεριού σε υποχώρηση, αντί για μια ομάδα υψηλών επαγγελματιών που είναι ταγμένοι στην ενημέρωση ανεξαρτήτως της περίστασης, δικαιώνοντας έτσι τους κακόβουλους.
    Οι εργαζόμενοι της ΕΡΤ έχασαν τη μοναδική τους ευκαιρία να ξεσηκώσουν τους πολίτες και να πείσουν για τους λόγους που πρέπει να υπάρχει η ΕΡΤ. Δηλαδή,
    – δεν είδαμε το βασικό της πλεονέκτημα. Το γεγονός ότι φτάνει στις εσχατιές της Ελλάδας και τις 5 ηπείρους. Γιατί δεν ακούσαμε τους ανταποκριτές που έχει το κανάλι σε όλη τη χώρα; Γιατί δεν βγήκαν στον τηλεοπτικό αέρα τα 19 περιφερειακά ραδιόφωνα; Γιατί δεν είδαμε δορυφορικές συνδέσεις από τα στούντιο στην Κομοτηνή, στην Πάτρα, στην Πάρο, την Αλεξανδρούπολη, τη Φλώρινα και όπου αλλού είχε στήσει κομματικά μαγαζάκια όλα αυτά τα χρόνια; Που χάθηκαν οι ανταποκριτές σε Κέρκυρα, Ρόδο, Πύργο, Σέρρες, Φλώρινα, Λάρισα, Βόλο, Γιάννενα κλπ; Τι απέγιναν οι μόνιμοι ανταποκριτές εξωτερικού σε ΗΠΑ, Αυστραλία, Αλεξάνδρεια, Βρυξέλλες, Μονπελιέ (ναι Μονπελιέ!);
    – Γιατί δεν είδαμε τους πολυδιαφημισμένους και ακριβοπληρωμένους αστέρες των εξωτερικών παραγωγών; Που ήταν ο Κούλογλου, ο Βαξεβάνης, ο Αυγερόπουλος, ο Σπύρος Παπαδόπουλος και οι λοιποί όσο ήταν στον αέρα το κανάλι;
    – Γιατί όλοι οι πρώην πρόεδροι, διευθύνοντες και λοιποί δεν βγήκαν να πουν τα προβλήματα και τις δυνατότητες της ΕΡΤ; (Παν-Παν, Στάγκος, Παναγόπουλος, Γαμπρίτσος, Ταγματάρχης, Καλημέρης κλπ;)
    – Γιατί οι τεχνικοί της ΕΡΤ δεν υπερασπίστηκαν τα κέντρα εκπομπής στον Υμηττό και την Πάρνηθα και δεν έστησαν ούτε ενα λινκ για να δώσουν ζωντανή εικόνα από την άφιξη των ΜΑΤ;
    – Γιατί οι μουσικοί της ΕΡΤ δεν κατέβηκαν στο Σύνταγμα να δώσουν συναυλία, ώστε να προσκαλέσουν τον κόσμο να συμπαραταχθεί μαζί τους;
    – Που κρύφτηκαν οι ακριβοπληρωμένοι και μη παρουσιαστές της ΕΡΤ; Γιατί χάθηκαν οι τρικομματικά διορισμένοι Κοττάκης, Παπαναγιώτου, Λιάρος, Κουβαράς, Λιάτσος, κλπ; Που κρύφτηκαν οι πρώην εργαζόμενοι της ΕΡΤ – νυν και πρώην βουλευτές ; Καραμανλή, Κοντογιάννης, Κανέλλη, Κουίκ, Πιπιλή, Ευθυμίου, Αράπογλου, Γιαννακά, Ασπραδάκης, Μαυρομάτης, Αγάτσα κλπ;
    – Γιατί δεν εξέπεμψαν από το πρωί απευθείας το Euronews από τις συχνότητες της Ψηφιακής ΕΡΤ; Γιατί δεν προετοιμάστηκαν για εναλλακτικούς τρόπους μετάδοσης;
    – Γιατί αντί των δακρύων των παρουσιαστών, των δηλώσεων των πολιτικάντηδων, τις κραυγές περιθωριακών ομάδων περί Ταχρίρ και χούντας δεν είδαμε μια συζήτηση επιχειρημάτων, μια παρουσίαση του έργου της ΕΡΤ και των δυνατοτήτων της; Γιατί δεν μίλησε ο υπεύθυνος του αρχείου να πει πόσες χιλιάδες ώρες σπάνιου υλικού έχει σώσει; Γιατί δεν βγήκαν οι μουσικοί επιμελητές τους Γ’ προγράμματος να μιλήσουν για το δύσκολο έργο τους, γιατί δεν βγήκαν οι εναερίτες να που πως συντηρούν αναμεταδότες στα 1000 μέτρα υψόμετρο; Γιατί δεν εξήγησε κανείς ότι η ΕΡΤ έχει γεωγραφική κάλυψη 99%; Γιατί δεν μίλησε κανείς για τα μουσικά σύνολα, τον Φιλία, την ιστοσελίδα; Γιατί δεν εξήγησε κανείς ότι τώρα πια δεν θα υπάρχουν εκπομπές όπως το Ουράνιο τόξο, το μικροφίλμ, οι Αληθινές ιστορίες, η μετάδοση της λειτουργίας; Γιατί δεν εξήγησε κανείς τις υποχρεώσεις της ΕΡΤ απέναντι στα κόμματα και την κυβέρνηση και πόσες χιλιάδες ώρες προγράμματος παρείχε δωρεάν και αφειδώς στα ιδιωτικά κανάλια;
    Άλλη μια χαμένη ευκαιρία. Αν το καλύτερο της ΕΡΤ είναι αυτό που είδα τις τελευταίες ώρες, ίσως καλύτερα που τέλειωσε εδώ.
    Αν τέλειωσε… Και αν αυτό που ανοίξει δεν είναι μια μικρογραφία της σημερινής ΕΡΤ.
    Α, για την ιστορία. Μια υπενθύμιση. Τα τελευταία ρουσφέτια που οδήγησαν εδώ ήταν οι διορισμοί από τη ΝΔ του γυμναστή κ. Καμπανέλη, της ευβοιώτισσας κ. Ρέτσα,, από το ΠΑΣΟΚ του πολιτευτή κ. Λιάρου και του προέδρου κ. Τέλλη, από τη ΔΗΜΑΡ του κ. Σπυρόπουλου και του κ. Μπράμου, μεταξύ άλλων…”

    http://www.mediablog.gr/archives/14688

  26. Ο/Η nikos__alfa λέει:

    Eκείνο που μετράει Αφώ είναι ότι ακόμη εκπέμπουν!
    Και όσο εκπέμπουν θα βελτιώνονται.
    Αυτή η κυβέρνηση ξέρει ένα μόνο δρόμο αυτόν των ματ αλλά κάτι μου λέει ότι αυτήν τη φορά δεν θα της βγει!😉

  27. Ο/Η Αφώτιστος Φιλέλλην λέει:

    Πίσω στα βασικά – Επαναληψις δια εξετασεις Σεπτεμβριου

    Το λυκόφως των ελίτ: Η Αμερική μετά την Αξιοκρατία
    Μικρό απόσπασμα συνέντευξης του Αμερικανου δημοσιογραφου Chris Hayes, συγγραφέα του βιβλίου «Twilight of the Elites: America after Meritocracy»(Το λυκόφως των ελίτ: Η Αμερική μετά την Αξιοκρατία)στο RollingStone.com.
    Ε. Το βιβλίο περιγράφει τον τρόπο με τον οποίο η υπόσχεση της Αμερικής για αξιοκρατία έχει προδοθεί. Υπενθυμίστε μας τι συνεπάγεται υπόσχεση.
    Είναι ουσιαστικά το όραμα του αμερικανικού ονείρου, της κοινωνικής κινητικότητας – ότι ο καθένας, ανεξάρτητα από το οικογενειακό τους όνομα, φύλο, θρήσκευμα, ή τη γεωγραφική προέλευση θα ανταγωνιστούν επί ίσοις όροις , και στη συνέχεια θα υπάρξει αυτή η έντονη διαδικασία που θα αναδεικνύει τους πιο ταλαντούχους και το εξυπνότερους, οι οποίοι θα βρεθούν στο τιμόνι των θεσμων μας και θα αποτελούν την κυβερνητική ελίτ που διέπουν ή από το υψηλότερο 1%, αν και αυτά τα δύο πράγματα είναι – με αυξανόμενο ρυθμό- το ίδιο πράγμα.
    Ε. Αλλά η κοινωνική κινητικότητα, που για τους περισσότερους μετράει, είναι σε πτώση. Πώς μπορεί αυτό να είναι αλήθεια σε λειτουργική αξιοκρατία;
    Οι μηχανισμοί της κινητικότητας και των ίσων ευκαιριών αναπόφευκτα υπονομεύεται από άνιση δύναμη και πλούτο. Θέλουμε να κάνουμε μια τακτοποιημένη διάκριση μεταξύ της ισότητας των ευκαιριών και της ισότητας των αποτελεσμάτων, αλλά στην πράξη, δεν μπορούμε. Χρησιμοποιώ το γυμνάσιο μου, Hunter College της Νέας Υόρκης, ως παράδειγμα. Είναι ένα δημόσιο σχολείο, ελεύθερο, ανοικτο σε μαθητές από όλους τους πέντε δήμους, αλλά είναι εξαιρετικά επιλεκτικό. Όταν πήγα εκεί, στη δεκαετία του 1990, έδωσα εξετάσεις για να εισαχθω στην έκτη δημοτικού. Αν έπαιρνες αρκετά υψηλή βαθμολογία εισαγόσουν, αν δεν έπαιρνες, όχι. Και αν ήσουν παιδί του δημάρχου και δεν είχες αρκετά υψηλή βαθμολογία, δεν εισαγόσουν. Αυτό είναι το είδος της εκδημοκρατισμένης υπόσχεσης για αξιοκρατία.
    ……..
    Ε. Πώς εξηγείτε αυτή τη διαφθορά και την εξαπάτηση στην κορυφή;
    Αυτό που υπονομεύει την αξιοκρατία είναι ότι ενθαρρύνει και αφηγείται μια ιστορία που δικαιολογεί την ακραία ανισότητα. Αυτός είναι ο λόγος που βλέπετε αυτές τις ακραίες πληρωμές αμοιβών στην κορυφή. Και αυτά τα ακραία κέρδη δημιουργούν τεράστιες επιρροές διαφθοράς. Και ο λόγος που μιλώ για Major League Baseball στο βιβλίο και συνδέστε το με την Enron και της Wall Street είναι ότι αν έχετε αυτό το όραμα για μια θεσμική ρύθμιση με τεράστια οφέλη για τις επιδόσεις, είναι πιο περίπλοκο από ό, τι φαίνεται να σχεδιάσει ένα σύστημα που δεν έχουν -επίσης -μεγάλες ανταμοιβές για την εξαπάτηση. Και τώρα, το μέγεθος των πληρωμών στην κορυφή είναι τόσο μεγάλο που μπορεί να προκύψει μια μεγάλη απάτη.
    Ε. Η ιδέα του να λογοδοτεί για την κακή συμπεριφορά ή κακή απόδοση φαίνεται αρκετά σημαντικό για την αξιοκρατία, σωστά; Αλλά αυτό δεν είναι πραγματικά πώς λειτουργεί.
    Υπάρχουν δύο διαφορετικοί τρόποι που μπορείτε να σκεφτείτε για την αξιοκρατία. Ο ένας είναι η ιδέα της εύρεσης των φυσικών αριστοκρατών, και ότι είναι ένα εξαιρετικά επικίνδυνο. Είναι σχεδόν σαν καλβινιστικο όραμα, ανθρώπων που είναι οι εκλεκτοί, το οι σωτήρες. Η ιδέα κρύβεται πίσω από πολλά από τα προβλήματα εδώ. Ένας άλλος είναι απλά η ιδέα της συνεχούς αξιολόγησης, όπως, ας πούμε, στον επαγγελματικό αθλητισμό. Δεν είναι όπως, ο μεγάλος(καλυτερος) θα είναι μεγάλος για πάντα. … Αυτό είναι ένα πολύ διαφορετικό μοντέλο από αυτό που εντοπίζει κάποιο κεντρικό χαρακτηριστικό του κάποιος που τους κάνει την καλύτερη λήψη αποφάσεων. Υπάρχει σύγχυση μεταξύ των δύο μοντέλων: Θέλουμε να πιστεύουμε ότι έχουμε το τελευταίο, αλλά έχουμε πραγματικά την πρώην.
    Ε. Και η άλλη πλευρά αυτής της έλλειψης λογοδοσίας επάνω στην κορυφή είναι μια υπερβολή της ευθύνης για όλους τους άλλους.
    Δικαίωμα. (ως κοινωνία)Είμαστε αδυσώπητα τιμωρητικοι στο κάτω μέρος και συγχωρoυμε αφάνταστα στην κορυφή. Βάλαμε περισσότερους ανθρώπους στη φυλακή κατά κεφαλήν από οποιοδήποτε άλλο έθνος στον κόσμο. Η δική μας αγορά εργασίας λειτουργεί υπό συνθήκες «κατ’ επιθυμίαν» απασχόλησης, σε μεγάλο βαθμό, που σημαίνει, αν έρθει σε μια μέρα και αποκαλέσεις το αφεντικό σου «μάγκα» και δεν το θέλει, κάηκες. Και στην κορυφή, εταιρική αποζημίωση έχει αποσυνδεθεί πλήρως από την απόδοση. Οπωσδηποτε θα πρέπει να υπάρξει πιο αξιοκρατική δομή ανταμοιβών σε σχέση με Διευθύνοντες Συμβούλους: Κάνετε μια μίζερη δουλειά, πρέπει να υπάρχει λογοδοσία? Κάνει μια καλή δουλειά, ανταμείβονται. Αντ ‘αυτού, το παιχνίδι είναι εντελώς στημένο. Οι Διευθύνοντες Σύμβουλοι είναι μέλη στις επιτροπές αποζημίωσης ο ένας του άλλου ». Κάνει τους ανθρώπους να αισθάνονται ότι δεν είναι για το επίπεδο, ότι μερικοί άνθρωποι έχουν μια ειδική προσφορά. Είναι το αντίθετο της αξιοκρατίας.
    Ε. Προς το τέλος του βιβλίου, γράφετε ότι «αν θέλετε αξιοκρατία, να εργάζεσαι για την ισότητα» – επειδή η ανισότητα του πλούτου είναι στη ρίζα της ανισότητας της δύναμης και των ευκαιριών. Πόσο διαφορετική θα φαινόταν η αμερικανική κοινωνία αν το κάναμε αυτό;
    Η βασική παραδοχή σε όλα αυτά είναι η ιδέα ότι υπάρχει ένα εν ανεπαρκεία, μικρό σύνολο από καλές θέσεις εργασίας και (αντίστοιχη) ικανοποιητική ζωή , και όλοι πρόκειται να αγωνιστούν γι ‘αυτές. Μια εναλλακτική λύση είναι ένα όραμα της κοινωνίας, όπου όλοι όσοι είναι πρόθυμοι να εργαστούν μπορεί να έχουν μια καλή δουλειά και μια ικανοποιητική ζωή, το οποίο είναι αυτό που θα έπρεπε να είναι (ο στόχος της κοινωνίας). Αυτό είναι πολύ ανώτερη κοινωνικό μοντέλο. Και είναι επίσης σε πλήρη αντίθεση με αυτό που έχουμε τώρα.
    http://www.rollingstone.com/politics/blogs/national-affairs/chris-hayes-on-the-twilight-of-the-elites-and-the-end-of-meritocracy-
    ΥΓ Μετά την μετάφραση αυτής της συνέντευξης, δεν ανησυχώ πλέον. Εδω και 31 έτη, κινούμαστε προς την σωστή κατεύθυνση διακομματικης αναξιοκρατίας.
    Όπως Αμερική!!!

  28. Ο/Η Αφώτιστος Φιλέλλην λέει:

    Ηρθε απο συναδελφο δεξιο με το email

    -Υπογράφουμε και διαδίδουμε

    Stop the shutdown of Public Television in Greece!

    http://www.avaaz.org/en/petition/Stop_the_shutdown_of_Public_Television_in_Greece/?aMZqFdb

    ΥΓ Το εχω ηδη προωθησει σε πολλους

  29. Ο/Η Μαύρο πρόβατο λέει:

    Μικρό, αλλά χαρακτηριστικό του τι εννοεί ο «ευρωπαϊκός εκσυγχρονισμός» του σάπιου συστήματος και οι προπαγανδιστές του καραγκιόζηδες-χατζηαβάτηδες-μορφονιοί και πασσάδες. Το υπονθυμίζει ο σημερινός Ριζοσπάστης : το 25% του «υπέρ ΕΡΤ» χαρατσιού έχει αποκοπεί, από την κυβέρνηση του υποδιοικητή Παπαδήμου ήδη, προς ενίσχυσιν του «Λειτουργού Αγοράς Ηλ. Ενέργειας», με τελικό απτό αποτέλεσμα δηλαδή την υποστήριξηη της αγοράς του… λουλουδιού (από τα πανεράκια του Ενέργκα και των άλλων μαφιόζων που απελευθερώνουν, σύμφωνα με τις διαταγές της ΕΕ, την αγορά ενέργειας στην Ελλάδα)…
    Θυμηθείτε λοιπόν, επαναλαμβάνω, να γελάσουμε με το θέμα της εισφοράς…

  30. Ο/Η nikos__alfa λέει:

    Βάλτε τον player στο σάιτ σας!😉

  31. Ο/Η nikos__alfa λέει:
  32. Ο/Η nikos__alfa λέει:

    Μερικά τσίου-τσίου με ενδιαφέρον.🙂

    wannabe bitch ‏@wannabe_bitch 47λ

    http://www.lifo.gr/now/media/29079 ‏@Anthi_Salagoudi Η τελευταία φορα που πληρωθηκα, όπως και όλοι οι εργαζόμενοι της ΕΡΤ ήταν την 1η Ιουνίου.
    Αναμεταδόθηκε από Μάλλον Ακίνδυνος
    Expand
    Μάλλον Ακίνδυνος Μάλλον Ακίνδυνος ‏@galaxyarchis 46λ

    @kihli μα το διευκρίνισα. Μόνο αν έχει ψυχολογικά και έχει ήδη κρίσεις πανικού. ;ο)
    View conversation
    Aris Chatzistefanou Aris Chatzistefanou ‏@xstefanou 49λ

    Ο Μαρινάκης στήριξε τις φήμες για πλιάτσικο. Ποιος επιχειρηματίας κάνει παρεμβολές στο σήμα της ΕΡΤ; http://info-war.gr/2013/06/%CE%BF-%CE%BC%CE%B1%CF%81%CE%B9%CE%BD%CE%AC%CE%BA%CE%B7%CF%82-%CF%84%CE%BF-%CE%BC%CE%B1%CE%BE%CE%AF%CE%BC%CE%BF%CF%85-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%B7-%CF%80%CF%81%CE%BF%CE%B2%CE%BF%CE%BA%CE%AC%CF%84%CF%83/
    Αναμεταδόθηκε από Μάλλον Ακίνδυνος
    Expand
    Μάλλον Ακίνδυνος Μάλλον Ακίνδυνος ‏@galaxyarchis 48λ

    Ο Βενιζέλος με όλο το στόμφο για να τρομάξει ένα λιοντάρι και λόγο που θα τρόμαζε μόνο χάμστερ σε κρίση πανικού.
    Expand
    Megan Lykiardopoulou Megan Lykiardopoulou ‏@MegaLykia 53λ

    Ο #samaras έβαλε τον Βενιζέλο κ τον Κουβέλη να ρίξουν την κυβέρνηση. Αυτοί όμως αντιστέκονται. #ert
    Αναμεταδόθηκε από Μάλλον Ακίνδυνος
    Expand
    Μάλλον Ακίνδυνος Μάλλον Ακίνδυνος ‏@galaxyarchis 51λ

    Το σωστό ερώτημα είναι αν πληρωνόταν όλους τους μήνες που ΔΕΝ έκανε εκπομπή; @KostasKostaras @Anthi_Salagoudi
    View conversation
    Μάλλον Ακίνδυνος Μάλλον Ακίνδυνος ‏@galaxyarchis 53λ

    Οικογενειακός κι ο δικηγόρος που θα αναλάβει; «@Anthi_Salagoudi Όπου δεν πιπτει λόγος, πιπτει ο νόμος»
    View conversation
    Μάλλον Ακίνδυνος Μάλλον Ακίνδυνος ‏@galaxyarchis 56λ

    Να μαντέψω ότι τις παρεμβολές τις κάνει ο Αλαφούζος; Ο πιο γνωστός ΤΡΑΜΠΟΥΚΟΣ των συχνοτήτων. Ή είναι σα να κλέβω εκκλησία;
    Expand
    Μάλλον Ακίνδυνος Μάλλον Ακίνδυνος ‏@galaxyarchis 1ω

    @Antidrasex Δεν θα τα χαλάσουμε στις λεπτομέρειες.🙂 @konservokouti @Contrabbando
    View conversation
    Μάλλον Ακίνδυνος Μάλλον Ακίνδυνος ‏@galaxyarchis 1ω

    @Vananiadis @tovytio δεν πρέπει να έχει κυκλοφορήσει ακόμη.
    View conversation
    Μάλλον Ακίνδυνος Μάλλον Ακίνδυνος ‏@galaxyarchis 1ω

    Ο Στουρνάρας πατάει στην χρήση εμπορικού σήματος για να φιμώσει την ΕΡΤ. Βάλτε ένα ξερό ΕΡΤ με arial να ξεμπερδεύετε με το βλάκα @ErtSocial
    Expand
    Μάλλον Ακίνδυνος Μάλλον Ακίνδυνος ‏@galaxyarchis 1ω

    Άμα θέλετε να δείξετε αλληλεγγύη φέρτε κανένα λουκάνικο σε τάπερ Αγ. Παρασκευή κι αφήστε τις μεγαλοστομίες :Ρ @konservokouti @Contrabbando
    View conversation
    Μάλλον Ακίνδυνος Μάλλον Ακίνδυνος ‏@galaxyarchis 1ω

    Φιλελεπιχείρημα «Αφού έβριζες πριν την ΕΡΤ, γιατί βρίζεις κ τώρα που την έκλεισαν;». Όταν ο μανιχαϊσμός συνάντησε την εγκεφαλική παράλυση
    Expand
    Μάλλον Ακίνδυνος Μάλλον Ακίνδυνος ‏@galaxyarchis 1ω

    @athinatess https://twitter.com/galaxyarchis/status/345115166922387456 … Σχωρεμένη :Ρ
    View tweet
    delirium delirium ‏@csyllas 2ω

    Πανοραμική εικόνα της συγκέντρωσης έξω από την #ert (φωτό απέναντι από το κτίριο της ΕΡΤ) pic.twitter.com/WahFCoJ19i via @northaura #rbnews
    Αναμεταδόθηκε από Μάλλον Ακίνδυνος

  33. Ο/Η Αφώτιστος Φιλέλλην λέει:

    nikos__alfa

    Τι θυμηθηκα τωρα, Μπουκτσιν και αλλα ωραια. Ανατρεχω στο the nation αριστερο μπλογκ του παλαιοτερου συνεχως εκδιδομενου περιοδικου των ΗΠΑ (για να μαθαινουν τα…παιδια)
    http://en.wikipedia.org/wiki/The_Nation

    «Maria Margaronis

    RSS Feed
    Politics and culture, news and views from Europe.
    Killing the Messenger: Greek Government Shuts Down the State Broadcaster
    Maria Margaronis on June 11, 2013 – 7:27 PM ET

    “We’re on air, the last little bit of air that’s left for us to breathe. We’re staying here all night, and beyond that, as long as it takes…”

    I’m watching an overloaded Internet feed from ERT, the Greek state broadcaster, which has been shut down by the Greek government tonight, laying off all its 2,700 workers, on six hours’s notice, with no discussion and no vote in parliament. One by one, the transmitters around the country are being turned off. Journalists and production staff are occupying the broadcaster’s Athens headquarters; the network’s musicians are playing protest songs in the courtyard. Many thousands of protesters are gathering outside; so are busloads of riot police. @amaenad tweets, “Everyone in #Greece has been watching #Occupygezi. And PM Samaras just gave them a spark. He was always as stupid as he was arrogant. #ERT”…..»

    Read more: Maria Margaronis | The Nation http://www.thenation.com/blogs/maria-margaronis#ixzz2W6B2Yx00

  34. Ο/Η Left G700 λέει:

    Αν εμείς είμαστε τα »παιδιά», να ενημερώσουμε πάντα αρμόδιο πως, όταν εμείς διαβάζαμε το The Nation και τη Μαργαρώνη, εκείνος ακόμα διάβαζε την Athens Voice και τον Γεωργελέ κουρελέ!🙂

  35. Ο/Η Αφώτιστος Φιλέλλην λέει:

    Οταν εβρεχε μυαλο κραταγατε ….ανοικτες τις ομπρελλες σας. 70’ς

  36. Ο/Η Δύστροπη Πραγματικότητα λέει:

    Ο Bravissimo Κεδικουγλεόνε σε δράση

  37. Ο/Η Αφώτιστος Φιλέλλην λέει:

    1. Σίμος Β. Κεδίκογλου
    Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια

    Ο Σίμος Κεδίκογλου (14 Νοεμβρίου 1963) είναι Έλληνας δημοσιογράφος και πολιτικός.
    Πίνακας περιεχομένων ……

    Πρώτα χρόνια και δημοσιογραφία[Επεξεργασία]
    Γεννήθηκε στην Αθήνα και είναι γιος του Βασίλη Κεδίκογλου, βουλευτή και πρώην υπουργού του Πανελληνίου Σοσιαλιστικού Κινήματος (ΠΑΣΟΚ). Πρώτος εξάδελφός του είναι ο βουλευτής Ευβοίας του ΠΑΣΟΚ, Σίμος Κεδίκογλου. Σπούδασε Χημικός Μηχανικός στο Πετροχημικό Ινστιτούτο Γκούπκινα της Μόσχας. Ο Σίμος Κεδίκογλου έχει αρθρογραφήσει ως πολιτικός συντάκτης και έχει κάνει εκπομπές με διεθνή θέματα. Ακόμα έχει παρουσιάσει τηλεοπτικές και ραδιοφωνικές εκπομπές σε ιδιωτικούς και δημόσιους σταθμούς.
    Τον Ιούνιο του 2013, μετά την ανακοίνωση για το ξαφνικό κλείσιμο της ΕΡΤ, η ΕΣΗΕΑ κάλεσε τον Σ. Κεδίκογλου να παραδώσει την δημοσιογραφική του ταυτότητα και να παραιτηθεί από μέλος της ΕΣΗΕΑ, άλλως το Δ.Σ. θα προχωρήσει στη διαδικασία διαγραφής του από το Σωματείο.[1]
    Πολιτική πορεία[Επεξεργασία]
    Έχει χρηματίσει το 2004, Αναπληρωτής Τομεάρχης Άμυνας της Νέας Δημοκρατίας (ΝΔ), Τομεάρχης Ανάπτυξης της Νέας Δημοκρατίας από το 2008 έως το 2009 και από το 2011, Υπεύθυνος Τομέα Μέσω Μαζικής Ενημέρωσης του κόμματος. Από το 2004 εκλέγεται βουλευτής με το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας στην εκλογική περιφέρεια Εύβοιας.
    Από τις 5 Ιουλίου 2012, συμμετέχει στην Κυβέρνηση Αντώνη Σαμαρά, ως Υφυπουργός στον Πρωθυπουργό. Παράλληλα του έχουν ανατεθεί και τα καθήκοντα του κυβερνητικού εκπροσώπου.

    2. Αναζητηση μηχανικων στην ιστοσελιδα ΤΕΕ.

    Α/Α Αρ.Μητρώου Επώνυμο Ονομα
    1 106611 ΚΕΔΙΚΟΓΛΟΥ ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗ
    2 5895 ΚΕΔΙΚΟΓΛΟΥ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ
    3 61174 ΚΕΔΙΚΟΓΛΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΣ
    4 29546 ΚΕΔΙΚΟΓΛΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΣ
    5 10639 ΚΕΔΙΚΟΓΛΟΥ ΗΛΙΑΣ-ΓΕΩΡΓΙΟΣ
    6 17119 ΚΕΔΙΚΟΓΛΟΥ ΜΙΧΑΗΛ

    ΟΕΔ

  38. Ο/Η Κώστας.Κ λέει:

    Ισως το παρακάτω κείμενο βοηθήσει την εδώ συζήτηση.
    Δέκα φράσεις του Σιμου Κεδίκογλου – 10 ψεματα για την ΕΡΤ
    1. Ο Σ. Κεδίκογλου είπε ότι «δεν υπάρχουν περιθώρια ανοχής για «ιερές αγελάδες» […] Δεν μπορούμε να ανεχόμαστε θυλάκους αδιαφάνειας και δημόσιας σπατάλης. Η ΕΡΤ είναι μια χαρακτηριστική περίπτωση μοναδικής αδιαφάνειας και απίστευτης σπατάλης».
    Η ΕΡΤ δεν είναι «ιερή αγελάδα». Το Μάιο το υπουργείο Οικονομικών παραδέχθηκε ότι η ΕΡΤ έχει πλεόνασμα 40,97 εκατ. ευρώ και συνεισφέρει με το 50% των εσόδων της ή 129 εκ. ευρώ στο χρέος. Οι εργαζόμενοι έχουν υποστεί όλες τις μειώσεις των υπολοίπων εργαζομένων στις ΔΕΚΟ καθώς μετά το 2010 και η ΕΡΤ εντάχθηκε στις ΔΕΚΟ.

    2. Για «την ΕΡΤ οι πολίτες πληρώνουν χαράτσι με τους λογαριασμούς ηλεκτρικού: γύρω στα 300 εκ. ευρώ τον χρόνο!».
    Το «χαράτσι για την ΕΡΤ είναι μόλις 4,25 ευρώ το μήνα! Από αυτά τα χρήματα το 25% πάει για την ΛΑΓΗΕ [Λειτουργό Αγοράς Ηλεκτρικής Ενέργειας]. Δηλαδή στην ουσία από τα 300 εκ. τα 75 εκ. εκατ. πηγαίνουν στον Λειτουργό Αγοράς Ηλεκτρικής Ενέργειας (ΛΑΓΗΕ), άλλα 40 εκατ. στο υπουργείο Οικονομικών υπέρ του βασικού μετόχου, ενώ πηγαίνει και διψήφιος αριθμός εκατομμυρίων στον ΦΠΑ. Και η νέα τηλεόραση, όμως, που θα ιδρύσει η συγκυβέρνησης προβλέπει [άρθρο 6 του νόμου που κατέθεσαν] ότι θα έχει «έσοδα από ανταποδοτικό τέλος, ως αντιστάθμισμα για την εκπλήρωση του στόχου της δημόσιας υπηρεσίας».

    3. «Έχει τριπλάσιο έως επταπλάσιο κόστος από άλλους τηλεοπτικούς σταθμούς και τετραπλάσιο έως εξαπλάσιο προσωπικό για πολύ μικρή τηλεθέαση: σχεδόν τη μισή και για τα τρία δημόσια κανάλια μαζί από όση ένα μέσο εμπορικό κανάλι».
    Το κόστος της ΕΡΤ αφορούσε συνολικά 2.907 εργαζομένους, τρία πανελλαδικής εμβέλειας κανάλια, δύο δορυφορικά, πέντε κεντρικούς ραδιοσταθμούς, 19 περιφερειακούς, 35 σταθμούς εκπομπής. Παράλληλα είχε και τα Μουσικά Σύνολα. Να σημειωθεί ότι κάλυπτε όλες τις εκδηλώσεις του Προέδρου της Δημοκρατίας, του πρωθυπουργού και όλων των κομμάτων σε Ελλάδα και εξωτερικό δίνοντας «δωρεάν» την εικόνα [το γνωστό pool].
    Όσον αφορά την τηλεθέαση μόνο η ΝΕΤ είχε τον περασμένο Ιούνιο 9,5% και είχε βγει πρώτη, μαζί με το Mega, στην ενημέρωση για τις εκλογές. Μέσα σε ένα χρόνο και μετά την απαξίωση από την συγκυβέρνηση κατρακύλησε στο 4,5%. Και πάλι η τηλεθέαση της ΕΡΤ θα πρέπει να υπολογίζεται αθροιστικά και για τα τρία κανάλια [ΕΤ-1, ΝΕΤ και ΕΤ-3].

    4. Έχει τεράστια περιουσία, η οποία παραμένει αδρανής, αν δεν λεηλατείται υπέρ του ανταγωνισμού.
    Δεν είναι ευθύνη των εργαζομένων να «εκμεταλλευτούν» την περιουσία της ΕΡΤ –κυρίως κτήρια. Όσο για το αρχείο της ΕΡΤ, για το οποίο ενδιαφέρονται όψιμα, επί των ημερών στελεχών της ΝΔ και του ΠαΣοΚ, που διαχειρίστηκαν τόσα χρόνια την ΕΡΤ, έγινε «φύλο και φτερό». Είναι γνωστό ότι βίντεο ιστορικών σίριαλ και εκπομπών χρησιμοποιήθηκαν για να «γραφτούν» ποδοσφαιρικοί αγώνες. Το αρχείο είναι ήδη ημικατεστραμμένο, ενώ, όπως γράφουν τα Νέα, «στέλεχος προηγούμενης διοίκησης είχε παραδώσει με μίσθωμα 15.000 ευρώ το πολύτιμο αθλητικό αρχείο».

    5. Έχει καθεστώς αδιαφάνειας στη διαχείρισή της: Μιλάμε για μια εταιρεία με έξι λογιστήρια που δεν επικοινωνούν μεταξύ τους.
    Και για να τα ενοποιήσει έπρεπε να κλείσει η ΕΡΤ; Ποιος εμπόδισε την σημερινή κυβέρνηση, όπως και τις προηγούμενες να τα ενοποιήσουν;

    6. Καθεστώς αδιαφάνειας στη διαχείριση των συμβάσεων, καθεστώς ακόμη μεγαλύτερης αδιαφάνειας στη διαχείριση του υλικού, το οποίο δεν έχει απογραφεί εδώ και… οκτώ χρόνια.
    Κατ’ αρχήν αν υπάρχει αδιαφάνεια πρέπει να πάνε στον εισαγγελέα τα στοιχεία. Και θα πρέπει αυτεπάγγελτα ο εισαγγελέας να καλέσει τον κ. Κεδίκογλου να προσκομίσει τα σχετικά στοιχεία. Και, βέβαια, ο κ. Κεδίκογλου μπορεί να ρωτήσει τους συνοδοιπόρους του σε ΝΔ και ΠαΣοΚ γιατί δεν έκαναν απογραφή…

    7. Προνόμια για τους εργαζομένους, που χρεώνουν τεράστιο αριθμό υπερωριών.
    Οι υπερωρίες και τα εκτός έδρας εκτιμώνται σε 8 εκ. τον χρόνο και «χρησιμοποιούνται» κυρίως για κάλυψη εκδηλώσεων του πολιτικού συστήματος. Ο μέσος μηνιαίος μισθός στην ΕΡΤ είναι 2.840 ευρώ μεικτά [92 εκ. για μισθοδοσία στον προϋπολογισμό, διά 12 μήνες και διά 2.656 εργαζόμενους. Συνολικά είναι 2.907 οι εργαζόμενοι αν υπολογιστούν και οι των ειδικών θέσεων, σύμβουλοι, κ.λπ.]. Ενδεικτικά: παρουσιάστρια ειδήσεων «ειδικής θέσης» εισπράττει καθαρά 2.152 ευρώ τον μήνα και σκηνοθέτης με υπηρεσία από το 1998, μονιμοποιημένος το 2006, αμείβεται με 1.050 ευρώ. Μόνο ετησίως δαπανώνται 1,4 εκ. ευρώ μόνο για τους μισθούς 11 ειδικών συμβούλων και 16 ατόμων «ειδικών θέσεων».

    8. Για να μην αναφερθούμε στα τεράστια ποσά τα οποία μοιράζει σε ιδιωτικές παραγωγές, τις οποίες θα μπορούσε να κάνει με πολύ λιγότερα χρησιμοποιώντας τα δικά της μέσα, τα οποία έχει πληρώσει ακριβά ο φορολογούμενος.
    Τις εξωτερικές παραγωγές δεν τις αποφασίζουν οι εργαζόμενοι στην ΕΡΤ, αλλά η διοίκηση, δηλαδή οι εντεταλμένοι της εκάστοτε κυβέρνησης, δηλαδή αυτοί που τώρα την κλείνουν. Μάλιστα οι δημοσιογράφοι της ΕΡΤ είχαν καταγγείλει πρόσφατα ότι εκπομπές που χρησιμοποιούσαν στούντιο, εξοπλισμό και έμψυχο δυναμικό της ΕΡΤ, βαφτίστηκαν «μεικτές» παραγωγές και τα χρήματα κατέληγαν σε εξωτερικές εταιρείες παραγωγής. Η διοίκηση είχε δώσει και «προίκα», ως κονδύλι προετοιμασίας, την πρώτη εκπομπή με 27.000 ευρώ.

    9. Συντηρεί περιοδικό χωρίς αναγνώστες.
    Η «Ραδιοτηλεόραση», με 15 εργαζομένους, είχε τα τελευταία χρόνια εβδομαδιαία κυκλοφορία 11.000-13.000 αντιτύπων. Κλείνεις το περιοδικό αν δεν «πουλάει», δεν κλείνεις την ΕΡΤ.

    10. Η ΕΡΤ έχει εξελιχθεί σε ένα σκάνδαλο που το βλέπουν καθημερινά όλοι, αλλά δεν τόλμησε να το αγγίξει κανείς. Αυτά όλα τελειώνουν. Η κυβέρνηση αποφάσισε να κλείσει την ΕΡΤ. Το προσωπικό της θα αποζημιωθεί κανονικά.
    Από τον περασμένο Νοέμβριο οφείλονται δεδουλευμένες υπερωρίες, νυχτερινά και εξαιρέσιμες και 10.000 ρεπό στους εργαζομένους.

    Αναρτήθηκε από Freshlamb στις 2:46 μ.μ.
    Χαιρετισμούς σε όλη την παπσοπαρέα.

  39. Ο/Η Μαύρο πρόβατο λέει:

    Άψογος. Χαιρετίζω το κουράγιο και την ψυχραιμία των συντακτών. Εκτός από τα αδιαμφισβήτητα φάκτουαλ, είναι προφανές οτι και η «υπαρκτή» ΕΡΤ απείχε πόρρω από το δημόσιο ΜΜΕ που θα είχε ανάγκη ο ελληνικός λαός – όπως άλλωστε η οποιαδήποτε κρατική υπηρεσία. Όμως εδώ η εναλλακτική είναι απλώς, ακόμα μεγαλύτερη βαρβαρότητα. Δεν θα πάρουμε, και το στοίχημα είναι να ξυπνήσουν οι υποχρεωτικά κινητοποιημένοι της ΕΡΤ. Η επίθεση είναι σε όλους και από την ίδια πηγή, και αν γινόταν το πάθημα μάθημα σε αυτόν τον νευραλγικό χώρο, το κέρδος θα ήταν πολλαπλό, για όλους μας.

  40. Ο/Η nikos__alfa λέει:

    Γεια σου Κωστάρα Κ. !🙂

    Πολύ χρήσιμη η σύνοψη για τους κακόπιστους που είναι έτοιμοι να θυσιάσουν τα πάντα για να μονοπωλήσουν την ενημέρωση τα χρεοκοπημένα κανάλια των εθνικών εργολάβων!😉
    Όπως έγραψα και στην Καλύβα δυστυχώς κανείς δεν σκέφτεται ότι εάν προασπιζόμαστε το δικαίωμα του δημοσιογράφου να έχει ανεξάρτητη άποψη, έστω και στην ΕΡΤ των παρεμβάσεων, όπου όμως υπάρχει εκ των πραγμάτων κάποιος δημόσιος έλεγχος, τα πράγματα είναι πολύ καλύτερα από τα ιδιωτικά μέσα όπου ένα κόμμα να ξεφύγει εκτός γραμμής του καναλάρχη ο δημοσιογράφος παίρνει με χίλια τον δρόμο για το …παράθυρο!:mrgreen:
    Αδήριτη ανάγκη όμως είναι να μετασχηματισθεί η ΕΡΤ σε μια κοινωνική τηλεόραση από «δημόσια» που είναι και γι αυτό όσοι ενδιαφέρονται έχουν υποχρέωση να παρουσιάσουν χθες μια ολοκληρωμένη πρόταση που να προωθεί τα ζητήματα του κοινωνικού ελέγχου, της δημόσιας λογοδοσίας, της οικονομικής αποτελεσματικότητας, της σχετικής ανεξαρτησίας από κυβερνήσεις και κόμματα, του εκσυγχρονισμού και της δυνατότητας αμφίδρομης επικοινωνίας με το κοινό της, το άνοιγμα σε αγορές του εξωτερικού, της δυνατότητας για δική της παραγωγή, της αξιοποίησης της περιουσίας της για τη δική της ανάπτυξη, της εμπέδωσης κανόνων αξιοκρατίας και πολλά – πολλά ακόμη που χρειάζεται να γίνουν επειγόντως.😉

  41. Ο/Η nikos__alfa λέει:

    Γεια σου Μαυροπρόβατε. Δεν σε είχα δει πριν.🙂
    Να συμπληρώσω ότι για να γίνει οτιδήποτε σε ένα δρόμο θετικών αλλαγών με συγκεκριμένα χρονοδιαγράμματα υπάρχει μια βασική προυπόθεση.
    Η ΕΡΤ να είναι ανοικτή και να λειτουργεί!😉

  42. Ο/Η papoylis λέει:

    Γειά σας φίλτατοι με την ωραία συζήτηση που αναπτύξατε εδώ… να χαιρετήσω ιδιαίτερα τον αγαπητό Κώστα Κ. που είχε καιρό να φανεί στο φτωχικό μου🙂

    Ήμουν σήμερα στην ΕΡΤ. Μπήκα και στο κτίριο για να διαπιστώσω ιδίοις όμμασιν το …πλιάτσικο που καταγγέλει από το χαμαιτυπείο του ο αχυράνθρωπος του δρακουμέλ. Μπορώ να σα διαβεβαιώσω ότι δεν έχει μείνει ούτε καρέκλα και ότι οι εικόνες που σας δείχνουν με στούντιο γεμάτα εξοπλισμό , γραφεία , κονσόλες , κάμερες κτλ είναι γυρισμένες εδώ και βδομάδες έτσι ώστε να ξεγελάσουν τον άξιο υπουργό και νυν θεματοφύλακα της δημόσιας περιουσίας ( αν και όχι της Εμπορικής τράπεζας🙂 ) . Έξω δεν υπάρχει ούτε ψυχή , ενώ μέσα στο κτίριο συνεχίζεται το άρμεγμα της ιερής αγελάδας Η ανθή δεν πληρώθηκε για τον Ιούνη και είμαι συντετριμμένος.

    Έμαθα πολλά από φίλους που εργάζονταν εκεί και έχετε όλοι χαιρετίσματα από τον αγαπητό μου Χρήστο Κ. που έφερε ο ίδιος από το σπίτι του εκεί ρόπαλα και μάσκες ώστε να διευκολύνεται το πλιάτσικο.

    Ελπίζω αύριο να πούμε περισσότερα ….🙂

    Τώρα ακούω το Μητσάρα και θα σας αφήσω για απόψε….

  43. Ο/Η Κώστας.Κ λέει:

    Καλημέρα Παπούλη, Νίκο, Μαυροπρόβατε και λοιποί φίλοι.
    http://www.tanea.gr/news/greece/article/5023683/spiegel-giati-den-kanoyn-ta-germanika-kanalia-zdf-kai-ard-gia-protypa-ths-ert/
    Η ΕΡΤ σίγουρα χρειάζεται αλλαγές όπως σωστά τις προσδιορίσατε. Όμως ακόμη κι από καθαρά αστική οπτική εξυγίανσης η μεθοδολογία που ακολουθήθηκε ήταν απαράδεκτη κι αποκαλύπτει άλλα κίνητρα (ικανοποίηση τρόικας σχετικά με απολύσεις και ιδιωτικών καναλιών, χωρίς να αναφέρουμε τα πολιτικά κίνητρα που τώρα γίνονται μπούμεραγκ σε βάρος της τρικομματικής).
    Όφειλε να υπάρχει και να παρουσιασθεί για να συζητηθεί ένα επιχειρηματικό σχέδιο εξυγίανσης.
    Αντ’ αυτού όλες οι συμβάσεις της (βλ αθλητικούς αγώνες ποδοσφαίρου και μπάσκετ) περιουσιακά στοιχεία είναι κι αυτές) παραχωρήθηκαν στους ιδιώτες καναλάρχες την προηγουμένη του κλεισίματος της.
    Δεν επιτρεπόταν το κλείσιμο της ΕΡΤ γιατί το σχετικό άρθρο του 2011 αναφέρει ρητά πως μόνον όσες ΔΕΚΟ ζημιώνουν τον Προϋπολογισμό μπορεί και να κλείσουν, όμως η ΕΡΤ είναι κερδοφόρος ΑΕ.
    http://static.diavgeia.gov.gr/doc/Β49Θ46ΨΧ9Υ-2ΔΠ
    Τέλος, παρά τα προβλήματα της ήταν μία μικρή όαση από ποιοτική άποψη μπροστά στο χάος των ιδιωτικών καναλιών.

  44. Ο/Η Κώστας.Κ λέει:

    Συγγνώμη, για το άρθρο 66 του Ν.4002/18-8-11 (δες σ. 7 του λινκ Διαύγεια) και για την κερδοφορία (δες σ. 29 του ιδίου).

  45. Ο/Η papoylis λέει:

    Καλημέρα Κώστα 🙂

  46. Ο/Η Pepermint λέει:

    »Pep
    όταν παίρνεις τον ΟΠΑΠ στο 1/3 της αξίας του, τη χρυσοτόκο όρνιθα, χρειάζεται να επεκταθώ και σε άλλα από το …μενού του τσιμπουσίου;»

    Δεν διαφωνεί κανείς Νικάλφα. Σαφώς.
    Το θέμα όμως είναι φίλε μου..ότι και στο Χ 10 της αξίας του να τον πούλαγε, εσύ πάλι θα φωνασκούσες απλά χωρίς »εμφανή και απτό» λόγο….οπότε και θα αναγκαζόσουν να πεις ότι το κάνεις αμιγώς για ιδεολογικούς λόγους.

  47. Ο/Η Pepermint λέει:

    Παπς

    Δεν είναι απλά ξεφτίλα η Αλβιόνα (όχι οι Κέλτες, οι Βρεττόνοι, οι Ουαλλοί και οι Σκώτοι) και οι σάξωνές της, είναι εκ των μεγαλυτέρων βόρθων του πλανήτη, πίσω από τα μεγαλύτερα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας και για ένα αιώνα και της πατρίδας μας (κάποτε πιό αναλυτικά αν θες συζητάμε για το πως βρισκόντουσαν πίσω από κάθε event που διαιρούσε τον κόσμο).

    Ξέρεις πολύ καλά ότι συμφωνώ 100% για τις 3 αιτίες και τα απότοκα….της Ψωροκώσταινας (αλήθεια ξέρεις τι ηρωική γυναίκα ήταν η πρόσφυγας Ψωροκώσταινα ?, τσεκ επί Καποδίστρια τα σχετικά έχει ενδιαφέρον), αλλά δεν βάζεις μέσα και τα κρυφά θεμέλια του όλου συστήματος. Δηλαδή την αριστερά, την »επαναστατικότητά» της και το μάντρωμα των νοικοκυραίων ελέω αυτής. Στο όλον δηλαδή παίζουν όλοι τον ρόλο των δεκανικίων, σήμερα πολυ πιό φανερά μιάς και η παλαιά αριστερά ως ΚΚΕ δεν τρομάζει κανέναν. Για αυτό φτιάξανε το μεντρανό χέρι-χέρι με τους μπάχαλους.

    Ξέρεις πολύ καλά, ότι δεν είμαι καθόλου φειδωλός στα μπινελίκια στις όποιες ηγεσίες της νουδούλας και κάθε δεξιού αποκόμματος…παλιά και τώρα και αύριο. Αυτό όμως δεν απαλλάσσει την οπτική από την ουσία της και την πραγματικότητα που περιγράφει, διότι όπως προείπα εντάσσεται σε ένα κουραστικό παίχνιον ομοιόστασης στο οποίο η αριστερά ήταν ο καλύτερος υποστηρικτής της (υπό τις ευλογίες της ινγκλετέρας) για δεκαετίες. Σε αυτό το παίχνιον στηρίχθηκε και η μεταπολίτευση και σε αυτό το πλαίσιον προσπαθούν κάποιοι να την κάνουν να συνεχίσει.

    Δεν γίνεται όμως. Προσωπικώς πιστεύω ότι η καμπή έγινε και πάμε για αλλού. Αλλά θα πάρει δεκαετίες η εγκαθίδρυση. Το αν υπάρχει κακές προθέσεις πίσω από το όλον ή καλές θα δείξει και δη σύντομα. Σου είπα δεν είναι πρόβατα οι δεξιοί ψηφοφόροι, ούτε οι εχέφρονες μη δεξιοί ψηφοφόροι για να μη καταλαβαίνουν πότε γίνεται κάτι για το θεαθήναι και πότε για να αντιμετωπιστεί ριζικά ένα πρόβλημα (μιλάω και για το κλείσιμο του παραμάγαζου, αλλά και για τις επαγγελματικές κλάψες).

    Το πρόβλημά μου δεν είναι όμως αυτό αλλά ότι κάθε προσπάθεια ξεριζώματος των ζιζανίων και των σαπροφύτων προσκρούει στον επαγγελματικό φράκτη ο οποίος επιτέλους πρέπει να σπάσει ή εν πάση περιπτώση να λειτουγεί όταν πρέπει και όπως πρέπει, τουτέστιν όχι διχαστικά. Η εξουσία και η αντιεξουσία είναι βαρετές και προβλέψιμες. Σε κάθε περίπτωση όμως υπάρχει η δυναμική της κόσμησης του κόσμου.

    Φυσικά και κάθε καθεστώς…θυσιάζει τα αναχώματα, προκειμένου η καρδιά του να μείνει ανέπαφη. Τα περιγράφει καλά ο Ομηρος στα Τρωικά. Οι Ελληνες πάντα είχαν αυτό το πρόβλημα…βλέπανε τα τοίχη και ουχί την καρδιά της Τροίας.

    …για αυτό και πάντα διαφεύγει ο Αινείας, χτίζοντας μιά νέα Τροία με καλύτερη οχυρωματική γνώση.

    Εάν…σε μιά μελλοντική πτώση…εξολοθρευθεί ο Αινείας, τότε ναι…μπορούμε να μιλούμε για κβαντικό άλμα.

  48. Ο/Η Pepermint λέει:

    Παπς άμα έχεις χρόνο, τσεκ κάτι κειμενάκια στο θρεντάκιον περι ακροδεξιάς ομάδας Σαμαρά κάπου εδώ κοντά

    τροφή για συζήτηση, θα το ήθελα πολύ

  49. Ο/Η Αφώτιστος Φιλέλλην λέει:

    4:49
    Ιω. Τσουκαλάς: Η ευθανασία ως θεραπευτική μέθοδος
    Eπικριτικός έναντι της απόφασης της κυβέρνησης να κλείσει την ΕΡΤ εμφανίζεται ο ευρωβουλευτής της Ν.Δ. Ιωάννης Τσουκαλάς σε δήλωση που ανήρτησε στην ιστοσελίδα του.
    «Κανένας σκοπός δεν αγιάζει τα μέσα, ιδίως όταν ως θεραπεία νοείται η ευθανασία και το πεδίο εφαρμογής η δημόσια ενημέρωση και το δημόσιο συμφέρον», αναφέρει χαρακτηριστικά.
    Ακολουθεί η πλήρης δήλωση:
    Έντρομος ακροώμαι την αποκρουστική σιγή που επιβλήθηκε στα δημόσια ραδιοτηλεοπτικά μέσα ενημέρωσης, υπό τον εκκωφαντικό θόρυβο των υπερχρεωμένων, διαπλεκόμενων, χωρίς άδεια λειτουργούντων ιδιωτικών αντίστοιχων μέσων του συστήματος, σε χώρα ημιαναίσθητης ή και επιληπτικά λειτουργούσας δημοκρατίας.
    Ολίγο με παρηγορεί η εξαγγελία ίδρυσης νέου φορέα, γιατί ξέρω τι εννοούν, δεν γνωρίζω πότε, και πώς θα λειτουργήσει.
    Γνωρίζω επίσης, ότι κανένας σκοπός δεν αγιάζει τα μέσα, ιδίως όταν ως θεραπεία νοείται η ευθανασία και το πεδίο εφαρμογής η δημόσια ενημέρωση και το δημόσιο συμφέρον.
    Στην πολιτική, οι συμβολισμοί λόγων και πράξεων συχνά υπερβαίνουν σε συνέπειες, όσα οι ενεργουντες νόμισαν πως θα πετύχουν, με τους σχεδιασμούς τους.
    Νόσον έτλα η Ελλάς, Νόσον
    – See more at: http://www.thepressproject.gr/live/44219/Louketo-stin-ERT#sthash.xpisbO4P.dpuf
    http://www.thepressproject.gr/live/44219/Louketo-stin-ERT

    ΥΓ Και ο καθηγητης μου Δημητρης Νιανιας τα ιδα θα εγραφε, αν ηταν ευρωβουλευτης!!!

  50. Ο/Η Αφώτιστος Φιλέλλην λέει:

    Ψαχνοντας για τον καθηγητη μου Δημητρη Νιανια, ας δουμε γιατι ειμαστε λιγο κολλημενοι στο παρελθον. Γιατι οχι 49 χρόνια πρίν οπως γραφει η εφημεριδα (περι Γιουγκοσλαβιας, Βουλγάρου κατασκόπου , οτι απο την … ΕΡΕ διωρίσθη γενικός γραμματεύς του υπουργείου Παιδείας και ανέλαβε τα καθήκοντά του ο κ. Δ. Νιάνιας και οχι απο την ΝΔ ο «πολυ-σπουδασμενος Σιμος Κεδικογλου» .(κοπιραιτ νικαλφα))
    αλλα μολις 24 χρόνια πρίν, πολλων τα ονειρα κατερευσαν.

    49 χρόνια πρίν…21.VIII.1963
    Επιλογή: Μιχαλης Ν. Κατσιγερας

    Ο ΚΡΟΥΣΤΣΕΦ ΣΤΗΝ ΓΙΟΥΓΚΟΣΛΑΒΙΑ: Ο Ρώσος πρωθυπουργός κ. Νικήτα Κρούστσεφ έφθασε σήμερον […] εις Γιουγκοσλαβίαν δι’ επίσκεψιν διαρκείας 15 ημερών, κατά την διάρκειαν των οποίων αναμένεται, ότι θα διεξαγάγη σημαντικάς συνομιλίας πολιτικής και οικονομικής φύσεως με τον Γιουγκοσλάβον πρόεδρον, στρατάρχην Τίτο. Κατά τους ενταύθα εγκύρους παρατηρητάς πιστεύεται, ότι αι συνομιλίαι Κρούστσεφ – Τίτο θα περιστραφούν κυρίως εις το μέλλον του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος υπό το φως της σινοσοβιετικής ιδεολογικής διενέξεως, η οποία οσημέραι επιδεινούται. Προστίθεται ότι ο Ρώσος ηγέτης θα προσπαθήση να επαναφέρη την Γιουγκοσλαβίαν εις το σοσιαλιστικόν στρατόπεδον ή τουλάχιστον να επιτύχη στενωτέραν συνεργασίαν μεταξύ Ρωσίας και Γιουγκοσλαβίας εις τον διεθνή τομέα εν όψει της προσεχούς συνόδου της Γενικής Συνελεύσεως του ΟΗΕ.

    ΑΝΤΑΛΛΑΓΗ ΚΑΤΑΣΚΟΠΟΥ: Εγνώσθη χθες ότι εις τα ελληνοβουλγαρικά σύνορα επραγματοποιήθη η ανταλλαγή του Βουλγάρου κατασκόπου Ιβάν Πετρώφ Νταίκλωφ με τον Ελληνα νεωκόρον της εν Σοφία ελληνικής εκκλησίας Νικόλαον Κοσμόγλου. Ο Πετρώφ Νταίκλωφ είχε καταδικασθή προ τριετίας εις θάνατον διά κατασκοπείαν από ελληνικόν στρατοδικείον και ο Κοσμόγλου το 1961 από βουλγαρικόν δικαστήριον.

    ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΝΙΑΝΙΑΣ: Διά βασιλικού διατάγματος διωρίσθη ως γενικός γραμματεύς του υπουργείου Παιδείας και ανέλαβε τα καθήκοντά του ο κ. Δ. Νιάνιας.

    ΕΠΙΦΥΛΛΙΣ: «Σοφοκλέους: «Φιλοκτήτης». Ανθρωπιστική ερμηνεία από

    τον κ. Κ. Βουρβέρην». Υπό του κ. Β. Α. Σπανοπούλου.

    Hμερομηνία : 21/8/12
    Copyright: http://www.kathimerini.gr

  51. Ο/Η Αφώτιστος Φιλέλλην λέει:

    Φωνες απο το παρελθον και το αρκετα μακρινο παρελθον

    Ανώνυμος είπε…
    ΑΠ. ΑΠΟΣΤΟΛΟΠΟΥΛΟΣ: Εργάστηκα στην ΕΡΤ σχεδόν τρεις δεκαετίες. Περιορίζομαι σε μερικές παρατηρήσεις:
    1)Αν η ΕΡΤ χρειάζεται καλούς δημοσιογράφους, τεχνικούς κλπ δεν μπορεί να τους έχει με αμοιβές πολύ διαφορετικές από τις τρέχουσες αμοιβές «της πιάτσας», όπως ακριβώς δεν μπορεί να κάνει διαφορετικά κανένας οργανισμός του ευρύτερου δημόσιου τομέα. Τα άλλα είναι εκ του πονηρού.
    2) Δεν μπορώ να καταλάβω πως ισχύουν ταεξής δυο ταυτοχρόνως:1)ΟΙ εργαζόμενοι στην ΕΡΤ είναι χαραμοφάηδες.2)Η ΕΡΤ διατηρεί ένα σχετικως ικανοποιητικό επίπεδο και εξακολουθεί να παρουσιάζει ένα αξιοπρεπές Δελτίο Ειδήσεων και ενημερωτικές εκπομπές-παρά τις άλλοτε έντονες, άλλοτε χαλαρές-παρεμβάσεις. Αυτά τα δυο δεν ταιριάζουν. Ας σημειωθεί ότι η θεαματικότητα δεν είναι καλό κριτήριο για την ποιότητα της προσφερόμενης εργασίας. Ποιος διαφωνεί; Τώρα «στο ζουμί».
    Διαβάζω ότι ο αρμόδιος υπουργός δήλωσε ότι:1)Θα μειώσει την εισφορά για την ΕΡΤ.2)Θα κόψει τις διαφημίσεις από την ΕΡΤ. Δηλαδή θα συρρικνώσει τη Δημόσια Τηελόραση. Ρωτώ: 1) Ο θόρυβος περί των υψηλών μισθών σχετίζεται μήπως με τις υπουργικές προθέσεις; Να κάνει ευκολότερα αποδεκτές τις υπουργικές αποφάσεις;2)Θέλουμε μια συρρικνωμένη δημόσια τηλεόραση;3)Ποιος θα ωφεληθεί από τη συρρίκωνση της ΕΡΤ; 4)Δεν έχω κανένα προσωπικό κίνητρο για όλα αυτά αλλά βαρε΄θηκα να ακούω τον ίδιο «χορό των ποντικών» τόσα χρόνια για τους ίδιους λόγους.
    31 Δεκεμβρίου 2009 – 9:19 π.μ.

    Ἰέραξ είπε…
    «Η κόπρος τοῦ Αὐγείου θά χρειασθῆ γερό φτυάρισμα.Ὑπηρέτησα στήνΥΕΝΕΔ.
    Ἐμεῖς φέραμε τήν Τv στήν Ἑλλάδα.Τη-
    λεόραση εἶχαν (1968) ἡ Ἀλβανία καί ἡ Οὐγκάντα καί ἐμεῖς ὄχι.Τά δύο κα-
    νάλια εἶχαν δικά τους κεφάλαια ἀπό
    τίς διαφημίσεις πού πληρώνονταν
    ὅλοι οἱ ἐπί συμβάσει.Μέ χρήματα τῆς
    ΥΕΝΕΔ πληρώθηκε καί τό ἄγαλμα τοῦ
    Μ.Ἀλεξάνδρου Θεσσαλονίκης(5.000.000
    δρχ.).Ἑκεῖ μᾶς περιτριγύριζαν διεφ
    θαρμένοι» τῦποι»,ἀλλά καί τό πουτα-
    ναριό τῶν Ἀθηνῶν.
    2 Ιανουαρίου 2010 – 10:06 μ.μ.

  52. Ο/Η Αφώτιστος Φιλέλλην λέει:
  53. Ο/Η papoylis λέει:

    Αφώτιστε

    διαβλέπω μια αλλαγή στάσης , έστω και οριακή ή κάνω λάθος ;;;;

    Πεπ

    Το σεντονοειδές σου στις 10:54 πμ με έβαλε , ομολογώ , σε αρκετές σκέψεις. Δεν έχω σήμερα το καθαρό μυαλό να σου απαντήσω … Ίσως αργότερα απόψε

    Τα κειμενάκια θα τα δω 😉

  54. Ο/Η Αφώτιστος Φιλέλλην λέει:

    Παπουλη,
    Απαντησες ηδη μονος σου » Δεν έχω σήμερα το καθαρό μυαλό»
    Ηθελα να τονισω οτι :
    1.» Eπικριτικός έναντι της απόφασης της κυβέρνησης να κλείσει την ΕΡΤ εμφανίζεται ο ευρωβουλευτής της Ν.Δ. Ιωάννης Τσουκαλάς σε δήλωση που ανήρτησε στην ιστοσελίδα του.
    ιω. Τσουκαλάς: Η ευθανασία ως θεραπευτική μέθοδος»
    2.»O παλαιος και εμπιρος δημοσιογραφοςτης ΕΡΤ Απ. Αποστολοπουλος δηλωσε

    α.»2) Δεν μπορώ να καταλάβω πως ισχύουν τα εξής δυο ταυτοχρόνως:1)ΟΙ εργαζόμενοι στην ΕΡΤ είναι χαραμοφάηδες.2)Η ΕΡΤ διατηρεί ένα σχετικως ικανοποιητικό επίπεδο και εξακολουθεί να παρουσιάζει ένα αξιοπρεπές Δελτίο Ειδήσεων και ενημερωτικές εκπομπές-παρά τις άλλοτε έντονες, άλλοτε χαλαρές-παρεμβάσεις. Αυτά τα δυο δεν ταιριάζουν.»

    β. «Διαβάζω ότι ο αρμόδιος υπουργός δήλωσε ότι:1)Θα μειώσει την εισφορά για την ΕΡΤ.2)Θα κόψει τις διαφημίσεις από την ΕΡΤ. Δηλαδή θα συρρικνώσει τη Δημόσια Τηελόραση. Ρωτώ: 1) Ο θόρυβος περί των υψηλών μισθών σχετίζεται μήπως με τις υπουργικές προθέσεις; Να κάνει ευκολότερα αποδεκτές τις υπουργικές αποφάσεις;2)Θέλουμε μια συρρικνωμένη δημόσια τηλεόραση;3)Ποιος θα ωφεληθεί από τη συρρίκωνση της ΕΡΤ; »

    Το σχετικο πολυτονικο σχολιο «Ἰέραξ είπε…
    “Η κόπρος τοῦ Αὐγείου θά χρειασθῆ γερό φτυάρισμα.Ὑπηρέτησα στήν ΥΕΝΕΔ.»
    το αναρτησα για …ιστορικους λογους

  55. Ο/Η Αφώτιστος Φιλέλλην λέει:

    Υποστηρικτες του μαρξισμου και ηθικες αξιες (ατελης αποπειρα αναλυσης)

    Οι υποστηρικτες του μαρξισμου διακρινονται σε μερικες κατηγοριες.
    -στους απονηρευτους που εντασσονται γενικα για οικογενειακους λογους ή λογω του συρμου κατα την περιοδο των σπουδων τους
    -απ’ αυτους οι πιο ικανοι/πονηροι ανελισσονται ως ηγετες του φοιτητικου κινηματος
    – στη συνεχεια οι ηγετες του φοιτητικου κινηματος εξελισσοτναι σε ηγετες του συνδικαλιστικου κινηματος ή -λιογοτερο- σε επιχειιρηματιες , εφοσον εχουν ασκηθει ιδιατερα σε διαχειριση ανθρωπων και καταστασεων, αρα και χρηματων

    Αυτο που γενικα απουσιαζει απο την πρακτικη του μαρξισμου ειναι το συναισθημα, εφοσον το ιδεολογικο οπλοστασιο διαθετει -υποτιθεται- λυσεις για καθε προβλημα στο επιπεδο της συλλογικης ζωης.

    Εχω διαπιστωσει επανειλημενα οτι η αξιοπρεπεια ειναι αντιστροφως αναλογα των αναγκων του ανθρωπου.

    Οι υποστηρικτες του μαρξισμου δεν εχουν προβλημα εαν

    1. ο εργαζομενος χρησιμοποιησει αθεμιτα μεσα (πολιτικο μεσον, ψηφους οικογενειας, σεξουαλικη περιποιηση, χρηματισμο, ή/και καποιο συνδυασμο) μεσα ωστε να βρει μισθωτη εργασια δημοσιου ή ιδιωτικου υπαλληλου
    2.ο “αριστερος” ελευθερος επιχειρηματιας ή επαγγελματιας χρησιμοποιησει αθεμιτα μεσα για αναληψη μιας δουλειας στον δημοσιο ή ιδιωτικο τομεα (πολιτικο μεσον, ψηφους οικογενειας, σεξουαλικη περιποιηση, χρηματισμο, ή/και καποιο συνδυασμο)

    επειδη ειναι οι καπιταλιστες και ο καπιταλισμος , οι παραγωγικες σχεσεις καθοριζουν την κοινωνικη συμπεριφορα του ατομου και οχι η κληρονομικοτητα, το οικογενειακο και κοινωνικο περιβαλλον, οι ικανοτητες και ο χαρακτηρας του, οι προσπαθειες που εχει καταβαλει ,….

    Επομενως
    -οι “αριστεροι” υποψηφιοι μισθωτοι πρεπει να πλειοδοτησουν σε αθεμιτα μεσα ωστε να βρουν εργασια

    -οι δε “αριστεροι” επαγγελματιες και επιχειρηματιες πρεπει να πλειοδοτησουν σε αθεμιτα μεσα ωστε να αυξησουν τον κυκλο εργασιων τους κια το κερδος με καθε τροπο

    Για τους λογους αυτους πολυ συχνα οι συνδικαλιστες της αριστερας διακρινονται απο ελλειψη ηθικης ή/και με παγωμενο, απονευρωμενο συναισθημα με συμπεριφορες :

    – οι πιο τιμιοι του τυπου “γαια πυρι μιχθητω” καταντωντας αλκοολικοι
    -οι πονηριδηδες γεμιζοντας το Πασοκ με “στελεχη” ηδη απο το 1984 οι του εσ. και απο το 1989 οι λοιποι οπως ο τ. συζυγος της Επιτροπου
    -οι δε λοιποι απαντες μισθοδοτουμενοι με καποιον τροπο (απο το κομμα, απο θεση στο δημοσιο που εξασφαλισε το κομμα,….) απο τοτε που τελειωσαν την στρωτιωτικη τους θητεια εχουν ηδη θεμελιωσει συνταξιοδοτικο δικαιωμα για την συμμετοχη τους στο κινημα, στην μεταρρυθμιση, στην επανασταση -παντοτε – για “το καλο του λαου και του τοπου”

    Η κατασταση στις χωρες του υπαρκτου ηταν κωμικοτραγικες.Στο κατωθι μυθιστορημα ειχα διαβασει οτι την Ουγγαρια στα μελη της νεολαιας του κομματος εδιναν τα θεματα και τις λυσεις τους αρκετο καιρο πριν τις απολυτηριες εξετασεις ωστε να ειναι “πρωτοι στα μαθηματα πρωτοι στον αγωνα”

    Προτεινω ανπιφυλακτα το “Η φοβερή τροπή των πραγμάτων” Συγγραφείς: Τίμπορ Φίσερ, 1992 (Πατακη 1998)

    Το μυθιστόρημα με το οποίο έκανε το ντεμπούτο του στη λογοτεχνική σκηνή, το Under the frog (Η φοβερή τροπή των πραγμάτων, Πατάκης), ξεχείλιζε από αρετές – διεισδυτικότητα, χιούμορ, πρωτότυποι χαρακτήρες, καλή αίσθηση της Ιστορίας – χαρίζοντάς του δικαίως την πολυπόθητη υποψηφιότητα για το βραβείο Booker.

  56. Ο/Η Κώστας.Κ λέει:

    Με το συμπάθειο Αφώτιστε αλλά δεν είδα στα παραπάνω κάποια απόπειρα ανάλυσης των ηθικών αξιών του Μαρξισμού.
    Μάλλον μία εμπειρική ανάγνωση, μία αβασάνιστη κατηγοριοποίηση, και μία όντως ατελή περιγραφή όσων αναφέρονται επιλεκτικά και αποσπασματικά στον Μαρξισμό.
    Γιατί βέβαια δεν είναι όλοι οι ‘αριστεροί΄ μαρξιστές, ούτε όλοι όσοι δηλώνουν μαρξιστές είναι.
    Ενώ υπάρχουν και Ανθρωποι που εκφράζουν το ηθικό ιδεώδες του μαρξισμού χωρίς να είναι ή να δηλώνουν μαρξιστές.
    Αλλά μπορεί και να σφάλλω λόγω κολλήματος..
    Φιλικά πάντα

  57. Ο/Η Αναγνώστης ο αθηναίος λέει:

    Κώστα και Μαυροπρόβατε το βασικό είναι ότι χαίρομαι που σας ξαναβλέπω, ελπίζω να είστε καλά και να το παλεύετε🙂
    Σχετικά με τα ..δευτερεύοντα, Κώστα δεν θα συμφωνούσα ότι η αποδοχή από κάποιον της μαρξιστικής προσέγγισης, συνεπάγεται και ηθική στάση ή τουλάχιστον δεν πρέπει να το συνδυάζουμε.
    Θέλω να πω ότι εκτός μοντέλων εφαρμογής σε επίπεδο εξουσίας, τα οποία επιβάλλουν την συλλογική ηθική αφήγηση, αφού σε όλα τα καθεστώτα αυτό είναι απαραίτητο ή μάλλον ..σύμφυτο, δεν βλέπω τι αξία θα μπορούσε να έχει η ηθική των μαρξιστών ή ακόμη χειρότερα η μαρξιστική ηθική ως διακριτό μέγεθος.
    Αν λοιπόν έχουμε συμφωνήσει ότι τα μοντέλα εφαρμογής απέτυχαν ..γενικότερα στη δε ..ηθική τα γ@@@σαν το κέρατο, ειδικά στους διακυβερνούμενους, για ποια ηθική θα μπορούσαμε να μιλήσουμε.
    Δεν λέω ότι οι μαρξιστές είναι ανήθικοι, το αντίθετο, απλώς η στάση ζωής τωνπερισσοτέρων δεν έχει να κάνει με την κοσμοθεωρία που ασπάζονται, ακόμη και ..αν δεν το ξέρουν🙂

  58. Ο/Η Αφώτιστος Φιλέλλην λέει:

    Αναγνωστα,

    με καλυψες αρκετα στην γενικη διαγνωση σου -εισαγωγικο μερος κ.λπ. (για σημερα).

    Θα επανελθω…..

  59. Ο/Η Μαύρο πρόβατο λέει:

    Καλημέρα σε όλους,
    καλά μην εμπλακούμε τώρα σε κουβέντες με τις φασίζουσες παπαρολογίες του ΑΦ. Ας πούμε, για να καθησυχάσουμε όποιον ενδιαφερόμενο, οτι υπάρχουν και κομμουνιστές που είναι καλοί άνθρωποι, μέχρι και σοσιαλιστές!

  60. Ο/Η Αφώτιστος Φιλέλλην λέει:

    «φασίζουσες παπαρολογίες του ΑΦ»
    Να αυτο-συμπληρωσω – βαθεια νυχτωμενε ΜΠ και χαφιες της …..επαναστασης

    Το κειμενο γραφτηκε στην Καλυβα γιατι καποια παιδια ισχυριζονται οτι ο υποψηφιος εργαζομενος δεν πεθραζει αν μπει στο δημοσιο με μεσον, δοντι,…
    Αναδημοσιευτηκε εδω επειδη – κατα την γνωμη μου- ειχε γενικοτερ ενδιαφερον.

    Αναφερω μερικα παραδειγματα απο τον προσωπικο μου κυκλο γνωριμιων. Για αλλους απαιτειται εγκλεισμος σε φυλακη η/και ψυχιατρικη φυλακη.

    «Λαζαρίδης Χρύσανθος (Οικονομικό Αθήνας), Ρήγας Φεραίος προ και μετά την πτώση της χούντας. Γνωστός και καλός συνδικαλιστής στη σχολή και την ΕΦΕΕ αργότερα, ηγετικό στέλεχος της Β΄ Πανελλαδικής (συνδιάσκεψη του Ρήγα Φεραίου που οδήγησε σε διάσπαση προς τα αριστερά). Ιδρυτικό μέλος της ΕΑΡ (Ελληνική Αριστερά) αργότερα, έζησε χρόνια στο εξωτερικό. Δημοσιογράφος, χρηματιστηριακός αναλυτής και πανεπιστημιακός, αρθρογράφος και αναλυτής για θέματα οικονομίας, εξωτερικών σχέσεων, άμυνας, πολιτικής κ.λπ. Συμμετέχει στο Δίκτυο 21. Είναι στενός συνεργάτης για πολλά χρόνια του προέδρου της Νέας Δημοκρατίας Αντώνη Σαμαρά. »

    1. ΚΝΕ ΕΜΠ
    1. αλενιανός Τίτος (ΕΜΠ). ΠΣΚ, στην ΕΦΕΕ από το 1975, ΚΝΕ, ΚΚΕ. Ελεύθερος επαγγελματίας, αδελφός βουλευτή της ΝΔ.
    Τιτος Γαλενιανος, ξαδελφια Ζαβιτσιανοι, Κατρης, εταιροι στην τεχνικη εταιρεια ΤΟΜΗ Α.Ε.(τζιρος 1989 1δις δρχ. 1996 15 δις. δρχ.).
    2. Σκόκος Θανάσης (ΕΜΠ), ΑντιΕΦΕΕ, αργότερα ΠΣΚ, κεντρικό στέλεχος της ΚΝΕ και μετά του ΚΚΕ, ιδιαίτερα ενεργός συνδικαλιστικά στον χώρο των μηχανικών. Διετέλεσε πρόεδρος του ΤΣΜΕΔΕ.
    3. Καραγκουλές Δημήτρης (Μαθηματικό Αθήνας), Αντι-ΕΦΕΕ, ΠΣΚ και ΚΝΕ, έφτασε μέχρι τα υψηλότερα κλιμάκια του ΚΚΕ, αργότερα στον ΣΥΝ, με ρόλο το ’89. Πρώην σύζυγος της Μαρίας Δαμανάκη. Από το 2000 και έπειτα επιχειρηματίας με πολλές εταιρείες και στον χώρο της ενέργειας.
    4. Μωροπούλου Τόνια (ΕΜΠ), ΑντιΕΦΕΕ, διάβασε στους δημοσιογράφους την ανακοίνωση της Συντονιστικής Επιτροπής της κατάληψης. ΠΣΚ και ΚΝΕ αργότερα, στέλεχος του ΚΚΕ. Αποχώρησε το 1979. Αργότερα, επί Λαλιώτη, στο υφυπουργείο Νέας Γενιάς, προσέγγισε το ΠΑΣΟΚ, του οποίου έγινε στέλεχος. Ακούστηκε έντονα την περίοδο Κοσκωτά. Καθηγήτρια στο ΕΜΠ, υποψήφια πρύτανης τελευταία και συνδικαλίστρια στο ΤΕΕ με ανεξάρτητο ΠΑΣΟΚογενές ψηφοδέλτιο.

    [….]

    2. ΡΗΓΑΣ

    Τρέμη Όλγα (Νομική Αθήνας), δραστηριοποιήθηκε στον αντιχουντικό αγώνα, από το 1974 στον χώρο της ανανεωτικής Αριστεράς. Πασίγνωστη δημοσιογράφος (έντυπα, ραδιόφωνο, τηλεόραση), παρουσιάστρια του κεντρικού δελτίου ειδήσεων του MEGA.
    Αναστασάκος Γιάννης (ΕΜΠ), Δημοκρατικός Αγώνας – Ρήγας, ήταν στο Πολυτεχνείο το 1973. Διευθυντής εταιρείας μέτρησης τηλεθέασης, της γνωστής AGB. από την ίδρυση της το 1987 και για 23 χρόνια. Τωρα δημοιογραφος
    Αναστασάκος Παναγιώτης (ΕΜΠ), βασικό στέλεχος του Ρήγα, στην ΕΦΕΕ μετά το 1975. Στέλεχος μεγάλης μελετητικής εταιρείας. Τωρα αθρογραφος
    [….]
    3. ΠΑΚ
    Σμπώκος Γιάννης (ΕΜ Πολυτεχνείο), διώχθηκε από τη χούντα, αργότερα στην ΠΑΣΠ, γνωστό στέλεχος του ΠΑΣΟΚ, με ιδιαίτερο εσωκομματικό ρόλο, ανέλαβε κρατικές θέσεις (γενικός γραμματέας Εξοπλισμών), κατηγορήθηκε για διάφορα, απομακρύνθηκε από το στελεχικό δυναμικό του Κινήματος. Προφυλακισμενος.

    http://www.phorum.gr/viewtopic.php?f=51&t=211176

  61. Ο/Η Αφώτιστος Φιλέλλην λέει:

    ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΑ ΤΗΝ, ΤΗΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ
    ΠΟΥ ΕΦΥΓΕ ΓΙΑ ΝΟΤΙΑ
    (ΣΤΟ ΟΡΑΤΟΝ ΜΕΛΛΟΝ ΄Η ΔΙΑΠΑΝΤΟΣ;)

    ΕΝΑΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟΣ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΙΑΦΘΟΡΑ ΤΩΝ ΜΗΧΑΝΙΚΩΝ
    Αποσπασμα απο e-mail μεταξυ παλιων συμφοιτητων μηχανικων ΕΜΠ (e-mail-ικη λογοτεχνια)

    ….Χωρις να συμμεριζομαι το πληρες κειμενο και την δραση τους, υπογραμιζω ότι όσο δεν μπορουμε να απαντησουμε σ’ αυτά ως αριστερα, χωρις φυσικά να αισθανόμαστε ενοχοι ή υπευθυνοι γι αυτά, τοσο η κατασταση θα επιδεινωνεται.

    Μονο ο Λ, σε μια φωτισμενη του στιγμη, εθιξε το θεμα της οικογενειας και συμπεραινουμε οτι συνηθως η παραβατικοτητα -εγκληματικοτητα, ακομα και με πολιτικους ορους συνδεεται στενα με άτομα που εχουν ζησει οριακες καταστασεις σε οριακες οικογενειες, χωρις να αποκλειουμε και ενδογενεις ψυχοπαθητικες καταστασεις (που συνηθως συνδεονται με ματαιωση προσδοκιων).

    Φαινεται οτι δεν σας ενδιαφερει να καταδικασετε τους “αριστερους”, τις μικροληστροσυμμοριες των “αριστερων” εργολαβων μελετων και εργων και αλλων μονιμων συνδικαλιστων στο ΤΕΕ ή αποδεχεστε να καρπωνονται το προϊον του εγκληματος ως πλιάτσικο οι “μικροειδικοι” της εξουσιας και του συνδικαλισμου ;

    Για να σας διευκολυνω η αριστερα εχει συνδεθει με:
    τον σφεταιρισμο λαϊκων επαναστασεων (π.χ. Ρωσια) την ανελευθερια, την τυφλη υποταγη και τον θρησκευτικου τυπου σκοταδισμο με ξαφνικη ειδωλολατρεια και στη συνεχεια την βιαια αποκαθηλωση της εικόνας του ηγετη-θεου από το ιερατειο (Τροτσκι, Σταλιν, κ.λ.π.) την ζηλια με τα καπιταλιστικα καθεστωτα π.χ. το ρωσικο συνθημα “να φθασουμε και να ξεπερασουμε την Αμερικη”
    Επομενως δεν μπορω να μην σχολιασω τον κομπλεξισμο των “αριστερων διανουμενων” και κυριως των πανεπιστημιακων, που εκ του ασφαλους κυριαρχουν στα κυκλωματα των “ανθρωπων του πνευματος”, μερικοι δε τους αποκαλουν “αστυνομια της σκεψης”
    Πολλοι απ΄αυτους είναι όχι μονον γελωτοποιοι, αλλα οντως απολογητες του συστηματος που συγκαλυπτουν τα πρωην “αριστερα” μεγαλοαφεντικα.
    Αριστερος δεν είναι ο υπακουος σπαστης (σαν τον απουσιολογο στο γυμνασιο ή καλυτερα τον αποφοιτο θρησκευτικης σχολης (Σταλιν)) που αποστηθισε το Αντιντιριγκ, το Κρατος και επανασταση και όλα τα σχετικα “τσιτατα” και εξαρθρωσε την ελληνικη γλωσσα, που παντρευτηκε την πρωτη γυναικα που γνωρισε στην ΚΟΒΑ του (για το 17%), και μετα το 1989 (υποθετω μετα από ένα υπαρξιακο shock) προσχωρησε στον καπιταλισμο και ξεσκισε καθε Ρωσιδα και Ουκρανιδα που την ξερασε ο κατακλυσμος, με τον οποιο πνιγηκε ο “υπαρκτος σοσιαλισμος”, αλλα αυτος που σκεπτεται κριτικα, δεν επιβαλει με την βια τις αποψεις του, που εχει ανθρωπισμο και σεβασμο στην βιοσφαιρα και προσπαθει διαρκως να βελτιωθει.

    Ας αναλογιστουμε :
    τον ρολο των αριστερων στο ΥΠΕΘΟ το ‘82-’85 για τις προβληματικες
    τι ηταν ο Κ,ο Μ, ο Μ κ.λ.π. πριν 30 έτη,
    τι εγινε με την συσκεψη του Γ.Α.Παπανδρεου με τους “νεους επιχειρηματιες”, του Κοσκωτα συμεριλαμβανομενου,
    πως βρεθηκαν ως συνεργατες του Κοσκωτα, στην αρπαγη της τραπεζας Κρητης πολλοι “αριστεροι”
    Και για να μην παμε μακρυα ας δουμε και τους δικους μας “αριστερους” μηχανικους στο ΤΕΕ (που δημιουργησαν ληστρικες μικροομαδες συμφεροντων (ομάδες Λ, Σ, Κ, Τ (Ζ, Κ, Γ) και άλλες που δεν ξερω, με πρωτοπαλληκαρα και στρατιωτες-εμπιστους υπηκοους, οι οποιοι με την σειρα τους -στη συνεχεια- μαθαινουν την δουλεια της ληστοσσυμμοριας και κανουν δικες τους μικρο-ληστοσυμμοριες),

    Το μελλον τους προβλεπεται θλιβερο:
    σαν την καταπτυστη Μ, συνεργατη του Κοσκωτα.

    Αλλοι θα πεθανουν αλκοολικοι ή από κοκαϊνη.

    Αφωτιστος Φιλελλην

  62. Ο/Η Κώστας.Κ λέει:

    Κι εγώ χαίρομαι που ξαναμιλάμε αγαπητέ Αναγνώστα.
    Θα συμφωνήσω απόλυτα μαζί σου πως «η στάση ζωής τωνπερισσοτέρων (μαρξιστών) δεν έχει να κάνει με την κοσμοθεωρία που ασπάζονται, ακόμη και ..αν δεν το ξέρουν».
    Αλλά αυτό ισχύει μάλλον για κάθε άνθρωπο που από αδυναμία ή δύναμη δεν εφαρμόζει στην πράξη τις αρχές και την ιδεολογία του, είτε είναι μαρξιστής, είτε χριστιανός ορθόδοξος είτε…φασίστας.
    Γιατί πριν απ’ οποιαδήποτε ιδεολογία και εάν ασπάστηκαν ήταν και παραμένουν άνθρωποι. Με τα πάθη, τις αδυναμίες, τους συμβιβασμούς και την υποταγή στην εξουσία, αλλά και με την ικανότητα τους ενδεχομένως να διακρίνουν μέσα από τις αντιφάσεις της ζωής τα ελλείμματα της θεωρίας και τα αναπάντητα ερωτηματικά μιας ιδεολογίας φτιαγμένης από ανθρώπους και γι’ αυτό εξ ορισμού ατελούς.
    Αν προσδίδω ιδιαίτερη αξία στον Μαρξισμό (δηλαδή τον διαλεκτικό υλισμό) σαν ιδεολογία είναι γιατί θεωρώ πως είναι η πιο ολοκληρωμένη ορθολογική κι επιστημονική μέθοδος σκέψης που έχει οδηγήσει σε μία ατελή αλλά εξελισσόμενη κοσμοθεωρία για την χειραφέτηση του ανθρώπου και την αλλαγή της σύγχρονης κοινωνικής βαρβαρότητας που σακατεύει την ανθρώπινη ψυχή και το σώμα, δηλαδή την ίδια την ανθρώπινη φύση.
    Δεν γνωρίζω παρά ελάχιστες από τις περιπτώσεις των ανθρώπων που αναφέρει ο ΑΦ που αν και αριστεροί πρόδωσαν την ιδεολογία τους. Αλλά δεν μου προκαλούν την παραμικρή έκπληξη. Υπό μία έννοια ανήκω σε αυτούς. Γιατί αν και ‘μαρξιστής επαναστάτης’ στα νιάτα μου, απογοητεύτηκα από τις πολιτικές εξελίξεις και τους ανθρώπους που με συντρόφευαν (όχι απ’ όλους) και ενέδωσα σε έναν ατομικίστικο, μικροαστικό τρόπο ζωής δουλεύοντας σχεδόν απολιτικά ως απλός τεχνοκράτης. Μέχρι που ως μεσήλικας γνώρισα την επαγγελματική ‘αποτυχία’, το ράπισμα της γενικότερης κρίσης και τον συγκλονισμό μιας προσωπικής σχέσης που με αφύπνισαν τόσο ώστε να αναζητήσω και πάλι τον χαμένο εαυτό μου. Σε αυτό πρωτίστως με βοήθησαν οι ηθικές αξίες κι ο τρόπος σκέψης της νότης μου – που παρέμεναν ζωντανοί βαθιά μέσα μου – και δευτερευόντως στην κατανόηση των γενικότερων εξελίξεων.
    Όμως, δεν θεωρώ πως είμαι ο πλέον κατάλληλος να μιλώ για μαρξισμό αφού δεν είμαι πια ένας επαναστάτης αλλά ένας άνθρωπος ανάμεσα στους τόσους που αγανακτούν με την κοινωνική αδικία και ποθούν μία πιο ελεύθερη ζωή. Απλώς αντιδρώ όταν με κριτήριο την εμπειρία των πολλών αριστερών και του ‘υπαρκτού σοσιαλισμού’ (δηλαδή της σταλινικής γραφειοκρατίας ή του κρατικού καπιταλισμού, διαλέγετε και παίρνετε) καταδικάζεται στον αμοραλισμό συνολικά η μαρξιστική μέθοδος σκέψης και δράσης. Δεν είναι έτσι. Αλλά δεν είναι και η μόνη που έχει ηθικές αρχές. Υπάρχουν πολλών λογιών ουμανιστικές και γι’ αυτό ηθικές προσεγγίσεις στα κοινωνικά κι ανρθώπινα προβλήματα. Του μαρξισμού η ηθική διαφέρει – όπως εγώ τουλάχιστον το αντιλαμβάνομαι – ως προς την διαλεκτική και μαχόμενη λογική που την διαπνέει.

  63. Ο/Η Αφώτιστος Φιλέλλην λέει:

    Διαχείρισις ατόμων. Dada-στικη Σκηνή 1η. (Επαναληψις δια εξετασιν Σεπτεμβριου 2013)

    Εξερχομεθα απο ερυθραν ή olive green Alfa Romeo υψηλης αξιας (παιδικον μας ονειρο- ναυαρχιδα του στολου ΙΧ που ηδη κατεχουμε: 1 renault που οδηγουσαμε ως ξυπνιοι, 1 smart ή υβριδικο, ενα 4×4 και ενδεχομενως 1 2CV η VW σκαραβαιο) προσεγγιζουμε τον ηλιθιο συμφοιτητη μας-βιοπαλαιστη και συνομωτικα, του λεμε με ακρα μυστικοτητα στο αυτι, καλυπτοντας το με την αριστερη μας χειρα :
    “Μη, δεν κανει, με ποιους εισαι, με τους δεξιους, τους πλουτοκρατες, τους καπιταλιστες;”

    ΥΓ Προσπαθω τουλαχιστον με σατιρα και σαρκασμο. Τοτε ηταν ο φρικτος θανατος στα χαρακωματα,…., η ” μεγαλη χιμαιρα” του Ζ.Ρενουαρ.

    Τωρα ειναι τα golden boys /girls, οι αντιστοιχοι μεσηλικες και παππουδες, το χρηματιστηριο τροφιμων, καποια μυστηρια χρηματοικονομικα παιχνιδια-προϊοντα,…. που -παντα- σκοτωναν στον τριτο κοσμο, τωρα ομως ερχονται ολοταχως προς την Ε.Ε.

  64. Ο/Η Μαύρο πρόβατο λέει:

    Όσο περισσότερο σπαμ γεμίζεις το σχολιαστικό νήμα, τόσο θα μένουμε στο «φασίζουσα παπαρολογία» που το χαρακτηρίζει επιγραμματικά – για το καλό σου δηλαδή, επειδή στο τέλος θα πιστέψεις οτι παίζεις κάποιο ρόλο (χαφιέ της επανάστασης -ρε τι φαντασιώνεται ο άμοιρος!) ώ περιπατημένε ΑΦ.

  65. Ο/Η Αφώτιστος Φιλέλλην λέει:

    Απο την παντελη ελλειψη χιουμορ, πως φαινεται οτι γραφτηκες νωρις στην ΚΝΕ και… λησμονησες να ξεγραφτεις, μεσηλικα αγελαστε σταλινα!!!

  66. Ο/Η Μαύρο πρόβατο λέει:

    Ο,τι πεις ρε μεγάλε, αλλά κάνε λίγο κράτει με τα σχόλια… ζέππελιν μιλάμε… δεν έχεις καθόλου συναίσθηση;

  67. Ο/Η papoylis λέει:

    ΑΦ

    Θα ήσουν ίσως πιό προσεκτικός στο σχολιασμό σου αν διάβαζες με προσοχή και ανοικτή καρδιά το σχόλιο – εξομολόγηση του Κώστα Κ. λίγο πιό πάνω😉

  68. Ο/Η papoylis λέει:

    Πεπ

    Σου χρωστάω δύο απαντήσεις :

    Τα κείμενα που ανέβασες ως σχόλια στη καλύβα είναι χαρακτηριστικά ενός ψυχάκια ΙΜΗΟ . Ο ΠΤ γράφει τόσο άνισα και χαοτικά , με τόσες ανακρίβειες ή αμφιλεγόμενες ερμηνείες , με ένα υφέρρποντα ρατσισμό και μια βεβαιότητα σχεδόν θεόπεμπτη που με απωθεί. Δεν διάβασα διαγώνια , έφαγα αρκετή ώρα και ανέτρεξα και στο σάιτ του , για να διαπιστώσω ότι υπάρχουν ψήγματα μόνο συνδέσεων , συνειρμών και συλλογισμών που αξίζουν το κόπο για συζήτηση. Αυτό που είναι για μένα βέβαιο είναι πως μια συζήτηση για τέτοια ζητήματα δεν θα μπορούσε να γίνει υπό τις τρέχουσες επιτακτικές συνθήκες . παρά το γεγονός δηλαδή ότι μια τέτοια μεταξύ μας συζήτηση θα ήταν σίγουρα ενδιαφέρουσα και οπωσδήποτε αμοιβαία ειλικρινής δεν νομίζω ότι είναι η ώρα

  69. Ο/Η papoylis λέει:

    Πεπ

    η απάντηση τώρα για το σχόλιο σου εδώ της 14/6 10:54

    Αγαπητέ

    σύμφωνα με τη δική μου προσέγγιση η επικράτηση ( και η ξεφτίλα ( της Γηραιάς δεν οφείλεται σε φυλετικά – εθνοτικά χαρακτηριστικά αλλά σε μια «διαβολική» σύμπραξη γεωγραφικών , γεωπολιτικών , οικονομικών και κοινωνικών παραγόντων , όπως και ορισμένων συμπτώσεων. Δεν θα ήθελα να επεκταθώ επ αυτού … είναι μια συζήτηση για αργότερα όπως αντιλαμβάνομαι ότι συμφωνούμε.

    Μία πολύ ενδιαφέρουσα και εντελώς διαλεκτική σύλληψη είναι αυτό που λες για την ανάγκη του ενός πόλου για τον άλλο αλλά όχι με τη μορφή δεκανικιού . Είναι το κοινωνικό και πολιτικό γίγνεσθαι που διαμορφώνει τους πόλους στην άσπονδη ενότητα τους και τη διαλεκτική σχέση που τους συνδέει . Ηρακλείτεια ενότητα μέσα από τη διαμάχη.

    Η αριστερά ποτέ δεν πήρε την ΕΞΟΥΣΙΑ στην Ελλάδα αλλά καθόρισε πολλά στοιχεία της πολιτικής ζωής , της κοινωνικής διάρθρωσης και της ιστορίας αυτού του τόπου στα πλαίσια αυτής ακριβώς της διαλεκτικής σχέσης. Η ευθύνη της για το σημερινό κατάντημα περιορίζεται στο οριακό υπόστρωμα όπου έδρασε , υποδόριες επιδράσεις κόμισε και εξ «αντανακλάσεως» πολιτικές προκάλεσε όσο ακόμα υπήρχε στο Βορρά το δέος της αρκούδας και το σκληρό μετεμφυλιακό κράτος. Αργότερα ως αφανής εταίρος ενός υποθετικού μετασχηματισμού προς μια πιό δημοκρατική και δικαιότερη κοινωνία που υπό τα ηνία των σοσιαληστών
    όδευσε μεταπολιτευτικά από τον ενθουσιασμό στη φενάκη του 89 και από τη παλινόρθωση του 90 στη καρικατούρα του (σ)εξυγχρονισμού . Πέρα από τους γραφικούς μαγαζάτορες του κώματος ( μπλακσίπιε συγχώρα με αλλά γνωρίζεις ότι τα λέω εδώ και χρόνια🙂 ) η υπόλοιπη αριστερά επέλεξε διάφορους δρόμους συγκλίνοντες ή αποκλίνοντες αλλά εν μέρει ( και για πολλούς από τα στελέχη της ) παράλληλους ή και τεμνόμενους με το σοσιαληστρικό κατεστημένο. Λειψή συνειδητότητα , περιορισμένοι ορίζοντες , αχόρταγα στομάχια και όσχεα , προσδοκίες ένοχες ή αφελείς , έλλειψη διαπαιδαγώγησης στα βαριά και δύσκολα αποτελούν άξονες της συνενοχής της. Το ζήτημα έχει ηθικές διαστάσεις αλλά είναι και βαθύτατα πολιτικό. Παράλληλα έχει και ένα άξονα απόλυτα γήινο και σχεδόν αμάχητο ( τα όσχεα και τα στομάχια που λέγαμε )

    Όμως δεν μπορείς να αρνηθείς το γεγονός ότι η κύρια ευθύνη βαραίνει τους τρεις παράγοντες που ανέφερα στο υπό συζήτηση παλαιότερο σχόλιο μου και τη πολιτική παράταξη που τους πρακτόρευσε διαχρονικά…

    Η ινγκλετέρα τσάκιζε την αριστερά όπου την έβρισκε πριν και μετά το ΒΠΠ από την Αφρική μέχρι την Άπω Ανατολή ( είμαι βέβαιος ότι γνωρίζεις και δεν θα προχωρήσω σε παραδείγματα ) αλλά και στην Ελλάδα μέχρι την αλλαγή βάρδιας στο τέλος του 47 . Όπου μπορούσε να είναι σίγουρη η Γηραιά ότι ελέγχει πολιτικά τη κατάσταση χάιδευε και χαριεντιζόταν στα πλαίσια του αγγλοσαξονικού «διαφωτισμού» : ενός ιδιόμορφου υβριδίου του γαλλικού αντίστοιχου.. Εξίσου εμπερίστατος με το γαλλικό πρόγονο αλλά και υπέρτερα άγριος ο υβριδικός αυτός «διαφωτισμός» στην αυτοκρατορική του εκδοχή μεταλαμπαδεύτηκε και στον υπερατλαντικό γίγαντα σε μια νέα υπόσταση του. Με αυτά τα θηρία ( πέρα από το εσωτερικό θηρίο που τη κατέτρωγε ) είχε να παλέψει η εν Ελλάδι αριστερά αγαπητέ Πεπ.

    και βέβαια η μεταπολίτευση υπήρξε μια διαρκής κωμωδία , μια εξελισσόμενη ύβρις σε σχέση με τις προσδοκίες μερικών αφελών και ονειροπαρμένων όπως εγώ το 74.

    Η μεταπολίτευση προφανώς έχει τελειώσει. Σε ένα κύκλο ιστορικό ( δεν μου αρέσει το στερεότυπο αλλά εδώ ουρλιάζει ) επιστρέφουμε στην εποχή της δεκαετίας του 30 . Ένα νέο μοίρασμα που ετοιμάζεται σε παγκόσμια κλίμακα και οι επιπτώσεις στη δική μας γωνιά αιματηρές και βαθύτατες.

    Δεν γνωρίζω τι ακριβώς θα ανατείλει και πότε ούτε αποτολμώ προβλέψεις … αλλά το επείγον της αλλαγής στην εξουσία δεεν μπορεί να περιμένει για πολύ….

  70. Ο/Η nikos__alfa λέει:

    Πεπ
    πρόσεχε τι θ απαντήσεις . Τα μαλλιά μου τα θέλω ακόμη!🙂

  71. Ο/Η Αναγνώστης ο αθηναίος λέει:

    Κώστα θεωρώ δεδομένο, από την έστω και μικρή «σχέση» που είχαμε ανταλάσσοντας απόψεις εδώ μέσα ότι όχι μόνο νοιώθεις, αλλά και ότι το πιθανότερο είνα ότι είσαι «…..ένας άνθρωπος ανάμεσα στους τόσους που αγανακτούν με την κοινωνική αδικία και ποθούν μία πιο ελεύθερη ζωή….» και ότι αυτό συνεπάγεται σχετικά με την υιοθέτηση ουμανιστικού αξιακού συστήματος, καθώς και για την εφαρμογή των αξιών αυτών στην καθημερινότητα και στην προσωπική σφαίρα μάλιστα.
    Δεν είναι …κομπλιμάν, το λέω για να μπούμε στην επί της ουσίας συζήτηση θεμάτων που και εμένα με ενδιαφέρουν και με απασχολούν.

    Απλώς πιστεύω ότι αυτό δεν είναι απότοκο της σχέσης σου με το Μαρξισμό, έτσι και αλλιώς κάτι τέτοιο θάβρισκες να ακουμπήσεις και στη φάση δόμησης της ιδεολογικής ταυτότητάς σου και στη φάση που η ζωή την έθετε εν αμφιβόλλω.
    Άλλωστε ήταν μάλλον ο καλύτερος δρόμος για όλους μας
    Επίσης συμφωνούμε ότι η μαρξιστική ή μαρξική θεωρία αποτελεί μία από τις πιο επιστημονικά τεκμηριωμένες εκδοχές του ορθολογισμού, αλλά και του διαφωτισμού, των ουμανιστικών προσεγγίσεων κλπ κλπ.
    Ειδικά ως προς τη διάσταση του διαλεκτικού υλισμού, δηλαδή στη ..σφαίρα της φιλοσοφίας.
    Εγώ θα έλεγα ότι και στη σφάιρα της πολιτικής, στη διάσταση του ιστορικού υλισμού ας πούμε, επίσης η εν λόγω προσέγγιση έχει τεράστια επιστημονική και μεθοδολογική αξία και όντως δεν νομίζω ότι έχουμε κάτι συγκροτημένο που να μπορεί να την υπερβεί.

    Θα έλεγα όμως ότι ενώ δεν το θεωρώ απότοκο για ανθρώπους με τη δική σου προσέγγιση , όπως την εξέθεσες παραπάνω, πιστεύω ότι αυτοί οι άνθρωποι μπορούν να κάνουν το ..αντίθετο, δηλαδή να νοηματοδοτήσουν θετικά διάφορες πολιτικές αφηγήσεις που πατάνε στο μαρξισμό.
    Και αυτό είναι πάρα πολύ σημαντικό και αναγκαίο στις μέρες μας ειδικά.
    Διαλεχτικός υλισμός γαρ🙂

    ΔΙότι αγαπητέ Κώστα εγώ διακρίνω τις έννοιες μαρξισμός από την έννοια Αριστερά και σίγουρα από την κάθε αριστερή αφήγηση.
    Αν την ταύτιζα θα έπρεπε να αντιλαμβάνομαι το φαινόμενο του σταλινισμού, των χμερ ή οποιοδήποτε άλλο ως απόκλιση από τον πραγματικό μαρξισμό, δηλαδή από τον ιστορικό υλισμό θα πήγαινα στις θεολογικές προσεγγίσεις (μεταφυσικές) με τους όρους του ορθόδοξου και της αίρεσης.
    Μαρξιστής ήταν και ο Στάλιν , Μαρξιστής ήταν και ο Μάο.
    Αυτό προσπάθησα παραπάνω να σου πω, λέγοντας ότι η αποδοχή των αρχών του μαρξισμού δεν συνεπάγεται και την αποδοχή ηθικής στάσης.
    ¨Ομως η υποχρέωση …εμφύσησης αυτών των αρχών κάποιου που τις διαθέτει είτε στις αριστερές αφηγήσεις αν τις υιοθετήσει κάποιος, είτε και όχι στις αριστερές, υπάρχει και νομίζω ότι εκεί είναι το ζήτημα

    Κώστα μη γελιόμαστε, ανήκουμε σε μια γενιά (έστω μια …συνομοταξία της), η οποία μεγάλωσε έχοντας ως δεδομένη την ύπαρξη κάποιων πραγμάτων (ασφάλεια, ατομικά δικαιώματα, μέλη του ..πρώτου κόπσμου οικονομικά κλπ) και συνεπώς οι όποιες αναζητήσεις της στο ιδεολογικοπολιτικό επίπεδο αφορούσε περισσότερο την …καλλιέργειά της, δεν υπήρχε η ανάγκη άμεσης σύνδεσής της με ζητήματα επιβίωσης ή ακόμη και με βελτίωσή της.

    Αλλά και αυτό δεν πρέπει να το ελεεινολογούμε, η σκέψη παράγεται σε τέτοια περιβάλλοντα και η καλλιέργεια σε αυτά ..ευδοκιμεί.
    Ο μαρξισμός μάλιστα προσπάθησε να το πει με το ότι η συνείδηση έρχεται απέξω.
    Θα διαφωνούσα λοιπόν ως προς το πώς θέτεις το ζήτημα της ενασχόλησής σου (μας, μην κοροϊδευόμαστε) ή της μή ενασχόλησης με τη δρώσα πολιτική.
    Εγώ ας πούμε, για να μη μιλάω για σένα, την αντιλαμβάνομαι ως περίοδο που στο επίπεδο εφαρμογής προσωπικών ηθικών αξιών οι απαιτήσεις ήταν οι ίδιες ακόμη και αν ήμουν πολιτικά παρών (με το συγκεκριμένο τρόπο).
    Θα ρισκάρω να σου πω ότι δεν βλέπω να έχεις κάποιο λόγο που σε αυτό το επίπεδο να νοιώθεις ότι υστέρησες.

    Αυτά και συμπάθα με που χρησιμοποίησα το σχόλιό σου για να πω πρακτικά και εγώ σκέψεις που με αφορούν🙂

  72. Ο/Η Αφώτιστος Φιλέλλην λέει:

    Παπουλη

    O καλος εμψυχωτης ενος ιστολογιου επιχειρει – με ελαφρα προκλητικο τροπο- να κεντρισει την λογικη του και να ταραξει το θυμικο του συνσχολιαστη του, ωστε αυτος να σκεφτει και να προκυπτουν αξιολογα κειμενα οπως του Κ.Κ. και του Αναγνωστη, καθως και η «υστερη αριστεριστικη» καβαλινα του ΜΠ.

    ΥΓ Για τον βοθρο της ΝΔ δεν υπαρχει καμμια αμφιβολια , θεωρειται trivial, και δεν θα επεκταθω.

  73. Ο/Η Κώστας.Κ λέει:

    Αναγνώστα σ’ ευχαριστώ και σένα και τον Παπς για την κατανόηση και με χαρά μου να προσπαθήσω να απαντήσω σε μερικά πολύ ενδιαφέροντα σημεία που θέτεις. Οι ηθικές αξίες και ουμανιστικές αρχές ασφαλώς προϋπάρχουν ως πρόπλασμα κάθε επίσημης διδασκαλίας και ιδεολογίας, μας εμφυσώνται βιωματικά (τι είναι δίκαιο και τι όχι) από τα πρώτα βήματα στην οικογένεια, το σχολείο, τις κοινωνικές συναναστροφές κλπ. Από τον Σωκράτη, τον Λάο-Τσε και τον Χριστό ως τον Όουεν, τον Προυντόν, τον Τολστόι, τον Ντοστογιέφσκι, τον Μπακούνιν, τον Γκαίτε, τον Ντερκέμ, τον Σβάιτσερ, τον Άινστάιν, τον Φρόιντ, τον Φρομ, τους Γάλλους κλασσικούς και τους μεγάλους έλληνες ποιητές και λογοτέχνες, όλοι τους είχαν είχαν στο κέντρο της σκέψης και της δράσης τους τον άνθρωπο. Δεν είναι λοιπόν ο Μαρξ η ενσάρκωση κάποιας μοναδικής ουμανιστικής ηθικής. Σε αυτό συμφωνούμε, όπως συμφωνούμε και σε όσα λες για τη επιστημονική μέθοδο σκέψης που επεξεργάστηκε (κι αυτήν όχι μόνος του ή από το μηδέν). Όμως, η συνέπεια με τις ηθικές αρχές, αξίες και ιδέες μας ακόμη κι αν αυτές δεν μπορούν να βρουν ευρύτερη απήχηση στις συγκεκριμένες συνθήκες ζωής μας είναι που διαφοροποιεί τον ιδεολόγο από τον καιροσκόπο νομίζω. Δεν θα ήθελα να αναφερθώ άλλο στην αφεντιά μου. Υπάρχουν όμως πολλά παραδείγματα ανθρώπων που σταυρώθηκαν και πέθαναν για τις αρχές και τις αξιες τους αν και το γνώριζαν από πριν που θα οδηγούνταν. Κι αυτοί αποτέλεσαν τον φάρο για τη διάδοση των ιδεών τους στον υπόλοιπο κόσμο ώστε να γίνουν αντικείμενο περαιτέρω επεξεργασίας και να δοκιμασθούν εκ νέου υπό ευνοικότερες αντικειμενικές συνθήκες και ωριμότερες προϋποθέσεις. Αυτή η αυτοθυσία – όχι από δογματισμό αλλά από αγάπη και πίστη στις δυνατότητες του ανθρώπου – είναι που κάνει την διαφορά στον φέροντα μία ιδεολογία άνθρωπο. Γι’ αυτό και δεν μπορώ να βάλω στο ίδιο τσουβάλι του μαρξισμού τον Γκεβάρα, τη Λούξεμπουργκ, τον Τρότσκι ή ακόμη και τον ίδιο τον Μαρξ που ταλαιπωρήθηκε και διώχθηκε πολύ στη ζωή του με τον Στάλιν για παράδειγμα. Ο μαρξισμός δεν είναι απλά ένα εργαλείο ανάλυσης που μπορεί να χρησιμοποιεί ο κάθε ένας (πχ Ανδρέας Παπανδρέου ή ένας οικονομικός αναλυτής όπως εγώ) είναι κάτι πολύ περισσότερο, ένας τρόπος σκέψης για την αλλαγή αυτής της κοινωνίας μέσω της κοινωνίας κι όχι στο όνομα της. Μιας κοινωνίας βαθιά εκμεταλλευτικής αφού παράλληλα με την απομύζηση της εργασιακής υπεραξίας αποξενώνει τον άνθρωπο από τον ανθρώπινο περίγυρο, την φύση και τον ίδιο τον εαυτό του (βλ μαρξική τεκμηρίωση της αλλοτρίωσης). Έχεις δίκιο ότι η γενιά μας ήταν προνομιούχα και δεν αντιμετώπιζε προβλήματα επιβίωσης. Όμως μας απασχολούσαν ζητήματα ανθρώπινων σχέσεων, κοινωνικής οργάνωσης, πολιτικής δημοκρατίας, ενώ τώρα δυστυχώς μας απασχολούν καυτά ζητήματα επιβίωσης (δικής μας και των παιδιών μας) που είναι κι αυτά ιδεολογικοπολιτικά.
    Συνεπώς, όταν κανείς φθάνει στην κλιμακτήριο της μέσης ηλικίας, καλό είναι με αφορμή τις όποιες ορμονικές διαταραχές του να ρίχνει και μια ματιά πίσω του πριν αρχίσει να κατεβαίνει την πλαγια του βουνού και να κοιτάει την απόσταση που διήνυσε, αν πορεύτηκε σωστά και τι άφησε πίσω του. Γιατί ευθύνη για το σημερινό χάλι λίγο πολύ έχουμε όλοι με τον ένα ή τον άλλο τρόπο και βαθμό. Αλλά εκτός από το γενικό μπάχαλο, ακόμη μεγαλύτερη ευθύνη ίσως έχουμε για την κατάσταση της προσωπικής μας ζωής που πιθανόν να αφήσαμε κάπου στην τύχη της να πάρει ένα δρόμο μακριά από τα όνειρα και τις επιθυμίες μας. Και η ζωή φεύγει, ο χρόνος είναι δανεικός, δεν έχουμε την πολυτέλεια να εφησυχάζουμε αυτάρεσκα και να κλείνουμε τα μάτια στα λάθη μας. Γι’ αυτό με βλέπεις λίγο αυστηρό με τον εαυτό μου. Γύρισα και είδα. Και το θέαμα δεν ήταν καθόλου ευχάριστο για μένα.
    Αυτή είναι η δική μου αλήθεια και αν την κατέθεσα έτσι αποσπασματικά εδώ είναι όχι μόνο γιατί ένιωσα την ανάγκη να μιλήσω προσωπικά και βιωματικά αλλά και γιατί έχω καταλάβει πως με ορισμένους στο ιστολόγιο αυτό συνεννοούμαι καλά κι ας μην γνωριζόμαστε ούτε εξ όψεως, ενώ ο Παπούλης συμβολίζει ένα κομμάτι του ανέμελου και ‘αθώου’ παρελθόντος μου γεγονός που με προδιαθέτει πάντα θετικά.

  74. Ο/Η papoylis λέει:

    Ωραία λοιπόν…:)

  75. Ο/Η Left G700 λέει:

    Φίλε Κώστα Κ.,

    Να υποθέσω ότι αν ήσουν ένας από τους επιζήσαντες και απελευθερωμένους από τον Κόκκινο (σταλινικό) Στρατό στα στρατόπεδα Μαϊντάνεκ, Μπέλζεκ, Σόμπιμπορ, Τρεμπλίνκα ή Άουσβιτς θα τον έβαζες τον Στάλιν, έστω μέχρι τη μέση, στο ίδιο τσουβάλι με τους Γκεβάρα, τη Λούξεμπουργκ ή τον Τρότσκι;

    Να υποθέσω ότι αγνοείς τις ‘‘σταλινικές’’ μεθόδους τού Γκεβάρα στην εκκαθάριση των Μπατιστικών μετά τη νίκη τής κουβανικής επανάστασης;

    Να υποθέσω ότι αγνοείς πως ο Τρότσκι είχε επικριθεί από τον ίδιο τον Λένιν για ‘‘διοικητικές’’ τάσεις στο περίφημο γράμμα του, στο ίδιο αυτό γράμμα του που έλεγε με τον τρόπο του «σύντροφοι, τα μάτια σας δεκατέσσερα με τον Ιωσήφ»;

    Τέλος, να υποθέσω ότι εκ παραδρομής παρέλειψες να αναφέρεις και τον Βλαδίμηρο ανάμεσα στους Γκεβάρα, τη Λούξεμπουργκ και τον Τρότσκι;

    Πολλές υποθέσεις μαζεύτηκαν και χρειάζομαι τα φώτα σου…🙂

    Τα λέμε

  76. Ο/Η Κώστας.Κ λέει:

    Υποθέτεις σωστά όσον αφορά τον Λένιν.
    Υποθέτεις ίσως σωστά όσον αφορά τον Γκεβάρα του οποίου δεν έχω υπόψη μου ‘σταλινικές μέθοδες’ εκκαθάρισης αλλά δεν βάζω και το χέρι μου στη φωτιά καθώς δεν γνωρίζω όλη την ιστορία της περιόδου.
    Θεωρώ, όμως, πιθανότερο όσα αναφέρεις για Γκεβάρα να εμπίπτουν στην περίπτωση άσκησης επαναστατικής βίας (εκκαθαρίσεις για να καμφθεί η αντίσταση των αντεπαναστατών), ενώ πιστεύω πως σφάλλεις στη κρίση σου για τον Τρότσκι ασχέτως των διοικητικών μεθόδων που χρησιμοποίησε στον νικηφόρο αγώνα κατά της ρωσικής αντεπανάστασης ή των πολλών άλλων λαθών τόσο του ιδίου όσο και. του Βλαδίμηρου (ουδείς αλάνθαστος, κι ο Ιωσήφ δεν επικράτησε μόνο για λόγους αντικειμενικούς…).
    Τέλος, το ότι ως επιζήσας ενός στρατοπέδου συγκέντρωσης που θα απελευθέρωνε ο Κόκκινος στρατός θα θεωρούσα τον Στάλιν επαναστάτη για λόγους συναισθηματικούς ή/και κακής πληροφόρησης είναι πολύ πιθανό, αλλά αυτό καθόλου δεν αποτελεί τεκμήριο ακριβοδίκαιης ιστορικά κρίσης.
    Βλέπεις αν η ΕΣΣΔ γονάτισε σχεδόν κάτω από την ναζιστική μπότα επιτρέποντας το μάκρος του πολέμου και τα στρατόπεδα συγκέντρωσης που αναφέρεις, αυτό οφείλεται εν πολλοίς στα ‘λάθη’ του Στάλιν που εκτός από τα προπολεμικά αποπροσανατολιστικά σύμφωνα φιλίας/συμμαχίας με τον Χίτλερ είχε φροντίσει να ξεκληρίσει όλη την επαναστατική ηγεσία του Κόκκινου Στρατού ως συνέχεια των δικών της Μόσχας αφήνοντας έτσι απροστάτευτη τη χώρα στη χιτλερική θηριωδία.

  77. Ο/Η papoylis λέει:

    Λέφητδες

    ώρες ώρες μου φαίνεται ότι η ατζέντα σας υπερβαίνει τα ανθρώπινα , ειδικά όταν αυτά εκφράζωνται με εξομολογητικές στιγμές όπως αυτές που μας προσέφερε ο αγαπητός μου Κώστας Κ. Δείτε αυτό μου το σχόλιο σαν μονόλογο σαλού που δεν χρήζει απάντησης αν σας βολεύει😉

  78. Ο/Η Pepermint λέει:

    Hallo old boy

    Δεν διαφωνώ για τον ψυχάκια. Τα συγκεκριμένα κειμενάκια όμως είναι αρκούντως εύστοχα και αυτή είναι και η ουσία. Το ποιός είναι ο συγγραφεύς είναι τελείως αδιάφορο, άλλοτε εύστοχος, άλλωστε με ψήγματα όπως ορθώς λές και άλλοτε πέρα από τα όρια της τερατωδίας.

    Δίδει όμως ένα πλαίσιο για μια κουβέντα που σύντομα κατ’ εμέ θα ξεκινήσει παντού στα πλαίσια αυτού που έρχεται. Από μικρό και από τρελλό όμως μαθαίνεις την αλήθεια…λέει ο θυμόσοφος τον οποίο δεν αγνοώ ποτές. Γιατί όμως ?

    Στα σχόλιά σου τώρα, μην βάζεις όρια-ταμπού σε σχέση με το επικρατών dna. Rulez και βασιλεύει αγαπητέ…για αυτό και έχει και λευκές σελίδες για όσους δύνανται να τις γεμίσουν. Οι σάξωνες ήταν πάντα ληστρικοί και επιθετικοί βάρβαροι. Είναι στην φύση τους το θέμα από την οποία πολύ δύσκολα ξεφεύγουν. Εχουν σφικτά όρια….Οσο πιό ζώωδης η φύση σου, τόσο πιό δύσκολο ανθρωποποιείσαι….στις διαστάσεις των συμπάντων.

    Απο τότε που το πήρε πρέφα ο Ιούλιος Καίσαρας (γνωρίζεις πιστεύω τα »ρατσιστικά» που είπε για δαύτους και πολύ ορθώς) μέχρι και σήμερις, δεν έπαψαν να φέρονται ληστρικά ως ακρίδες.

    Δεν υπάρχει »διαβολική σύμπτωση» παρά μόνο για τους μη δυνάμενους να ερμηνεύσουν τα φαινόμενα. Υπάρχει πρόνοια (ακόμα και στις συν-πτώσεις – κόμβους διαφόρων ρευμάτων, επιπέδων, διαστάσεων) και υπάρχει και συγχρονικότητα (το μη εμφανές αίτιο, γνωστό και στην κουτσή-μαριώ ως πετάλουδα της Κίνας που σπέρνει θύελλες στην Αμερική).

    Από τότε που η δυναστεία των Στιούαρτ (Κέλτες-Σκώτοι) »ανατράπηκε» από τους Τυδώρ και με την μετέπειτα κυριαρχία των μισανθρώπων Ουίνδσωρ, ο βόθρος γεμίζει όλον τον πλανήτη με τα περιεχόμενά του.

    Περί πόλων…Μου άρεσε η Ηρακλείτια ρήση…σπάνιο για έναν άθεο, λεφτ, παλαιοροκά :-)…και ελπιδοφόρο.

    Εχω γράψει 2-3 μάνδολες και στην καλύβα που ουδεμία σχέση έχει με την μεταφυσική περί του όλου…και εδώ κολλάνε ταμάμ. Είδες συγχρονικότητα παπς ? Μου δίδεις την ευκαιρία να σου εξηγήσω πολύ απλά…τον όρο »υπερβατική δεξιά ατραπός».

    Προ δημιουργίας…άχρονο, άγνωστο και απολύτως άχραντο…έχουμε (και το έχουμε ηλίθιο είναι να το λέμε, διότι είμαστε μαθημένοι στους χρονικούς περιορισμούς) του ΕΝ. Φάνης-Νύκτα ΕΝ…κάτι σαν το γιν-γιάνγκ φαντάσου για το οποίο όμως δεν έχουμε απολύτως καμία γνώση (διότι άμα είχαμε…θα ήταν και Εκείνο αυτόματα πεπερασμένο, οπότε και φθαρτό). Αυτό το Εν…είναι ο Θεός που »δεν υπάρχει» του Καζαντζάκη (πάλι με ατυχής ορολογία…αλλά με απόλυτη κατανόηση από μέρους του). Ούτε υπάρχει, ούτε δεν υπάρχει. Είναι ο άχραντος Πατήρ πέρα από αφάνεια και έμφαση (για αυτό και ο Λόγος που είναι έμφαση του Πατρός λέει ότι »όποιος έχει δει Εμένα, έχει δει και Εκείνον»).

    Το Εν…προκειμένου να δημιουργήσει όμως…πρέπει αναγκαστικά να διαρρήξει την »ενότητά»του. Ετσι αναγκαστικά θα έχουμε προβολές και ρύσεις….και διαδοχικές φάσεις μέχρι την μορφωμένη επιστροφή στην πρότερη κατάσταση. Το βλέπουμε σε όλες τις γενέσεις κάθε όντος εντός του ορατού σύμπαντος. Κάθε γένεση είναι βίαια και ugly….δια πυρός και δια σιδήρου λέμε.

    Εναντιότητα είναι η αμέσως μετέπειτα κατάσταση της αορίστου και τεραστίας δυάδος των ξέχωρων βασιλείων που μάχεται με πυρ και σίδηρο (αντιπρόσωποι του Φάνητος και της Νυκτός) προς διαμόρφωση καταστάσεων (αποκρουστική…αλλά απαραίτητη, ο γνωστός πόλεμος ο πατέρας όλων). Αντίθεσις είναι η δημιουργική δυάδα η οποία πλέον κοσμεί, εφόσον διαθέτει και σώμα συγκράτησης (δεν υπάρχουν ξέχωρα βασίλεια). Αρμονία είναι η τελειότης της τριάδος, εφόσον στο ίδιο σώμα Φάνης και Νύκτα είναι Εν…μεμορφωμένον και κοσμημένον, οπότε και επιστρέφει ως »μικρόν Εν» εκεί που το είναι ορισμένο να τοποθετηθεί. Στον αιώνα τον άχρονο. Αυτή είναι και η συντέλεια, η επιδιωκόμενη τελειότης για το Ον και τα Οντα.

    Σαφώς λοιπόν και μελετάμε όλο το κοσμικό γίγνεσθαι μικρό και μεγάλο μέσα από αυτό το Ορφικής ορολογίας σχήμα (τουλάχιστον προσωπικά αυτό κάνω).

    Ετσι λοιπόν σαφώς και υπάρχει η νομοτέλεια του »φυσικού» φαινομένου, αλλά σαφώς και υπάρχουν και οι γνώστες των »κοσμικών ρευμάτων» και των »μυστικών του μαγνητισμού» των πόλων. Αυτοί οι τελευταίοι εκμεταλλεύονται κόμβους και συμπτώσεις και τους αντίστοιχους κοσμικούς κρεττίνους που δρουν ως καταλύτες ώστε αφανώς να κάνουν τα δικά τους, εντελώς κρυφίως από τα μάτια των αδαών μαζών. Φυσικά…κάθε προσπάθεια ανίχνευσης αμαυρώνεται από τους κωδωνοκρούστες της συναινετικής πραγματικότητας ως »θεωρία συνωμοσίας», άρες μάρες κουκουνάρες κ.λ.π. Αλλωστε δεν είναι τυχαίο που οι ίδιοι επιλέγουν ως κωδωνοκρούστες-χρήσιμους ηλιθίους που διασπείρουν τις φήμες και τους ψιθύρους, άτομα ευτελούς υπόστασης με μπόλικη διαγνωσμένη σχιζοφρένεια μαζί με 2 πρέζες γραφικότητας.

    Η αριστερά τύποις δεν πήρε την εξουσία, αλλά επέβαλλε μετά την μεταπολίτευση μέσω των δικών της μεταγραφών τα δικά της σε μμε, παιδεία, κουλτούρα, συνδικαλισμό κ.λ.π. Τι να αραδιάζουμε τώρα ? Το πόσοι αριστεροί πήραν υπουργικές ή ceo δεκο ή τεμπέλης-εύφορης κοιλάδας μεταγραφές ? Που ανήκανε και τι σχολεία περάσανε όλο το ανφάν γκατέ (sic) της ελλαδικής δημοσιογραφίας ? Αστο καλύτερα…διότι ομιλούμεν μεταφυσικώς σήμερις, οπότε είμεθα αιθεροβάμονες.

    Σε σχέση με το προηγούμενο ερμηνευτικό σχήμα, η αριστερά είναι ο ένας πόλος της Εναντιότητας για αυτό και αποτελεί ξέχωρο και »ταλιμπανικό» βασίλειο (τουλάχιστον η επαναστατική). Υπάρχει και μέρος της αριστεράς που ανήκει στην αντίθεση (η μη επαναστατική) της δημιουργικής δυάδος και που έχει χάσει αρκετό μέρος των αριστερών χαρακτηριστικών της. Οταν δε υπάρξει η αρμονία…δεν θα υπάρχει καμία αριστερά εφόσον θα είναι σε κατάσταση ΕΝ.

    Οπως γίνεται κατανοητό το ίδιο συμβαίνει και με τον δεξιό πόλο. Πολύ χονδρικά και παρόλες τις στρεβλώσεις των εμφαινομένων στον πλανήτη σε σχέση με τις συμπαντικές αντιστοιχίες, έχουμε και εδώ τους γνωστούς και κατανοητούς από όλους αντιπροσώπους.

    Ετσι υπάρχει η επαναστατική δεξιά σε πλήρη πόλεμο-εναντιότητα με την επαναστατική αριστερά, υπάρχει η δεξιά της αντίθεσης χωρίς το τσεκούρι της…και φυσικά στην κατάσταση Εν δεν θα υπάρχει καμία δεξιά.

    Παπούλη…αυτό το μικρό Εν προς τοποθέτηση στο άχρονο (ως νικητής του Κρόνου-Χρόνου)…είναι και ο δρόμος της Υπερβατικής Δεξιάς (χαίρομαι που δόθηκε η ευκαιρία…να σου το εξηγήσω σε primitive κατάσταση).

    και είναι Δεξιάς…διότι αποκτά και τρίτη διάσταση. Το Δεξιά-Αριστερά της εναντιότητας είναι 2 ημιευθείες αντίθετης κατεύθυνσης εκπορευόμενες μονοσήμαντα (τείνουν στο άπειρο) από ένα κεντρικό σημείο και βέβαια μονοδιάστατες. Το Δεξιά-Αριστερά της αντιθέσεως εμπεριέχουν και την επιστρεπτική ατραπό προς το κεντρικό σημείο (δίδουν όρια), οπότε και είναι δυσδιάστατες.

    Οταν όμως γίνουν ΕΝ…τότε πιάνεται η προδιαγραφή (σπάνε τα όρια-νόμοι στην ώρα τους), οπότε και γίνονται αφανείς για το δυσδιάστατο επίπεδο ορισμού τους….εφόσον αποκτούν πτερά, πετούν, ίπτανται του επιπέδου και αποκτούν πρόσβαση στην τρίτη διάσταση, έχοντας σπάσει το ring pass not του προηγούμενου επιπέδου.

    Ε…αυτή η κάθετος στο κεντρικό σημείο του δυσδιάστατου επιπέδου από την οποία αποκτάς πρόσβαση στο »διάστημα» είναι η υπερβατική δεξιά. Είναι κίνηση ψυχής για να μιλήσουμε αραμαικά….εμπρός, δεξιά, πάνω…διότι υπάρχουν και άλλα »επίπεδα» και »διαστήματα» πιό »πάνω».

    Οπως προφανώς αντιλαμβάνεσαι…υπάρχει και το αντίθετο αυτής της ατραπού…η »υποβατική αριστερά» η οποία είναι η κίνηση της πτώσης…πίσω, αριστερά, κάτω

    απαραίτητη….για λόγους που προαναφέραμε, αλλά από το κατώτατο σημείο και κάτω, γίνεται η λεγόμενη dark side….ο δρόμος της απώλειας. Και αυτό διότι η κάθοδος του πνεύματος στην ύλη έχει προδιαγραφές τρόπο τινά. Ειδωλοποίηση πέρα από ένα σημείο είναι μόνιμη και ότι χιερότερο μπορεί να συμβεί στα όντα….είναι ο δρόμος χωρίς επιστροφή, ο λέγομενος »αγύριστος» που λέει και ο λαός όταν στέλνει κάποιον στον ακατανόμαστο. Από εκεί βγαίνει και το »στερνή μου γνώση να σε είχα πρώτα».

    Εφόσον όλα είναι αντιπρόσωποι του Φάνητος και της Νύκτας…είναι λογικό να υπάρχουν 2 τύποι ανθρώπων. Ο ένας πιό πνευματικός, ένθεος, μυούμενος και ελκόμενος προς υπερβατικό και το πάνω, ο άλλος πιό υλικός, άθεος, αγνωστικιστής, αμφιβάλλων, ελκόμενος από τους βαριούς κραδασμούς και το κάτω. Είναι οι λεγόμενοι κατά τις γραφές Υιοί του Φωτός και Υιοί του Αιώνος τούτου.

    Η διαμάχη τους…περνά όλα τα στάδια που προείπαμε, αλλά για όλους έχει ο Θεός. Εχει φροντίσει να υπάρχουν οι ατραποί διαφυγής και για τους δύο. Αρκεί να το Θελήσουν και να μην υπερβούν τα όρια.

    Η πολύ Γνώση σκοτώνει, το ίδιο και η πολύ Αγάπη, το ίδιο και η προσκόλληση στα υλικά. Πόσο μπορείς να κοιτάξεις στον Ηλιο στα μάτια…χωρίς να τυφλωθείς.

    Για την ινγκλετέρα και το πως σχεδίασε και οργάνωσε και τους 2 π.π. (ναι ναι), χρησιμοποιώντας του ομοφάριους της χρήσιμους ηλιθίους γερμανούς (και αυτοί σάξωνες είναι…αλλά οι αγγλοι επιβάλλανε τον τεχνητό όρο »αγγλοσάξωνες» για να διαχωρίζονται) και το πως καθοδήγησε εγχώρια αριστερά και δεξιά στον εμφύλιο τα λέμε σε άλλο θέμα όποτε θες…όπως και για την εμφάνιση του αστάθμητου παράγοντος Στάλιν που τους γάμησε (του άγγλους) πατόκορφα (κλείνοντας ερμητικά τους δρόμους του μεταξιού και καθαρίζοντας όλο το σιωνιστικό σκυλολόϊ από το κόμμα). Παρόλα αυτά δεν σταμάτησε εκεί η αγγλίτσα αλλά προχώρησε ακάθεκτη π.χ. Οταν προσπαθούσε ο μαύρος καβαλλάρης να θέσει τις βάσεις για εθνική συμφιλίωση…τσακ ανακαλύπτανε ξαφνικά την γιάφκα Ναζωραίου (Ζαν Ωραίος) -Πλουμιστού (γνωστή η θέση της από το 48) για να αναζωπυρώσουνε το τυφωνικό πυρ της αορίστου δυάδος…μέχρι και τις ημέρες μας.

    Δεν τσάκιζε την αριστερά…όπως το νοείς ρομαντικά και γεμάτος από δικαιολογημένο συναισθηματισμό για το αίσθημα περί δικαίου ως οπαδός (π.χ. και εγώ ως παοκτσής βλέπω παντού δάκτυλο του γάβρου ;-)…) απλά ως γνώστρια των μυστικών των νόμων των ρευμάτων χρησιμοποιούσε τους όρους της δυάδος προς ιδίον όφελος. Οταν ξεπεράσεις old boy τον δικαιολογημένο συναισθηματισμό σου…θα το δεις πιό καθαρά, είμαι σίγουρος. Στο ξανάπα πιό παλιά, ότι εκτιμώ και σέβομαι τα άλματα προσέγγισης που έχεις κάνει, διότι μέσα σου βαθιά υπάρχει το δαιμόνιο της αμφισβήτησης ακόμα και για τα θέσφατα της ιδεολογίας σου.

    Οπως ξέρεις ως δηλωμένος πεσυσκοτιστής, είμαι against της μισάνθρωπης στρέβλωσης των κλασσικών που ονοματίστηκε »διαφωτισμός» από τις στοές της γαλλοαγγλίτσας. Για την Αμερική…υπάρχουν πολλά σε σχέση με τους πατέρες της και την εξέλιξή της, ξέχωρο θέμα μόνη της.

    Για τους ιδιότυπους »εθνικούς διαφωτισμούς» Αγγλίας, Γαλλίας, Ελλάδας, Ιωνίας (διαφορετικός από της Ρούμελης) μπορούμε επίσης να τα πούμε εν καιρώ, διότι υπάρχει πολύ πολύ ζουμί.

    Οχι παπούλη…δεν επιστρέφουμε στα 30ties (καταλαβαίνεις τις επιστροφές τις χρονικές εντός ορίων, μέχρι την οριστική νίκη επί του χρόνου, έστω και υποσυνείδητα)

    Αλλού πάμε αναγκαστικάλλυ αλλά απαιτείται πολύς χρόνος ακόμα. (οι αλλαγές εξουσίας όπως το νοείς…δεν έχουν νόημα, νόημα έχει μια αλλαγή συνειδήσεων, μια μεταλλαγή σε κάθε μας μέταλλο inside).

    Καλημέρα και καλή βδομάδα

    ps- Νικάλφα αν σου πέσανε….προτείνω Dhi

  79. Ο/Η nikos__alfa λέει:

    Μπαα θα πάω στον …Αμάραντο!🙂

  80. Ο/Η papoylis λέει:

    Πεπ

    δεν έχω τώρα χρόνο αλλά πολύ σύντομα : Ηράκλειτο μελετώ εδώ και 4 δεκαετίες 🙂

  81. Ο/Η Pepermint λέει:

    καιρός…να μπεις στα ενδότερα😉

  82. Ο/Η Pepermint λέει:

    Επιτρέψτε μου να εισέλθω…στην κουβεντούλα περί μαρξισμού με 1-2 σχόλια.

    Αφώτιστε τα είπες όλαΑπλά…(με γωνίες).

    Αναγνώστα τα είπες και εσύ όλα… (απλά πιο στρογγυλά).

    Ομως είναι δύσκολο για καθόλα αγνούς τη ιδεολογία και συναισθηματικούς ανθρώπους (δεν έχω λόγους να αμφιβάλω) να ξεπεράσουν τα κακώς κείμενα της ομαδάρας. Πολύ περισσότερο δε την ιδεολογική πηγή.

    Στα πλαίσια αυτά είναι λογικό να βγαίνουν ενστικτώδεις άμυνες του τύπου ‘’φασίζουσες παπαρολογίες’’, όπως και για εσάς να αντιμετωπίζεται την πολλάκις τυποποιημένη διαδικασία αντίκρουσης με τους σχετικούς όρους.

    Κατ΄ εμέ στον μαρξισμό υπάρχει διάχυτος ο ταλμουδισμός (που υποτίθεται μισούσε ο Μαρξ) και ο επικουρισμός (που τόσο λατρεύουν οι υποτιθέμενοι χλαμυδοφόροι) μαζί με κάποιες πρέζες θεοσοφίας και μια μικρή στρέβλωση του Πλάτωνος (πήρε μέρος από την σιωνιστική πλευρά της σκέψης του τελευταίου). Η επιστημονική σκέψη…οδηγεί σε θεωρίες. Η πειραματική απόδειξη όμως κάνει τις θεωρίες…να μην είναι απλά τέτοιες. Το τι απέδειξαν τα απανταχού πειράματα το γνωρίζουμε όλοι.

    Επιπροσθέτως οι συνθήκες είναι πρότερων αιώνων και είναι άξιον απορίας να υπάρχουν ακόμα εραστές αυτής της σκέψης, οι οποίοι να πιστεύουν ότι μπορεί να έχει εφαρμογή στο σήμερα ή στο αύριο (πλην του Κινεζικού ΚΚ και του ΟΑΚΚΕ που ως μαρξιστικώς ορθά κόμματα, είναι προσανατολισμένα προς την ανάπτυξη του καπιταλισμού στον μέγιστο βαθμό πριν την ‘ουτοπία’). Εκτός αν είναι τυφλοί ταλιμπάν ή έχουν τον προαναφερόμενο συναισθηματισμό που όμως εξακολουθεί να τους εμποδίζει να φτάσουν στον απαθή νου.

    Ο Μάρξ απλά…στρέβλωσε κάποιες αξίες-σκέψεις άλλων προκειμένου να πιάσει την προδιαγραφή της πτώσης που προανέφερα. Το κόκκινο ως χρώμα και το ‘εμπρός της γης οι κολασμένοι’ μαζί με τις μισάνθρωπες πρακτικές δεν αφήνουν καμία αμφιβολία για την επιλογή της ατραπού της απώλειας.

    Ο άνθρωπος είναι ελεύθερος να ειδωλοποιηθεί (χειραφετηθεί κατά την μαρξιστική ορολογία, εφόσον μπερδεύεται εσκεμμένα η ελευθεριότητα της απώλειας με την ελευθερία) μέχρι ενός βαθμού στα πλαίσια της επίτευξης της μορφώσεως. Αν η γνώση του κακού της ύλης όμως δεν συνδιαστεί με την ενσυνείδητη επιστροφή (παραβολή επιστρέφοντος υιού…απολωλότου), τότε η περαιτέρω ειδωλοποίηση φέρει και την οριστική απώλεια της ψυχής του (μεγαλύτερη ύβρις από την απουσία φωτός, ήτοι του σκότους δεν υπάρχει).

    Ο Μαρξ ουσιαστικά σε όλο του το έργο αποθεώνει τον καπιταλισμό ενώ ταυτοχρόνως φέρεται κατά των πιο υλικών ανθρώπων του πλανήτη (ενώ είναι εβραίος και ο ίδιος !) και τον θεωρεί το μέσο-στάδιο επίτευξης της δικιάς του θεώρησης ‘’επιστροφής’’ σε μια ‘’παραδείσια’’ κατάσταση όπου τα υλικά θα είναι κοινά.

    Πλήρης αντιστροφή της πραγματικότητος, εφόσον κοινά στα ψηλά είναι τα πνευματικά. Ο Μαρξ εξοστράκισε το φως…και θεοποίησε την ύλη, ξεχνώντας ότι η τελευταία είναι ενάδα, κοινώς παίζει και στα πάνω και στα κάτω ως φορέας του πρώτου.

    Είναι αδύνατον εκ των πραγμάτων να επιτευχθεί η αρμονική κατάσταση του ΕΝ, εφόσον εξοστρακίζεται εις εκ των 2 ‘’παραγόντων’’ του.

    Είναι ελπιδοφόρο δε ότι ο Κώστας Κ. αναφέρει ‘που σακατεύει την ανθρώπινη ψυχή και το σώμα, δηλαδή την ίδια την ανθρώπινη φύση’ αντιλαμβανόμενος την τριπλότητα νου-ψυχής-σώματος στον άνθρωπο (Πνεύμα-Φύσις ΕΝ…και ουχί σκέτο φύσις), αλλά παραμένει πλανεμένος στον ‘’διαλεκτικό υλισμό’’ εφόσον την ίδια στιγμή απορρίπτει ‘ιδεολογικώς’ την πνευματοψυχή.

    Αυτός είναι και ο εγκλωβισμός στον λαβύρινθο όπου ο συναισθηματικός ιδεολόγος ως άλλος Θησέας κοιτά να σκοτώσει τον Μινώταυρο και ουχί να βρει τον Μίτο…που Στο-μί οδηγεί, ήτοι την έξοδο εκ του λαβυρίνθου.

    Παρόλα αυτά…εκ των λεγομένων του (που τα αποδίδει εντελώς λαθεμένα σε λάθος ανθρώπους ενώ είναι πανανθρώπινες αξίες από τα παλαιά και όχι νέες κοσμοδιορθώσεις όπως και ο ίδιος αντιλαμβάνεται) και την καρδιακή εξωτερίκευση που μόνο έξω καρδιά άνθρωποι μπορούν να κάνουν (και που προσωπικά αναζητώ καθημερινώς), φαίνεται ότι το παλεύει και του εύχομαι ολόψυχα γρήγορη έξοδο στο φως, επούλωση πληγών, πληρότητα νου-ψυχής και σώματος !

  83. Ο/Η Pepermint λέει:

    Κώστα Κ.

    Επέτρεψέ μου ένα σχόλιο σε κάτι που θεωρώ ιστορικά ανακριβές

    Δεν ήταν αποπροσανατολιστικά τα σύμφωνα. »Φυσικός σύμμαχος» της Γερμανίας σε εκείνη την φάση (έστω και άσπονδος) ήταν η ΕΣΣΔ. Αν εμπιστευόταν κάποιον έστω και λίγο τότε ο Στάλιν, αυτός ήταν ο Χίτλερ (ο Μουσολίνι από αρχικό είδωλο και των 2 είχε αρχίσει να εκπίπτει). Εφόσον είχε αποφασισθεί το μοίρασμα της Πολωνίας (αφενός για τους γερμανούς διότι η Πρωσσία ήταν Γερμανία και αφετέρου για τους σοβιετικούς γιατί η Πολωνία είχε γίνει στο παρελθόν γέφυρα για τους εχθρούς της ΕΣΣΔ. Τα ίδια είπε και στην Γιάλτα ο Στάλιν όταν επέμεινε απέναντι στον Τσώρτσιλ για την Πολωνία…και όντας προφητικός μέσω του Βαλέσα η Πολωνία ξαναέγινε γέφυρα…επέλασης της εσπερίας προς την ΕΣΣΔ) και γινόταν στο »ήσυχον»….δεν θα υπήρχε βππ. Ομως άμα τη εισβολή στην Πολωνία, Αγγλία και Γαλλία κήρυξαν τον πόλεμο…μόνο στην Γερμανία (υπάρχει και στο σχετικό βίντεο, το άφωνο που το τραβά η Εύα Μπράουν με τον Χίτλερ εκνευρισμένο να μην πιστεύει ότι η Δύση του κήρυξε τον πόλεμο ελέω…Πρωσίας). Ο Στάλιν εμπιστευόταν την συμφωνία…και δεν επέδειξε τυπικό λενινισμό που λένε κάποιοι κοντόφθαλμοι φανατικοί.

    Το ξεκλήρισμα της ηγεσίας του στρατού (και ουχί κόκκινου με την τυπική έννοια του τελευταίου)…αφορούσε κυρίως πρώην τσαρικούς ή εν πάση περιπτώση μη κομμουνιστογενείς αξιωματικούς (συντριπτική πλειοψηφία) και δεν έχει καμία σχέση με τις δίκες που γίνανε για άλλους λόγους (προσωπικώς δίδω credits στον Στάλιν για τις εκκαθαρίσεις εντός »κόμματος»). Το ίδιο γρήγορα…άμα τη επιστροφή στα εθνικά ιδεώδη και στην ορθοδοξία….έγινε η αναστήλωση του στρατού και επακολούθησε η μετέπειτα σοβιετική θύελλα. Γνωστά σε όλους.

    Καλό μεσημέρι

  84. Ο/Η Αφώτιστος Φιλέλλην λέει:

    Pepermint

    1. «Στα πλαίσια αυτά είναι λογικό να βγαίνουν ενστικτώδεις άμυνες του τύπου ‘’φασίζουσες παπαρολογίες’’, όπως και για εσάς να αντιμετωπίζεται την πολλάκις τυποποιημένη διαδικασία αντίκρουσης με τους σχετικούς όρους.»

    Λαθος. Αυτοματη γραφη με υβρεις (διοτι ο συγκεκριμενος ΜΠ το εχει επαναλαβει) προκυπτει -συνηθως- απο οργη αλλα και απο αλλες δυσμενεις προσωπικες/οικογενειακες/επαγγελματικες καταστασεις που οδηγουν σε ασχημες ψυχολογικες καταστασεις και ανισσορροπια. Η δευτερη εναλλακτικη ειναι ο πνευματικος ναρκισσισμος του υβριστη, αφου νομιζει οτι εχει αδικηθει και δεν εχει λαβει Νομπελ πολιτικης φιλοσοφιας (που δεν υπαρχει φυσικα). Ως τριτη εκδοχη προτεινω – με επιφυλαξη- την διατεταγμενη υπηρεσια υπερ ενος ανωτερου «ευγενους για την ανθρωποτητα» σκοπου (φαντασιακη ή πραγματικη).

    2. «Τηρουμενων των αναλογιων, η αφηγηση του ελληνικου κομμουνιστικου κινηματος, ειναι αναλογη με την εθνικη θεωρηση της ιστοριας. Οι “παντα αθωοι” κομμουνιστες βασανιζονται σαν οι πρωτοι χριστιανοι απο τους Ρωμαιους.

    Τα κοινα στοχεια ελληνικου εθνικισμου και ελληνικου κομμουνιστικου κινηματος ειναι η θεολογικη πιστη στα ιδεολογηματα , χωρις εξεταση των πηγων ή μαλλον -πιο σωστα- με αποκρυψη ή διαστεβλωση των γεγονοτων απο την πλειονοτητα των στρατευμενων διανουμενων και την εκαστοτε ηγεσια της αριστερας.

    Οπως δεν υπαρχουν μονον καλοι Ελληνες και κακοι Τουρκοι, ετσι και δεν υπαρχουν μονον κακοι δεξιοι και καλοι αριστεροι.

    Εξ αλλου σε τι χρησιμευε η διαρκης μεθοδος αγκιτατσιας -προπαγανδας που διεγειρει το ταραγμενο θυμικο και συσκοτιζει την αμφιβολη λογικη, οδηγωντας στον πολιτικο φανατισμο, στο μισος για τους αντιπαλους και την εκδικηση που δυστυχως χρησιμοποιειται -σε εθνικο και παγκοσμιο επιπεδο-εως σημερα ;»

  85. Ο/Η Κώστας.Κ λέει:

    Λυπάμαι, όλη η μακροσκελής απάντηση μου στον Pepermint εξαφανίστηκε την ώρα μάλιστα που ετοιμαζόμουν να την κοινοποιήσω. Κάποιο αυτόματο refresh του μπλογκ την πέταξε στα σκουπίδια. Υπομονή τώρα για πολύ πολύ αργότερα. Κρίμα.

  86. Ο/Η papoylis λέει:

    Δυστυχώς αγαπητέ Κώστα , ως φαίνεται την ίδια στιγμή ανέβαζα το επόμενο ποστ😉

    Συμβουλή : τα σεντόνια τα γράφουμε σε ένα editor και με κόπυ τα ανεβάζουμε σε σχόλια😉

  87. Ο/Η Left G700 λέει:

    Товариш Яков Федотович,

    Δεν νομίζω ότι υπερβήκαμε τα ανθρώπινα. Από την άλλη, δεν καταθέτεις και κάποιο επιχείρημα για να στηρίξεις το συμπέρασμα/άποψή σου. Αν το έκανες, ίσως και κάπου να σου δίναμε δίκιο. Όταν αργότερα, ίσως και αύριο, ποστάρω την απάντηση προς τον φίλο Κώστα Κ., οπότε είναι πιθανόν να αντλήσεις πρόσθετα επιχειρήματα για την άποψή σου, άρα να σου είναι και πιο εύκολο να μου το εξηγήσεις λίγο περισσότερο, χαλάλισε δυο-τρία λεπτά και πέντε-δέκα λόγια παραπάνω για πάρτη μας. Θα χαρώ πολύ να ακούσω την επιχειρηματολογία σου. Για την ώρα, ένα μόνο:

    Δεν θέσαμε εμείς την ατζέντα. Ο Αφώτιστος την έθεσε. Από εκεί και πέρα το πράγμα πήρε το δρόμο του. Ο Κώστας Κ. ανταποκρίθηκε (σήκωσε το γάντι) κι εμείς θέσαμε κάποια ερωτήματα. Δεν νομίζεις ότι μας ο πρωταγωνιστικός ρόλος που μας αποδίδεις δεν έχει και πολύ σχέση με τη διανομή που καθόρισε η πραγματικότητα;🙂🙂

    Увидимся

  88. Ο/Η Left G700 λέει:

    Δεν νομίζεις ότι μας ο πρωταγωνιστικός ρόλος που μας αποδίδεις = Δεν νομίζεις ότι ο πρωταγωνιστικός ρόλος που μας αποδίδεις

  89. Ο/Η Left G700 λέει:

    Φίλε Κώστα Κ.,

    Λόγοι ανωτέρας βίας (προσωπικοί και πολιτικοί) δεν θα μου επιτρέψουν μάλλον σήμερα να απαντήσω. Θα το κάνω αύριο, αν φυσικά με επιβεβαιώσουν τα πράγματα και δεν τα καταφέρω για σήμερα. Please, μη χαθείς. Έχω να σου πω μερικά πράγματα που πιστεύω ότι είναι ενδιαφέροντα. Ορισμένα από αυτά, ίσως και τα περισσότερα, δεν θα σου είναι ευχάριστα. Αν όμως θέλεις να δεις πώς σκέπτεται ένα κομμάτι της νέας αριστερής γενιάς, μειοψηφικό οπωσδήποτε, κάνε την καρδιά σου πέτρα και μη ξεχάσεις να κλικάρεις στο τσαρδί τού товариш Яков!🙂

    Τα λέμε

  90. Ο/Η Left G700 λέει:

    δεν θα μου επιτρέψουν μάλλον σήμερα να απαντήσω. = δεν θα μου επιτρέψουν μάλλον να απαντήσω σήμερα.

  91. Ο/Η Αφώτιστος Φιλέλλην λέει:

    Κλεινοντας, ως ρεαλιστης εκ των σπουδων και του επαγγελματος (Μηχανικος)και καλος με τους αριθμους, το “δραμα του λαου” απαλυνεται – προσωρινα- απο το γεγονος οτι το 2012 το ΑΕΠ ηταν 194 δις και η παραοικονομια εκτιμαται στα 46 δις (επιπλεον) δηλ. 24.000/κατοικο ή 31920 USD/κατοικο, για 10 εκατ. πληθυσμο.

    Αρκει να μην παμε αμεσα σε εκλογες ξανα και ξανα,και τοτε αργα-αργα θα κατανοησουμε την αναγκη για μεταρρυθμισεις και -το κυριοτερο- οικονομικη δημοκρατια, δηλ. καταπολεμηση των 100 πρωτων ολιγαρχων-κλεπτοκρατων με τις πολυποικιλες δρaστηριοτητες.

    Γιατι απ’ οτι καταλαβα, οι καναλο- ολιγαρχες θελουν η ΕΡΤ (η δημοσια τηλεοραση) να εχει απο 3 μονον μια συχνοτητα και σε ενα μηνα θα δημοπρατηθουν οι ψηφιακες συχνοτητες, χωρις την συμμετοχη της ΕΡΤ.
    Γινεται διανβουλευση εως 19 Ιουνιου.

    Αφωτιστος Φιλελλην

    ΥΓ Ευρώ / Δολάριο My Naftemporiki
    Τελευταία Τιμή 1,33380
    Τελευταία Ενημέρωση 17/06 18

    ΥΓ2 Με τοσο σκληρο ευρω αφου κανουμε και εξαγωγες μπραβο μας!!!!

  92. Ο/Η Αφώτιστος Φιλέλλην λέει:

    Ποιος ο ρόλος της Digea στο κλείσιμο της ΕΡΤ;

    Κοινωνία
    Την Πέμπτη 13 Ιουνίου 2013 το βράδυ ο απολυμένος ήδη από τον Μάιο πρώην τεχνικός διευθυντής της ΕΡΤ Νίκος Μιχαλίτσης κατήγγειλε στην πειρατική πλέον ΕΡΤ ότι πίσω από το κλείσιμο της ΕΡΤ Α.Ε. βρίσκεται προσπάθεια ανάθεσης των όλων των ψηφιακών σημάτων πανελλαδικής εμβέλειας στη Digea, το consortium που έφτιαξαν τα ιδιωτικά τηλεοπτικά κανάλια Mega, Star, Ant1, Alpha, Σκάι και Μακεδονία TV. ….”

    http://www.inews.gr/224/poios-o-rolos-tis-Digea-sto-kleisimo-tis-ert.htm

  93. Ο/Η Κώστας.Κ λέει:

    Αγαπητέ Pepermint να σ’ ευχαριστήσω πρώτα απ’ όλα για τα ενδιαφέροντα σχόλια σου. Δυστυχώς χάθηκε η ολοκληρωμένη πρώτη μου απάντηση και τώρα έχω το άχαρο έργο της επανάληψης μιας επιχειρηματολογίας που κατ’ ανάγκη θα περιοριστεί σε ορισμένα σημεία λόγω έλλειψης χρόνου.
    Αναφερόμενος, λοιπόν, στον μαρξισμό είπες πως “Η επιστημονική σκέψη…οδηγεί σε θεωρίες. Η πειραματική απόδειξη όμως κάνει τις θεωρίες…να μην είναι απλά τέτοιες. Το τι απέδειξαν τα απανταχού πειράματα το γνωρίζουμε όλοι.”
    Θα μου επιτρέψεις να διαφωνήσω. Τι απέδειξαν τα απανταχού πειράματα κατά τη γνώμη σου ; Πως η θεωρία ήταν λάθος ; Πως ήταν ελλιπής κι όφειλε να εμπλουτισθεί περαιτέρω μέσα από τη δοκιμασία της πράξης ; Ή μήπως πως δεν εφαρμόστηκε η θεωρία στις εργαστηριακές κοινωνικοοκονομικές συνθήκες που απαιτούσε, αλλά ‘προσαρμόστηκε’ κατά προτίμηση στις εκάστοτε συνθήκες ;
    Η μαρξική ‘θεωρία’ – μιας και μιλάς για τον μαρξισμό σαν θεωρία κι όχι σαν επιστημονική μέθοδο ανάλυσης – αντιλαμβανόταν την μετάβαση στον σοσιαλισμό σαν μία αποδέσμευση των ανθρώπινων παραγωγικών δυνάμεων που είχε εξελίξει ο αναπτυγμένος καπιταλισμός από τα στενά, περιοριστικά και εκμεταλλευτικά όρια της ατομικής ιδιοκτησίας και του εθνικού κράτους. Δεν απέκλειε βεβαίως η επαναστατική εκκίνηση της μετάβασης να ξεκίναγε από καθυστερημένες καπιταλιστικά χώρες, υπό την προϋπόθεση όμως πως γρήγορα θα απλωνόταν στον αναπτυγμένο δυτικό καπιταλισμό. Γιατί ήδη το κυρίαρχο στοιχείο είχε πάψει να είναι η εθνική οικονομία που είχε παραχωρήσει τη θέση της στο ιδιάζον βάρος της παγκόσμιας αγοράς και του διεθνούς καταμερισμού εργασίας.
    Συνεπώς, το νέο κοινωνικοοικονομικό σύστημα του σοσιαλισμού θα μπορούσε να υπερισχύσει μεσομακροχρόνια μόνον εάν πατούσε στέρεα στις βάσεις του προηγούμενου αναπτυγμένου καπιταλιστικού συστήματος που χάρις στην αποικιοκρατία και τον ιμπεριαλισμό είχε διεθνοποιήσει τις παραγωγικές σχέσεις και εξελίξει σε απίστευτο βαθμό τις τεχνικές παραγωγής, αυτό δηλαδή που παραδέχθηκε ως αφετηρία ανάλυσης του καπιταλισμού κι εσύ – εσφαλμένα πιστεύω – θεωρείς πως συνιστά κάποιο είδος αποθέωσης του.
    Αυτά και αρκετά άλλα έλεγε η θεωρία του Μαρξ όσον αφορά το σοσιαλισμό που, ωστόσο, δεν πρόλαβε να αναπτύξει παρά σε πρωτόλειο μόνον επίπεδο, καθώς ο Μαρξ είχε επικεντρωθεί αρχικά στην ανάλυση της εξέλιξης του καπιταλισμού, των κρίσεων και αδιεξόδων του με τη βοήθεια του διαλεκτικού υλισμού και της ταξικής πάλης. Ορμώμενος από την θεωρία της υπεραξίας, της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης και αλλοτρίωσης οδηγήθηκε στην ερμηνεία των επαναλαμβανόμενων κρίσεων και την αναγκαιότητα ανατροπής του καπιταλισμού. Επειδή, δε, διείδε το πρόβλημα του διεθνοποιημένου καταμερισμού εργασίας αλλά και των εθνικών διαχωρισμών σε μία κατά τα άλλα κοινή ταξική και υπερεθνική υπόθεση, επιχείρησε τη θεωρία του για τον καπιταλισμό (Κεφάλαιο) να την γειώσει εξαρχής σε μία πολιτική πράξη με άξονα την διεθνή οργάνωση και πάλη των εργαζομένων (Κομμουνιστικό Μανιφέστο) στην αναπτυγμένη Ευρώπη.
    Από όσα σύντομα παραπάνω εξέθεσα ίσως να γίνεται αντιληπτό γιατί η απομόνωση της επανάστασης στην ΕΣΣΔ και αργότερα σε άλλες καθυστερημένες οικονομικά χώρες ήταν καταδικασμένη στον γραφειοκρατικό εκφυλισμό του εγχειρήματος της σοσιαλιστικής μετάβασης και δεν αποτελούσε πιστή εφαρμογή της μαρξικής θεωρίας. Γι’ αυτό και η θεωρία αυτή στη συνέχεια αλλοιώθηκε και ‘προσαρμόστηκε’ στις νέες ιστορικές συνθήκες ώστε να υπηρετεί τα νέα αυταρχικά καθεστώτα που ορισμένοι αποκάλεσαν κρατικό καπιταλισμό και που σήμερα αποτελούν το νέο δυναμικό του διεθνούς καπιταλισμού.
    Ο μαρξισμός λοιπόν πρώτα διαστρεβλώθηκε από τις νέες γραφειοκρατικές κάστες και εξουσίες που αναδείχθηκαν στο όνομα του σοσιαλισμού και εν συνεχεία δυσφημίστηκε μαζικά με την κατάρρευση των καθεστώτων αυτών, καθώς χρεώθηκε ως επίσημη ιδεολογία αυτών την ίδια την αποτυχία τους. Κι όπως γνωρίζουμε η ιστορία γράφεται από τους νικητές, ενώ η άρχουσα τάξη έχει πάντα το πάνω χέρι στην διαμόρφωση της κοινής γνώμης…
    Όχι τυχαία, λοιπόν, ο μαρξισμός περιθωριοποιήθηκε μέχρι που έπεσε στην αφάνεια. Αλλά να που τώρα ξαναέρχεται στην επιφάνεια και την επικαιρότητα καθώς δικαιώνεται με την μακροχρόνια φάση της γενικευμένης κρίσης που είναι πια η μεγαλύτερη στην ανθρώπινη ιστορία ακριβώς λόγω της παγκοσμιοποίησης του καπιταλισμού. Και είναι μία κρίση όχι μόνον οικονομική, κοινωνική και πολιτική, αλλά βαθύτατα πολιτισμική, οικολογική και ψυχολογική αφού αγκαλιάζει όλες τις πτυχές της ανθρώπινης δραστηριότητας και προσωπικότητας. Υπάρχει καμία αμφιβολία, άραγε, γι’ αυτό ;
    Η ατραπός της απώλειας είναι αυτή που βαδίζουμε συνολικά σήμερα ως σύγχρονη κοινωνία αγαπητέ Pepermint και οι μισάνθρωπες πρακτικές είναι διάχυτες ολόγυρα μας, δεν έχεις παρά να παρατηρήσεις την απελπισία, την απόγνωση, την μόνωση, την κατάθλιψη, την εγκατάλειψη, την παραίτηση, την ματαίωση, την οργή, την εχθροπάθεια και όλες τις τρέχουσες μορφές της νεύρωσης και της ψυχοπαθολογίας που χαρακτηρίζουν τους περισσότερους από τους πολίτες αυτού του κόσμου, ημών συμπεριλαμβανομένων.
    Ο Μαρξ κατέδειξε την ατραπό της απώλειας και τις μισάνθρωπες πρακτικές του καπιταλισμού όχι για να τις αποθεώσει κοιμίζοντας τους συνανθρώπους του, αλλά για να τους αφυπνίσει ώστε να τις πολεμήσουν και να χειραφετηθούν. Ως προς αυτό η θεωρία του ήταν καθ’ όλα ουμανιστική. Η αποτελεσματικότητα της μένει να κριθεί στο βαθμό που ούτε ολοκληρώθηκε αλλά και ούτε εφαρμόστηκε ως είχε. Κυρίως όμως γιατί το αντικείμενο της, η ταξική βαρβαρότητα, συνεχίζει να εξελίσσεται όσο υπάρχει κι εξελίσσεται ο καπιταλισμός.
    Ο Μαρξ δεν ήταν ένας μάντης για να ορίσει το πότε όφειλε να επικρατήσει η ατελής θεωρία του για τον σοσιαλισμό. Δεν έθεσε χρονοδιάγραμμα και δεν θα μπορούσε να κάνει κάτι τέτοιο. Ακόμη και σήμερα δεν υπάρχει καμία βεβαιότητα πως η τρέχουσα κρίση θα οδηγήσει σε κάποια σοσιαλιστική αλλαγή. Γι’ αυτήν χρειάζεται η συνειδητή μαζική ανθρώπινη παρέμβαση, η βούληση για αλλαγή και ένας συνεχής αγώνας για ελευθερία βασισμένος όχι μόνο στη γνώση αλλά και στο συναίσθημα, στην καρδιά που εμπνέουν τα προαιώνια ανθρώπινα ιδανικά και οι ηθικές αξίες της δικαιοσύνης, της ελευθερίας και της αλληλεγγύης.
    Είναι με αυτή την έννοια που απορρίπτω κάθε συσχέτιση του μαρξισμού με κάθε είδους θεολογία (ταλμουδισμό ή μη). Κι είναι ο ίδιος λόγος που η σταλινική προσωπολατρεία δεν είχε καμία σχέση με το πνεύμα και το γράμμα του μαρξισμού.
    Αλλά απορώ πως αγαπητέ Pepermint δηλώνεις σύμφωνος με τις κομματικές εκκαθαρίσεις του Στάλιν. Αυτές δεν ήταν μισάνθρωπες πρακτικές ; Αλλά φαίνεται να πιστεύεις πως ‘ορθός μαρξιστής’ είναι όποιος αναπτύσσει τον καπιταλισμό (πχ ΚΚΚ) κι όχι όποιος αγωνίζεται για την ανθρώπινη χειραφέτηση ακόμη και εάν αυτό σημαίνει απλή προετοιμασία του μέλλοντος.
    Αλλά τότε θα έπρεπε όλος ο κόσμος να είναι παθητικός αποδέκτης της κυρίαρχης λογικής και του δεσπόζοντος συμφέροντος, δέσμιος ενός μοιρολατρικού ντετερμινισμού, κάποιων αυτοματοποιημένων διαδικασιών και της ολικής παραίτησης από κάθε πρωτόβουλη αντίθετη δράση (για να μην χαρακτηριστεί ουτοπιστής κι αποτυχημένος).
    Μήπως αυτό είναι ο ορισμός του ταλμουδισμού και της θεολογικής εναπόθεσης της ανθρώπινης τύχης στην ‘μετέπειτα ζωή’ ;
    Ελπίζω να δέχεσαι ότι οι παραπάνω συλλογισμοί δεν αποτελούν προϊόν κάποιου συναισθηματισμού ή προσκόλλησης σε ένα αφηρημένο δόγμα..

  94. Ο/Η Κώστας.Κ λέει:

    Μου αρέσει βρε LeftG700 που με προετοιμάζεις ψυχολογικά για τα δυσάρεστα που θα μου σερβίρεις. Αλλά εννοείται πως με ενδιαφέρει πως σκέπτεται η νέα γενιά. Προχώρα λοιπόν και μην σε νοιάζει.

  95. Ο/Η Κώστας.Κ λέει:

    Pepermint για το πόσο αποπροσανατολιστικά ήταν τα σύμφωνα φιλίας με τη Γερμανία που υπέγραψε ο Στάλιν αφήνω τον πρώην σταλινικό ιστορικό Ελλενστάιν να μας ενημερώσει : «Τα λάθη της σοβιετικής πολιτικής πηγάζουν από την υποτίμηση του Στάλιν για τον ναζιστικό κίνδυνο και τον νέο χαρακτήρα που είχε» [‘Ιστορία του σταλινικού φαινομένου’ σ.138].
    Ενώ ο Τρότσκι διακήρυσσε πρώτος από το 1931 ότι έτσι κι ανέλθει ο Χίτλερ στην εξουσία θα προετοιμάσει τον πόλεμο με κυριότερο στόχο τη Σοβιετική Ένωση, κατά τον Ελλενστάιν : «… ο Στάλιν έφτασε στο σημείο, απαντώντας στα συγχαρητήρια τηλεγραφήματα που είχε λάβει για τα γενέθλια του από τον Χίτλερ και τον Φον Ρίμπεντροκ να πει πως ‘Η φιλία μεταξύ των λαών της ΕΣΣΔ και της Γερμανίας που οικοδομήθηκε με αίμα, θα παραμείνει σταθερή και διαρκής’… Η ΕΣΣΔ έδωσε στον Χίτλερ στάρι, πετρέλαιο κι άλλες πρώτες ύλες σε μεγάλες ποσότητες. Ο σοβιετικός Τύπος σταμάτησε κάθε κριτική ενάντια στο χιτλερικό καθεστώς… Η υπογραφή μιας διπλωματικής συμφωνίας με τον Χίτλερ είναι ένα ιστορικό γεγονός. Αποτελεί ‘δράμα για την ΕΣΣΔ’ το ότι υποχρεώθηκε να το κάνει, ο τρόπος όμως με τον οποίο εφάρμοσε στη συνέχεια τις συμφωνίες είναι ένα εντελώς διαφορετικό θέμα. Με κανέναν τρόπο δεν προετοιμαζόταν έτσι η ΕΣΣΔ να αντιμετωπίσει τους ναζί σε μία σύγκρουση που ήταν και αναπότρεπτη και πολύ κοντινή» [σ. 146 στο ίδιο].
    Ακόμη ο Ελλενστάιν γράφει : «Η ΕΣΣΔ δεν εκμεταλλεύτηκε αρκετά την ανάπαυλα που της πρόσφερε το γερμανοσοβιετικό σύμφωνο, για να προετοιμαστεί για τον πόλεμο ούτε πολιτικά ούτε οικονομικά ούτε στρατιωτικά». Και αφού παραθέτει τις προειδοποιήσεις που πήρε ο Στάλιν από τα σοβιετικά δίκτυα κατασκοπείας του Ζόργκε από Ιαπωνία, Ντόρα από Ελβετία και Κόκκινη Ορχήστρα από τη Δυτική Ευρώπη, καθώς και από τους Τσώρτσιλ και Ρούσβελτ, συνεχίζει : «Στις 22 Ιουνίου τα ναζιστικά στρατεύματα επιτέθηκαν σε όλο το μήκος του μετώπου. Ο σοβιετικός στρατός δεν ήταν σ’ επιφυλακή κι αρκετές ώρες μετά την επίθεση, ο Στάλιν ατάραχος πίστευε ακόμα πως επρόκειτο για απλές συνοριακές συγκρούσεις χωρίς σημασία ! Σπάνια ιστορικό λάθος εικονογράφησε με τέτοια σαφήνεια τους κινδύνους που περικλείει η απόλυτη εξουσία στα χέρια ενός ανθρώπου. Το σταλινικό φαινόμενο έχει, μαζί μ’ όλα τα άλλα, την βαριά ιστορική ευθύνη για το ότι η Σοβιετική Ένωση βρέθηκε απροετοίμαστη τον Ιούνη του 1941 όπως και για τις πρώτες ήττες της. Το επιχείρημα που προβάλλεται συχνά ότι το έργο του Στάλιν από το 1929 ως το 1939, η δια της βίας κολλεκτιβοποίηση και η Τρομοκρατία, ήταν αναγκαία κι ότι εκεί βρίσκουμε τη ρίζα της νίκης της ΕΣΣΔ στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, είναι τελείως παράλογο εάν αναλογιστεί κανείς τα φοβερά χτυπήματα που δέχτηκε η σοβιετική οικονομία κι ο Κόκκινος Στρατός (βλ τουφεκισμό ‘δεκάδων χιλιάδων αξιωματικών αξίας’ όπως 3 στραταρχών από τους 5 που υπήρχαν, 13 αρχηγών στρατιάς από τους 15, ακόμη 57 διοικητών σωμάτων στρατών από τους 85 και 110 στρατηγών μονάδων από τους 195), την αμέλεια που επέδειξαν οι σοβιετικές αρχές στις παραμονές του πολέμου και κατά τις πρώτες εβδομάδες που ακολούθησαν την εισβολή, καθώς και τα ιστορικά λάθη του Στάλιν του οποίου οι στρατηγικές προβλέψεις για μία ακόμη φορά αποδείχτηκαν τελείως λαθεμένες… Οι πρώτες εβδομάδες της σύγκρουσης ήταν καταστροφικές. Τα περισσότερα σοβιετικά αεροπλάνα καταστράφηκαν πριν προλάβουν ν’ απογειωθούν, μέσα στις πρώτες ώρες του πολέμου.. Τα σοβιετικά στρατεύματα υποχωρούν άτακτα παρόλες τις μεγαλειώδεις εκδηλώσεις ηρωϊσμού τους…» [σ. 149].
    Ανέφερα τον Ελλενστάιν κι όχι άλλους ιστορικούς ή τον ίδιο τον Τρότσκι για να μην κατηγορηθώ για μεροληψία Όπως καταλαβαίνεις Pepermint αυτά δεν τα λένε ‘κάποιοι κοντόφθαλμοι φανατικοί’ κι ο Στάλιν φέρει τεράστια ευθύνη για τα 20 εκατομμύρια νεκρούς που ήταν ο σοβιετικός φόρος αίματος στον πόλεμο με τον χιτλερισμό. Ακριβώς επειδή δεν επέδειξε ‘τυπικό λενινισμό’ στην αντιμετώπιση του. Που θα ήταν μία ταξική διεθνιστική αντιμετώπιση του ναζιστικού φαινομένου κι όχι μια μυωπική και στενόμυαλη εθνικιστική – με κριτήρια τα εθνικά συμφέροντα χώρας – προσέγγιση. Οι αρχές της οποίας ανάγονται στη θεωρία του σοσιαλφασισμού που απέτρεψε τη δημιουργία ενιαίου μετώπου σοσιαλδημοκρατών-κομμουνιστών στη Γερμανία κι επέτρεψε την ακάθεκτη άνοδο του φασισμού. Κι αυτά όλα έχουν τεράστια σημασία ως τακτική αντιμετώπισης του φασισμού σήμερα ώστε να μην τα θεωρούμε ξεπερασμένη ιστορική ανάλυση.
    Τέλος, από το είδος και την εποχή (εδώ κι η σχέση με τις δίκες της Μόσχας) του ξεκληρίσματος της ηγεσίας του Κόκκινου στρατού αντιλαμβάνεσαι πως κατ’ ουσία είχε αφήσει το στράτευμα ακέφαλο. Κι αν είχες διαβάσει την Προδομένη Επανάσταση του Τρότσκι που είχε ηγηθεί του Κόκκινου στρατού στην επανάσταση και τον εμφύλιο θα γνώριζες πως η συντριπτική πλειοψηφία των αξιωματικών είχε πράγματι προέλθει από τις τάξεις του τσαρικού στρατού αλλά είχε μπολιαστεί στο πνεύμα της επανάστασης και πρωτοστατήσει σ’ αυτήν. Γι’ αυτό και αργότερα καρατομήθηκε αν και αποτελούσε την πλειονότητα της ηγεσίας. Για το επαναστατικό φρόνημα της διώχτηκε, όχι για την πίστη στον ανύπαρκτο μετά από δύο δεκαετίες τσαρισμό. Για το φρόνημα αυτό έλαβε ο Κόκκινος στρατός το όνομα του.
    Να λοιπόν που δεν είναι γνωστά σε όλους αυτά…

  96. Ο/Η Pepermint λέει:

    Φίλτατε Κώστα Κ.
    Δεν πειράζει, αν και καταλαβαίνω τα φτού γαμώτο και λοιπά μπινελίκια, συμβαίνει ως νόμος του μέρφυ ειδικά αφού έχεις κουραστεί για ένα σινδονάτο αποδυτήριο.
    Ομολογώ…ότι νόμιζα πως δεν θα ξανακάμνω σχετική κουβέντα, αλλά ως γνωστόν τα φαινόμενα απατούν. Ευχαριστώ πάντως για την ευκαιρία ξεσκονίσματος των αντιμαρξιστικών ανακλαστικών μου 
    Απαντώ λοιπόν αγαπητέ στα ερωτήματά σου κατά σειρά.
    1. ‘’ Τι απέδειξαν τα απανταχού πειράματα κατά τη γνώμη σου ;’’
    Απέδειξαν…αυτό που με πολύ απλοϊκό τρόπο είπε ο Σωκράτης στον αιμοβράζοντα έφηβο Πλάτωνα σε ένα καταπληκτικό διάλογο.
    Μια μέρα, ο Σωκράτης με τον Πλάτωνα πέρασαν τις πύλες της Διομείας, κοντά στον Ιλισσό, για ν’ ανεβούν στον απέναντι λόφο, όπου, έστεκε το γυμναστήριο Κυνόσαργες που γυμνάζονταν τα νόθα παιδιά των Αθηναίων. Εκεί πήγαινε ο Αντισθένης, γιος Θράκισσας δούλας. Έίχαν κλείσει συνάντηση στο γυμναστήριο, για να συζητήσουν περί «Κοινοκτημοσύνης», κατά την επιθυμία του Πλάτωνα, που ανέπτυσσε τελευταία μια σπουδή περί κοινοκτημοσύνης για την επίλυση των προβλημάτων του ανθρώπου.
    – «Έλα τώρα, , όσο να έρθει ο Αντισθένης, εξήγησέ μου τη θεωρία σου. Αν έχεις να πεις ιδέες σωστότερες από τις δικές μου, πες τες κι εγώ πρόθυμα γίνομαι μαθητής σου», είπε ο Σωκράτης στο νεαρό μαθητή του.
    Κι ο Πλάτων ξεκίνησε την ανάλυση:
    – «Δεν πρέπει στον κόσμο να υπάρχουν τάξεις, κληρονομιές και προνόμια. Να μην εμποδίζεται η αξία επειδή γεννήθηκε από φτωχούς. Αν ένας αριστοκράτης είναι βλάκας, θα ξεπέφτει στην κατώτατη τάξη, κι αν ο γιος ενός νεροκουβαλητή είναι έξυπνος, θα μπορεί να κυβερνάει.
    Το σύστημά μου ξεκινάει από την κοινή εκπαίδευση.
    Όσα παιδιά αναδειχθούν, είτε πλούσια, είτε νόθα, θα εκπαιδεύονται ειδικά για τη διοίκηση.
    Δε θα μας κυβερνούν όσοι εκλέγονται με την κοροϊδία της ψήφου, αλλά όσοι δείξουν ικανότητα.
    Κανένας δε θ’ ανεβαίνει σ’ ανώτερο αξίωμα, αν δεν έχει διακριθεί στα κατώτερα.
    Τους δοκιμασμένους κυβερνήτες τους ονομάζω «φύλακες» και τους απαγορεύω νάχουν δική τους περιουσία. Θα ζουν ομαδικά μ’ όλες τις γυναίκες. Δε θάναι αφιερωμένοι σε μια γυναίκα, με τους εγωισμούς της, αλλά σ’ όλες.
    Ακόμη και τα παιδιά τους δε θα διακρίνονται σαν δικά τους, παρά το κάθε παιδί θάναι αδέρφι με όλα τα άλλα.
    Την κοινοκτημοσύνη βέβαια των γυναικών δεν τη βλέπω σαν αδιάκριτη σύμμειξη, αλλά σαν ευγενικό έλεγχο αναπαραγωγής, ώστε να ανευρίσκονται οι καλύτεροι με τις καλύτερες, για να γεννιώνται γερά παιδιά.
    Κι όπως λέει ο Πυθαγόρας, «οι φίλοι πρέπει να τα έχουν όλα κοινά».
    – «Κάνεις ένα λάθος, Πλάτωνα, είπε ο Σωκράτης .
    Είναι όμορφο να θέλεις όλοι οι άνθρωποι να γίνουν αδέλφια, μα είναι αντίθετο στη φύση.
    Οι άνθρωποι επιζητούν να δημιουργούν ελεύθερα.
    Σωστά λέει ο Πυθαγόρας, πως «οι φίλοι πρέπει να τάχουν όλα κοινά». Μα μόνο μια μειονότητα, γεμάτη επιμονή κι αυταπάρνηση, μπορεί να κατορθώσει την κοινοκτημοσύνη ανάμεσά της.
    Δε γίνεται να ζητάς το ιδεώδες, που ξεπερνά τις δυνατότητες των κοινών ανθρώπων.
    Κοινοκτημοσύνη δίχως ΑΓΑΠΗ δε γίνεται να σταθεί. Κανένας άνθρωπος δεν μπορεί με τη βία να σκέφτεται περισσότερο τους άλλους από τον εαυτό του. Μόνο από ΑΓΑΠΗ μπορεί να το κάνει… Αλλά συνέχισε τη θεωρία σου…».
    Ο Πλάτων με τη νεανική του ορμή υποστήριξε μια θεωρία, όπως τη διατύπωσε στην «ΠολιτεΙα» του, που στην ύστερη βιωτή του αποκήρυξε την ισότητα (ισότης σφόδρα ημάς διαταράσσει), μέσα από τους «ΝΟΜΟΥΣ, 757 b» του. Όμως αποπειράθηκε να πείσει τον Μέντορά του, πως με την κοινοκτημοσύνη ο άνθρωπος θα υπερκερνούσε τα αδιέξοδα της οικονομικής του προσπάθειας. Οραματίζονταν ένα Κράτος Δικαίου, όπου καθένας θάχει όχι εντελώς το ίσο με τους άλλους, παρά όσο θα του αξίζει. Έτσι η Αθήνα, θα είχε απαλλαγεί από τη βλαβερή Δημοκρατία.
    Χαμογέλασε ο Σωκράτης.
    Έβλεπε τον σπουδαίο μαθητή του νά εντρυφεί στη δημιουργική σκέψη.
    – «Πρώτα – πρώτα κατακρίνεις άδικα τη Δημοκρατία. Πρώτη φορά την εφαρμόσαμε οι Αθηναίοι στον κόσμο. Καθώς είμασταν άπειροι, την καταντήσαμε οχλοκρατία, τη χαλάσαμε. Μα τώρα η πείρα μας έπεισε, πως κι η Δημοκρατία θέλει μέτρο. Στο μέλλον οι άνθρωποι θα τη διορθώσουν. Ύστερα πιστεύεις στην κοινοκτημοσύνη, που είναι θεωρία ανάξια για τη μεγάλη σου ψυχή.
    Δεν ωφελεί σε τίποτα το να μοιράσεις τον πλούτο, αν δεν εξισώσεις πριν, τις επιθυμίες των ανθρώπων.
    Ειδάλλως, αφού μοιράσεις τα πάντα, η άρπαγα ανθρώπινη φύση, με το χρόνο, θα ξαναγυρίσει στο κέρδος, αυτό το ταπεινό ένστικτο που δυναστεύει τον κόσμο».
    Πίστευε ο Πλάτων, ότι θα μπορούσε να πατάξει την πλεονεξία.
    Αυτό που ο Ησίοδος περιέγραφε μέσα από το “έργον επ’έργω εργάζεσθαι“, που μιλούσε ότι η εργασία που επενδύει την εργασία, δημιουργεί το πλεόνασμα, κι αυτό με τη σειρά του το Κέρδος.
    Ο Σωκράτης διέκρινε το πλεόνασμα που δημιουργεί το Κέρδος, από το παρά φύσιν Κέρδος που δημιουργεί την πλεονεξία. Κι ο καταλύτης, η ΑΓΑΠΗ.
    Αυτός είναι ο σπερματικός λόγος του Σωκράτη, ο Πρώτος προ-Χριστιανός.

    Συνεχίζεται…

  97. Ο/Η Pepermint λέει:

    2. Πως η θεωρία ήταν λάθος ; Πως ήταν ελλιπής κι όφειλε να εμπλουτισθεί περαιτέρω μέσα από τη δοκιμασία της πράξης ; Ή μήπως πως δεν εφαρμόστηκε η θεωρία στις εργαστηριακές κοινωνικοοκονομικές συνθήκες που απαιτούσε, αλλά ‘προσαρμόστηκε’ κατά προτίμηση στις εκάστοτε συνθήκες ;

    Η μαρξιστική θεωρία είναι μια στρέβλωση στρεβλώσεως. Ο άνθρωπος πίσω από τα εκμαγεία της σύγχρονης δεξιάς και αριστεράς είναι ο Εγελος. Ο Εγελος αναμφισβήτητα ο πιο κομβικός παίκτης των τελευταίων 250 ετών στρέβλωσε τους κλασσικούς, έγραψε τα δικά του, ουδείς τον κατάλαβε, άλλοι τον ερμηνεύσανε δεξιόστροφα, άλλοι αριστερόστροφα, ο ίδιος απατήθηκε εφόσον νόμισε ότι ήρθε το τέλος του χρόνου (βλέποντας τον Βοναπάρτη στο άσπρο άλογο να παρελάζει) και ο Μάρξ με την σειρά του στρέβλωσε αριστερόστροφα τις στρεβλώσεις του πρώτου.

    Η δε επιστημονική μέθοδος ανάλυσης τελειώνει πάντα με το πείραμα το οποίο απορρίπτει την όπισθεν θεωρία ή την επαληθεύει ολικώς ή μερικώς. Στην περίπτωσή μας το πείραμα δίκην φυτιλίων στα χέρια του Λένιν απέτυχε παταγωδώς. Στα χέρια του Στάλιν έγινε άλλο πείραμα, στου Μάο άλλο, στου Πώλη Κώτη άλλο κ.λ.π. Όλα με την ίδια θλιβερή κατάληξη σε επίπεδο ποιότητας ζωής του ‘’λαού’’ αλλά και σε καταγραφή ανθρωπίνων λειψάνων. Εξαίρεση αποτελεί ‘’ο ανταγωνισμός του διαστήματος’’ που όντως για μερικές δεκαετίες η ΕΣΔΔ μπορούσε να προπορεύεται ή και να ακολουθεί ανά περίσταση την εσπερία (με τους δανεικούς γερμανούς επιστήμονες που διαμοιράστηκαν ΗΠΑ και ΕΣΣΔ).

    Είναι άξιον απορίας η περίπτωση ενός μετριότατου διανοητή όπως ο Μαρξ (με το ζόρι και χαριστικά πήρε το διδακτορικό του) να καταλήγει -και δη με τρομερή πρεμούρα- στην συγγραφή ενός κάρου πραμάτων που συνιστούν θεωρία κοσμοδιορθωτική και για την οποία έχουν γραφτεί –επεξηγηματικά- χιλιάδες μαρξιστολενινιστικοί τόμοι…αερολογίας ως επί το πλείστον.

    Γιατί ? Για ποιόν την έγραψε και ποιος θα έπαιρνε τα φυτίλια για ένα τέτοιο εγχείρημα. Ποιος ο Μάρξ. Ενας Μαρξ που κυριολεκτικά θα ήταν στα αζήτητα εάν στις πρώιμες μάλλον υπερπρώιμες τότε ‘’αντιτσαρικές’’ (αν και ψάλλανε και ύμνους υπέρ του τσάρου) συγκεντρώσεις (του τέλους-αρχών του προ-προηγούμενου και προηγούμενου αιώνα) διαμαρτυρίας των 500 ατόμων με τα γιγάντια πλακάτ, με σταυρούς και εικόνες της Παναγίας και του Χριστού, δεν υπήρχαν οι φάτσες των Μαρξ και Ενγκελς στα προαναφερόμενα πλακάτ.

    Ενας Μαρξ που υιοθετήθηκε ασκαρδαμυκτί από τον Λένιν που κάποιοι άλλοι του έδωσαν τα φυτίλια.

    Η φεουδαρχία δηλαδή αγαπητέ μου…προ ελεύσεως των ‘’εθνικών’’ κρατών δεν ήταν ας πούμε »εκμεταλλευτική» ? Γιατί τόσο μίσος για το ΄’έθνικό κράτος’’ ? Μια αυτοκρατορία δεν είναι ας πούμε εκμεταλλευτική ? Μάλλον διακρίνω χρωματιστή τάση.

    Δεν υπήρχε Κώστα τότε καπιταλισμός. Υπήρχε στυγνός ‘’αντικαπιταλισμός’’. Π.χ. Στην εσπερία τα μαγαζιά των Καρνέγκι, Ροκφέλλερ και Μόργκαν, ήταν μονοπώλια (για αυτό και τους κυνήγησε ο Ρούζβελτ) που έβγαζαν και πρόεδρο άμα λάχει. Τι δουλειά έχει το μονοπώλιο με τον υγιή καπιταλισμό ? Καπιταλισμός αγαπητέ μου είναι το σύστημα που ο εργοδότης και οι εργάτες του είναι ένα σώμα και ουχί οι καθόλα διασπαστικές και διχαστικές θεωρίες του Μαρξ του τύπου «τα συμφέροντα των κεφαλαιοκρατών και των εργαζομένων είναι διαμετρικά αντίθετα μεταξύ τους». Οπου υπάρχει διαχασμός…υπάρχουν ξέχωρα βασίλεια, οπότε και εναντιότητα.

    Η δε εναντιότητα είναι ένας πόλεμος που ουδέποτε μπορεί να νικήσει το ένα μέρος το άλλο (βλ. ερμηνευτικό σχήμα παραπάνω post περί Εναντιότητας-Αντιθέσεως- Αρμονίας)

    Ούτε είναι καπιταλισμός τα νεοφιλελεύθερα καζινό του εκ του τίποτα χρήματος και των ιπποδρομιών χρεωγράφων και αξιογράφων που ‘’χαρτοποιεί» μέχρι και ανθρώπινες συνειδήσεις.

    Υγιής Καπιταλισμός ήταν ο δημιουργικός άνθρωπος Φορντ, ο Φορντ της καινοτομίας και της εξερεύνησης, ο Φορντ που τα έβαλε με θεούς και δαίμονες του κατεστημένου (μέχρι και ράλλυ-στοίχημα κέρδισε) για να μπορέσει να κάνει παραγωγή την πατέντα του χωρίς να τον φάνε τα κοράκια, ο Φόρντ που έδωσε Χ 3 μισθούς στους εργάτες του, οκτάωρο, σαββατοκύριακο, περίθαλψη και οργάνωσε την παραγωγή στην λογική κυψέλης (cellular mass production) για φθηνό και ποιότικό αυτοκίνητο προσβάσιμο στον κάθε άνθρωπο.
    Υγιής καπιταλισμός είναι το σύστημα αγαπητέ μου διότι είναι εναρμονισμένο με την φύση του ανθρώπου, την τάση για εξερεύνηση και ελευθερία, γνωστό από την εποχή του Σωκράτη.

    Οσο περιτύλιγμα περί κακών εθνικών κρατών, η κεφαλαιοκρατών ή δεν ξέρω εχώ μαζί με την περίφημη ουμανιστική πρέζα…να έχει μια στρεβλή θεωρία, δεν πείθει. Για αυτό μόνο με αίμα και παραφύση επιβάλλεται μιά τέτοια θεωρία ως πράξη.

    Μονοπώλια…βρίσκεις (μάλλον έβρισκες) μόνο στα κομμουνιστικά καθεστώτα (οπότε και αναγκαστικά μιλάμε για μονοπώλια κρατικά με εθνικό ως προς την μητρόπολη ή διεθνιστικό για τους δορυφόρους της πρώτης περιτύλιγμα) και στους καρχαρίες που ποτέ δεν έπαψαν να υφίστανται (αν εξαιρέσεις τον Καρνέγκι που του εξαγόρασε το μαγαζί ο Μόργκαν…τα άλλα 2 ονόματα είναι γνωστά τοις πάσι).

    Ολες οι χώρες λοιπόν του κόσμου που δύναται να παράξει πολιτισμό-τεχνολογία-τέχνες-επιστήμη-φιλοσοφία ήταν καθυστερημένες από χέρι εκείνη την εποχή ως προς τον καπιταλισμό. Αντίθετα όπως σου προείπα…»σοσιαλίζουσες» και »αναρχίζουσες» τάσεις, επαναστάσεις κ.λ.π. υπήρξαν πάμπολλές. Περυσινά ξινά σταφύλια ως προς το »καινοτόμο» μας είπε ο Μαρξ. Ευχαρίστως και στο παρόν να σου παραθέσω δεκάδες κινήματα στην γιουρόπα του Μεσαίωνα με τέτοιες τάσεις.

    Μια πετυχημένη ‘’επανάσταση’’ (sic) λοιπόν σε μιά ανώριμη (ως προς την καπιταλιστική ολοκλήρωση) γιουρόπα, απλάθα έφερνε τον Οργουελικό ολοκληρωτισμό σε όλη την δύση, στην πιο στυγνή και απάνθρωπη δικτατορία που θα είχε γνωρίσει ποτέ η ανθρωπότητα. Αμα θες αυτά τα περί μεταβάσεως που λέγανε οι διάφοροι θεωρητικοί ήταν το άλλοθι της αποτυχίας μετεφρασμένο σε χρόνο μαζί με το απαραίτητο περισπούδαστο ύφος.

    Φυσικά…σε ένα τέτοιο καθεστώς ο όποιος πολιτισμός….αναπτυσσόταν θα ήταν αντισοσιαλιστικός, στο κρυφό περιθώριο και underground.

    Διεθνές είναι το κεφάλαιο αγαπητέ μου όπως πολύ καλά αντιλαμβάνεσαι…(άμα θες μπορώ να σου βρώ ονόματα και διευθύνσεις για την πραγματικά την 1η διεθνή μεγαλοκαρχαριών) και ψάχνει και διεθνοποίηση των μαζών με το απαραίτητο περιτύλιγμα για να ελκύει τους αφελείς.

    Συνεχίζεται…

  98. Ο/Η Pepermint λέει:

    3. ‘’Γιατί ήδη το κυρίαρχο στοιχείο είχε πάψει να είναι η εθνική οικονομία που είχε παραχωρήσει τη θέση της στο ιδιάζον βάρος της παγκόσμιας αγοράς και του διεθνούς καταμερισμού εργασίας.’’

    Επέτρέψε μου Κώστα αλλά αυτό είναι τελείως ανακριβές. Αυτό συμβαίνει σήμερα που όλως τυχαία και με μπόλικη διεθνιστική διάνθηση…έχουν πέσει σύνορα και τα ρέστα. Ούτε τεχνικές μαζικής παραγωγής είχαν αναπτυχθεί τότε , ούτε τεχνογνωσία, ούτε καινοτομία…ούτε ήταν κάτι τέτοιο απόρροια της ‘’διεθνοποίησης’’. Απλά τζάμπα πρώτες ύλες από τους μακάκες φέρνανε στις βιομηχανίες οι βάρβαροι της γιουρόπας.

    Μου κάνει εντύπωση που θεωρείς επίτευγμα (προφανώς της ανθρωπότητας)…τον ιμπεριαλισμό και την αποικιοκρατία, με την χρήση της λέξης ‘’χάρις’’.
    Εγραψες :‘’Συνεπώς, το νέο κοινωνικοοικονομικό σύστημα του σοσιαλισμού θα μπορούσε να υπερισχύσει μεσομακροχρόνια μόνον εάν πατούσε στέρεα στις βάσεις του προηγούμενου αναπτυγμένου καπιταλιστικού συστήματος που χάρις στην αποικιοκρατία και τον ιμπεριαλισμό είχε διεθνοποιήσει τις παραγωγικές σχέσεις και εξελίξει σε απίστευτο βαθμό τις τεχνικές παραγωγής, αυτό δηλαδή που παραδέχθηκε ως αφετηρία ανάλυσης του καπιταλισμού κι εσύ – εσφαλμένα πιστεύω – θεωρείς πως συνιστά κάποιο είδος αποθέωσης του.’’
    Χάρις ?…Πως συνδιάζονται ουμανισμός και αποικιοκρατία ? Στο όνομα το διεθνισμού (σήμερις παγκοσμιοποίηση) όλα τα σφάζω, όλα τα μαχαιρώνω ? Εκτός αν καταλαβαίνω εγώ κάτι λάθος οπότε διόρθωσέ με σε παρακαλώ.

    Δεν το υποθέτω εγώ (για την αποθέωση). Αξιολογότατοι μελετητές (εγώ ερασιτέχνης είμαι) θεωρούν ότι όλο το έργο του Μαρξ είναι μια αποθέωση του καπιταλισμού που συνδιάζεται όπως σωστά είπες με τον ιμπεριαλισμό, την αποικιοκρατία, την διεθνή του κεφαλαίου και σήμερις σε μεγαλύτερες διαστάσεις με την παγκοσμιοποίηση ως πάτημα…για την ‘’ανώτερη κοινωνία’’…προφανώς των ομογενοποιημένων άνοων και άφρονων μαζών άνευ ταυτότητας και προσωπικότητας (εθνική ή ατομική).

    Η θεωρία του Μαρξ (όπως άλλωστε όλες οι θεωρίες) ήταν μερική. Αν δεν ήταν και είχε σφαιρικότητα και »ολικότητα» δεν θα απορριπτόταν. Οσο και διορατικός (αναμφισβήτητα) και να ήταν σε μερικά απέτυχε παταγωδώς. Ειδικότερα με τα ανυπόστατα τσιτάτά περί υπεραξίας απέτυχε να δεί, οπότε και προβλέψει-εξηγήσει πάμπολλα από τα σημερινά δρώμενα.

    π.χ.

    Δεν μπόρεσε βέβαια (και πως) να προβλέψει την εξέλιξη της ανθρωπότητας περί τα οικονομικά-κορπορατικά και τρανή απόδειξη είναι οι εκτελεστικοί γενικοί διευθυντές-στελεχάρες (απουσιάζουν από την σκέψη του) με τους τεράστιους μισθούς-μπόνους και την δικιά τους σκέψη (επίσης παντελής απουσία), με τις κόντρες τους με τους μετόχους των Board of Directors. Τα golden boys είναι out δηλαδίς.

    Οπως απουσιάζει και ο εργάτης-ιδιοκτήτης του εαυτού του που παράγει έργο (πατέντες, καινοτομίες, συμβουλευτικές υπηρεσίες κ.λ.π.),

    Οπως και ότι είναι μαρξιστικώς αδύνατη η ερμηνεία μαγαζιών έντασης τεχνολογίας (π.χ.η microsoft που δεν δύνανται τα κέρδη της να μεταφραστούν εύκολα ως υπεραξία των εργαζόμενων στο μαγαζί).

    Ο Μάρξ θεωρούσε εντελώς κοντόφθαλμα ότι ο καπιταλισμός λειτουργεί σε πλαίσια πλήρους ανταγωνιστικότητας (το φαινόμενο του τούρμπο-καπιταλισμού με παραγωγή χρήματος τζούφου εκ του μηδενός…επίσης δεν το οραματίστηκε) και έστρεφε την κριτική του σε μια ιδεατή, πλήρως, ανταγωνιστική έκφανση του καπιταλισμού.

    Είναι αυτό που σου είπα με την αναστροφή. Σε ένα ανώτερο επίπεδο…τα πνευματικά είναι κοινά. Στον πλανήτη εάν έστω και ατυχώς θεωρήσουμε ότι η γνώση (η επιστημονική ή στην περίπτωση της microsoft τα windows) είναι μέρος των πνευματικών, βλέπουμε το αντίθετο. Ο Μαρξ θεωρούσε ότι μιά συλλογικά παραχαθείσα γνώση (να την πούμε τεχνογνωσία) είναι γενική διανόηση, στην περίπτωση όμως του γκέϊτς…ήταν πλήρως ιδιωτικοποιημένη !
    Το ευαγές ίδρυμα της εταιρείας των ανατολικών Ινδιών (οι ηγήτορες του μακιαβελισμού και της συνομωσίας)…αιώνες πριν μονοπώλησε το εμπόριο και ξεπάτωσε όποιον πήγε να αντισταθεί. Σε αυτό…η αυτοκρατορία (που ποτέ δεν έπαψε να υπάρχει) δεν άλλαξε πολλά. Πάντα ξεπατώνει όποιον αντιστέκεται (και ουχί αυτό που νομίζει).

    Σικάριοι λέμε αλλά και με τεράστια μπωλς παίκτες του τύπου Ροκφέλλερ όπως προείπα χτίσανε κυριολεκτικώς με τα μονοπώλια τους την Αμερική. Γιατί ?

    Γιατί μονοπωλήσανε την συσσωρευμένη γνώση…εκατομμυρίων ανθρώπων επί της χθωνός. Την ιδιωτικοποίηση αυτή οπότε και παράλληλα το Θέλημα κάποιων ανθρώπων ή ιερατείων όπισθεν αυτών γιατί δεν το προέβλεψε ο Μάρξ ?…μήπως εσκεμμένα ή ήταν απλά στα πλαίσια του ελλιπούς ?

    Πως εξηγείται μαρξιστικώς η υπεραξία που παράγεται όλο και πιο πολύ στην Κίνα, στην Αφρική, στην Ινδία, ενώ στην Δύση όλοι, όχι βέβαια στον ίδιο βαθμό, εισπράττουν υπερμισθούς – δηλαδή μισθούς που, στην γλώσσα του Μαρξ, ξεπερνούν κατά πολύ την αξία της εργασίας-δραστηριότητάς τους ?

    Απλά δεν εξηγείται αγαπητέ μου διότι είναι μουσαϊκή πλέον η συγκεκριμένη οπτική…και οφείλεις να ξεπεράσεις με το εξερευνητικό σου πνεύμα τους όποιους συναισθηματισμούς.

    Συνεχίζεται…

  99. Ο/Η Pepermint λέει:

    4. ‘’Από όσα σύντομα παραπάνω εξέθεσα ίσως να γίνεται αντιληπτό γιατί η απομόνωση της επανάστασης στην ΕΣΣΔ και αργότερα σε άλλες καθυστερημένες οικονομικά χώρες ήταν καταδικασμένη στον γραφειοκρατικό εκφυλισμό του εγχειρήματος της σοσιαλιστικής μετάβασης και δεν αποτελούσε πιστή εφαρμογή της μαρξικής θεωρίας. Γι’ αυτό και η θεωρία αυτή στη συνέχεια αλλοιώθηκε και ‘προσαρμόστηκε’ στις νέες ιστορικές συνθήκες ώστε να υπηρετεί τα νέα αυταρχικά καθεστώτα που ορισμένοι αποκάλεσαν κρατικό καπιταλισμό και που σήμερα αποτελούν το νέο δυναμικό του διεθνούς καπιταλισμού.’’

    Αλλοθι…? Όχι δεν νομίζω διότι δεν στέκει καν ως άλλοθι. Δεν θα μπώ τώρα σε λεπτομέρειες της οκτωβριάνας και λοιπές θηριωδίες γιατί θα χαθεί η μπάλλα. Προσωπικά θα μείνω στο γενικό πλαίσιο, γιατί δεν τελειώνει το σεντόνι ούτε αύριο. Κώστα πιστεύω συμφωνείς🙂

    Παίζοντας και κάνοντας…(με τις ζωές εκατομμυρίων λιμοκτονούντων) ήταν η περιπέτεια που πέρασαν τα έθνη της σοβιετίας (δηλαδή της μισητής από την Δύση τσαρικής Ρωσίας), από τους εγκεφαλικούς (sic) ηγήτορες της επανάστασης. Lies, lies, lies δεν ήταν το σύνθημα του Λένιν ? Την μία έτσι, την άλλη γιουβέτσι.

    Τι λέει στην φάρμα ?
    «Όλα τα ζώα είναι ίσα, αλλά κάποια ζώα είναι περισσότερο ίσα από τα άλλα.»

    Χαλίφης στην θέση του Τσάρου. Κεντρική επιτροπή στην θέση της αυλής. Ο λαός τον πούλον…αλλά τώρα όλα γίνονται στο όνομά του.

    Την γραφειοκρατία δεν την επέβαλλε…η μοίρα ή ή Ανάγκη – κατ’ εσέ – , αλλά ο Σήφης για πλήρη έλεγχο και την υιοθετήσανε και οι ‘’ρεφόρμες’’ μετέπειτα. Υπάρχει συχνά η εντύπωση πως ο βασικός λόγος που ανατράπηκαν τα κομμουνιστικά καθεστώτα αφορά την έλλειψη ελευθερίας και την δίψα των λαών της ανατολικής Ευρώπης για «δημοκρατία». Πρόκεται φυσικά για ένα μύθο ο οποίος επιτρέπει στους προοδευτικούς διανοούμενους, δημοσιογράφους και πολιτικούς να οραματίζονται ακόμα έναν εφικτό σοσιαλισμό (ένα τρίτο δρόμο ίσως ή κάποια παρόμοια ανοησία) που θα συνδυάζει τις πολιτικές ελευθερίες των καπιταλιστικών χωρών με έντονα στοιχεία κεντρικής οικονομικής οργάνωσης, έστω και σε μια πιο νοθευμένη ή light παραλλαγή της.

    Μιλάμε για ευσεβή πόθο…που δημιουργεί ας πούμε τραγελαφικότητες τύπου Ρήγα με τα φονιάδες των λαών αμερικάνοι-ρώσοι (για να θυμηθώ τα δικά μου ανόητα νιάτα στα 80ties όντας μέλος του σέξυ μαγαζιού) ή της σημερινής ανταρσύας, οι έφηβοι των οποίων ομιλούν στις προεκλογικές συγκεντρώσεις για ‘’σκοτεινές της ιστορίας περιόδους’’ (sic) χωρίς να έχουν λούσει με ούλρεξ την πυτιρίδα του τροτσκισμού τους.

    Οι λόγοι που κατέρρευσε ο υπαρκτός σοσιαλισμός είναι κατά βάση, οικονομικοί. Σε πολλές από αυτές τις χώρες τα πράγματα είχαν φτάσει σε τόσο άσχημο σημείο ώστε τα ίδια τα καθεστώτα που μονοπωλούσαν την εξουσία επί 45 χρόνια δέχτηκαν να χαλαρώσουν τα δεσμά και να επιτρέψουν στις καταπιεσμένες οικονομικές δυνάμεις του ιδιωτικού τομέα να αναλάβουν δράση.

    Η πολιτική αντεπανάσταση ήρθε ως φυσικό επακόλουθο της οικονομικής αποσύνθεσης.
    Ο βασικότερος ίσως λόγος που κατέρρευσε ο υπαρκτός σοσιαλισμός (στο αναλύω σε όλες τις απαντήσεις από διάφορες οπτικές αλλά υπό τον ίδιο γνώμωνα) αφορά κάτι πολύ σημαντικό που του έλειπε και αποτελεί τον ακρογωνιαίο λίθο της ελεύθερης αγοράς ή μάλλον του υγιούς καπιταλισμού , κάτι το οποίο ακόμα και οι πιο έξυπνοι γραφειοκράτες και μηχανικοί δεν μπόρεσαν επί δεκαετίες, μα ούτε και θα μπορούσαν ποτέ, όσοι αιώνες και να περνούσαν, να παράσχουν στην σοσιαλιστική οικονομία. Τιμές αγαπητέ Κώστα.

    Η παραγωγική διαδικασία στην καπιταλιστική (αλλά και την τέως σοσιαλιστική) οικονομία συνίσταται στο μετασχηματισμό διαφόρων αγαθών, μέσω του κεφαλαίου και της εργασίας, σε διάφορα άλλα αγαθά. Για παράδειγμα το βαμβάκι, από την αρχική του μορφή στο χωράφι, και μέσα από πολλαπλές ενδιάμεσες διεργασίας, φτάνει κάποια στιγμή να τυλίγει την πλάτη μας ως πουκάμισο. Σε κάθε περίπτωση, η τιμή του τελικού αγαθού πρέπει να ξεπερνάει τις τιμές, αθροιστικά, όλων των κεφαλαιωδών αγαθών και της εργασίας που χρησιμοποιήθηκαν προκειμένου αυτό να παραχθεί. Η διαφορά ανάμεσα στην αξία του τελικού αγαθού και όλων των αγαθών (και της εργασίας συμπεριλαμβανόμενης) που ξοδεύτηκαν προκειμένου να παραχθεί το τελικό αγαθό, μένει στον επιχειρηματία ως κέρδος. Το υψηλό κέρδος δείχνει στον επιχειρηματία ότι η επιχειρηματική του «συνταγή» δουλεύει καλά: η αξία όλων των αγαθών που αναλώνει κατά την παραγωγή είναι μικρότερη της αξίας του τελικού αγαθού. Συνεπώς ο επιχειρηματίας αμείβεται για την πετυχημένη συνταγή του (πλουτίζει), καθότι προσθέτει αξία στην συνολική παραγωγή της οικονομίας. Οι ζημίες, από την άλλη πλευρά, δείχνουν στον επιχειρηματία ότι η επιχειρηματική του δραστηριότητα όχι μόνο δεν προσθέτει αξία αλλά τουναντίον καταστρέφει αξία, σπαταλώντας τους πολύτιμους και πεπερασμένους παραγωγικούς πόρους της οικονομίας. Η «τιμωρία» του, σε αυτήν την περίπτωση, θα είναι οπωσδήποτε η χρεωκοπία.

    Οι τιμές στην καπιταλιστική αγορά διαμορφώνονται, μέσω του νόμου της προσφοράς και της ζήτησης, με την ελεύθερη ανταλλαγή των προϊόντων στην ανοιχτή αγορά. Φυσικά όμως η ελεύθερη ανταλλαγή των προϊόντων προϋποθέτει πολλαπλούς εμπλεκομένους στην οικονομική διαδικασία. Κάποιοι θα προσφέρουν, άλλοι θα ζητούν, και η τιμή θα προκύψει αυθόρμητα, σε μια διαδικασία η οποία συνήθως είναι τόσο πολύπλοκη ώστε ακόμα και οι ίδιοι οι άμεσα εμπλεκόμενοι να μην μπορούν να γνωρίζουν πως ακριβώς διαμορφώθηκε η τιμή.

    Στην ΕΣΣΔ και τις άλλες κομμουνιστικές χώρες όπου απαγορευόταν η ιδιωτική παραγωγή, εν αντιθέσει, υπήρχε για κάθε προϊόν ένας μόνο παραγωγός, το κράτος. Όσον αφορά στην κατανάλωση, υπήρχαν βεβαίως τα εκατομμύρια των απλών καταναλωτών που αγόραζαν από τα κρατικά καταστήματα έτοιμα αγαθά όπως πουκάμισα και κρέας, αλλά αυτά ήταν πάντα αυστηρώς καταναλωτικά προϊόντα (σε στατικές και κεντρικά προκαθορισμένες πάντα τιμές), τα οποία αποτελούν ένα μικρό κομμάτι της συνολικής οικονομικής δραστηριότητας. Ο όγκος της οικονομικής δραστηριότητας σε κάθε μεγάλη οικονομία αφορά τα μέσα της παραγωγής καθώς και τα πρωτογενή και ενδιάμεσα αγαθά, δηλαδή όλα εκείνα τα αγαθά που χρησιμοποιούνται προκειμένου να παραχθεί το τελικό προϊόν που αγοράζει ο καταναλωτής στο ράφι.

    Παραδείγματα ενδιάμεσων αγαθών και μέσων παραγωγής είναι το ατσάλι, το αλεύρι, η εργασία, οι βιομηχανικές μηχανές, τα εργαλεία, τα εργοστάσια κτλ. Για όλα αυτά τα παραγωγικά μέσα υπήρχε στην σοσιαλιστική οικονομία μόνο ένας καταναλωτής, το κράτος, το οποίο καθόριζε πως θα χρησιμοποιηθούν όλα τα ενδιάμεσα αγαθά σε κάθε στάδιο της παραγωγής. Μα με έναν παραγωγό και έναν καταναλωτή ανταλλαγές δεν μπορούν να γίνουν, ούτε τιμές να προκύψουν. Οι τιμές όλων αυτών των αγαθών καθορίζονταν συνεπώς αυθαίρετα από τους γραφειοκράτες της Μόσχας, αλλά όλοι καταλάβαιναν πως οι τιμές αυτές δεν ήταν «αληθινές», και χρησιμοποιούνταν σε μεγάλο βαθμό (ειδικά στα πρώτα χρόνια της ΕΣΣΔ) ως καθαρά λογιστικό εργαλείο, όχι ως κατευθυντήριος μοχλός της παραγωγικής διαδικασίας.

    Η σοσιαλιστική παραγωγική διαδικασία στηριζόταν λοιπόν αναγκαστικά σε καθαρά φυσικούς (μη χρηματικούς) υπολογισμούς (en natura calculation). Για παράδειγμα οι γραφειοκράτες που λες υπολόγιζαν πως η τάδε ποσότητα σιδήρου θα βγει από τη γη εκεί, θα μεταφερθεί εκεί, θα γίνει ατσάλι εκεί, το οποίο μετά θα μεταφερθεί εκεί για να παραχθεί η τάδε μηχανή, η οποία μετά θα παράγει την τάδε βίδα, η οποία μετά θα μεταφερθεί εκεί, για να συναρμολογηθεί η τάδε μηχανή κτλ κτλ. Η ανάγκη να σχεδιαστούν τα πάντα από την αρχή ως το τέλος δημιουργεί από μόνη της ένα σωρό προβλήματα (τα οποία θα εξηγήσω σε μετέπειτα άρθρο) αλλά αυτό που έχει σημασία εδώ είναι να δούμε με πόσους διαφορετικούς τρόπους μπορεί να πραγματοποιηθεί αυτή η παραγωγή. Για ποιό λόγο να χρησιμοποιήσουμε το τάδε μεταλλείο και όχι το άλλο; Πως θα γίνει η μεταφορά, με τραίνο ή φορτηγά; Να χρησιμοποιήσουμε τα παλιά μηχανήματα με 50 εργάτες ή τα καινούργια με 20; Και τι θα παράγουμε; Να παράγουμε τρακτέρ ή νταλίκες; Και που θα τα διαθέσουμε; Σε ποιόν; Και ξεκινώντας από τα πιο βασικά, υπάρχει καν λόγος να δημιουργήσουμε αυτήν την παραγωγική αλυσίδα; Μήπως οι ανάγκες της οικονομίας εξυπηρετούνται μια χαρά ως έχει, ή θα μπορούσαν ίσως να εξυπηρετηθούν καλύτερα με κάποιον άλλο τρόπο;

    Στην καπιταλιστική οικονομία όπου οι τιμές διαμορφώνονται ελεύθερα μέσω της προσφοράς και της ζήτησης σε κάθε στάδιο της παραγωγικής διαδικασίας, η απάντηση σε αυτά τα ερωτήματα έρχεται σχετικά εύκολα, μέσω της χρηματικής αξιολόγησης όλων των εναλλακτικών λύσεων.

    Στον υπαρκτό σοσιαλισμό δεν υπήρχε τίποτα από όλα αυτά. Οι γραφειοκράτες που σχεδίαζαν την παραγωγή δεν μπορούσαν να ξέρουν ούτε τι χρειάζονταν οι καταναλωτές, ούτε πως να το παράγουν με τον πιο οικονομικό τρόπο. Οι τιμές στα ράφια παρέμεναν αμετάβλητες, είτε το προϊόν εξαντλούνταν σε λίγες ώρες είτε έμενε αδιάθετο επί μήνες. Και επειδή δεν υπήρχαν αληθινές τιμές σε κανένα στάδιο της παραγωγής, οι γραφειοκράτες δεν μπορούσαν να γνωρίζουν αν οι διάφορες υπάρχουσες παραγωγικές διαδικασίες προσέθεταν ή κατέστρεφαν αξία στην παραγωγή της οικονομίας. Ο υπαρκτός σοσιαλισμός αποτελούσε, όπως πολύ εύστοχα παρατήρησε ο οικονομολόγος Ludwig von Mises σχεδόν έναν αιώνα πριν, την απάρνηση της ορθολογικής οικονομική παραγωγής, ένα απεγνωσμένο ψηλάφισμα στα τυφλά. Ο Λένιν και οι σύντροφοι του, όπως εύστοχα σημείωνε ο von Mises λίγα μόλις χρόνια μετά την Οκτωβριανή επανάσταση, δεν είχαν την παραμικρή ιδέα περί του ακατόρθωτου του εγχειρήματός τούς. Για τον Λένιν, το πρώτο πράγμα που θα έπρεπε να κάνουν οι εργάτες όταν κατελάμβαναν την εξουσία θα ήταν να μπουν στα λογιστήρια των καπιταλιστικών επιχειρήσεων, να μελετήσουν τα λογιστικά βιβλία, και να κατευθύνουν την παραγωγή όχι προς όφελος πια των βρωμερών καπιταλιστών, αλλά των ιδίων των εργατών. Το ότι τα χρηματικά ποσά που καταγράφανε τα λογιστικά βιβλία θα παύανε να έχουνε το παραμικρό νόημα με την κρατικοποίηση των πάντων ούτε που πέρασε από το μυαλό του Λένιν.

    Ο υπαρκτός σοσιαλισμός αποτελούσε λοιπόν αγαπητέ μου, ένα απεγνωσμένο ψηλάφισμα στα τυφλά…και ουχί ένα σύστημα που απλά εξέπεσε στην γραφειοκρατία-κολυμβήθρα σιλωάμ για παλαιούς και νέους κομμουνιστές για delete και lenin reloaded (sic). Καμία διαστρέλβωση του μαρξισμού και λοιπές γιρλάντες και δυσφημίσεις. Σιγά μην περιμέναμε την κατάρρευση για να μάθουμε για τα εγκλήματα εις βάρος εκείνων των λαών και την καλοπέρασή τους. Απλά με την κατάρρευση…μίλησε ο λαός (ο οποίος αν και ανήκει εργολαβικά μόνο στα αριστερά κόμματα…προφανώς σε εκείνη την περίπτωση ήταν ‘’φασιστολαός’’).

    Συνεχίζεται…

  100. Ο/Η Pepermint λέει:

    5. »Όχι τυχαία, λοιπόν, ο μαρξισμός περιθωριοποιήθηκε μέχρι που έπεσε στην αφάνεια. Αλλά να που τώρα ξαναέρχεται στην επιφάνεια και την επικαιρότητα καθώς δικαιώνεται με την μακροχρόνια φάση της γενικευμένης κρίσης που είναι πια η μεγαλύτερη στην ανθρώπινη ιστορία ακριβώς λόγω της παγκοσμιοποίησης του καπιταλισμού. Και είναι μία κρίση όχι μόνον οικονομική, κοινωνική και πολιτική, αλλά βαθύτατα πολιτισμική, οικολογική και ψυχολογική αφού αγκαλιάζει όλες τις πτυχές της ανθρώπινης δραστηριότητας και προσωπικότητας. Υπάρχει καμία αμφιβολία, άραγε, γι’ αυτό ;»

    Χαχαχα…επέτρεψέ μου το γέλιο για την αναδυομένη (με την Νόρα Βαλσάμη μας επηρέασε όλους).

    Κανείς δεν αμφιβάλλει γιά την πολλαπλή κρίση.

    Φυσικά στρεβλώσεις…άλλου τύπου (άρρωστος καπιταλισμός) εμφανίζει και η λεγόμενη »ελέυθερη αγορά». Πίστεψέ με δεν έχω κανένα σκοπό να την καθιαγάσω. Ο υγιής καπιταλισμός είναι το σύστημα και η οικονομία οφείλει να έχει όρια, νόμους και να είναι μικτή (και κρατική όπου χρειάζεται).

    Η απόλυτη χρεωκοπία του υπαρκτού σοσιαλισμού φάνηκε, με τον πιο καθαρό τρόπο, όταν κατέρρευσε το σύστημα και τα χιλιάδες σοσιαλιστικά εργοστάσια βρέθηκαν ξαφνικά σε ένα ανταγωνιστικό περιβάλλον ελεύθερης παραγωγής και κατανάλωσης. Επειδή ακριβώς παρήγαγαν συνήθως άχρηστα προϊόντα ή, ακόμα και όταν παρήγαγαν χρήσιμα προϊόντα, τα παρήγαγαν με εξαιρετικά σπάταλες διεργασίες, αναγκάστηκαν μέσα σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα να βάλουν λουκέτο. Εκατομμύρια εργάτες βρέθηκαν από τη μια μέρα στην άλλη στο δρόμο. Το ΚΚΕ και οι λοιπές «προοδευτικές» δυνάμεις κατήγγειλαν τότε τον βάρβαρο καπιταλισμό που εξώθησε στην ανεργία τους εργάτες. Δεν κατάλαβαν τότε, ούτε φοβάμαι θα καταλάβουν ποτέ όσο βλέπουν τον κόσμο μέσα από τις μαρξιστικές παρωπίδες τους, ότι οι ρίζες του κακού δεν ήταν στον καπιταλισμό αλλά στον παραλογισμό του σοσιαλιστικού συστήματος, και πως το να κλείσουν αυτά τα άχρηστα εργοστάσια αποτελούσε τον μοναδικό τρόπο εξορθολογισμού της οικονομίας, και απαραίτητη προϋπόθεση ώστε να μπορέσουν αυτές οι οικονομίας να αποκτήσουν, κάποια στιγμή, την οικονομική ευημερία των καπιταλιστικών χωρών.

    Το ότι το χρήμα, οι τιμές και το κέρδος που αυτές επιτρέπουν, αντί να αποτελούν πηγή δυστυχίας και εκμετάλλευσης, αποτελούν το σημαντικότερο μοχλό ανάπτυξης μιας οικονομίας, το είδαν καθαρά οι διάδοχοι του Στάλιν. Ξεκινώντας από τη δεκαετία του ‘60 και μετά, μέσα από μια σειρά ατέλειωτων μεταρρυθμίσεων, προσπάθησαν να αφήσουν περισσότερη ελευθερία στις διάφορες κρατικές επιχειρήσεις, και να τους δώσουν κίνητρα ώστε αυτές να σχεδιάσουν την παραγωγή τους με βάση το κέρδος. Επί Γκορμπατσόφ, μάλιστα, για πρώτη φορά το κράτος δεν επενέβη και άφησε μερικές ζημιογόνες επιχειρήσεις να βάλουν λουκέτο. Το πρόβλημα της ανεύρεσης των αληθινών τιμών όμως δεν μπορούσε να λυθεί όσο δεν επιτρεπόταν η ελεύθερη παραγωγή και ανταλλαγή στην ανοιχτή αγορά. Χωρίς τις σωστές τιμές οι επιχειρήσεις δεν μπορούσαν να παράγουν ορθολογικά και σε αρμονία με τα τεκταινόμενα της ευρύτερης οικονομίας. Το αποτέλεσμα ήταν πως όσο περισσότερη ελευθερία αφήνανε οι γραφειοκράτες της Μόσχας στις διάφορες κρατικές επιχειρήσεις, τόσο περισσότερο αποδιοργανωνόταν η οικονομία, επιταχύνοντας τελικά την οριστική κατάρρευση του συστήματος.

    Αναρωτιέμαι όμως…πως η ανηθικότητα της Μαρξιστικής θεωρίας δύναται να επουλώσει πληγές…

    Ο Μαρξ εξακολουθεί δυστυχώς και σήμερα να εμπνέει κομμάτι της αριστεράς, ιδιαιτέρως δε αυτής που στην Δύση ήταν κριτικώς φιλική προς την τρομοκρατία, ήτοι το έγκλημα (πάντα στα πλαίσια του ουμανισμού).

    Όμως, περί το έγκλημα είχε γράψει ο Μάρξ, ουσιαστικά εγκωμιάζοντάς το.

    «Ο φιλόσοφος παράγει ιδέες, ο ποιητής ποιήματα, ο πάστορας κηρύγματα και ούτω καθεξής. Ο εγκληματίας παράγει εγκλήματα. Αν προσέξουμε καλύτερα πώς σχετίζεται αυτός ο τελευταίος κλάδος παραγωγής με το κοινωνικό σύνολο, θα απαλλαγούμε από πολλές προκαταλήψεις. Ο εγκληματίας δεν παράγει μόνον εγκλήματα, αλλά και το ποινικό δίκαιο, και τον καθηγητή που διδάσκει ποινικό δίκαιο και, συνάμα, το αναπόφευκτο σύγγραμμα με το οποίο ο ίδιος καθηγητής ρίχνει στην γενική αγορά τις παραδόσεις του εν είδει “εμπορεύματος”. Έτσι πολλαπλασιάζεται ο εθνικός πλούτος. Για να μην αναφέρουμε την ατομική απόλαυση που παρέχει το χειρόγραφο του συγγράμματος στον δημιουργό του, όπως μάς λέει ένας πολύ αξιόπιστος μάρτυρας, ο καθηγητής Roscher, ιδρυτής της παλαιότερης σχολής πολιτικής οικονομίας στην Γερμανία.

    »Πέραν τούτου, ο καθηγητής παράγει ολόκληρη την αστυνομία και την ποινική δικονομία, κλητήρες, δικαστές δημίους, ενόρκους και λοιπά. Όλοι αυτοί οι ετερόκλητοι επαγγελματικοί κλάδοι, που αποτελούν ισάριθμες κατηγορίες του κοινωνικού καταμερισμού της εργασίας, αναπτύσσουν διάφορες ικανότητες του ανθρώπινου πνεύματος• φτιάχνουν νέες ανάγκες, αλλά και νέους τρόπους για την ικανοποίησή τους. Τα βασανιστήρια και μόνο, έγιναν αφορμή για τις ευφυέστερες μηχανικές εφευρέσεις, ενώ πλήθος τίμιοι χειρώνακτες απασχολούνται στην παραγωγή των σχετικών εργαλείων.

    »Ο εγκληματίας παράγει μία εντύπωση –εν μέρει ηθική, εν μέρει τραγική, αναλόγως– και έτσι προσφέρει μια “υπηρεσία” στην διακίνηση των ηθικών και αισθητικών συγκινήσεων του κοινού. Δεν παράγει μόνον συγγράμματα ποινικού δικαίου, ούτε απλώς τους ποινικούς κώδικες και τους νομοθέτες. Παράγει και τέχνη, ωραία λογοτεχνία, μυθιστορήματα, ακόμη και τραγωδίες, όπως αποδεικνύουν όχι μόνον η Ενοχή του Μύλνερ και οι Ληστές του Σίλλερ, αλλά και αυτός ο Οιδίπους και ο Ριχάρδος ο Τρίτος. Ο εγκληματίας σπάζει την μονοτονία και την καθημερινή ασφάλεια της αστικής ζωής. Έτσι, την προστατεύει από την τελμάτωση και προκαλεί την ανήσυχη ένταση και την κινητικότητα, χωρίς τις οποίες θα αμβλυνόταν ακόμη και η ορμή του ανταγωνισμού. Δίνει κίνητρο στις παραγωγικές δυνάμεις.

    »Το έγκλημα αποσύρει από την αγορά εργασίας τμήμα του περιττού πληθυσμού, οπότε μειώνει τον ανταγωνισμό μεταξύ των εργατών, εμποδίζοντας, έως έναν βαθμό, την πτώση του μισθού κάτω από το ελάχιστο όριο, ενώ παράλληλα ο αγώνας εναντίον του εγκλήματος απορροφά ένα άλλο τμήμα του ίδιου πληθυσμού. Άρα, ο εγκληματίας αναδεικνύεται σε μιαν από εκείνες τις φυσικές “εξισορροπήσεις” που αποκαθιστούν το σωστό επίπεδο και ανοίγουν μιαν ολόκληρη προοπτική “ωφέλιμων κλάδων απασχόλησης”.

    »Οι επενέργειες του εγκλήματος στην εξέλιξη των παραγωγικών δυνάμεων θα μπορούσαν να αποδειχθούν ως την τελευταία λεπτομέρεια. Οι κλειδαριές θα είχαν αποκτήσει την σημερινή τους αρτιότητα, αν δεν υπήρχαν κλέφτες; Η νομισματοκοπία θα έφθανε στην τωρινή της τελειότητα, αν δεν υπήρχαν παραχαράκτες; Το μικροσκόπιο, θα έβρισκε ποτέ τρόπο να περάσει στην συνήθη εμπορική σφαίρα, αν δεν γινόταν απάτη στο εμπόριο; Τέλος, η εφαρμοσμένη χημεία δεν οφείλει στην νοθεία των εμπορευμάτων και στην προσπάθεια ανακάλυψής της όσα ακριβώς οφείλει και στον τίμιο παραγωγικό ζήλο; Το έγκλημα επινοεί διαρκώς νέα επιθετικά μέσα για να προσβάλλει την ιδιοκτησία και έτσι γεννά και νέα αμυντικά μέσα, οπότε επιδρά παραγωγικά στην ανακάλυψη νέων μηχανών –όπως ακριβώς και οι απεργίες.

    »Ας αφήσουμε όμως την σφαίρα του ιδιωτικού εγκλήματος. Χωρίς εθνικό έγκλημα, θα μπορούσε να υπάρξει παγκόσμια αγορά; Θα υπήρχαν έθνη; Άραγε, το δέντρο της αμαρτίας δεν είναι ταυτόχρονα και δέντρο της γνώσης, από την εποχή του Αδάμ ως σήμερα; Στον Μύθο των Μελισσών (1705), ο Μάντεβιλ έχει αποδείξει την παραγωγική δύναμη που διαθέτουν όλα τα πιθανά είδη επαγγελμάτων, αλλά και το γενικό συμπέρασμα όλου αυτού του επιχειρήματος: Αυτό που ονομάζουμε στον κόσμο μας Κακό, είτε ηθικό είτε φυσικό, είναι η μεγάλη αρχή που μάς κάνει κοινωνικά πλάσματα, η σταθερή βάση, η ζωή και το στήριγμα όλων των τεχνών και των ενασχολήσεων ανεξαιρέτως• και την στιγμή που θα έπαυε να υπάρχει το Κακό, η κοινωνία θα ήταν καταδικασμένη να φθαρεί, αν όχι να καταποντιστεί αύτανδρη. Μόνο που, βέβαια, ο Μάντεβιλ ήταν απείρως πιο τολμηρός και έντιμος από τους φιλισταίους απολογητές της αστικής κοινωνίας».

    Κακώς δεν εξήγησε ο Μάρξη, γιατί ο Κάϊν σκότωσε τον Άβελ και σε ποιον βαθμό αυτό το έγκλημα επηρέασε τις παραγωγικές σχέσεις –πριν πάρει σάρκα και οστά η «καταραμένη» αστική κοινωνία.

    και σε ρωτάω αγαπητέ

    Ενα κορμί…χωρίς ψυχή έχει ζωή ?
    προφανώς όχι

    ποιός ουμανισμός…? Να σου θυμίσω τις πρακτικές του Λένιν με την στρατολόγηση ότι εγκληματικού κατακαθιού του κοινού ποινικού δικαίοιυ ?

    …άστο καλύτερα

    Συνεχίζεται…

  101. Ο/Η Pepermint λέει:

    6. »Είναι με αυτή την έννοια που απορρίπτω κάθε συσχέτιση του μαρξισμού με κάθε είδους θεολογία (ταλμουδισμό ή μη). Κι είναι ο ίδιος λόγος που η σταλινική προσωπολατρεία δεν είχε καμία σχέση με το πνεύμα και το γράμμα του μαρξισμού.»

    Επέτρεψέ μου να σου μεταφέρω μερικούς ψίθυρους…που είμαι σίγουρος ότι αγνοείς, ελπίζοντας να κάνεις την οπτική σου σφαιρικότερη.

    Οι ιδέες του Καρλ Μαρξ για την «πάλη των τάξεων» κ.τ.λ. υποβλήθηκαν σε αυτόν από ένα Ιουδαίο ραββίνο, τον Moses Hess.

    Αυτός του έδωσε το περιβόητο »Η θρησκεία είναι ο στεναγμός του καταπιεζόμενου πλάσματος, η θαλπωρή ενός άκαρδου κόσμου, είναι το πνεύμα ενός κόσμου απ’ όπου το πνεύμα έχει λείψει. Η θρησκεία είναι το όπιο του λαού.»

    Ο ‹‹κόκκινος ραββίνος››, έτσι αποκαλούσαν τον Hess, γεννήθηκε στη Βόννη το 1812, σε μία βαθιά θρησκευόμενη Ιουδαϊκή οικογένεια. Ο παππούς του τον μύησε στα μυστικά του Ταλμούδ και της Τορά. Ασχολήθηκε με την φιλοσοφία και την οικονομία και ήταν από τους πρώτους που επεξεργάστηκε την σοσιαλιστική θεωρία. Πράγματι, θεωρείται ότι αυτός μύησε τον Ένγκελς και τον Μαρξ στον κομμουνισμό.

    Οι τρείς τους γράψανε το Κομμουνιστικό μανιφέστο. Η συνεισφορά του Hess για τη μετάβαση από την ιδεαλιστική θεωρία της ιστορίας του Εγελου στον διαλεκτικό υλισμό, ήταν ιδιαίτερα σημαντική. Η δραστηριότητα του έχει ιδιαίτερη σημασία, διότι παρουσιάζει αντιφάσεις που προκαλούν ερωτηματικά.

    Ενώ ξεκινά με τις γνωστές διεθνιστικές κομμουνιστικές θεωρίες, μετά γίνεται φανατικός υποστηρικτής του Ιουδαϊκού εθνικισμού, γι αυτό και θεωρείται ένας από τους προφήτες του Σιωνιστικού κινήματος. Στο βιβλίο του με τίτλο Ρώμη και Ιερουσαλήμ. Το τελευταίο εθνικό ζήτημα γράφει :

    «Ο Ιουδαϊσμός δεν είναι μια παθητική θρησκεία, αλλά ενεργός παράγοντας της ζωής ο οποίος έχει συγκερασθεί με την εθνική συνείδηση σε ένα οργανικό όλο. Είναι κυρίως η έκφραση της εθνικότητας της οποίας η ιστορία για χιλιάδες χρόνια ταυτίζεται με την ιστορία της εξέλιξης της ανθρωπότητας, και οι Εβραίοι είναι ένα έθνος, έχοντας στο παρελθόν υπάρξει η μαγιά του κοινωνικού κόσμου, προορισμένο να αναστηθεί μαζί με τα υπόλοιπα πολιτισμένα έθνη.
    Πρέπει να επανεξετάσουμε την ιστορίας μας, η οποία έχει χονδροειδώς παραμεληθεί από τους ορθολογιστές μας, και να αναζωπυρώσουμε στις καρδιές της νέας γενιάς μας το πνεύμα το οποίο υπήρξε η έμπνευση για τους προφήτες και τους σοφούς μας. Μετά, επίσης, θα εμπνευσθούμε από την βαθιά πηγή του Ιουδαϊσμού. Τότε οι σοφοί και οι μορφωμένοι μας θα ξαναποκτήσουν το κύρος το οποίο εκχώρησαν, από τη στιγμή την οποία, παρακινούμενοι από άλλα κίνητρα πέραν του πατριωτισμού, αποξένωσαν τους εαυτούς τους από τον Ιουδαϊσμό και προσπάθησαν να μεταρρυθμίσουν τον ιουδαϊκό νόμο. Τότε ξανά θα γίνουμε μέτοχοι του ιερού πνεύματος, και συγκεκριμένα, την ιουδαϊκή διάνοια, που μόνο αυτή έχει το δικαίωμα να αναπτύξει και διαμορφώσει τον ιουδαϊκό νόμο σύμφωνα με τις ανάγκες του λαού. Και τότε, όταν η τρίτη εξορία θα έχει επιτέλους φτάσει στο τέλος, η παλινόρθωση του Ιουδαϊκού κράτους θα μας βρει έτοιμους γι’ αυτή.»

    Είναι φανερό, ότι αυτά δεν θυμίζουν την φρασεολογία ενός άθρησκου διεθνιστή κομμουνιστή. Έτσι λοιπόν, στους μεν γκοΐμ απευθύνει θεωρίες εναντίον της θρησκείας και προπαγανδίζει, μέσω του Μαρξ και των συντρόφων του την διεθνιστική επανάσταση, ενώ προς τους Ιουδαίους, απευθύνει λόγους εθνικιστικούς, λόγους που χαρακτηρίζονται από έντονο θρησκευτικό μυστικισμό. Διεθνισμός και Εθνικισμός αλά κάρτ που λέει και ο Pepermint.

    O εμβριθής ερευνητής θα διαπιστώσει (βγάζουν μάτι) ότι αυτές οι αντιφατικές συμπεριφορές, συναντώνται συχνά σε διάφορους ιουδαίους διανοούμενους.

    Ο Hess παντρεύτηκε μία χριστιανή πόρνη, την Sibylle Pesch. Ορισμένοι βιογράφοι του προσπάθησαν να διαψεύσουν αυτό το γεγονός, αλλά επαληθεύεται, πρώτον διότι έγινε γνωστό μέσα από τους φίλιους σοσιαλιστικούς κύκλους στους οποίους κινούνταν και δεύτερο, διότι, μετά από αυτόν τον γάμο, η οικογένειά του τον απέρριψε. Κάποιος θα μπορούσε να ερμηνεύσει αυτό το γεγονός επιφανειακά, λέγοντας ότι ίσως ήταν μία επαναστατική συμβολική κίνηση, μία αντί-αστική πράξη. Το ζήτημα όμως έχει μεγαλύτερο βάθος. Όσοι έχουν ασχοληθεί με την ιστορία της αίρεσης του γνωστικισμού, ασφαλώς θα θυμούνται ότι ο πρώτος γνωστικός, ο Σίμων ο μάγος, είχε διαλέξει για σύντροφο μία πόρνη, την Ελένη. Και το ίδιο έπραξε το 1780 ο αρχηγός της εβραϊκής γνωστικής αίρεσης των Φρανκιστών, ο γνωστός Jacob Frank (μετά το θάνατο της γυναίκας του συνδέθηκε με την πόρνη Σάρα) που και αυτός πρωτοστάτησε σε επαναστατικά κινήματα σε διάφορες χώρες της Ευρώπης.

    Πώς εξηγούνται λοιπόν αυτές οι εμμονές, αυτές οι περίεργες συμπεριφορές, από άτομα ιουδαϊκής καταγωγής που σε διάφορες ιστορικές στιγμές εμφανίζονται ως αποκομμένα από τον ορθόδοξο ιουδαϊσμό και τις συνήθειές του, και αντί αυτού προωθούν ένα παραβατικό πνεύμα σε θρησκευτικό, κοινωνικό και πολιτικό επίπεδο; Όπως είχε γράψει ένας Γερμανός θεολόγος: «… Κοιτάζοντας πίσω στην ιστορία, αντιλαμβανόμαστε ότι οι γνωστικές συμπεριφορές διατρέχουν υπογείως σε όλη την Εβραϊκή παράδοση, κατασκευάζοντας τον πυρήνα μιας «αντισυμμαχίας. Είναι λοιπόν αυτό το αρχαίο γνωστικό πνεύμα, που επανεμφανίζεται ανανεωμένο με σύγχρονους πολιτικούς και φιλοσοφικούς όρους, άλλοτε ως μαρξισμός, άλλοτε ως ουτοπικός αναρχισμός και άλλοτε ως ριζοσπαστικός αριστερισμός. »

    Συνεχίζεται…

  102. Ο/Η Pepermint λέει:

    Επιμύθιον…για να κολλήσουμε στα πραγματιστικά αίτια….και τα άρρητα
    τα ψυχικοπνευματικά δηλαδή για να έχουμε πληρότητα

    Εν κατακλείδι τοο τι απέδειξαν τα »σοσιαλιστικά» πειράματα σε ΕΣΣΔ, ανατολικό μπλόκ, Κίνα, Καμπότζη είναι γνωστά και δεν τίθεται καν θέμα άλλης οπτικής. Προφανώς δεν είναι δεδομένο ότι μιά λάθος εφαρμογή σημαίνει και λάθος θεωρία…όμως δεν δίδει συγχωροχάρτι για την μεγάλη φούσκα-φιάσκο του προηγούμενου αιώνος και ειδικά όταν υπάρχουν εκατόμβες νεκρών στο όνομα του καλού, του ωραίου…του ανθρώπινου.

    Ο Αφώτιστος είπε κάτι…αλλά με λάθος παράδειγμα. Ο Κομμουνισμός και τα απανταχού ΚΚ μοιάζουν πολύ με τον χριστιανισμό και ειδικότερα με τις ρωμαιοκαθολικές τακτικές εξάπλωσης και επιβολής του (τσεκ και το θαυμάσιο βιβλίο του υιού Μπελογιάννη »Σταλινισμός η 4η μονοθεϊστική θρησκεία).

    Δεν είναι αλήθεια μήπως ότι από την κατάρρευση της ΕΣΣΔ και μετά, τα κομμουνιστικά κόμματα (τα της Ανατολής) τοποθέτησαν τον μέγα θεωρητικό τους στα υπόγεια της Ιστορίας ? Και, βεβαίως, λόγω της εθνικιστικής και φαιάς στροφής τους, δεν έχουν κανέναν λόγο να αναφέρονται στον Γερμανό φιλόσοφο.

    Δεν είναι αλήθεια ότι οι σημερινοί Ρώσοι κομμουνιστές τον απορρίπτουν διότι ήταν Εβραίος ?
    Παράλληλα, επειδή ανεκάλυψαν και την Ορθοδοξία, δεν είναι αλήθεια ότι απορρίπτουν και τις περί θρησκείας θέσεις του Καρόλου Μαρξ, τονίζοντας ότι αυτές αφορούσαν κατά κύριο λόγο τον καθολικισμό ?

    Αν η Μαρξιστική θεωρία αγαπητέ μου ήταν πλήρης, τότε ο Επίκουρος (στον οποίο έκαμνε και το διδακτορικό του ο παίκτης) θα ήταν ο μεγαλύτερος φιλόσοφος στο διηνεκές.

    Ομως δεν είναι…παρά στα μάτια κάποιων γραφικών που αυτοαποκαλούντουσαν Ελληνες εθνικοί στα 90ties και κάποιων πρώην αριστερών που το έχουν ρίξει στην οικολογία, ντρέπονται να πούν ότι ήταν αριστεροί και ψάχνουν εναγωνίως φιλοσοφικό άλλοθι στρεβλώνοντας και αυτόν τον Επίκουρο και μεταβαλλοντάς τον λίγο πολύ σε μιά ελευθεριακή λιβελλούλα.

    Εφόσον δεν υπήρχε πνεύμα…δεν θα μπορούσε να έχει πληρότητα και στο εξήγησα πιό πάνω. Τίποτα δεν μας είπε ο Μαρξ περί πολιτισμού, τεχνών, φιλοσοφίας κ.λ.π. Πολύ περισσότερο δε δεν μας είπε τίποτε μεταφυσικό. Θεοποίησε την ύλη και είχε και το θράσος-τιμιότητα (κατ’ υπόδειξη βέβαια) να ονοματίσει την θεωρία του…ιστορικό υλισμό (sic).

    Τη μία έλεγε το ένα, την άλλη το αναιρούσε. Έπαιρνε ως δεδομένα λάθος συμπεράσματα και ξεκινούσε να χτίζει τις θεωρίες του. Βασικά έχω την εντύπωση πως προσπαθούσε να χτίσει μια νέα «πίστη» υπό την υψηλή εποπτεία άλλων όπισεθνη….αλλά δε του βγήκε, γιατί οι θεωρίες του πιο πολύ με παραθρησκεία έχουν να κάνουν παρά με την οικονομική-πολιτική επιστήμη…

    Ένας άνθρωπος που το «διδακτορικό» του το έκανε στα 20 του… Δηλαδή για να καταλάβω, ένας άνθρωπος που δεν είχε ζήσει τη ζωή, προσπαθούσε να μας εξηγήσει πως πρέπει να είναι η ζωή…

    Το δε «Κεφάλαιο», είναι μισοτελειωμένο… Και το χουν κάνει Ευαγγέλιο οι απανταχού μαρξιστές….που ειδικά στην Ελλάδα είναι ζήτημα να έχουν διαβάσει 10 σελίδες.

    O Μαρξ όπως προείπα πήρε διδακτορικό χατηρικά. Ο κατα τα άλλα «αντιστασιακός» Κάρολος, μεροκάμματο, αν δεν με απατούν οι γνώσεις μου, έβγαζε στη βιβλιοθήκη του Βρεταννικού Μουσείου.

    Τι είναι αυτό που προκαλεί την φυματίωση και ποιός ο πυρετός που προκαλεί αυτή η ασθένεια ?

    Ο άρρωστος καπιταλισμός είναι το σύμπτωμα και όχι η ασθένεια. Μήπως ο Μαρξισμός λοιπόν βρήκε ποιο είναι το αίτιο της ασθένειας;

    Ο σοσιαλισμός που προδιαγράφει ο Μαρξ είναι ένα σύστημα φτιαγμένο απ’ το ίδιο υλικό που είναι φτιαγμένος και ο άρρωστος μονοπωλιακός καπιταλισμός της εποχής του. Ενα υλικό σύστημα οργανωμένο με βάση τις τάσεις στις οποίες είναι προσανατολισμένος ο καπιταλισμός εκείνος των διεθνών καρχαριών. Το προλεταριακό σύστημα δεν είναι, από ποιοτικής απόψεως, διαφορετικό από εκείνο των καρχαριών (αστών …τελείως αδίκως κατά την τυποποιημένη μαρξιστική φρασεολογία) και τα δύο είναι εκδηλώσεις της οικονομικής εποχής, μιας εποχής βουτηγμένης στον υλισμό. Για τον Μαρξ, όπως είναι γνωστό, ο καθοριστικός παράγοντας στην ιστορία δεν είναι από πνευματικά κινήματα ή ιδανικά, αλλά η οικονομική στιγμή της κοινωνικής ζωής, η «δομή», συγκεκριμένα, της παραγωγικής δραστηριότητας των υλικών αγαθών.

    Ο Πουριτανισμός (απ’ το Puri= Καθαροί) με μέγα διδάσκαλο και προφήτη τον Ιωάννη Καλβίνο (1509-1564) υπήρξε καταστρεπτικός για την ανθρωπότητα (δεν είναι τυχαίες ο οργίλες αντιδράσεις…που λέει ο παπς) και τον ανθρώπινο ψυχισμό, δημιουργώντας μία έντονη αίσθηση υπαρξιακής μοναξιάς. Προσπαθώντας λοιπόν ο άνθρωπος να γεμίσει αυτό το κενό και την μεταφυσική του ανασφάλεια, ανέπτυξε εκείνους τους νοητικούς και ψυχικούς μηχανισμούς που οδήγησαν στην ανάπτυξη του πνεύματος του άρρωστου καπιταλισμού. Εν ολίγοις, το αίτιο του καπιταλισμού είναι η ανάπτυξη μιας πνευματικής ασθένειας. Αλλά τα περί άρρωστου καπιταλισμού…είναι άλλο ξέχωρο θεματάκιον.

    Ο Μαρξ και οι φυτιλιούχοι…ήλθαν απλά και δέσανε την μανέστρα.

    Ακόμα και σήμερα, χρόνια μετά την πτώση της ΕΣΣΔ σχεδόν ένα αιώνα μετά την Οκτωβριανή επανάσταση η ιστορία του σοβιετικού καθεστώτος παραμένει από πολλές πλευρές ένα αίνιγμα. Η αγοραία φιλοσοβιετική και αντισοβιετική ιστοριογραφία στάθηκαν ανίκανες να καταδείξουν ή να καταρρίψουν την σχέση του οικονομικού πειράματος που έλαβε χώρα εκεί με την συστηματική πολιτική και κοινωνική καταπίεση που υπέστησαν τεράστιες ομάδες του πληθυσμού και όλα αυτά σε σχέση με το άρρωστον του ψυχονοητικού επιπέδου των »επαναστατών» και της »θεωρίας» τους. Τα επίδοξα μοντέλα ερμηνείας των παραπάνω «σχολών» ποικίλουν, αλλά το κύριο χαρακτηριστικό τους, είτε μιλάμε για την «παράνοια» των δικτατόρων , είτε για τις «δυσχερείς διεθνείς συνθήκες» είναι ότι αποφεύγουν να αποτιμήσουν το ρόλο των οικονομικών μέτρων της νέας εξουσίας στην διαμόρφωση του κατασταλτικού και γραφειοκρατικού της χαρακτήρα, αλλά και τις βαθύτερες ρίζες του υπαρξιακού αδιεξόδου.

    Μια σημαντική μερίδα της αριστεράς του Κολωνακίου, των τροτσκιστών-σαλαμέμπορων και λοιπών »δημοκρατικών» δυνάμενων τείνει να ερμηνεύσει την παρακμή του υπαρκτού σοσιαλισμού ανάγοντας όπως είπαμε πολλάκις (εντελώς μπαναλιτέ….και μόνο για ευκολόπιστα μικρά παιδιά) στον γραφειοκρατικό απολυταρχισμό της σταλινικής κλίκας που τον αντιπαρατάσσει μάλιστα στην επαναστατική «καθαρότητα» των μπολσεβίκικων πρακτικών τα πρώτα έτη της επανάστασης (sic).

    Υπό αυτό το πρίσμα «οι αρχές του Οκτώβρη» ποδοπατήθηκαν και καλά από τους επιγόνους του Λένιν.

    Δηλαδή η «αυτοδιεύθυνση» των εργατών με αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες, ο εργατικός έλεγχος των επιχειρήσεων και η κοινωνικοπολιτική «απελευθέρωση των καταπιεσμένων τάξεων» που σαν αρχές-καραμέλες επαναλαμβάνονταν συνέχεια από τους ιθύνοντες του κόμματος.

    Συνήθως οι σύγχρονοι υπερασπιστές της φόρμουλας του «αντιδραστικού σταλινικού Θερμιδόρ» χρησιμοποιούν ως παραπέρα αποδείξεις της «αγνοτητας» των μπολσεβικικών στόχων τα επαναστατικά κείμενα της εποχής, για παράδειγμα την διακήρυξη του 2ου συνεδρίου των σοβιέτ: «Το Συνέδριο αποφασίζει: Ολη η εξουσία κατά τόπους περνάει στα Σοβιέτ των εργατών, στρατιωτών και αγροτών βουλευτών»…και πολλοί δακρύζουν (ακόμα και στην κομμούνα της ΕΡΤ).

    Ας μην ξεχνούμε άλλωστε ότι το ιδρυτικό κείμενο της Κομιντέρν δήλωνε πως σκοπός της ήταν η ανατροπή του καπιταλισμού «με κάθε μέσο, ακόμα και αυτό της ένοπλης βίας για τη δημιουργία μιας διεθνούς σοβιετικής δημοκρατίας ως μεταβατικό στάδιο για την απόλυτη κατάργηση του Κράτους». Και αναμφισβήτητα κατά τη λογική αυτή, αφού έτσι διατυπώθηκαν τα «αντιεξουσιαστικά» κομμουνιστικά προγράμματα , αυτοί θα ήταν και οι στόχοι των κομμουνιστών! Συνεπώς η σταλινική απολυταρχία ως γραφειοκρατική, ελιτίστικη, ασυμβίβαστη με τις παραπάνω διακηρύξεις ήταν απαραίτητα μια «αντιδραστική ανατροπή», και ο Στάλιν, ο «νεκροθάφτης» της εργατικής επανάστασης.

    Φυσικά όλα αυτά…αφορούν την συναινετική πραγματικότητα, το είπε ο γούμενος ή ο προηγούμενος και λοιπά θέσφατα. Η ουσία είναι όμως…ότι αν επέζησε το όλον 72….ήταν γιατί ο Σήφης το γύρισε στο απεχθές για τους αριστερούς μας φίλους, »εθνικιστικό»….είτε το θέλουν, είτε όχι.

    Τέσπα…περασμένες ιστορίες.
    Κώστα, συγγνώμη αν σε κούρασα και εσένα και το φιλοθέαμον.

    Συμπέρασμα προς γνώση και συμμόρφωση στους εκλεκτούς φίλους.

    Οταν ο συγγραφέας του »είναι ο καπιταλισμός ηλίθιε» και οι παρεμφερείς του, ερευνούν τα αίτια της πτώσης της Σοβιετικής Ένωσης, ας μην επικεντρώνονται μόνον στα προβλήματα τεχνοκρατικής φύσης ή στις ιδεολογικές ανακολουθίες που συνέβησαν εκεί, αλλά καλά θα κάνουν να ψάξουν πολύ βαθύτερα, για να βρουν ποια ήταν η πνευματική ασθένεια που προκάλεσε την διάλυση του Σοβιετικού συστήματος, χρησιμοποιώντας και άλλα εργαλεία μελέτης εκτός αυτών που συνήθως χρησιμοποιούν. Δηλαδή την Πλατωνική και Αριστοτελική σοφία, αλλά και την Ρωμανική (Βυζαντινή) πνευματική παράδοση.

    Σε τελική εκείνη έζησε για 1100 χρόνια σε σχέση με τα … 72. Μήπως η Ρωμανία δεν είχε εχθρούς; Πάμπολλους , εσωτερικούς και εξωτερικούς. Γιατί λοιπόν μπόρεσε να ζήσει για τόσους αιώνες; Ιδού πεδίον δόξης λαμπρόν…για τους επίδοξους ερευνητές.

    Αντε και καλό μας βράδυ

  103. Ο/Η Left G700 λέει:

    Φίλε Pepermint,

    Μερικές χιλιάδες λέξεις, εκατοντάδες προτάσεις, δεκάδες παράγραφοι και καμία πραγματική ιδέα. Μόνο κοινοτοπίες, αφέλειες, αντιφάσεις, ηθικολογίες, στραμπουλήγματα (= διαστρεβλώσεις —σκόπιμες ή από άγνοια), μονομέρειες (ουδεμία απορία), ολίγη υπονομευτική προπαγάνδα (κι εδώ καμία απορία) και στο βάθος …ΤΙΝΑ, βεβαίως βεβαίως!

    ΟΚ! Το πιάσαμε το υπονοούμενο!😉🙂

    Τα λέμε

  104. Ο/Η Pepermint λέει:

    …ως προς την ουσία, μηδέν στο πηλίκιον όμως λέφτηδες

    εύκολος ο αφορισμός γαρ

    την καλημέρα μου

  105. Ο/Η Αφώτιστος Φιλέλλην λέει:

    Δεν οι ΔΕΚΟ η πατριδα μας
    αλλα η ΕΡΤ ειναι η ….βουλη μας (σχεδιο B)

    Δεν ειναι οι γκομενιτσες του διευθυντη της ΥΕΝΕΔ
    και τα πιο καλα μυαλα μας της ζωης το αποπαιδ’
    Επαρχιωτες στην ΔΕΗ, τον ΟΤΕ, την ΕΥΔΑΠ
    στον ΟΣΕ, τον ΕΟΜΜΕΧ, τον ΗΛΠΑΠ η τον ΟΠΑΠ
    Η Νακη Αγαθου και η Μιμη μισο-μισο
    του Λιανη η ξαδελφη και η ανηψια
    η Φωτεινη η Πιπιλη, η Συλβανα Ραπτη
    η Λιανα, Κουικ κι αλλα δεξια παιδια
    τα πασοκια, οι πασοκες, τα φρικια
    ο Νασος, οι Ρεπορτερς 7 στους 8 βουλευτες
    η ΕΡΤ τους πηγε στην Βουλη, τι τα θες
    Η Αννα η Καραμανλη, η Αγατσα η Αριαγνη
    ο νευρικος Ντινοπουλος που ζηλεψε τον Λιανη

    Δια να μην γραφω μονον περι των Αθηνων το κρατος
    ιδου τι ενθυμηθηκα ες βορειοτερον γεωγραφικον πλατος:
    την Χρυσαν την Αραπογλου τον Κωστα τον Γκιουλεκα
    ετσι εις τα προχειρα ξεπερασα τους δεκα!!!

    Και αν στο ποιηματιδιο αυτο λησμονησα κανενα
    καλοι μου αναγνωστες συγχωρεστε και εμενα

    Ωχ! μολις αντιληφθηκα εξεχασα τον Πανο
    τον κοκκινο μας υπουργο και τωρα τι θα κανω;

    19.06.2013

    Αφωτιστος Φιλελλην

    ΥΓ Παπουλη αν μπορεις, σβηνεις το προηγουμενο.(ως γνωστον ισχυει το Σχεδιο Β).

  106. Ο/Η papoylis λέει:

    Ενα σχόλιο σβήστηκε κατ απαίτηση του ΑΦ ….

    Πεπ

    Θα πρέπει να λάβεις υπόψιν ότι τα σχόλια μεγέθους Νείλου δεν αποδίδουν τελικά το ζητούμενο. Αν ανοίγεις τα ζητήματα σε τέτοιο βαθμό είναι δεδομένο ότι :

    α) ορισμένοι θα επιλέξουν ως απάντηση ένα συνοπτικό αφορισμό

    β) άλλοι μη εθισμένοι στο χειμαρρώδες και περίπλοκο της σκέψης και του στυλ σου θα μείνουν ενεοί

    γ) άλλοι θα επιχειρήσουν να απαντήσουν αποσπασματικά σε ορισμένα ζητήματα μόνο

    Υπάρχει βέβαια και η δική μου «τεχνική» που θα τη διατυπώσω με ένα αποφθεγματικού χαρακτήρα σχόλιο :

    Όταν γράφει ο Πεπ μη περιμένετε να βγάλετε άκρη και μην ευελπιστείτε ότι μπορείτε να ανοίξετε μια σύντομη και περιεκτική συζήτηση . Τα ζητήματα θα επεκταθούν εκθετικά και η συζήτηση θα εκραγεί σε διασπειρόμενα ταχυόνια ως ένα είδος πληθωρικής φάσης του μπιγκ μπάνγκ . Μία σούπα υπέρθερμων υποατομικών σωματιδίων που θα μπορούσε να έχει την μία ή την άλλη κατάληξη. Η σούπα αυτή έχει ψήγματα ουσίας , πολλή συνομωσιολογία , υποκρυπτόμενη φυλετική υπεροχή και σημαντική ιστορική γνώση ιδωμένη υπό το πρίσμα του αγαπητού μου εδώ σχολιαστή, Επομένως όσοι επιθυμούν συζήτηση μαζί του ας λάβουν τα μέτρα τους …🙂

  107. Ο/Η nikos__alfa λέει:

    Μ άρεσε και τόστειλα!😛

  108. Ο/Η Left G700 λέει:

    Товариш Яков Федотович,

    Μη βιάζεσαι να βγάλεις συμπεράσματα. Δεν επέλεξα ως απάντηση «ένα συνοπτικό αφορισμό». Ο συνοπτικός αφορισμός είναι απλώς το ‘‘κουβέρ’’ μαζί με τα στάνταρντ προκαταρκτικά (πάστα ελιάς, λιαστή ντομάτα, βούτυρο, κ.λπ.). Θα ακολουθήσουν κάποια ορντέβρ και το κυρίως γεύμα. Αλλά πρέπει πρώτα να ξεκαθαρίσω το ‘‘εσωτερικό μέτωπο’’ (Κώστας Κ.)😉🙂

    Увидимся

  109. Ο/Η papoylis λέει:

    Λέφτηδες

    τελικά τσιμπάτε ακόμα και σε αυτά που δεν σας αφορούν. Εσείς υπάγεστε μάλλον στη κατηγορία γ)😉

    Νικάλφα

    εξαίρετο…!🙂

  110. Ο/Η Κώστας.Κ λέει:

    Αγαπητέ Pepermint παρά τις προειδοποιήσεις του Παπούλη θα προσπαθήσω το βράδυ να απαντήσω σε όσα περισσότερα μπορώ και μου επιτρέπει ο περιορισμένος χρόνος που έχω.
    Εδώ θα περιοριστώ σε κάποιες παρατηρήσεις που θεωρώ πρωτεύουσας σημασίας.
    Ένας δημόσιος διάλογος μεταξύ δύο αγνώστων δεν έχει να κάνει μόνο με τις ιδέες τους τις οποίες καλούνται να αναπτύξουν και να δοκιμάσουν στο αμόνι της κριτικής, αλλά και με τον τρόπο που τον επιχειρούν, αν δηλαδή ενδιαφέρονται για μία βαθύτερη ανάγνωση της πραγματικότητας και ψηλάφηση της αλήθειας ή το μόνο δέλεαρ είναι η προσωπική δικαίωση, η αυτοπροβολή κι η κατίσχυση επί του συνομιλητή που θεωρούν ότι αμφισβητώντας τις απόψεις τους ακυρώνει μέρος της προσωπικότητας τους. Στη δεύτερη περίπτωση, αυτό που ξεκινά σαν μία καθ’ όλα θεμιτή ‘πολεμική’ κινδυνεύει να καταλήξει σε έναν εκκωφαντικό μονόλογο.
    Το λέω αυτό γιατί η αίσθηση που αποκόμισα σε πολλά σημεία της μακροσκελούς απάντησης σου ήταν πως δεν απαντούσες τόσο σε μένα προσωπικά και στα επιχειρήματα μου, όσο στο πλήθος των ‘μαρξιστών’ κι αριστερών όπως τους γνώρισες. Και βεβαίως ο καθένας μας κουβαλά μέσα του και κάποια φαντάσματα, αυτό είναι αναπόφευκτο καθότι ανθρώπινο. Γι’ αυτό και δεν πειράζει να μιλά με πάθος ή πόνο εκθέτοντας τις απόψεις του, να είναι δηλαδή και λίγο συναισθηματικός στην εκφορά του Λόγου του. Αρκεί να ελέγχει το πάθος με τη λογική του και να μην παρασύρεται απ’ αυτό σε ατραπούς κατωφερείς και δύσβατους για τη ροή του διαλόγου.
    Εφιστώ την προσοχή σου στα παραπάνω γιατί αν και κατηγορήθηκα για συναισθηματισμό από σένα για δεύτερη φορά, διέκρινα στον λόγο σου μία εμπάθεια αδικαιολόγητη σε μένα.
    Βεβαίως υπήρξες φιλικός και τυπικά ευγενής ως προς το πρόσωπο μου. Όμως ξεστράτισες σε χαρακτηρισμούς και ειρωνείες για τον Μαρξ, τους μαρξιστές, τους τροτσκιστές κλπ επιδεικνύοντας μία στοιχειώδη έλλειψη σεβασμού στον ιδεολογικοπολιτικό χώρο από τον οποίο προέρχεται ο συνομιλητής σου.
    Γιατί ασφαλώς την ενόχληση μου πχ για το χάχανό σου περί της αναδυομένης (βλ Νόρα Βαλσάμη) μπορείς κάλλιστα να αποδώσεις σε δική μου έλλειψη χιούμορ – δεν φημίζομαι εξάλλου γι’ αυτό – όμως τα περί ‘τροτσκιστών του Κολωνακίου, τροτσκιστικής πιτυρίδας’ κλπ ευθύνεται άραγε μόνον η υπερβολική μου ευθιξία που τα εισπράττω ως προσωπικές προσβολές ;
    Δεν θα έπρεπε προτού καταγγείλει κανείς το ‘μίσος των μαρξιστών’ να ελέγχει την ύπαρξη και να συγκρατεί το δικό του ;
    Είναι εύκολο να μεταφέρουμε φιλοσοφικούς διαλόγους της αρχαιότητας για την κοινοκτημοσύνη και να αναγορεύουμε την ΑΓΑΠΗ σε καταλύτη της, κατηγορώντας συγχρόνως τους μαρξιστές για το έλλειμμά της. Το δύσκολο είναι την πίστη μας στην ΑΓΑΠΗ να αποδείχνουμε κάθε φορά προσπαθώντας πραγματικά να πείσουμε μέσα απ’ τον διάλογο με έναν άγνωστο.
    Γιατί αναλογίσου : τι είναι για σένα ΑΓΑΠΗ ;
    Αν ΑΓΑΠΗ είναι να σκέπτεσαι πως θα καλύψεις τις ανάγκες του άλλου αντί να τον χρησιμοποιείς για να εξυπηρετήσεις τις δικές σου, τότε ο σαρκασμός, η γελοιοποίηση κι η ισοπέδωση όλων όσων ενδεχομένως αυτός πιστεύει (που ισοδυναμεί με τον ιδεολογικό εκμηδενισμό του) δεν αποτελούν θυσία ΑΓΑΠΗΣ αλλά κάτι πολύ σκοτεινότερο και διαφορετικό που ελπίζω να καταλαβαίνεις.
    Με το να καθυβρίζεις έντεχνα ή άκομψα τον μαρξισμό Pepermint δεν πείθεις κανέναν.
    Και ταπεινή μου άποψη είναι πως δεν επιτρέπεται σε κάποιον που δηλώνει ‘ερασιτέχνης μελετητής’ να μιλά με τόσο απαξιωτικό τρόπο για μία ιστορική προσωπικότητα την οποία επέκριναν αλλά αναγνώρισαν και σεβάστηκαν μεγάλοι ιστορικοί, κοινωνιολόγοι και οικονομολόγοι όπως ο Ντόιτσερ, ο Αρόν, ο Σουμπέτερ κ.α.
    Επί της λοιπής – δευτερεύουσας για μένα – ουσίας θα απαντήσω τμηματικά ακολούθως.
    Πάντως, ο Παπούλης έχει δίκιο όταν επισημαίνει πως η επέκταση σε τόσα πολλά ζητήματα ακυρώνει την αποτελεσματικότητα του διαλόγου. Σκέψου Pepermint πόσο βαθύτερα θα πηγαίναμε αν επικεντρωνόμασταν σε 3-4 πτυχές μόνον όσων έθιξες.

  111. Ο/Η Χρηστος Κ. λέει:

    Είναι αξιοπρόσεκτο πάντως ότι χρειάζεται έναν σκασμό λέξεις για να αποδειχθεί το σωστόν του δόγματος του νεοφιλελέ. Το ότι τα τελευταία χρόνια ο νεοφιλελέ μύθος διαλύθηκε στα εξ ων συνετέθη δε φαίνεται να απασχολεί τους συγγραφείς της δεξιάς παραμύθας

  112. Ο/Η papoylis λέει:

    Χρηστάρα

    ο Πέπε είναι μια κατηγορία από μόνος του . Με το χαρακτηρισμό νεοφιλελέ αδικείς και τη πολυπραγμωσύνη και το εκρηκτικό του πνεύματος . Σπάνιο πουλί ο Πέπε αγαπητέ σύντροφε🙂

  113. Ο/Η Αφώτιστος Φιλέλλην λέει:

    «ο Πέπε είναι μια κατηγορία από μόνος του »

    Συμφωνω Παπουλη, μονον να γραφει καπως ετσι, οπως σημερα.

  114. Ο/Η Αφώτιστος Φιλέλλην λέει:

    Υπαρχουν μεζουρες 50-μετρες, παχυμετρα, μικρομετρα και μικροσκοπια.
    Το 2013 δεν μετρουν πλεον με …..βηματα προς τον ποπουλιστικο, παλαβο σοσιαλισμο (τρομαρα τους).

  115. Ο/Η papoylis λέει:

    Ναι ΑΦ το μετρούν με ΠΝΠ 🙂

  116. Ο/Η Αφώτιστος Φιλέλλην λέει:

    Για να δουμε τι γραφει και η ΔΕΑ για να παρω γραμμη.

    1. Κατερίνα Παρδάλη18.06.2013

    Η Ρόζα θεωρούσε ότι η ιστορία διδάσκει. Και πραγματικά, παρακολουθώντας τις συζητήσεις, τους προβληματισμούς, τις προτάσεις, αντιμετωπίζοντας τα αδιέξοδα και τις ήττες αγώνων (όπως πρόσφατα των καθηγητών), αλλά και βλέποντας το ορμητικό ποτάμι των ανθρώπων που κατά χιλιάδες την τελευταία εβδομάδα «άφησαν τον καναπέ» για να συμπαρασταθούν στην ΕΡΤ, διαπιστώνουμε ότι τα ίδια «παλιά» προβλήματα αναζητούν λύση.

    2. Μετά την ΕΡΤ: Η ενότητα στη δράση της Αριστεράς
    .18.06.2013

    Οι κινητοποιήσεις για τη σωτηρία της ΕΡΤ στηρίχθηκαν σε έναν προφανή «κορμό»: την ενότητα στη δράση της Αριστεράς. Στην παρέμβαση των αγωνιστών-στριών του ΣΥΡΙΖΑ, του ΚΚΕ, της ΑΝΤΑΡΣΥΑ.

    – See more at: http://www.dea.org.gr/#sthash.B9e2E42f.dpuf

  117. Ο/Η Κώστας.Κ λέει:

    Pepermint λόγω του προχωρημένου της ώρας θα μου επιτρέψεις να ξεκινήσω από το τελευταίο από τα 7 σημεία της απάντησης σου που το έχω και πιο πρόσφατο στη μνήμη και να είμαι λιγάκι τελεσιγραφικός :
    1. Παραβιάζεις ανοιχτές θύρες όταν λες πως το Κεφάλαιο έμεινε ημιτελές κι η μαρξιστική θεωρία δεν ήταν πλήρης. Αυτό πρώτος εγώ παραδέχθηκα (και γι’ αυτό προσπάθησα να σου επιστήσω την προσοχή στον μαρξισμό/διαλεκτικό υλισμό περισσότερο σαν μέθοδο επιστημονικής σκέψης) αφού καμία θεωρία ενός ανθρώπου δεν μπορεί να συλλάβει το σύνολο της πραγματικότητας κι εξ ορισμού θα είναι ατελής. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει πως οι επίγονοι δεν εξέλιξαν τη θεωρία ή πως δεν έσφαλλαν στην ερμηνεία και την εφαρμογή της. Όπως δεν σημαίνει επίσης πως ο Επίκουρος δεν είναι μεγάλος φιλόσοφος (απόδειξη οι διαφορετικές ερμηνείες του) και περίμενε να πάρει από τον Μαρξ την αξία του.
    2. Ότι ο Σταλινισμός κατέληξε είδος θρησκείας και τα ΚΚ (προσωπολατρεία, αλάθητο ηγεσίας, τυφλή υποταγή στην επίσημη γραμμή κλπ) παραλλαγή χριστιανικής πίστης και λειτουργίας δεν αντιλέγω. Απλά οι πολλοί αριστεροί τα ανακάλυψαν πριν 20-30 χρόνια, ενώ λίγοι μαρξιστές ‘με πιτυρίδα’ πριν 80 χρόνια. Το αν σήμερα τα ΚΚ της Ανατολής έχουν καταχωνιάσει τον Μαρξ στα υπόγεια της επίσημης ιστορίας τους ή οι Ρώσοι κομμουνιστές τον απορρίπτουν διότι ήταν εβραίος, αυτό δείχνει πόσο επικρατεί μασκαρεμένος ο σταλινισμός ακόμη και σήμερα και πόσο προσεκτικός πρέπει να είσαι κι εσύ όταν ταυτίζεις τον μαρξισμό με τον ταλμουδισμό (αλλά σ’ αυτό θα επανέλθω).
    3. Λες : «Τη μία έλεγε το ένα, την άλλη το αναιρούσε. Έπαιρνε ως δεδομένα λάθος συμπεράσματα και ξεκινούσε να χτίζει τις θεωρίες του. Βασικά έχω την εντύπωση πως προσπαθούσε να χτίσει μια νέα “πίστη” υπό την υψηλή εποπτεία άλλων όπισθεν…. αλλά δε του βγήκε, γιατί οι θεωρίες του πιο πολύ με παραθρησκεία έχουν να κάνουν παρά με την οικονομική-πολιτική επιστήμη…» Σχεδόν με έπεισες βρε Pepermint, αλλά μήπως θα είχες την καλοσύνη να παραθέσεις και 2-3 περιπτώσεις, έτσι για δείγμα ; Γιατί το να εκλαμβάνεις με ατάραχη σιγουριά τη διαβεβαίωση ως απόδειξη και την υπόθεση ως άρνηση δεν είναι κι ότι καλύτερο ξέρεις σε ένα σοβαρό διάλογο.
    4. Λες ακόμη : «Ένας άνθρωπος που το “διδακτορικό” του το έκανε στα 20 του… Δηλαδή για να καταλάβω, ένας άνθρωπος που δεν είχε ζήσει τη ζωή, προσπαθούσε να μας εξηγήσει πως πρέπει να είναι η ζωή… O Μαρξ όπως προείπα πήρε διδακτορικό χατιρικά. Ο κατά τα άλλα “αντιστασιακός” Κάρολος, μεροκάμματο, αν δεν με απατούν οι γνώσεις μου, έβγαζε στη βιβλιοθήκη του Βρεταννικού Μουσείου». Γνωρίζεις βεβαίως πως η ηλικία της πρώτης νεότητας είναι οργανικά/εγκεφαλικά η πιο δημιουργική. Όπως γνωρίζεις ελπίζω ότι ο χρόνος ωρίμανσης κάθε ανθρώπου δεν έχει απαραίτητα σχέση με την ηλικία όσο με τα βιώματα και με τα εφόδια επεξεργασίας τους (όπου οι εξωτερικές συγκυρίες διαδραματίζουν σημαντικό ρόλο). Αλλά πέρα απ’ αυτό, τι θα έπρεπε κατά τη γνώμη σου να κάνει ; Να περιμένει άλλα 20 χρόνια να τον φάει η ζωή με το κουτάλι για να αναζητήσει τον μίτο της ; Από πού προκύπτει ότι πήρε ‘διδακτορικό’ (τα εισαγωγικά μ’ άρεσαν) χατιρικά ; Αντέγραψε ή λάδωσε τον καθηγητή του ; Δεν νομίζεις πως τέτοιου είδους επιθέσεις στο πρόσωπο του (σε οποιοδήποτε πρόσωπο) απαιτούν κάποια απόδειξη ώστε να μην χαρακτηρισθούν υποβολιμαίες και ύπουλες συκοφαντίες ; Και τι σχέση έχει ο πανεπιστημιακός τίτλος του με την θεωρία που ανέπτυξε μελετώντας στη βρετανική βιβλιοθήκη ; Από πότε κρίνουμε τη εξέλιξη μίας διάνοιας (βλ Αινστάιν) από τις σχολικές/φοιτητικές επιδόσεις της ; Τέλος, αμφιβάλεις πως ο Μαρξ έζησε μία δύσκολη ζωή λόγω διωγμών, εξοριών και φτώχειας στη διάρκεια της οποίας εργαζόταν αρθρογραφώντας σε εφημερίδες για το μεροκάματο ;
    Όμως θα επανέλθω αύριο πρωί με το υπόλοιπο του σημείου 7 και το βράδυ με το σημείο 6.
    Καληνύχτα σας

  118. Ο/Η Pepermint λέει:

    Αλόχα boys

    Παπς

    Σεβαστή καθόλα…η θέση σου και η σοφία inside, νομίζω ότι καταλαβαινόμαστε όλο και καλύτερα και είναι πολύ θετικό αυτό. Απλά μια δικευκρίνηση (κυρίως για τους νέους συνομιλητές), όταν υπάρχει η γνωστή -λογία από εμένα είναι τεκμηριωμένη και ουχί προϊόν »ψεκασμού». Οι υπεροχές…υπάρχουν ανά τομείς και αφορούν άτομα και συλλογικότητες επειδή έτσι είναι και ουχί λόγω ιδεοληψιών ή εγωισμών ή αλλαζονικού υπερφιαλισμού (το καταλαβαίνεις άλλωστε). Ο υποφαινόμενος δεν έχει κανένα πρόβλημα απολύτως να υποδείξει π.χ. το μεγάλον του ανδρός είτε είναι αναρχικός, είτε κομμουνιστής, είτε φασιστής, είτε φιλελεύθερος. Κανένα απολύτως…το έχει δείξει σε πολλά πόστ άλλωστε.

    Κώστα Κ.

    Αγαπητέ μου…όταν »χτίζεται» μιά διαδικτυακή σχέση, ο σεβασμός μπορεί να είναι και ο τόκος μιάς σύγκρουσης η οποία σαφώς και μπορεί να πάρει διαστάσεις παρεξήγησης. Καμμία εμπάθεια όχι μόνο για εσένα, αλλά και για τον οποιοδήποτε. Απλά είναι ένας πρώτος διάλογος και είναι απολύτως λογικό να υπάρχουν »απορίες». Η ειρωνία μπορεί να είναι σατυρική ή που σε πονεί και που σε σφάζει. Σε καμμία περίπτωση όμως προϊόν »έτσι μου ήρθε»…ή κακοπροαίρετου.

    Οπως ίσως κατάλαβες…δεν έχω σεβασμό σε κανένα ιδεολογικοπολιτικό χώρο. Θεωρώ κάθε ιδεολογία ως προϊόν ψέμματος και αληθείας εφόσον είναι προϊόν του ατελούς ανθρωπίνου νου. A priori λοιπόν θα έχει θετικά και αρνητικά στοιχεία…και λόγω του 2ου θερμοδυναμικού, θα εκπίψει σε ιδεοληψία και ταλιμπανισμό.

    Προτιμώ τους εκλεκτούς ανθρώπους κάθε χώρου…και την όποια πλάνη τους, παρά τον χώρο και τους διανοούμενους (συνήθως εκπληκτικούς) όπισθεν αυτών. Πιστεύω δε ακράδαντα ότι αυτοί (οι θεωρητικοί) είναι η πραγματική εξουσία του κόσμου…διότι ότι ξέρουμε και ασπαζόμαστε το ξέρουμε από αυτούς.

    ps- σου οφείλω μιά απάντηση σε σχέση με τις γερμονοσοβιετικές συμφωνίες, όπως και μιά δευτερολογία…εν καιρώ.

    Λέφτηδες

    Η απάντηση στον Κώστα Κ., πιστεύω ότι καλύπτει την ερώτηση στην καλύβα περί »πολιτικού» προσδιορισμού. Αν δεν το κατάλαβες ξανακοίτα την θέση μου περί Εναντιότητας-Αντιθέσεως-Αρμονίας.

    Εν κατακλείδι…ότι στοιχείο (από όποια θεωρία ή πράξη ή κοινή λογική άμα θες) μπορεί να έλθει σε γάμου κοινωνία (μία σαρξ) με οποιοδήποτε »αντίθετο» (σε συμπληρωματική σχέση) μου κάνει διότι προσεγγίζει την αρμονία.

    Ως εκ τούτου, αναγνωρίζω τις θεωρίες της αορίστου δυάδος ως πολεμικές και αναγκαίες για την μετέπειτα δημιουργία, αλλά όσον αφορά την κόσμηση και την μορφωμένη επιστροφή τις θεωρώ »ενάντιες»…άκρα μη δημιουργικές. Δεν έχεις αναρωτηθεί γιατί ο κατεξοχήν επιστρεπτικός θεός Απόλλων είναι ξουρισμένος (κόνδρα φιλέτο) ?. Απαραίτητος ο διθύραμβος, αλλά και ο παιάν.

    Ο Μάρξ όπως και κάθε εξουσιαστής…έχει κατανομή στο έργο του. Αλλα είναι σωστά και διορατικά, άλλα παραφιλολογίες. Το σύνολο δεν έχει ακρίβεια όμως…σε σχέση με την προδιαγραφή. Η κατανομή του είναι αρκετά πιό μακρυά από τα πρέποντα.

    Ως εκ τούτου…θα μπορούσα να σου ειπώ ότι ένα σύστημα το οποίο έχει το α στοιχείο (της μίας όχθης) παντρεμένο αρμονικά με το α’ στοιχείο (της απέναντι όχθης) μου κάνει εφόσον εξοντώνει την επιθετικότητα της εναντιότητας….χωρίς να μπορείς να πεις το σύστημα τύπου α ή τύπου α’. Αυτή είναι και η υπερβατική δεξιά :-)…η ικανότητα να βλέπεις 3d και σφαιρικά…

    Με τον καιρό ελπίζω να καταλάβετε και εσείς καλύτερα τις »φαντασίες» μου, αλλά αυτό απαιτεί λίγο ξεκόλλημα σκέψης σε σχέση με το αυστηρό-συναινετικό πλαίσιο που έχει δομήσει αδιαπέραστους δακτύλιους στον κόσμο γύρω σας.

    την καλημερά μου σε όλους και όλες

  119. Ο/Η Αφώτιστος Φιλέλλην λέει:

    «…Abandoning fiction for other pursuits, including learning English and Italian, studying art history and translating Latin classics,[41] he was engaged in writing his doctoral thesis, The Difference Between the Democritean and Epicurean Philosophy of Nature,[42] which he finished in 1841. Described as «a daring and original piece of work in which he set out to show that theology must yield to the superior wisdom of philosophy»,[43] the essay was controversial, particularly among the conservative professors at the University of Berlin. Marx decided to submit it to the more liberal University of Jena, whose faculty awarded him his PhD based on it in April 1841.»

    πηγη wikipedia

    Ο Πεπερ κανει λαθος, η διδακτορικη του διατριβη ολοκληρωθηκε και εγινε δεκτη απο το πιο φιλελευθερο πανεπιστημιο της Jena , το 1841 οταν ηταν 23.

  120. Ο/Η Pepermint λέει:

    ok Αφώτιστε…δεν ήταν 20 ήταν 23…όταν τελείωσε🙂

  121. Ο/Η skipper λέει:

    Γεια σου Πεπ ..με τα ωραία σου.
    Πολύ μου άρεσε-αν και γνωστή η θέση σου- το …..«Εν κατακλείδι…ότι στοιχείο (από όποια θεωρία ή πράξη ή κοινή λογική άμα θες) μπορεί να έλθει σε γάμου κοινωνία (μία σαρξ) με οποιοδήποτε ”αντίθετο” (σε συμπληρωματική σχέση) μου κάνει διότι προσεγγίζει την αρμονία».

    Ξεχειλίζει από αγάπη η «θεωρία» σου, αλλά ….ζήσε Μάη μου…..

    Κατά τα λοιπά και με βάση την κατακλείδα σου …θα μπορούσες να εισαι και υπερβατικός αριστερός (χα χα)

    υ.γ.Έχω την εντύπωση ότι ο Νίκος αναζητεί τον Τρύφωνα …μετά τον Αμάραντο(χα χα)

  122. Ο/Η Pepermint λέει:

    »Ξεχειλίζει από αγάπη η «θεωρία» σου, αλλά ….ζήσε Μάη μου…..»

    Skipper μου μποτζόρνο

    Θέλει..πολύ χρόνο ο τροχός αγαπητέ.

    »Κατά τα λοιπά και με βάση την κατακλείδα σου …θα μπορούσες να εισαι και υπερβατικός αριστερός (χα χα)»

    δεν υπάρχει υπερβατική αριστερά στο 3d….διότι πάει κάτω, αριστερά, πίσω (για αυτό έφτιαξα την λεξούλα υποβατική)

    Υπερβατικός αριστερός στο 2d είναι αυτός…που πέρασε από την εναντιότητα στην αντίθεση (δημιουργική δυάδα) και πάει προς το ΕΝ, έτσι ώστε να χάσει τελείως τα όποια χαρακτηριστικά του που πριν τον »χρωμάτιζαν». Το ίδιο και για τον 2d υπερβατικό δεξιό.

    Αλλο όμως η υπερβατική δεξιά του 3d…που πάει εμπρός, δεξιά, πάνω. Φυσικά έχει συσχέτιση με το του θυμόσοφου (να σου πάνε όλα δεξιά κ.λ.π.) αλλά και με την τοποθέτηση του Λόγου εκ δεξιών του Πατρός. Κίνηση ψυχής είναι αγαπητέ…και επειδή όπως πάνω έτσι και κάτω (με άλλο τρόπο) υπάρχουν και οι εμφαινόμενοι αντιπρόσωποι αυτών των κινήσεων και στον πλανήτη.

    thats all !

  123. Ο/Η Κώστας.Κ λέει:

    Πάμε τώρα στο πιο σημαντικό σημείο της τοποθέτησης σου Pepermint. Γιατί αυτό που ενδιαφέρει πάνω απ’ όλα σε ένα διάλογο εποικοδομητικό είναι η κατανόηση της θέσης του συνομιλητή. Κι ενώ η δική μου είναι γνωστή, το ζητούμενο ήταν η δική σου αφετηρία κριτικής στον μαρξισμό.
    Εσύ λοιπόν πιστεύεις σε κάποιον υγιή καπιταλισμό (αυτό που ο Χρήστος.Κ αποκάλεσε φιλελεύθερο καπιταλισμό) όπου λειτουργεί χωρίς στρεβλώσεις ο ανταγωνισμός της ελεύθερης αγοράς. Γι’ αυτό, εξάλλου, ορίζεις τον μονοπωλιακό καπιταλισμό από την εποχή του Μαρξ κιόλας και την τρέχουσα παγκοσμιοποίηση ως ‘άρρωστο καπιταλισμό’ που όμως είναι – κατ’ εσέ – το σύμπτωμα κι όχι η ασθένεια. Την ασθένεια την αποδίδεις στο ‘πνεύμα του άρρωστου καπιταλισμού’, δηλαδή στον πουριτανικό καλβινισμό του 16ου αιώνα που εμφύσησε ανασφάλεια, υπαρξιακό κενό και μοναξιά στον άνθρωπο με αποτέλεσμα τους ‘νοητικούς και ψυχικούς μηχανισμούς του άρρωστου καπιταλισμού’. Κι εκεί που θα περίμενε κανείς στο σημείο αυτό να ξεκινήσει η δική σου ανάλυση για τους μηχανισμούς του ‘άρρωστου καπιταλισμού’, την εξέλιξη του και τον τρόπο αντιμετώπισης του, εσύ με μία δέηση στο αιώνιο αριστοτελικό και πλατωνικό πνεύμα βάζεις τελεία και παύλα. Το μόνο που σε ενδιαφέρει είναι – αναπόδεικτα πάλι – να ταυτίσεις μέσω μίας αφηρημένης αναφοράς στον υλισμό (ως κοινού παρονομαστή) στην ταύτιση μαρξικού σοσιαλισμού και ‘άρρωστου καπιταλισμού’.
    Αλλά ας παραβλέψω το χάος της λογικής ανακολουθίας σου. Ας γυρίσουμε στον ‘άρρωστο καπιταλισμό’ των μονοπωλίων που ο Μαρξ δεν προέβλεψε όπως λες. Ο Μαρξ ανέλυσε τον καπιταλισμό με βάση τα δεδομένα της εποχής του παρότι έκανε την μέγιστη δυνατή αφαίρεση προκειμένου να φθάσει στους βασικούς μηχανισμούς λειτουργίας (τους νόμους κίνησης του). Αυτός εξάλλου ήταν ο λόγος που δεν πρόλαβε να ολοκληρώσει το Κεφάλαιο αναλύοντας σε βάθος τις σχέσεις με το Κράτος και την παγκόσμια αγορά (διεθνές εμπόριο). Τα δεδομένα αυτά αφορούσαν το πρώτο στάδιο ανάπτυξης του βιομηχανικού καπιταλισμού, μία εποχή δηλαδή που δεν υπήρχε ακόμη αναπτυγμένο το μονοπώλιο/ολιγοπώλιο με την εξαίρεση ορισμένους τομείς του διεθνούς εμπορίου από την εποχή της αποικιοκρατίας. Όμως, ο Μαρξ περιέγραψε την τάση δυνητικού σχηματισμού βιομηχανικών μονοπωλίων μέσα από την διαδικασία συγκέντρωσης και συγκεντροποίησης του κεφαλαίου. Συνεπώς αδίκως τον κατηγορείς. Το κυριότερο είναι που δεν βλέπεις πως ακριβώς γι’ αυτόν τον λόγο, η μαρξική ανάλυση θεωρούσε ενδημική στον καπιταλισμό την ‘μονοπωλιακή αρρώστια’ και τις περιοδικές καταστροφικές κρίσεις που πρώτος ο Μαρξ ερμήνευσε επιστημονικά ξεκινώντας από την ανάλυση της διαφοράς αξίας χρήσης και ανταλλακτικής αξίας των εμπορευμάτων, την διαφορά εργασίας και εργατικής δύναμης (σχηματισμός υπεραξίας ως πηγή κέρδους) και την λειτουργία του νόμου της αξίας στον καπιταλισμό.
    Ασφαλώς ο Μαρξ δεν ξεκίνησε από το μηδέν, αλλά βασίστηκε στους Σμιθ και Ρικάρντο για να ξεκαθαρίσει οριστικά τις παραπάνω οικονομικές έννοιες και λειτουργίες, όπως βασίστηκε στους ουτοπικούς σοσιαλιστές (Όουεν και σία) ή ακόμη και στους Προυντόν, Μπλανκί, Χες κι άλλα πρωτοκομμουνιστικά ρεύματα για να σφυρηλατήσει τις πολιτικές του απόψεις (μαζί με τον Έγκελς), όπως τέλος βασίστηκε στους Χέγγελ και Φόϋερμπαχ για να μορφοποιήσει την νέα φιλοσοφική μέθοδο του διαλεκτικού υλισμού. Η μεγάλη του διάνοια που εσύ με μεγαλοσύνη ‘ερασιτέχνη μελετητή’ χαρακτηρίζεις ‘στρέβλωση της στρεβλώσεων’ ή ‘μέτρια και κοντόφθαλμη διανόηση’ που θα ήταν άγνωστη χωρίς κάποια ρωσικά πλακάτ, συνίσταται στο ότι κατόρθωσε να συνθέσει σε μία νέα εντελώς ποιότητα ανάλυσης του καπιταλισμού την φιλοσοφία, την πολιτική και την οικονομία προτείνοντας συγχρόνως και την υπέρβαση του. Αν δεν τελείωσε το Κεφάλαιο που του προσάπτεις, είναι επειδή την πρόταση του αυτή δεν την διατύπωσε στα συγγράμματα του μόνον (από τον καναπέ της βρετανικής βιβλιοθήκης) αλλά και εμπράκτως με την πολιτική δραστηριότητα που ανέπτυξε παράλληλα με τη θεωρητική συγγραφή, τον βιοπορισμό και την οικογενειακή του ζωή. Μπορεί να μην υπήρξε καλλιτέχνης, λογοτέχνης ή ποιητής (παρότι στη γυναίκα του έγραφε ποιήματα) όπως άλλα μεγάλα πνεύματα της Αναγέννησης ή της εποχής του, αλλά την συνεισφορά του στον πολιτισμό μόνο από μικροψυχία μπορεί κανείς να χαρακτηρίσει ως ‘μετριότατης διάνοιας’ αφού διδάσκεται στα πανεπιστήμια και συνεχίζει να εμπνέει τα ανήσυχα πνεύματα και να αποτελεί πηγή σκέψης για κοινωνιολόγους, οικονομολόγους, ψυχολόγους κ.α.
    Όμως ας γυρίσουμε στα δικά σου περί ‘άρρωστου καπιταλισμού’. Ίσως δεν αντιλαμβάνεσαι πως το να ορίζεις τον 16ο αιώνα ως απαρχή της πνευματικής αρρώστιας (πουριτανισμός) που μάρανε τον καπιταλισμό είναι σαν να αποδέχεσαι πως δεν υπήρξε ποτέ υγιής καπιταλισμός. Γιατί τότε ακριβώς εμφανίζεται ο καπιταλισμός στην Εσπερία. Δηλαδή αυτό που λες – χωρίς να μπεις στον κόπο για κάποια εξήγηση – είναι πως ο καπιταλισμός εμφανίστηκε ταυτόχρονα με την πνευματική παθογένεια που έμελλε να τον συντροφέψει. Από διαφορετική προέλευση (‘αιτία’) ορμώμενος συμφωνείς, λοιπόν, με τον μαρξισμό πως από γεννησιμιού του ο καπιταλισμός κουβαλά τις αντιφάσεις της μονοπωλιακής του ανάπτυξης και των καταστροφικών κρίσεων όπως η σημερινή.
    Γιατί η αλήθεια είναι αγαπητέ Pepermint πως η τάση για το μονοπώλιο – που από το διεθνές εμπόριο πέρασε σταδιακά στην νέα καινοτόμο βιομηχανία – είναι εγγενής στον καπιταλισμό και μάλιστα τον ανταγωνιστικό, φιλελεύθερο κι υγιή καπιταλισμό που νοσταλγικά επικαλείσαι και ουτοπικά εξακολουθείς να πρεσβεύεις. Παραθέτω ενδεικτικά μερικά στοιχεία για την φυσική τάση μονοπώλησης της οικονομικής δραστηριότητας στον καπιταλισμό από άρθρο του μαρξιστή Will Roche (Monopoly Capitalism, in Defence of Marxism, 2010) :
    (συνεχίζεται)

  124. Ο/Η Κώστας.Κ λέει:

    Είναι πραγματικά παράδοξο να κατηγορείς τον Μαρξ για το ότι ήταν κοντόφθαλμα ‘κολλημένος’ στον καπιταλισμό του πλήρους ανταγωνισμού επειδή δεν ‘οραματίστηκε’ (sic) τον τούρμπο καπιταλισμό της σήμερον ή να διερωτάσαι ‘πως εξηγείται μαρξιστικώς η υπεραξία που παράγεται μαζικά στην Κίνα, Ινδία κ.α. στην Ανατολή για να την καρπούνται οι υπέρογκοι μισθοί της Δύσης’ απαντώντας συγχρόνως πως απλούστατα δεν εξηγείται γιατί είναι ‘μουσειακή η οπτική’ (βλ σημείο 3 κριτικής σου). Κι εδώ θα συμφωνήσω μαζί σου πως όχι μόνον οι έλληνες αριστεροί δεν έχουν διαβάσει ούτε 10 σελίδες από το ‘Κεφάλαιο’ του Μαρξ ή τον ‘Ιμπεριαλισμό’ του Λένιν αλλά και πολλοί επιφανείς ή μη ‘μαρξολόγοι’ που κατά τα άλλα αρέσκονται ν’ ασκούν αφ’ υψηλού κριτική.
    Γιατί ασφαλώς θα έχεις ακουστά τους Κάουτσκι, Χίλφερτινγκ, Λένιν, Λούξεμπουγκγ, Μπουχάριν, Πρεομπραζένσκι, Μάντελ, Σουήζυ, Χάρμαν, Γουίλλιαμς και τόσους άλλους μαρξιστές που ασχολήθηκαν με τον μονοπωλιακό καπιταλισμό του 20ου αιώνα αναλύοντας το νέο οικονομικό και πολιτικό περιεχόμενο του ιμπεριαλισμού της παγκοσμιοποίησης μέσω της ανάδειξης της κυριαρχίας του χρηματιστικού κεφαλαίου (από τη συγχώνευση βιομηχανικού και τραπεζικού), της ανισόμερης ανάπτυξης και της άνισης ανταλλαγής που οργανώνουν και επιβάλλουν οι πολυεθνικές εταιρίες διεθνώς. Αλλά όλοι αυτοί ανάπτυξαν την ανάλυση τους βασιζόμενοι στην μαρξική θεωρία των νόμων του καπιταλισμού που δείχνει ακριβώς ότι είναι στη βίαιη φύση του καπιταλισμού για απαλλοτρίωση κι επέκταση να συγκεντρώνει και να συγκεντροποιεί σε καρτέλ και ολιγοπώλια την οικονομική δραστηριότητα, θέτοντας έτσι τις βάσεις για τον μελλοντικό σοσιαλιστικό σχεδιασμό της οικονομίας.
    Έτσι περάσαμε από την εποχή της αποικιοκρατίας στην εποχή της πολυεθνικής μονοπωλιακής επικυριαρχίας των αναπτυγμένων καπιταλιστικά οικονομιών. Οι πολυεθνικές αρμέγουν τα 9/10 των κερδών που παράγονται με την υπεραξία των σκληρά εραζομένων στην Κίνα κ.α. με συνέπεια να πληρώνουν στη Δύση τους παχυλούς μισθούς στα golden boys. Να τι λέει, μεταξύ άλλων, ο Roche:
    «Η μεγαλύτερη αλυσίδα λιανικών πωλήσεων στον πλανήτη, Wall-mart, είχε έσοδα 405 δις δολ (το 2009), ποσό ικανό να αγοράσει μία χώρα σαν το Μπάγκλαντες ! Με 7.500 καταστήματα ανά τον κόσμο απασχολεί 2 εκατομμύρια ανθρώπους. Η Cargill, η μεγαλύτερη εταιρία τροφίμων παγκοσμίως, είναι μεγαλύτερη από τα 2/3 των οικονομιών όλου του κόσμου. Η παγκόσμια οικονομική κρίση μπορεί να είχε μερικά θύματα σαν την Lehman Brothers, όμως η διαδικασία της μονοπώλησης συνεχίζεται ακατάβλητη. Η T-Mobile ανακοίνωσε την συγχώνευση της με την Orange δημιουργώντας τη μεγαλύτερη εταιρία κινητής τηλεφωνίας στη Βρετανία που θα ελέγχει το 37% της αγοράς, ενώ η ιαπωνική Panasonic εξαγόρασε την Sanyo ελέγχοντας έτσι το 38% της αγοράς επαναφορτιζόμενων μπαταριών. Παράλληλα η αμερικανική Pfizer εξαγόρασε την Wyeth έναντι 68 δις δολ δημιουργώντας τη μεγαλύτερη φαρμακευτική εταιρία στον κόσμο. Σύμφωνα με τη λίστα πλουσίων των Times, το 2008 στη Βρετανία οι 200 μεγαλύτερες εταιρίες αύξησαν το ενεργητικό τους μέσα σε 10 χρόνια από 76 δις στερλίνες σε 280 δις, ενώ οι 50 πλουσιότεροι βρετανοί αύξησαν 26% τον πλούτο τους μέσα σε ένα χρόνο φθάνοντας τις 450 δις στερλίνες… Δεν ήταν όμως πάντα έτσι ο βιομηχανικός καπιταλισμός. Στην διάρκεια του 19ου αιώνα κυριαρχούνταν από μικρές οικογενειακές επιχειρήσεις. Το 1830 η μεγαλύτερη επιχείρηση παγκοσμίως ήταν η χαλυβουργία Cyfartha αξίας 2 εκατομ δολ. με 5.000 εργάτες. Εκατό χρόνια αργότερα η μεγαλύτερη επιχείρηση είναι η U.S.Steel αξίας 2,3 δις δολ που απασχολεί 250.000 εργάτες. Σήμερα, η μεγαλύτερη εταιρία παγκοσμίως είναι η ενεργειακή Royal Dutch Shell αξίας 458 δις το 2009… Σήμερα, οι περισσότεροι βιομηχανικοί κλάδοι κυριαρχούνται από λίγες τεράστιες εταιρίες που δρουν ολιγοπωλιακά καθορίζοντας τις τιμές μακριά από κάθε έννοια ελεύθερου ανταγωνισμού. Στη Βρετανία, 100 βιομηχανικές εταιρίες ήταν υπεύθυνες για το 47% της συνολικής παραγωγής το 1948. Το ποσοστό αυτό αυξήθηκε σε 69% το 1968 και σήμερα εκτιμάται πως υπερβαίνει το 85%.»
    Αυτό που προκαλεί αυτή τη δίχως προηγούμενο συγκέντρωση ισχύος και πλούτου είναι οι οικονομίες κλίμακας που διασφαλίζουν μεγάλα και διατηρήσιμα κέρδη σε βάρος του ανταγωνισμού των μικρών επιχειρήσεων αλλά και των καταναλωτών που αδυνατούν – μέσω της προσφοράς και της ζήτησης – να ελέγξουν και να μειώσουν τις τιμές. Αυτόν τον καπιταλισμό έχουμε σήμερα κι αυτή είναι η ‘αρρώστια’ του. Η οποία συνίσταται στο ότι ένα ολοένα και μικρότερο τμήμα του πληθυσμού (0,1% έως 0,5%) ελέγχει ιδιωτικά και πλουτίζει ασύστολα κι αδηφάγα σε βάρος του συντριπτικά μεγαλύτερου μέρους της ανθρωπότητας που αγωνίζεται να επιβιώσει. Αυτή είναι η εξέλιξη της καινοτόμας δημιουργικότητας του καπιταλιστικού ανθρώπου και του υγιούς κέρδους, το εγωιστικό ατομικό συμφέρον και η άκρατη πλεονεξία του κέρδους στην οποία υποτάσσεται η ‘γνώση’ και… τα ‘πνευματικά’ ή ‘μεταφυσικά’ πιστεύω της αρχαιολατρείας. Σε αυτή την φυσική τάση μονοπωλιακής εξέλιξης της αγοράς και του καπιταλισμού τι ακριβώς αντιπροτείνει ο μαρξισμός λίγο-πολύ γνωρίζουμε. Αυτό που θα είχε ενδιαφέρον να μάθουμε είναι τι πρακτικά αντιπροτείνει ‘η Ρωμανική πνευματική παράδοση και η Πλατωνική και Αριστοτελική σοφία’…
    (συνεχίζεται το βράδι)

  125. Ο/Η nikos__alfa λέει:

    «και να συγκεντροποιεί σε καρτέλ και ολιγοπώλια την οικονομική δραστηριότητα, θέτοντας έτσι τις βάσεις για τον μελλοντικό σοσιαλιστικό σχεδιασμό της οικονομίας.»
    Αν θέλεις Κώστα εξήγησε, το βράδυ ή όποτε, πως… μια ολοένα μικρότερη σε μέλη και ισχυρότερη οικονομική ολιγαρχία θα θέσει τις βάσεις για σοσιαλιστικό σχεδιασμό της οικονομίας;🙂

  126. Ο/Η nikos__alfa λέει:

    Άσε το βρήκα. Όσο λιγότεροι είναι, τόσο πιο εύκολα θα τους …μπαγλαρώσουμε!😆🙂

  127. Ο/Η Αφώτιστος Φιλέλλην λέει:

    Πέμπτη, 20 Ιουνίου 2013
    Ενρίκο Μπερλινγκουέρ (1922 – 11 Ιουνίου 1984): Η ηθική διάσταση στην κρίση της πολιτικής
    Οι κλασικές επισημάνσεις για την πολιτική κρίση του Ενρίκο Μπερλινγκουέρ, σε μιά ιστορική συνέντευξη που δόθηκε στον Εουτζένιο Σκάλφαρι της εφημερίδας «Ρεπούμπλικα» (28 Ιουλίου 1981). Aλήθεια, δεν μοιάζει σαν να δόθηκε χθές ;
    Μεταφρασμένη στα Ελληνικά απο τον Στάθη Λουκά, δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα «Αυγή» (02/04/2010) και αναδημοσιεύθηκε στην ιστοσελίδα Ecoleft. Μόλις συμπληρώθηκαν 29 χρόνια από τον πρόωρο θάνατο του ηγέτη του Ιταλικού Κομμουνιστικού Κόμματος, ενός από τους μεγαλύτερους πολιτικούς της Ευρώπης στο δεύτερο μισό του 20ου αιώνα. Η επέτειος είναι μια ευκαιρία να γίνουν και πάλι αντικείμενο προβληματισμού, λησμονημένες ιδέες που περιέχονται σ’ εκείνη τη συνέντευξη.
    Γ. Ρ.
    Η καπηλεία του κράτους από τα κόμματα
    «…Τα σημερινά κόμματα είναι πάνω απ’ όλα μηχανές εξουσίας και πελατειακών σχέσεων: Τα χαρακτηρίζει ελλιπής και αλλοιωμένη γνώση της ζωής και των προβλημάτων της κοινωνίας και του κόσμου, διαθέτουν λιγοστές ιδέες, λειψά ή ασαφή ιδανικά και προγράμματα και στερούνται παντελώς αισθημάτων και κοινωνικο-πολιτικού πάθους. Διαχειρίζονται συμφέροντα, ποικίλα, αντιφατικά, αμφίβολα κάποτε, πάντως χωρίς την παραμικρή σχέση με τις απαιτήσεις και τις αναδυόμενες ανάγκες των ανθρώπων, ή, πάλι, τις διαστρεβλώνουν χωρίς να επιδιώκεται το κοινό καλό. Η ίδια η οργανωτική δομή τους προσαρμόστηκε σ’ αυτό το μοντέλο, και δεν είναι πια οργανωτές του λαού, σχηματισμοί που προωθούν την πολιτικο-κοινωνική ωριμότητα και πρωτοβουλία: είναι μάλλον ομοσπονδίες ρευμάτων, που αποπνέουν καμαρίλα, καθένα με αρχηγό, υπαρχηγό κ.λπ…»

    http://aftercrisisblog.blogspot.gr/

    Μερικες παρατηρησεις

    1. Το ρευμα του ευρωκουμμουνισμου, ιδαιτεα του ιταλικου, μου ειχε προξενησει το ενδιαφερον, αλλλα εκεινη την εποχη ιδιωτευα.
    2. Απο το 1995, που απεκτησα καποια στοιχειωδη οικονομικη ανεση ως ελευθερος επαγγελματιας μελετητης (15 ετη απο ληψης πτυχιου), αρχισα παλι να ασχολουμαι με τον συνδικαλισμο στον επιστημονικο μου συλλογο και στο ΤΕΕ, ουδεποτε εκλεγεις σε συλλογικο οργανο, μονον σε επιτροπες και ομαδες εργασιας.
    3. Οι ανωτερω διαπιστωσεις του εμπνευσμενου ηγετη Μπερλγικουερ επιβεβαιωσαν τις αντιληψεις μου για τις ‘μικροληστροσυμμοριες» μηχανικων με αρχηγους, υπαρχηγους, κ.λ.π. που λειτουργουσαν απο την μεταπολιτευση εως σημερα, απο την δεξια εως την ακρα αριστερα, διαπλεκομενες με τα αντιστοιχα πολιτικα κομματα.

  128. Ο/Η Left G700 λέει:

    Καλά! Αν υποψιαστούμε ότι ο Αφώτιστος δηλώνει …ευρωκομμουνιστής, θα πηδηχτούμε από το παράθυρο!🙂 Αν υποψιαστούμε δε ότι έχει και την προσδοκία να γίνει πιστευτός, θα πηδηχτούμε και με την …Πάολα! (για να ικανοποιήσουμε έστω και από σπόντα και τη φαντασίωση του товариш Яков, που φαίνεται ότι η Πάολα αντιπροσωπεύει μια βαθιά απωθημένη -αλλά απέθαντη- επιθυμία του… 🙂 )

  129. Ο/Η Κώστας.Κ λέει:

    Ας εξετάσουμε τώρα αγαπητέ Pepermint το σημείο 6 της κριτικής σου όπου μου μεταφέρεις μερικούς ‘ψιθύρους’ όσον αφορά τη σχέση του Μαρξ με τον ταλμουδισμό μέσω του Μόζες Χες, με τη βεβαιότητα πως τους αγνοώ κι έτσι θα… ‘κάνω την οπτική μου σφαιρικότερη’. Τι ακριβώς, λοιπόν, μου λες ; Ισχυρίζεσαι πως ο Μαρξ έλαβε τις ιδέες του για την πάλη των τάξεων, το όπιο της θρησκείας και γενικότερα τη σοσιαλιστική θεωρία από τον μέντορα του Μόζες Χες – τον ‘κόκκινο ραβίνο’ – με τον οποίο συνέγραψε και το Κομμουνιστικό Μανιφέστο. Αλλά το σημαντικότερο δεν είναι η συνακόλουθη μη πρωτοτυπία των ιδεών του Μαρξ (αφού προήλθαν από τον Χες), αλλά το γεγονός ότι ο Χες μετεξελίχτηκε από κομμουνιστής σε υποστηρικτή του Ιουδαϊκού εθνικισμού και σε προφήτη του Σιωνισμού. Και τι συμπέρασμα βγάζει κανείς από αυτό ; Αξίζει να σε επαναλάβω :
    «Είναι φανερό, ότι αυτά δεν θυμίζουν την φρασεολογία ενός άθρησκου διεθνιστή κομμουνιστή. Έτσι λοιπόν, στους μεν γκοΐμ απευθύνει θεωρίες εναντίον της θρησκείας και προπαγανδίζει, μέσω του Μαρξ και των συντρόφων του την διεθνιστική επανάσταση, ενώ προς τους Ιουδαίους, απευθύνει λόγους εθνικιστικούς, λόγους που χαρακτηρίζονται από έντονο θρησκευτικό μυστικισμό. Διεθνισμός και Εθνικισμός αλά κάρτ που λέει και ο Pepermint.
    O εμβριθής ερευνητής θα διαπιστώσει (βγάζουν μάτι) ότι αυτές οι αντιφατικές συμπεριφορές, συναντώνται συχνά σε διάφορους ιουδαίους διανοούμενους.»
    Κι αφού συνδέεις τη δράση και τον γάμο του Χες με μία χριστιανή πόρνη κατά το πρότυπο κι άλλων εβραίων της γνωστικής αίρεσης που παντρεύτηκαν πόρνες (αχ αυτή η πόρνη η επανάσταση) ενώ πρωτοστατούσαν σε επαναστατικά κινήματα ανά την ΕΕ, καταλήγεις :
    «Πώς εξηγούνται λοιπόν αυτές οι εμμονές, αυτές οι περίεργες συμπεριφορές, από άτομα ιουδαϊκής καταγωγής που σε διάφορες ιστορικές στιγμές εμφανίζονται ως αποκομμένα από τον ορθόδοξο ιουδαϊσμό και τις συνήθειές του, και αντί αυτού προωθούν ένα παραβατικό πνεύμα σε θρησκευτικό, κοινωνικό και πολιτικό επίπεδο; Όπως είχε γράψει ένας Γερμανός θεολόγος: “… Κοιτάζοντας πίσω στην ιστορία, αντιλαμβανόμαστε ότι οι γνωστικές συμπεριφορές διατρέχουν υπογείως σε όλη την Εβραϊκή παράδοση, κατασκευάζοντας τον πυρήνα μιας «αντισυμμαχίας. Είναι λοιπόν αυτό το αρχαίο γνωστικό πνεύμα, που επανεμφανίζεται ανανεωμένο με σύγχρονους πολιτικούς και φιλοσοφικούς όρους, άλλοτε ως μαρξισμός, άλλοτε ως ουτοπικός αναρχισμός και άλλοτε ως ριζοσπαστικός αριστερισμός. ”»
    Ηθικόν δίδαγμα : ο Μαρξ όχι μόνον αναμάσησε ιδέες άλλων, αλλά αυτοί οι ‘άλλοι’ έτυχε να είναι ‘επαναστάτες’ κρυπτοταλμοδιστές κι εβραίοι γνωστικοί, ο δε μαρξισμός ως εκ τούτου και βάσει ‘ψιθύρων’ ενός ανώνυμου αλλά αξιομνημόνευτου Γερμανού θεολόγου δεν είναι τίποτα άλλο παρά το έτσι μασκαρεμένο αρχαίο γνωστικό πνεύμα.
    Έξοχα ! Τώρα, όμως, μετά την νέα σφαιρικότερη οπτική που αποκτήσαμε με το σύντομο αυτό μάθημα ιστορίας, ας δώσουμε τον λόγο και στον κακομοίρη τον Μαρξ που μέσα στο Κομμουνιστικό Μανιφέστο έγραψε μεταξύ άλλων τα εξής :
    γ) Ο γερμανικός ή ο «αληθινός» σοσιαλισμός
    Η σοσιαλιστική και κομμουνιστική φιλολογία της Γαλλίας που γεννήθηκε κάτω από την πίεση της κυρίαρχης αστικής τάξης, και που είναι η φιλολογική έκφραση της πάλης ενάντια σ’ αυτή την κυριαρχία, μεταφέρθηκε στη Γερμανία σε εποχή όπου η αστική τάξη μόλις άρχιζε τον αγώνα της ενάντια στο φεουδαρχικό απολυταρχισμό.
    Γερμανοί φιλόσοφοι, μισοφιλόσοφοι και ωραιολόγοι ρίχτηκαν αχόρταγα σ’ αυτή τη φιλολογία και ξέχασαν ακριβώς ότι με την εισαγωγή αυτών των έργων απ’ τη Γαλλία στη Γερμανία, δεν είχε γίνει ταυτόχρονα και η εισαγωγή των γαλλικών συνθηκών ζωής. Μέσα στις γερμανικές συνθήκες, η γαλλική φιλολογία έχασε κάθε άμεση πρακτική σημασία και πήρε μια όψη καθαρά φιλολογική. Αναγκάστηκε να παρουσιαστεί σαν αργόσχολη θεωρητικολογία[8] για την πραγματοποίηση της ανθρώπινης φύσης. Έτσι, για τους γερμανούς φιλόσοφους του l8ου αιώνα, οι διεκδικήσεις της πρώτης γαλλικής επανάστασης είχαν μονάχα την έννοια ότι ήταν διεκδικήσεις του «πρακτικού λόγου» γενικά, και οι εκδηλώσεις της θέλησης της επαναστατικής γαλλικής αστικής τάξης σήμαιναν στα μάτια τους τους νόμους της καθαρής θέλησης, της θέλησης, όπως θα πρέπει να είναι, της αληθινά ανθρώπινης θέλησης.
    Η αποκλειστική δουλειά των γερμανών λογίων ήταν να εναρμονίσουν τις νέες γαλλικές ιδέες με την παλιά τους φιλοσοφική συνείδηση ή καλύτερα να αφομοιώσουν τις γαλλικές ιδέες από τη δικιά τους τη φιλοσοφική άποψη.
    Η αφομοίωση αυτή έγινε με τον ίδιο τρόπο, με τον οποίο αφομοιώνει κανείς μια ξένη γλώσσα, με τη μετάφραση.
    Είναι γνωστό πώς οι καλόγεροι μετέγραφαν με ανούσιες ιστορίες καθολικών αγίων τα χειρόγραφα, όπου ήταν γραμμένα τα κλασικά έργα της αρχαίας ειδωλολατρικής εποχής. Οι γερμανοί λόγιοι ακολούθησαν τον αντίθετο δρόμο με τη βέβηλη γαλλική φιλολογία. Έγραφαν τις φιλοσοφικές τους ανοησίες πίσω από το γαλλικό πρωτότυπο. Για παράδειγμα, πίσω από τη γαλλική κριτική των χρηματικών σχέσεων, έγραψαν: «Αποξένωση της ανθρώπινης φύσης». Πίσω από τη γαλλική κριτική του αστικού κράτους έγραψαν: «Κατάργηση της κυριαρχίας του αφηρημένου γενικού» κλπ.
    Την υποκατάσταση αυτής της φιλοσοφικής φρασεολογίας[9] στις γαλλικές εξελίξεις τη βάφτισαν «φιλοσοφία της πράξης», «αληθινό σοσιαλισμό», «γερμανική επιστήμη του σοσιαλισμού», «φιλοσοφική θεμελίωση του σοσιαλισμού» κλπ.
    Με τον τρόπο αυτό ευνούχισαν για τα καλά τη γαλλική σοσιαλιστική και κομμουνιστική φιλολογία. Και μια που αυτή η φιλολογία στα χέρια των Γερμανών έπαψε να εκφράζει την πάλη μιας τάξης ενάντια σε μια άλλη, ο Γερμανός πείστηκε ότι ξεπέρασε τη «γαλλική μονομέρεια» και ότι εκπροσωπούσε, αντί τις αληθινές ανάγκες, την ανάγκη της αλήθειας, και αντί τα συμφέροντα του προλεταριάτου, τα συμφέροντα της ανθρώπινης φύσης, του ανθρώπου γενικά, του ανθρώπου που δεν ανήκει σε καμιά τάξη, που δεν ανήκει καθόλου στην πραγματικότητα, που ανήκει μονάχα στον ομιχλώδη ουρανό της φιλοσοφικής φαντασίας.
    Αυτός ο γερμανικός σοσιαλισμός, που έπαιρνε τόσο σοβαρά και πανηγυρικά τις αδέξιες μαθητικές του ασκήσεις και τις διαλαλούσε τόσο αγύρτικα, έχασε ωστόσο σιγά-σιγά τη σχολαστική του αθωότητα.
    Ο αγώνας της γερμανικής και ιδιαίτερα της πρωσικής αστικής τάξης ενάντια στους φεουδάρχες και την απόλυτη μοναρχία, με μια λέξη, το φιλελεύθερο κίνημα, έγινε πιο σοβαρό.
    Έτσι, στον «αληθινό» σοσιαλισμό δόθηκε η τόσο ποθητή ευκαιρία να αντιπαραθέσει τις σοσιαλιστικές διεκδικήσεις στο πολιτικό κίνημα, για να εξαπολύσει τα πατροπαράδοτα αναθέματα ενάντια στο φιλελευθερισμό, ενάντια στο αντιπροσωπευτικό κράτος, ενάντια στον αστικό συναγωνισμό, την αστική ελευθερία του τύπου, το αστικό δίκαιο, την αστική ελευθερία και ισότητα και για να κηρύξει στη λαϊκή μάζα πως δεν έχει να κερδίσει τίποτε απ’ αυτό το αστικό κίνημα, αντίθετα θα τα χάσει όλα. Ο γερμανικός σοσιαλισμός ξέχασε έγκαιρα ότι η γαλλική κριτική, που αυτός αποτελούσε τον ανιαρό αντίλαλο της, προϋποθέτει τη σύγχρονη αστική κοινωνία, με τους αντίστοιχους υλικούς όρους ζωής και με την ανάλογη πολιτική συγκρότηση, όλες προϋποθέσεις που στη Γερμανία έπρεπε πρώτα να κατακτηθούν.
    Στις γερμανικές απολυταρχικές κυβερνήσεις με την ακολουθία τους από παπάδες, δασκάλους, ευγενείς της υπαίθρου και γραφειοκράτες, ο σοσιαλισμός αυτός χρησίμευε σαν ποθητό σκιάχτρο ενάντια στην αστική τάξη που τραβούσε απειλητικά προς τα πάνω.
    Αποτελούσε το γλυκερό συμπλήρωμα στις πικρές βουρδουλιές και τις σφαίρες, με τις οποίες οι ίδιες αυτές κυβερνήσεις αντιμετώπιζαν τις γερμανικές εργατικές εξεγέρσεις.
    Αν ο «αληθινός» σοσιαλισμός έγινε έτσι ένα όπλο στα χέρια των κυβερνήσεων ενάντια στη γερμανική αστική τάξη, ταυτόχρονα εκπροσωπούσε άμεσα ένα αντιδραστικό συμφέρον, το συμφέρον του γερμανικού μικροαστισμού[10]. Η μικροαστική τάξη που έχει κληροδοτηθεί από το 16ο αιώνα και που τότε όλο και ξαναεμφανιζόταν καινούργια με διαφορετική μορφή, αποτελεί στη Γερμανία την ουσιαστική κοινωνική βάση της υπάρχουσας κατάστασης.
    Η διατήρησή της είναι διατήρηση της υπάρχουσας κατάστασης στη Γερμανία. Η μικροαστική τάξη φοβάται το βέβαιο αφανισμό της από τη βιομηχανική και πολιτική κυριαρχία της αστικής τάξης, από τη μια μεριά εξαιτίας της συγκέντρωσης του κεφαλαίου και από την άλλη με την εμφάνιση ενός επαναστατικού προλεταριάτου. Ο «αληθινός» σοσιαλισμός της φάνηκε ότι χτυπάει μ’ ένα σμπάρο δύο τρυγόνια. Εξαπλώθηκε σαν επιδημία.
    Η εσθήτα, φτιαγμένη από αραχνοΰφαντες θεωρητικολογίες, κεντημένη με όμορφα ρητορικά λουλούδια, διαποτισμένη από πνιγερή αισθηματική δροσιά, αυτή η απλόχωρη εσθήτα όπου οι γερμανοί σοσιαλιστές τύλιξαν τις λίγες κοκαλιάρικες «αιώνιες αλήθειες» τους, αύξησε μονάχα την κατανάλωση του εμπορεύματος τους από αυτό το κοινό.
    Από τη μεριά του, ο γερμανικός σοσιαλισμός αντιλαμβάνεται όλο και πιο πολύ τον προορισμό του να είναι ο πομπώδης εκπρόσωπος αυτής της μικροαστικής τάξης.
    Ανακήρυξε το γερμανικό έθνος πρότυπο έθνος και το γερμανό μικροαστό[11] πρότυπο άνθρωπο. Σε κάθε ποταπότητα αυτού του μικροαστού έδινε ένα απόκρυφο, ανώτερο, σοσιαλιστικό νόημα που σήμαινε το αντίθετο της. Τραβούσε ως την τελική συνέπεια, παίρνοντας θέση ενάντια στη «βάναυσα καταστροφική» τάση του κομμουνισμού και διαλαλώντας την αμερόληπτη ανωτερότητά του πάνω απ’ όλους τους ταξικούς αγώνες. Με πολύ λίγες εξαιρέσεις, όλα τα δήθεν σοσιαλιστικά και κομμουνιστικά έργα που κυκλοφορούν στη Γερμανία, ανήκουν στην περιοχή αυτής της βρομερής και εκνευριστικής φιλολογίας[12].
    12) Η επαναστατική θύελλα του 1848 σάρωσε όλη αυτή την αξιοθρήνητη τάση και αφαίρεσε από τους οπαδούς της την όρεξη να μιλούν άλλο για σοσιαλισμό. Κύριος εκπρόσωπος και κλασικός τύπος αυτής της τάσης είναι o κ. Καρλ Γκριν. (Σημείωση του Ένγκελς στη γερμανική έκδοση του 1890).
    https://www.marxists.org/ellinika/archive/marx/works/1848/com-man/literature.htm#reaction3
    (συνεχίζεται)

  130. Ο/Η Αφώτιστος Φιλέλλην λέει:

    Μην πατε να πηδηχτητε από το παράθυρο! , απλως να εργασθειτε χειρωνακτικα. Στην Μανωλαδα στο μαζεμα φραουλας, στην Πελοπονησο μαζεμα οπωροφορων,….Μπετατζης, φορτοεκφορτωτης, γκαρσονι, κηπουρος, νοσοκομος σε γερους/γριες,….

  131. Ο/Η Κώστας.Κ λέει:

    Ναι το ξέρω είναι κουραστικά όλα αυτά, αλλά νομίζω άκρως διαφωτιστικά. Πρώτο, γιατί ο Μαρξ εδώ ‘αποθεώνει’ την ανερχόμενη αστική τάξη της Γερμανίας σε βάρος του γαλλότροπου μικροαστικού ‘κομμουνισμού’ τα πλήρως ανατρεπτικά και κατ’ ουσία αντιδραστικά επιχειρήματα του οποίου χρησιμοποιούσε το παλιό φεουδαρχικό καθεστώς για να εμποδίσει την επικράτηση του καπιταλισμού στην Γερμανία της εποχής.
    Δεύτερο, γιατί επιβεβαιώνεται η άποψη που εκφράσαμε πως ο μαρξισμός (όχι μόνο του Μαρξ αλλά και των επιγόνων Λένιν, Λούξεμπουργκ, Τρότσκι κ.α.) δεν μπορούσε να διανοηθεί όχι την επικράτηση της επανάστασης αλλά την οικοδόμηση του σοσιαλισμού σε μία καθυστερημένη φεουδαρχική (Γερμανία του 1840) ή μισοφεουδαρχική χώρα (Ρωσία του 1920) χωρίς την ακόλουθη επικράτηση της σε κάποιες άλλες αναπτυγμένες καπιταλιστικά (η βασική αιτία απομόνωσης, παραμόρφωσης και εκτροχιασμού της Οκτωβριανής επανάστασης).
    Τρίτο και σημαντικότερο ως προς το συγκεκριμένο σημείο που θίγεις, είναι ότι ο βασικός ηγέτης (άσχετα αν αναφέρεται ως εκπρόσωπος ο Καρλ Γκριν) του ‘αληθινού σοσιαλισμού’ στον οποίο απευθύνει ο Μαρξ την πολεμική του στο Κομ. Μανιφέστο είναι ο Μόζες Χες. Αλλά θα ήθελα να σε ρωτήσω με τη σειρά μου τώρα :
    Καλά βρε Pepermint δεν σκέφθηκες γιατί αφού συνέγραψε το Κ.Μ. ο Χες μαζί με τους Μαρξ-Ένγκελς δεν έβαλε και το ονοματάκι του από κάτω ; Τι σόι μέντορας ήταν και πόσο αγνώμονες ήταν οι μαθητές του ; Τότε εξάλλου δεν είχε προσχωρήσει στον ταλμουδισμό (το βιβλίο που αναφέρεις το έγραψε το 1862). Αλλά βέβαια πως θα συνυπέγραφε ένα βιβλίο που αποκήρυσσε τις ιδέες των οποίων είχε την πατρότητα ; Αυτό που έκανε, ωστόσο, ο Χες την εποχή εκείνη ήταν να γράψει ένα βιβλίο δικό του (Die Folgen der Revolution des Proletariats) το οποίο δημοσιεύτηκε ένα χρόνο πριν το Κ.Μ. και με το οποίο ουσιαστικά συνέκλινε με τις ιδέες των Μαρξ-Ένγκελς εκτός από ορισμένα οργανωτικά ζητήματα.
    http://www.marxists.org/history/etol/writers/hook/1934/12/hess-marx.htm
    Τώρα βεβαίως μην νομίσεις ότι όλα αυτά τα γνώριζα, αφού για τον Χες θυμόμουν λίγα πράγματα κι από σένα έμαθα την εξέλιξη του. Όμως, αναρωτιέμαι εσύ γιατί δεν έψαξες το θέμα λίγο περισσότερο αλλά με τόση ευκολία ‘μαύρισες’ εντέχνως τον Μαρξ. Σε αυτό θα περιμένω βεβαίως την απάντηση σου. Όμως θα σου πω και κάτι άλλο. Στο παραπάνω λινκ όπου εκτίθεται η φιλοσοφία του Χες, υπάρχει ένα σημείο που με εντυπωσίασε κι αφορά την σημασία που έδινε στην ΑΓΑΠΗ (βλ σημείο 3 «Communism as the Ethics of Love») κι ίσως εξηγεί γιατί παντρεύτηκε μία πόρνη. Αυτό εσένα που θεωρείς τόσο καταλυτικό τον παράγοντα αυτό δεν σε εντυπωσίασε καθόλου ; Μόνο οι ιουδαϊκές συνωμοσίες μετρούν ; Παντού καχυποψία κι υποκρισία βλέπεις ; Δηλαδή, τι κι αν αλλαξοπίστησε στα γεράματα ο Χες ; Μήπως θα ήταν ο πρώτος ή ο τελευταίος ; Ή μήπως δεν πρέπει να μελετά κανείς τα πρώτα έργα (πχ Κάουτσκι) ενός διανοητή που ‘αρνήθηκε’ στην πορεία τον εαυτό του ;

  132. Ο/Η Αφώτιστος Φιλέλλην λέει:

    Romy Schneider dans la scène d’ouverture de L’important c’est d’aimer d’Andrej Zulawski.

    Σημασια εχει :
    να αγαπας :την βιοσφαιρα, την ζωη, τον εαυτο σου, τον/την συντροφο σου, τα παιδια σου, τους φιλους σου, τους ανθρωπους.

    να εργαζεσαι και οχι να δουλευεις τον κοσμο (και τον εαυτο σου τελικα).

    Και πολλα αλλα σημαντικα εχουν αξια κια σημασια.

  133. Ο/Η Κώστας.Κ λέει:

    Προχωρώ τώρα στο σημείο 5 όπου ο αγαπητός Pepermint σκάει στα γέλια με την αναφορά μου ότι, λόγω πολλαπλής κορυφαίας κρίσης του συστήματος, ο περιθωριοποιημένος μαρξισμός επιστρέφει στο προσκήνιο. Το χάχανο οφείλεται στην ανάδυση του μαρξισμού που του θυμίζει ‘άλλα’ και.. δεν αποκλείεται να έχει δίκιο με την έννοια πως κάθε κρίση δεν συνοδεύεται απαραίτητα από υιοθέτηση κι εξάπλωση μιας επαναστατικής θεωρίας, αυτό είναι κάτι που μόνο η ιστορία θα δείξει.
    Εκεί που έχει εντελώς άδικο, όμως, είναι να θεωρεί την πρωτοφανή σε βάθος και διάρκεια κρίση του καπιταλισμού σαν μία απλή στρέβλωση της ‘ελεύθερης αγοράς’. Παραδέχεται την πολλαπλή κρίση που δεν θέλει να καθαγιάσει καθώς λέει, όμως εξακολουθεί να θεωρεί τον καπιταλισμό (χρήμα-τιμές-κέρδος) σαν τον βασικό μοχλό ανάπτυξης της οικονομίας.
    Κι αφού τονίζει όλα αυτά σε αντιπαραβολή πάλι με τον σοβιετικό ‘σοσιαλισμό’ που δεν ήθελε να κλείσει άχρηστα εργοστάσια υιοθετώντας τις καπιταλιστικές πρακτικές, επιχειρεί το μεγάλο άλμα – ‘άλμα’, γιατί είναι η πρώτη και μοναδική φορά που παραθέτει μαρξικό κείμενο για να στηρίξει την άποψη του – να παρουσιάσει ένα απόσπασμα κειμένου του Μαρξ σχετικά με το ιδιωτικό έγκλημα και το πως βοηθά στην ανάπτυξη του καπιταλισμού (χωρίς αναφορά στην πηγή που να επιτρέπει στον αναγνώστη να ελέγξει αντικείμενο, πλαίσιο αναφοράς και χρονικές συνθήκες συγγραφής του) προκειμένου να θίξει την ‘ανηθικότητα της μαρξιστικής θεωρίας’ και την απουσία ανθρωπισμού στον Μαρξ.
    Ας επανέλθουμε όμως πρώτα απ’ όλα στην περί ‘ανθρωπισμού’ ουσία του διαλόγου :
    (α) Τι πρέπει άραγε να ενδιαφέρει έναν ανθρωπιστή Pepermint, η πάση θυσία ανάπτυξη της οικονομίας που κάνει υποτίθεται ακόμη και σήμερα ο καπιταλισμός, ή η ανάπτυξη του Ανθρώπου και του πολιτισμού του ; Αν η ανάπτυξη της οικονομίας γίνεται σε βάρος της ανθρώπινης ανάπτυξης τότε τι επιβάλλει η ουμανιστική σου συνείδηση ;
    (β) Που την βλέπεις σήμερα την ανάπτυξη της παγκόσμιας οικονομίας ; Στην οριακή αύξηση του ΑΕΠ που υποκρύπτει μόνον αύξηση χρηματιστηριακών συναλλαγών ή στην αύξηση της ανεργίας, της φτώχειας, των κοινωνικών ανισοτήτων, της περιθωριοποίησης κι εξαθλίωσης, του ρατσισμού, των φυσικών και ψυχικών ασθενειών, της αστυνομικής καταστολής και των πολεμικών συγκρούσεων ;
    (γ) Είναι ή δεν είναι υποκρισία να παραδεχόμαστε την ‘πολλαπλή κρίση’ του συστήματος με την μοναδικότητα της παγκοσμιοποιημένης καπιταλιστικής αναρχίας (πχ επιστροφή πυρηνικού κινδύνου, μόλυνση πλανητικού οικοσυστήματος με ταχεία εξαφάνιση πλειάδας μορφών ζωής κρίσιμων για την ανθρώπινη επιβίωση) και συγχρόνως να μιλάμε μόνο για απλή στρέβλωση της ‘ελεύθερης αγοράς’ εννοώντας μία… ‘πνευματική αρρώστια’ του καπιταλισμού που αν αλλάξει ‘πνεύμα’ αυτομάτως θα διορθωθεί ;
    (δ) Ο ‘άρρωστος’ και καταθλιπτικός καπιταλισμός σήμερα σκοτώνει κυριολεκτικά ανθρώπους, καθημερινά, εμφανώς κι αφανώς, κόβοντας μισθούς, συντάξεις, κοινωνικές παροχής, φορολογώντας υπέρμετρα, κατάσχοντας σπίτια και καταθέσεις, διαλύοντας οικογένειες και αχρηστεύοντας την νέα γενιά. Στην πατρίδα μας πλέον το ζούμε πρώτο χέρι. Και το κάνει καταργώντας κάθε έννοια ‘ελεύθερης αγοράς’ με συνεχείς παρεμβάσεις των κεντρικών τραπεζών και αυθαίρετες διοικητικές και νομοθετικές ‘ρυθμίσεις’ των κυβερνήσεων πέραν κοινοβουλευτικών διαδικασιών ή και συνταγματικών κανόνων. Ρυθμίσεις μονομερείς κι εξοντωτικές σε βάρος της μισθωτής εργασίας και των ΜμΕ και αποκλειστικά υπέρ του μεγάλου κεφαλαίου. Οι εργασιακές σχέσεις θα είναι σε λίγο ανύπαρκτες στην Ελλάδα με συνέπεια ο εργαζόμενος να είναι απόλυτος σκλάβος του κάθε εργοδότη και να θεωρεί τον εαυτό του τυχερό που εργάζεται σαν τέτοιος για να ζήσει. Για τέτοια ΒΙΑ, ΜΙΣΟΣ και ΠΕΡΙΦΡΟΝΗΣΗ της ανθρώπινης ψυχής κι αξιοπρέπειας μιλάμε αγαπητέ Pepermint. Σε αυτή τη ΒΙΑ του κεφαλαίου και του ‘άρρωστου καπιταλισμού’ τι απαντά ο δικός μας ανθρωπισμός ; Υπομονή μέχρι να γιάνει από τον κακό του εαυτό ; Κουράγιο υπάρχει κι η επόμενη ζωή ; Ή ‘αφού δεν έχετε ψωμί, φάτε παιδιά κέικ’ ; Τι μας προτείνει η ‘πνευματικότητα και η μεταφυσική’ για να επιβιώσουμε ;
    Θέλω λοιπόν να πω πως εκτός κι αν είσαι πρωτοχριστιανός να γυρνάς το μάγουλο συνέχεια από την άλλη μεριά, εκτός κι αν παραμένεις πρόβατο (όχι μαύρο..) περιμένοντας τη δικαίωση στην ‘άλλη’ ζωή, τότε στη βία του συστήματος αντιδράς και δεν κάθεσαι με σταυρωμένα χέρια. Μία απεργία, μία κατάληψη, μία διαδήλωση είναι μορφές βίας με τις οποίες ο απλός θνητός απαντά στη καθημερινή βία του κεφαλαίου που υφίσταται. Η εξέγερση κι η επανάσταση προκαλούνται από την αρρώστια του καπιταλισμού Pepermint. Δεν τις εφεύρε ο Μαρξ ή κάποια άλλη κακόβουλη διάνοια. Είναι προϊόντα της αρρώστιας που δηλώνεις ότι απεχθάνεσαι. Ο Μαρξ προσπάθησε να προσδώσει στην επανάσταση περιεχόμενο και σκοπό, ακριβώς για να μη καταλήγει σε αιματοκύλισμα και πισωγύρισμα την ανθρώπινη ιστορία. Ούτε ο Μαρξ ούτε ο Λένιν που τόσο απεχθάνεσαι ήταν αιμοδιψή όντα. Διακρίνανε σαν μαρξιστές τις αντιφάσεις και τα αδιέξοδα του καπιταλισμού, την ταξική καταπίεση και την κρατική βία καταστολής και προσπάθησαν να οργανώσουν την αντίσταση των πληβείων για την απελευθέρωση τους. Η αποτυχία τους είναι μερική, όπως μερική είναι και η επιτυχία τους καθώς η ιστορία συνεχίζει να επιβεβαιώνει βασικές πτυχές της θεωρίας και της πρακτικής τους αλλά να απορρίπτει ή αμφισβητεί κάποιες άλλες.
    Αν ψάξεις σε κείμενα τους θα δεις πως ελπίζανε σε μία ειρηνική επανάσταση κάτω από ορισμένες συνθήκες. Όμως δεν είχαν αυταπάτες πως αυτό θα ήταν η εξαίρεση και πως ο κανόνας είναι η άρνηση της αστικής τάξης – όπως και κάθε κυρίαρχης τάξης στην ιστορία να αποποιηθεί των προνομίων της – σε οποιαδήποτε επιδιωκόμενη με δημοκρατικά μέσα κοινωνική αλλαγή και η βίαιη κρατική καταστολή κάθε σοσιαλιστικού κινήματος. Ζήσανε εξάλλου και ψηθήκανε μέσα στις επαναστάσεις του καιρού τους τις οποίες με τον ένα ή τον άλλο επηρέασαν σημαντικά χωρίς όμως να τις δημιουργήσουν (αν προκαλούσαν μικρές ομάδες μία επανάσταση θα μιλάγαμε τότε για πραξικοπήματα).
    Όταν λοιπόν από ένα κείμενο τριών παραγράφων – που δυστυχώς δεν διακρίνεις τι θέλει να πει ο Μαρξ – εσύ καταλήγεις έτσι απλά στο συμπέρασμα για την ανηθικότητα του μαρξισμού, τότε προφανώς καθαγιάζεις την ‘ηθικότητα’ του καπιταλιστικού συστήματος με την οποία στα λόγια μπορεί να διαφωνείς αλλά τον πυρήνα της – το κέρδος και την ανάπτυξη του μέσω της ‘οικονομίας’ – απολύτως εγκρίνεις. Κι επειδή θα μου μιλήσεις πάλι για το ‘υγιές κέρδος’ του επιχειρηματία και της ‘ελεύθερης αγοράς’ θα σε παρακαλούσα να μου το υποδείξεις με κάποια παραδείγματα.
    Ως τότε κι επειδή σε ένα ταξικά διαιρεμένο κόσμο όπου η κυριαρχία της αστικής τάξης ασκείται πρωτίστως μέσω του πνεύματος, του πολιτισμού και άρα… της ηθικής (τους ηθικούς κανόνες ορίζει η κυρίαρχη τάξη), θα σου πρότεινα να εντρυφήσεις λιγάκι στην ‘ηθική της επανάστασης’ μελετώντας ένα δοκίμιο του Τρότσκι (‘Η ηθική τους και η ηθική μας’) που ίσως σε βοηθήσει να καταλάβεις καλύτερα τον… ’αμοραλισμό’ του Μαρξ.
    http://www.marxists.org/ellinika/archive/trotsky/works/1938/morals/moral1.htm
    Πάντως, επειδή μπήκες στον κόπο να σχολιάσεις την διδακτορική διατριβή του Μαρξ που με τόσο κόπο (χατιρικά) αξιώθηκε, κάνε τον κόπο να διαβάσεις και την προσωπική αφιέρωση που κάνει στον πατέρα του. Κι αν σε ενδιαφέρει πραγματικά ο ‘άνθρωπος’ Μαρξ πάρε και διάβασε το «Karl Marx, His Life and Thought» του David McLellan (1973) o οποίος μόνο μαρξιστής δεν είναι. Εκεί θα ανακαλύψεις από τα σχολικά και φοιτητικά χρόνια του πόσο ιδεαλιστής ήταν ο Μαρξ κι αν είχε ανθρωπιστικά κίνητρα στις αναζητήσεις του.

  134. Ο/Η Κώστας.Κ λέει:

    Μία απάντηση στον φίλτατο Nikalfa που μεταξύ αστείου και σοβαρού ρώτησε : «πως… μια ολοένα μικρότερη σε μέλη και ισχυρότερη οικονομική ολιγαρχία θα θέσει τις βάσεις για σοσιαλιστικό σχεδιασμό της οικονομίας;»
    Έριξα πολύ γέλιο με την απάντηση σου, αλλά να σου πω επί τη ευκαιρία και τη δική μου. Ο καπιταλισμός από την μία καταστρέφει τις παλιές παραδοσιακές, πολυάριθμες και μικρής εμβέλειας μονάδες παραγωγής και από την άλλη ενοποιεί τις παραγωγικές δυνάμεις σε ένα ολοένα και πιο ενιαίο, μεγάλο, εξειδικευμένο αλλά και συντονισμένο μηχανισμό κατανομής καθηκόντων κι επιμερισμού δραστηριοτήτων που αυξάνει την παραγωγικότητα και την αποτελεσματικότητα της εργασίας. Πρόκειται για τις μεγάλες ανώνυμες μετοχικές εταιρίες που ανέλυσε ο Μαρξ και τις πολυεθνικές που γνώρισαν οι επίγονοι οι οποίες χάρις στην οργάνωση, το μέγεθος και τον συντονισμό των δραστηριοτήτων ουσιαστικά σχεδιάζουν εσωτερικά ένα μεγάλο μέρος της οικονομικής δραστηριότητας. Ο μεταξύ τους ανταγωνισμός παραμένει παρά τις συμφωνίες που κάνουν μεταξύ τους αλλά και σε βάρος όλων των υπολοίπων με τον καθορισμό των τιμών στους πελάτες, την επιβολή των όρων τους στους προμηθευτές τους και την εξαγορά προνομιακής μεταχείρισης από το κράτος (λόμπι). Ωστόσο, οι κρίσεις γίνονται έτσι πιο αραιές κι όταν ξεσπάνε είναι πολύ πιο καταστροφικές όπως σήμερα. Αυτό που έχει σημασία να δούμε είναι πως ο κοινωνικός χαρακτήρας της παραγωγής αυξάνει συνεχώς με την ενοποίηση των πολυεθνικών ολιγοπωλίων και την οργάνωση των συναλλαγών παγκοσμίως. Την ίδια ώρα ο ρόλος του επιχειρηματία μειώνεται δραματικά σε αυτά τα μετοχικά μεγαθήρια αφού ουσιαστικά διευθύνουν οι διευθυντές και τα στελέχη ενώ οι επιχειρηματίες γίνονται ως επί το πλείστον εισοδηματίες. Ο ατομικός χαρακτήρας των παραγωγικών σχέσεων και της ιδιοποίησης των κερδών παραμένει κι είναι το βασικό εμπόδιο στην οικονομική ανάπτυξη, καθώς τα μονοπώλια ενδιαφέρονται μόνο να κερδίζουν κι αυτό μπορεί να το πετυχαίνουν με την αποκλειστικότητα που έχουν σε πνευματικά δικαιώματα ή στον αυθαίρετα κερδοσκοπικό καθορισμό των τιμών τους. Αξίζει να διαβάσεις το άρθρο αυτό του Κρούγκμαν για τα μονοπωλιακά κέρδη της APPLE Paul Krugman: Profits Without Production
    Όπως αξίζει επίσης να διαβάσεις τι ακριβώς λέει ο Μαρξ για τη «κατάργηση του κεφαλαίου σαν ατομικής ιδιοκτησίας μέσα στα πλαίσια του ίδιου καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής» (Κεφάλαιο, Τόμος ΙΙΙ, κεφ. 27, σ. 545, εκδόσεις Αναξίμανδρος) που αν βρω στο δίκτυο θα στην περάσω.

  135. Ο/Η Κώστας.Κ λέει:

    Εντάξει βρέθηκε εδώ
    http://www.marxists.org/archive/marx/works/1894-c3/ch27.htm
    πήγαινε στο ΙΙΙ «Formation of stock companies» παράγρ. 2 και 3 (αλλά αξίζει να το διαβάσεις όλο)

  136. Ο/Η Κώστας.Κ λέει:

    Σημείο 4, κωδικός Pepermint… Θέμα: ΕΣΣΔ και ‘υπαρκτός σοσιαλισμός’.
    Η αλήθεια είναι Peprmint πως έχω κουραστεί, οπότε συμπάθα με που θα είμαι πιο συνοπτικός σήμερα. Για τα lies που λες πως ήταν το σύνθημα του Λένιν πρώτη φορά ακούω, ίσως μπορείς να με κατατοπίσεις καλύτερα. Πάντως στην φάρμα αποκλείεται να είπε πως ‘όλα τα ζώα είναι ίσα, αλλά κάποια είναι περισσότερο ίσα από τα άλλα’. Γιατί η ανισότητα ήταν το κυρίαρχο χαρακτηριστικό της φάρμας προτού επικρατήσουν οι μπολσεβίκοι και το πρόβλημα του Λένιν ήταν πως ξεκινώντας από το χάος της μετεπαναστατικής και μετεμφυλιακής καθυστερημένης Ρωσίας κι ενός λαού που είχε μάθει να συμπεριφέρεται σαν μουζίκος θα πέρναγε σε ένα κοινωνικό καθεστώς προλεταριακό με ελάχιστους προλετάριους και πολύ μικρότερες ανισότητες χωρίς την ίδια στιγμή να διαρρήξει τις στοιχειώδεις σχέσεις ισορροπίας που θα επέτρεπαν στην οικονομία να λειτουργεί και να παράγει. Από εκεί προέκυψε η ανάγκη της Νέας Οικονομικής Πολιτικής που έδωσε δύναμη πάλι στους κουλάκους και τη τσαρική γραφειοκρατία των μεσαίων τάξεων της πόλης που στο μεταξύ πλαισίωνε τον νέο σοβιετικό και κομματικό μηχανισμό. Ο Λένιν προσπάθησε να αντισταθεί στην άνοδο της νέας γραφειοκρατίας αλλά ήταν αργά κι άρρωστος πια όταν το αντιλήφθηκε. Ο ίδιος δεν ήθελε ποτέ να γίνει νέος Τσάρος, αλλά η χώρα χρειαζόταν ηγεσία κι ο αμόρφωτος λαός χρειαζόταν εκπαίδευση για να μην είναι παθητικοποιημένος, εξαρτημένος και προσωπολάτρης. Κι όπως γνωρίζεις η εκπαίδευση χρειάζεται χρόνο.. κι εκπαιδευτές, η δε ρωσική επανάσταση δεν διέθετε τίποτα από τα δύο. Γι’ αυτό λέω (δεν το λέω εγώ αλλά όλοι οι ηγέτες της τότε επανάστασης) πως το σημείο κλειδί ήταν η επανάσταση στην Ευρώπη ώστε να μην απομονωθεί η ΕΣΣΔ.
    Λες : «Την γραφειοκρατία δεν την επέβαλλε… η μοίρα ή ή Ανάγκη – κατ’ εσέ – , αλλά ο Σήφης για πλήρη έλεγχο και την υιοθετήσανε και οι ‘’ρεφόρμες’’ μετέπειτα.» Μα αν την επέβαλλε ο Στάλιν αγαπητέ, αν ήταν προϊόν ενός ανθρώπου, τότε θα είχε διαλυθεί αμέσως μετά τον θάνατο του… Ο Στάλιν απλά την εξέφρασε όταν ένιωσε τον ρου των δυνάμεων, προσαρμόστηκε σ’ αυτές και σταδιακά συνέβαλε στο να κατισχύσουν.
    Λες ακόμη: «Υπάρχει συχνά η εντύπωση πως ο βασικός λόγος που ανατράπηκαν τα κομμουνιστικά καθεστώτα αφορά την έλλειψη ελευθερίας και την δίψα των λαών της ανατολικής Ευρώπης για «δημοκρατία». Πρόκεται φυσικά για ένα μύθο ο οποίος επιτρέπει στους προοδευτικούς διανοούμενους, δημοσιογράφους και πολιτικούς να οραματίζονται ακόμα έναν εφικτό σοσιαλισμό (ένα τρίτο δρόμο ίσως ή κάποια παρόμοια ανοησία) που θα συνδυάζει τις πολιτικές ελευθερίες των καπιταλιστικών χωρών με έντονα στοιχεία κεντρικής οικονομικής οργάνωσης, έστω και σε μια πιο νοθευμένη ή light παραλλαγή της.» Και συμπληρώνεις λίγο μετά : «Οι λόγοι που κατέρρευσε ο υπαρκτός σοσιαλισμός είναι κατά βάση, οικονομικοί. Σε πολλές από αυτές τις χώρες τα πράγματα είχαν φτάσει σε τόσο άσχημο σημείο ώστε τα ίδια τα καθεστώτα που μονοπωλούσαν την εξουσία επί 45 χρόνια δέχτηκαν να χαλαρώσουν τα δεσμά και να επιτρέψουν στις καταπιεσμένες οικονομικές δυνάμεις του ιδιωτικού τομέα να αναλάβουν δράση.»
    Βεβαίως και δεν ανατράπηκαν τα ‘κομμουνιστικά καθεστώτα’. Κατέρρευσαν όπως σωστά μετά παραδέχεσαι. Και μάλιστα χωρίς αντίσταση γιατί η κυρίαρχη γραφειοκρατία μεθόδευε τον μετασχηματισμό της στη νέα αστική τάξη. Γνώριζε πως με μία ειρηνική μετάβαση θα μπορούσε να εκμεταλλεύεται καλύτερα τους ‘ανατροπείς’… Από την πολύ συνεργασία με τον καπιταλισμό με το άνοιγμα στη διεθνή αγορά αντιλήφθηκε πως για την υπεράσπιση και διεύρυνση των προνομίων της (συσσώρευση κερδών και πλούτου) χρειαζόταν τις ασφαλιστικές δικλείδες και τους αυτοματισμούς μαζί με τις σχετικές πολιτικές ελευθερίες της τυπικής αστικής δημοκρατίας του καπιταλισμού. Κι ο καπιταλισμός ήταν τόσο πρόθυμος να διασφαλίσει τα συμφέροντα της σε αυτή την αντίστροφη μετάβαση… Οι πολιτικές ελευθερίες ήταν το δόλωμα για τον λαό που θεωρούσε – απ’ όσα έβλεπε στη Δύση – πως είναι συνώνυμο της ευημερίας. 25 χρόνια μετά στις χώρες αυτές ούτε η αστική δημοκρατία λειτουργεί ικανοποιητικά ούτε ευημερία υπάρχει.
    Πράγματι, λοιπόν οι λόγοι της κατάρρευσης ήταν οικονομικοί (μεγάλη εσωτερική ανισότητα κι έλλειψη καταναλωτικών αγαθών την ίδια ώρα που το καθεστώς ματαίως ανταγωνιζόταν στρατιωτικά τον καπιταλισμό στη γη και στο διάστημα με συνέπεια να σκάσει) αλλά ήταν και ταξικοί και πολιτικοί (απώλεια νομιμότητας παρά τη τάση φιλελευθεροποίησης και αναζήτηση πιο στέρεης βάσης για την διατήρηση προνομίων κι εξουσίας). Δεν διαφωνούμε λοιπόν ότι η εσωτερική αποσύνθεση του καθεστώτος ήταν η αιτία της πτώσης, όμως θα ήταν λάθος να την αποδώσεις στον μηχανισμό των τιμών και την ατελή εφαρμογή του μόνον. Αυτό είναι ορατό μεταπολεμικά πλέον όταν το καθεστώς έχει εγκαταλείψει οριστικά τον επαναστατικό του προσανατολισμό και προσπαθεί να ανταγωνιστεί τον καπιταλισμό στο γήπεδό του. Ε ναι, εκεί ήταν καταδικασμένο να αποτύχει. Όμως το εγχείρημα μετάβασης στον σοσιαλισμό είχε ξεκινήσει με εντελώς άλλες προδιαγραφές και στόχους. Όλη σχεδόν η παλιά φρουρά των επαναστατών δεν ‘ψηλαφούσε στα τυφλά’ αλλά ξεκίναγε την ανοικοδόμηση της οικονομίας προσδοκώντας την επανάσταση στην αναπτυγμένη Δύση και επιδιώκοντας να τη στηρίξει αρχικά μέσω της Διεθνούς. Αυτή ήταν η μαρξιστική οπτική η οποία έσβησε μέσα σε 10-12 χρόνια μετά την Οκτωβριάνα κι οριστικά με τις δίκες της Μόσχας…
    Αλλά για όλα αυτά έχουν γραφεί τόσα πολλά και σημαντικά – αναλύσεις με όρους όχι απλά οικονομικούς αλλά και κοινωνικοπολιτικούς με τα ματογυάλια της ταξικής πάλης – από τους ίδιους τους πρωτεργάτες της επανάστασης και αφοσιωμένους μελετητές της που τώρα τι να λέμε εμείς. Άσε που τα έχω ξανασυζητήσει στο παρελθόν κι εδώ (με τη Δύστροπη Πραγματικότητα) κι αλλού (Διάλογοι με ΜΑΚ σε enet) ώστε να μου είναι δύσκολο να ξαναμπώ σε αυτή τη συζήτηση. Πάμε παρακάτω (αύριο πια).

  137. Ο/Η Αφώτιστος Φιλέλλην λέει:

    «Ζητήματα της αγροτικής πολιτικής στην ΕΣΣΔ
    Λόγος στη συνδιάσκεψη των μαρξιστών-θεωρητικών του αγροτικού ζητήματος στις 27 του Δεκέμβρη 1929

    Σύντροφοι! Το βασικό γεγονός της κοινωνικο-οικονομικής μας ζωής τη στιγμή αυτή, γεγονός που τραβά τη γενική προσοχή, είναι η κολοσσιαία ανάπτυξη του κολχόζνικου κινήματος.Το χαρακτηριστικό γνώρισμα του σημερινού κολχόζνικου κινήματος είναι ότι στα κολχόζ μπαίνουν όχι μονάχα ξεχωριστές ομάδες φτωχολογιάς, όπως γινόταν ως τα τώρα, μα στα κολχόζ τράβηξε μαζικά κι ο μεσαίος αγρότης. Αυτό σημαίνει ότι το κολχόζνικο κίνημα μετατράπηκε από κίνημα ξεχωριστών ομάδων και στρωμάτων εργαζομένων αγροτών σε κίνημα εκατομμυρίων και εκατομμυρίων ανθρώπων απ’ τις βασικές μάζες της αγροτιάς. Ετσι, ανάμεσα στ’ άλλα, πρέπει να εξηγηθεί το γεγονός, που έχει κολοσσιαία σημασία, ότι το κολχόζνικο κίνημα, αφού πήρε το χαρακτήρα μιας ισχυρής και όλο αναπτυσσόμενης αντικουλάκικης χιονοστιβάδας, σαρώνει στο δρόμο του την αντίσταση του κουλάκου, τσακίζει τους κουλάκους και ανοίγει το δρόμο για την πλατιά σοσιαλιστική ανοικοδόμηση στο χωριό…….»

    http://erodotos.wordpress.com/2011/02/06/agrotiki-politiki-essd/

  138. Ο/Η nikos__alfa λέει:

    Αγαπητέ μου Κώστα
    λαμβάνω την τιμή να εκφράσω τη μεγίστη ευχαρίστηση μου αλλά και ευγνωμοσύνη για την απάντηση σου και την ταπεινή μου συγγνώμη που σου απαντώ όπως πάντα …καθυστερημένος.

    Βεβαίως παρά την καθυστέρηση που με διακρίνει να εκφράσω οπωσδήποτε και τη μεγάλη μου χαρά που η δική μου ερμηνεία και απάντηση επί του προβλήματος σε έκανε να ρίξεις πολύ, άφθονο και ποιοτικότατο γέλιο το οποίο αφού μετεφέρθη τάχιστα στην κεντρική ….χαχαναγορά έγινε ανάρπαστο καθώς η μεγάλη προσφορά σου κάλυψε την καλπάζουσα ζήτηση των ημερών και κατέστησε προσιτότατες τις τιμές για τους (πρώην) αγωνιούντες ου μην και στερημένους καταναλωτές μας!

    Μετά δε από την προσεκτική, και με μεγίστην προσήλωση και συγκέντρωση, ενδελεχή και εις βάθος μελέτη των δοκιμίων και αναλύσεων με τα οποία με παρέπεμψες αναζητώ τον ικανότατον εκείνο συνήγορο που θα σπεύσει σε βοήθεια μου για να ξεπλύνει τις …παρα – πομπές σου και να με αποδώσει και πάλι αξιοπρεπή, αγνό, άσπιλο και αμόλυντο όπως ανέκαθεν στην κοινωνία.

    Επειδή όμως σήμερα είχαμε δύο λαμπρές επετείους, που συνδυαστικά απαιτούσαν τον λαμπρό εορτασμό τους, όπως αρμόζει στην 1η επέτειο της σταθερότατης και ευσταθούς συνάμα κυβέρνησης μας με τον λαμπρό μας πρωθυπουργό, που για να μην προκαλέσει …ηλίαση ή φωτοφοβία στους Έλληνες βάφτηκε με μαύρο φροντίζοντας όπως πάντα για την υγεία μας και που συνδυάστηκε με τα γενέθλια ενός σπουδαιότατου, πολυδάπανου και πολύπλοκου έργου που έδωσε φτερά στην ανάπτυξη του τόπου, ώστε να γίνει άφαντη στους γαλανούς ουρανούς μας, συνεδριάσαμε στις λαμπρές εγκαταστάσεις του δημόσια και με ανοικτές θύρες με αποτέλεσμα κάποιες αντιρρήσεις που είχαν συγκεντρωθεί εντός με τα προεόρτια να διαφύγουν και τώρα να τις κυνηγώ σαν τον Βέγγο για να τις παρουσιάσω όπως πρέπει και αρμόζει ενώπιον σου.
    Μην ανησυχείς όμως .
    Αφού τις συλλάβω και τις βάλω στη …σειρά θα απολογηθούν με τον δέοντα σεβασμό και σαφήνεια και πιστεύω θα ανταποκριθούν προσηνείς στις … απαιτήσεις σου.
    Όπως γνωρίζουν βέβαια όλοι οι σύντροφοι και οι συντρόφισσες, αναφέρομαι στον ασυναγώνιστο αλλά και ανεπανάληπτο κατασκευαστικό μας άθλο που συνέβαλλε καθοριστικά στην εβό-δοση των σκοπών μας και στη σταθεροποίηση των επιτυχιών μας που όταν τον φέραμε εις πέρας και τον αποτελειώσαμε εγκαινιάστηκε πέρυσι με όλες τις τιμές εδώ:

    https://papoylis.wordpress.com/2012/06/02/after-mnemonium-what/#comment-12334

  139. Ο/Η Κώστας.Κ λέει:

    Ok NikAlfa, μήνυμα ελήφθη.
    Υποκλίνομαι και συμφωνώ μαζί σου.
    Peprmint να με συγχωρείς για την ασυνέχεια.
    Προσπάθησα όμως.
    Κι ας στρέβλωσα την στρέβλωση.
    Ο τελευταίος λόγος όλος δικός σου.
    Χαιρετώ.

  140. Ο/Η Left G700 λέει:

    Товариш Яков Федотович,

    Λάμπεις που λάμπεις δια της απουσίας σου🙂 ,ρίξε μια διαγραφή, σε παρακαλώ, στο παραπάνω σεντόνι. Πάσχει σε μία λεπτομέρεια που έχει να κάνει με την αρίθμηση (υποθέτω ότι θα με εκτιμήσεις επειδή είμαι προσεκτικός με τα αγαπημένα σου σύμβολα!🙂 )

    Увидимся

    ΥΓ ΣΗΜΕΙΩΣΗ:

    Ακολουθεί επανάληψη με τη σωστή αρίθμηση.

  141. Ο/Η Left G700 λέει:

    ΣΥΖΗΤΩΝΤΑΣ ΜΕ ΕΝΑΝ ‘‘ΠΑΛΙΟ’’ ΓΙΑ ΤΟΝ ΜΑΡΞ ΚΑΙ ΑΛΛΑ ΤΙΝΑ (ΜΕΡΟΣ Α´)

    Φίλε Κώστα Κ.,

    Κατ’ αρχήν, να ζητήσω την κατανόησή σου για τη μη τήρηση του χρονοδιαγράμματος, σύμφωνα με το οποίο αυτό το σχόλιο έπρεπε να ποσταριστεί πριν …τέσσερις ημέρες! Να μία ακόμα ήττα τού επιπόλαιου βολονταρισμού!🙂

    Έρχομαι στα θέματά μας. Το πρώτο-πρώτο πράγμα που θέλω να πω είναι ότι εκτιμώ, τιμώ και χαιρετίζω την de profundis θαρραλέα προσωπική εκμυστήρευση που έκανες εδώ (στον ίδιο ακριβώς βαθμό που την εκτίμησε και ο товариш Яков, κι ας ‘‘γκρινιάζει’’ κι ας μας ‘‘μαλώνει’’ για υπέρβαση —κομψό συνώνυμο της λέξης περιφρόνηση ή αγνόηση μου φαίνεται— των ανθρώπινων). Υπάρχει όμως κι ένα αλλά σε αυτήν την εκμυστήρευση, ένα αλλά που δεν μειώνει την αξία της per se, πλην όμως θέτει ένα ερώτημα ως προς τις συνέπειες μιας τέτοιας εκμυστήρευσης στο πεδίο τής πράξης. Λίγο αινιγματικά όλα αυτά βέβαια. Θα μου επιτρέψεις να τα αφήσω έτσι για την ώρα για να τα εξηγήσω στον επίλογό μου.

    Θα εστιάσω σε τέσσερα ζητήματα (όπως καταλαβαίνεις δεν θα μπορέσω να αποφύγω κάποιες επαναλήψεις γιατί τα ζητήματα αυτά είναι αλληλεπικαλυπτόμενα). Το πρώτο είναι η αποτίμηση που κάνεις για τα πρωτοσοσιαλιστικά καθεστώτα (αυτά που οι πολλοί αποκαλούν ‘‘υπαρκτό σοσιαλισμό’’ μη συνειδητοποιώντας το κωμικά μεταφυσικό τού πράγματος: να βάζουν εισαγωγικά αμφισβήτησης σε κάτι που οι ίδιοι παραδέχονται πως όντως υπήρξε όπως βέβαια υπήρξε!). Είναι αυτονόητο ότι το ζήτημα αυτό θα έχει λίγη σταλινολογία. Το δεύτερο ζήτημα έχει να κάνει, σε σύνδεση με το προηγούμενο, με μία ιδιαίτερη ανάγνωση του Μαρξ εκ μέρους σου, ανάγνωση που, επίτρεψέ μου, νομίζω ότι διαμεσολαβείται υπέρ το δέον από τα γυαλάκια τού Τρότσκι. Στο τρίτο θα κωδικοποιήσω ορισμένα σημεία τών γραπτών σου (δηλαδή της σκέψης σου) που κατά την άποψή μου επιτρέπουν άνετα να εξαχθεί το συμπέρασμα πως, αν και ασφαλώς αυτοτοποθετείσαι και γίνεσαι αποδεκτός από πολλούς ως θιασώτης τού ανοιχτού, διαρκώς εμπλουτιζόμενου και αναστοχαστικού μαρξισμού και ορκισμένος αντίπαλος του ‘‘σταλινισμού’’, δεν αποφεύγεις ούτε το δογματισμό, ούτε κάποια από τα χαρακτηριστικά ακριβώς αυτού τού ‘‘σταλινισμού’’. Τέλος, στο τέταρτο, θα συνδέσω τα όσα κατέθεσες εδώ με την τρέχουσα πολιτική πραγματικότητα και ιδιαίτερα τη συνεχιζόμενη διαπάλη στο εσωτερικό τής ελληνικής (και όχι μόνο) Αριστεράς μεταξύ τού ΕΕνωσιακού και του αντίΕΕνωσιακού ρεύματος, διαπάλη στην οποία παίρνεις μέρος συμπαρατασσόμενος ψυχή τε και σώματι με το πρώτο ‘‘στρατόπεδο’’.

    1. ΚΚΕ Ή ΚΚ; (ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ Ή ΚΟΛΑΣΗ;)

    Δεν μπορείς να φανταστείς, φίλε Κώστα, πόσο αντιστρόφως ανάλογη του ΚΚΕ εμφανίζεται στα σχόλιά σου εδώ η εκτίμησή σου για τα καθεστώτα του πραγματοποιημένου πρώτου σοσιαλιστικού κύματος στα δικά μου μάτια! Δηλαδή στα μάτια ενός αριστερού που λόγω ηλικίας (αλλά και κάποιας καλής τύχης όσο αφορά στις επιρροές του, για να τα λέμε όλα) δεν πήρε ποτέ μέρος στις εμφύλιες λυσσαλέες διαμάχες τής Αριστεράς ταγμένος ολοκληρωτικά (προσοχή στη λέξη ολοκληρωτικά) με το μέρος αυτής, εκείνης ή της άλλης πλευράς, παρά προτίμησε να ‘‘οπορτουνίζει’’ στη Χ περίπτωση με τη μία και στην Ψ με την άλλη —όπως καταλαβαίνεις, καμία σχέση με τον εκλεκτικισμό του Pepermint που τσιμπολογάει ό,τι του γυαλίσει, από οτιδήποτε σκέφτηκε ποτέ ανθρώπινο μυαλό και έτυχε να το διαβάσει ή να το ακούσει.

    Στα μάτια τα δικά μου λοιπόν, σε πολλά σημεία των γραφτών σου ήταν σαν να διάβαζα τον …Αντι-Ριζοσπάστη! Για τον Ρίζο «ο σοσιαλισμός που γνωρίσαμε» ήταν περίπου Παράδεισος με κάτι ψεγάδια. Για σένα περίπου κόλαση με κάποιες οάσεις. Με «κάποιες οάσεις»! Λες και οι χαώδεις διαφορές τής ημιφεουδαρχικής, καθυστερημένης έτσι κι αλλιώς χώρας και κατεστραμμένης σχεδόν ολοκληρωτικά από τον τετραετή εμφύλιο είχε κάποια σχέση έστω και αμυδρή με τη Σοβιετική Ένωση πριν και μετά τον Β´ ΠΠ ήταν χαπαχούπες, δηλαδή άνευ σημασίας λεπτομέρειες! Χαπαχούπες η κατάργηση της δυνατότητας στους καπιταλιστές να εκμεταλλεύονται την ανθρώπινη εργασία! Χαπαχούπες η εξάλειψη του αναλφαβητισμού! Χαπαχούπες τα νοσοκομεία και τα σχολεία! Χαπαχούπες η έξοδος από την εξαθλιωμένη ζωή τού μουζίκου για εκατομμύρια ανθρώπων! Τι σε κάνει να τα εξαφανίζεις όλα αυτά; Μα είναι ολοφάνερο. Οι ‘‘σταλινικές’’ παραμορφώσεις και διαστρεβλώσεις! Αυτές είναι που έχουν τη μαγική ιδιότητα να εξαφανίζουν στατιστικές, νούμερα, γεγονότα. Η γραφειοκρατικοποίηση, ο αυταρχισμός, οι μαζικές εκκαθαρίσεις τα σβήνουν όλα. Δέσμιος μια παραδοσιακής, αγαπημένης συνήθειας πολλών παλιών αριστερών, που λέει «ούτε μοίρα απόκλιση από τη δική μου οπτική γωνία γιατί κάθε μοίρα απόκλισης είναι δικαίωση εκείνων που βλέπουν τα πράγματα από άλλη οπτική γωνία!». Αντίο διαλεκτική, καλώς ήρθες μανιχαϊσμέ! Κι έτσι, καθώς απαρνείσαι την ψυχή τής αριστερής σκέψης, τη διαλεκτική, κοίτα μερικά από αυτά που ξεχνάς (όχι όλα, αυτά που έχω πρόχειρα στο μυαλό μου):

    Ξεχνάς ότι η ΝΕΠ που μας άφησε χρόνους επί Στάλιν ήταν μεν η ενδεδειγμένη κίνηση για να επιβιώσει το καθεστώς τών μπολσεβίκων μετά τον εμφύλιο, όχι όμως και αυτή που θα μπορούσε να οδηγήσει τη Σοβιετική Ένωση σε ταχεία εκβιομηχάνιση.

    Ξεχνάς ότι στις τότε συνθήκες ταχεία εκβιομηχάνιση σήμαινε αναπόφευκτα σχεδιασμένη και διατεταγμένη εκ των άνω και ως ένα βαθμό αυταρχικά προωθούμενη διαδικασία. Ως ποιο βαθμό; Όχι ως το βαθμό που εφαρμόστηκε στα χρόνια τής διακυβέρνησης Στάλιν, αυτό το θεωρώ βέβαιο. Αλλά θεωρώ βέβαιο και το άλλο: ταχεία εκβιομηχάνιση που θα συμβάδιζε και θα περίμενε την ωρίμανση και συνειδητοποίηση αγροτικών κατά βάση πληθυσμών θα ήταν πιο αργή κι από μια χελώνα. Οι καπιταλιστικοί λαγοί όμως δεν ήταν τόσο ανόητοι σαν τον λαγό τού Αισώπου που το έριξε στον ύπνο…

    Ξεχνάς ότι η ταχεία εκβιομηχάνιση, με τα ενδιάμεσα στελέχη (μάνατζερς, τεχνικοί, κ.λπ.) που χρειάζεται ένα τέτοιο εγχείρημα να αποτελούν είδος εν ανεπαρκεία μεγάλωνε αναπόφευκτα το ρόλο και το βάρος τής κεντρικής διοίκησης και αύξανε συνεπώς τη συγκεντροποίηση του σοβιετικού κράτους.

    Ξεχνάς ότι αν όλοι οι εκκαθαρισθέντες (που βέβαια δεν φτάνουν στους φουσκωμένους αριθμούς τής αντικομμουνιστικής προπαγάνδας τών δυτικών) δεν ήταν όλοι ένοχοι, από την άλλη, δεν ήταν και όλοι αθώοι. Εκτός κι αν συμπεράνουμε ότι μετά την αποτυχημένη στρατιωτική επέμβαση των δυνάμεων της Αντάντ στο πλευρό τών Λευκών ο δυτικός ιμπεριαλισμός άφησε τη Σοβιετική Ένωση ανενόχλητη να οικοδομήσει με την ησυχία της το πρώτο κράτος εργατών-αγροτών…

    Ξεχνάς ότι το όνειρο πολλών στην καπιταλιστική Δύση ήταν «τα δύο τέρατα» (ο ναζισμός και ο μπολσεβικισμός) να εξοντώσει το ένα το άλλο. Έχω πολλές αμφιβολίες για το αν ο Στάλιν αποτελεί την προσωποποίηση του Απόλυτου Κακού. Δεν έχω όμως καμία αμφιβολία για το ότι δεν αποτελούσε την προσωποποίηση της Απόλυτης Ηλιθιότητας ώστε να ξυστεί στη γκλίτσα τού τσοπάνη (μπογιατζή) αντί να φροντίσει να αποφύγει έναν πόλεμο με τη ναζιστική Γερμανία πάση θυσία.

    Ξεχνάς ότι δεν ήταν ο Στάλιν αυτός που μίλησε πρώτος για πατρίδα το 1941, άρα δεν είναι αυτός που εγκαινίασε μία τάχα εθνικιστική στροφή, όπως το θέλει η κοινή γνώμη (δεξιά, σαν του Pepermint, και αριστερή, σαν τη ‘‘συνεπή’’ αντιεθνικιστική —και νεοτροτσκιστική— μερίδα τής ελληνικής Αριστεράς). Ο πρώτος που μίλησε για πατρίδα (και ο οποίος επίσης ήθελε την απεμπλοκή από τον πόλεμο πάση θυσία) ήταν ο Βλαδίμηρος όταν οι Γερμανοί, πριν υπογραφεί η συνθήκη τού Μπρεστ – Λιτόφσκ, προήλαυναν ακάθεκτοι και είχαν φτάσει στα πρόθυρα της Πετρούπολης. Αυτός ήταν που έγραψε την έκκληση του Συμβουλίου τών Επιτρόπων τού Λαού με τίτλο «Η σοσιαλιστική πατρίδα σε κίνδυνο» και τελευταίες φράσεις «Η σοσιαλιστική πατρίδα σε κίνδυνο! Ζήτω η σοσιαλιστική πατρίδα! Ζήτω η διεθνής σοσιαλιστική επανάσταση!». Ο Ιωσήφ, ο δύστυχος εν προκειμένω, copy paste έκανε! Πόσο έντιμο είναι για έναν αριστερό να το ξεχνάει αυτό κι επειδή δεν έχει το θάρρος να χτυπήσει τον γάιδαρο (Λένιν) να χτυπάει το σαμάρι (Στάλιν);

    Ξεχνάς ότι, όσο κι αν ο Στάλιν ήταν από κάποια άποψη, εκτός από ένοχος πολλών άλλων αμαρτιών, και αριστερός μπετόβλακας, στην περίπτωση της συνθήκης του Μπρεστ – Λιτόφσκ ήταν εκείνος που τελικά κατάλαβε το προφανές, σε αντίθεση με τον ‘‘συνεπή’’, ‘‘καθαρό’’ και ‘‘διεθνιστή’’ Τρότσκι ο οποίος απεδείχθη «τρία πουλάκια κάθονταν και τραγουδούσαν τη Διεθνή με τσίου-τσίου»!

    Ξεχνάς ότι το σύμφωνο Μολότοφ – Ρίμπεντροπ ήταν η κατάληξη πολλών αποτυχημένων προσπαθειών τής Μόσχας από το 1935 και μετά να πείσει τους αγγλογάλλους για την ανάγκη μιας αντιναζιστικής σύμπραξης.

    Ξεχνάς ότι, αν η αποστελέχωση του Κόκκινου Στρατού λόγω τών εκκαθαρίσεων των παλαιών κλάσεων των αξιωματικών αναμφίβολα έπαιξε ρόλο στις ήττες τού πρώτου χρόνου τού σοβιετογερμανικού πολέμου, η ταχεία εκβιομηχάνιση που είχε προηγηθεί έπαιξε κι αυτή το ρόλο της στις τεράστιες απαιτήσεις για πολεμικό εξοπλισμό που ανέκυψαν. Δεν αρκεί το σίδερο για να φτιάξεις χιλιάδες επί χιλιάδων Τ-34. Χρειάζεσαι χαλυβουργεία… Ούτε αρκεί το πετρέλαιο για να τα προμηθεύσεις με τη βενζίνη που απαιτείται για την κίνησή τους σε χιλιάδες χιλιόμετρα. Χρειάζονται πετρελαιοπηγές και διυλιστήρια…

    Αρκετά ασχολήθηκα με την αφεντιά σου!🙂 Να πω και λίγο για μένα, συνοψίζοντας την άποψή μου.

    Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι στα χρόνια τής διακυβέρνησης τού Στάλιν, γιγαντώθηκαν και εδραιώθηκαν ένα σωρό παθογένειες που έπαιξαν πολύ αρνητικό ρόλο στην εξέλιξη της σοβιετικής κοινωνίας, στις πολιτικές αντιλήψεις και νοοτροπίες που κυριάρχησαν στο παγκόσμιο κομμουνιστικό κίνημα και, τελικά, και στην ίδια την κατάρρευση των πρωτοσοσιαλιστικών καθεστώτων. Από την άλλη, πρέπει να γίνει αποδεκτό και να αναγνωριστεί με κάθε επισημότητα ότι στα ίδια αυτά χρόνια μπήκαν οι βάσεις για τη μετατροπή τής πολυεθνικής καθυστερημένης και στα πρόθυρα της διάλυσης το 1917 Ρωσίας σε ανεπτυγμένο κράτος που σήκωσε στις πλάτες του το κύριο βάρος τού Β´ ΠΠ και παρά τις καταστροφές που υπέστη αναδείχθηκε σε ισότιμο και αντίπαλο δέος τής καπιταλιστικής υπερδύναμης. Θα μπορούσαν να είχαν εξελιχτεί αλλιώς τα πράγματα; Θα μπορούσαν. Αλλιώς όμως, όχι αντιστρόφως διαφορετικά. Ακόμα κι αν ο Λένιν δεν πέθαινε στα 54 του αλλά στα 75 του, σαν τον Ιωσήφ, η εκτίμησή μου είναι ότι δεν θα αργούσε να δει τα κοντά ποδάρια τής ΝΕΠ και να το γυρίσει στην εκβιομηχάνιση μέσω κεντρικού σχεδιασμού (πώς αλλιώς;). Φυσικά, δεν θα ήταν Στάλιν, το γράφεις κι εσύ στα ‘‘γράμματά’’ σου προς τον Pepermint. Δεν θα ήταν όμως και …μητέρα Τερέζα! Όπως δεν θα ήταν και μητέρα Τερέζα ο Τρότσκι, ο οποίος ήταν εξ ίσου αδίστακτος σαν τον Στάλιν (αυτό δεν είναι υποχρεωτικά κακό: ο επαναστάτης πρέπει να είναι και αδίστακτος όταν επιβάλλεται από τα πράγματα· ό,τι όμως αναγνωρίζεται ως αρετή σε έναν επαναστάτη δεν μπορεί να καταλογίζεται ως γενικό αμάρτημα καθοσιώσεως στον Στάλιν). Επιπλέον, και με την ίδια κλίση στις ‘‘διοικητικές μεθόδους’’ διακυβέρνησης (όπως επισήμανε ο Λένιν, όχι εγώ). Εκεί που διέφερε ο Τρότσκι ήταν στο ότι δεν κατατρυχόταν από την ανασφάλεια του Στάλιν και δεν χαρακτηριζόταν από την ανεπεξέργαστη και τη γενικώς και αδιακρίτως καταφυγή στην ωμή βία και στην εξοντωτική καταστολή.

    Μένει ένα ζήτημα με γενικότερες προεκτάσεις: Αυτό που σχετίζεται με το βαθμό συμβατότητας του σοσιαλισμού με μία καθυστερημένη ρωσική αυτοκρατορία, συνεπώς με κάθε καθυστερημένη και ανεπαρκώς ‘‘εκκαπιταλιστικοποιημένη’’ χώρα. Αυτό όμως ταιριάζει να εξεταστεί στην επόμενη ενότητα.

    2. Ο ΜΑΡΞ ΚΑΙ Η ΕΚΔΙΚΗΣΗ ΤΟΥ ΧΕΓΚΕΛ

    Βλέπω, φίλε Κώστα, σε όλη τη συνομιλία σου με τον Pepermint να καταβάλεις μία αγωνιώδη προσπάθεια: να διαχωρίσεις πλήρως τον μαρξισμό από ό,τι συνέβη στις πρωτοσοσιαλιστικές χώρες. Σαν να σε βλέπω: σκυμμένος πάνω από τον σύνδεσμο προσπαθείς με νύχια και με δόντια να αποσυνδέσεις από την ατμομηχανή (μαρξισμός) τα βαγόνια της (μαρξισμός στην πράξη, δηλαδή στην Ιστορία όπως συνέβη). Επίτρεψέ μου: οι προσπάθειές σου μοιάζουν με την προσπάθεια κάποιου που προσπαθεί να κλειδώσει ένα συρτάρει μαζί με τα κλειδιά του! Φυσικά, δεν είσαι ο πρώτος ούτε ο τελευταίος. Αυτή την προσπάθεια την έχουν καταβάλει επί σειρά ετών πλείστοι όσοι παλιοί αριστεροί. Όμως, μαζί σου συζητάω κι εσύ θα τα πληρώσεις!🙂

    Για πες μου, για να ’χω το καλό ρώτημα, τίποτε μα τίποτε από τα βασικά που κατά Μαρξ χαρακτηρίζουν το πρώτο στάδιο τού κομμουνισμού, το σοσιαλισμό, τίποτε μα τίποτε δεν εφαρμόστηκε στα σοσιαλιστικά καθεστώτα τού 20ου αιώνα; Δεν εφαρμόστηκε η κατάργηση της ατομικής ιδιοκτησίας στα μέσα παραγωγής; Δεν εγκαθιδρύθηκε η εξουσία τής εργατικής τάξης; Δεν καλλιεργήθηκαν οι ιδέες του εξισωτισμού και της συλλογικότητας εις βάρος τού ατομικιστικού ανταγωνισμού; Εγώ λέω ναι και νομίζω ότι δύσκολα θα μπορούσε να το αρνηθεί κανείς αυτό. Πώς, λοιπόν, αυτό που υπήρξε αποκηρύσσεται συλλήβδην και μετά βδελυγμίας από εσένα; Έχω κάποιες υποψίες γι’ αυτό το πώς.

    Αν και γνωρίζεις πολύ καλά και παραδέχεσαι ότι η κοσμοθεωρία τού Μαρξ (που δεν ήταν μόνο θεωρία, αφού ενσωμάτωνε την Πράξη) είναι ανολοκλήρωτη με πολλά θέματα να έχουν μείνει απ’ έξω ή να έχουν καλυφθεί μόνο σε πολύ γενικές γραμμές, αδυνατείς να συμφιλιωθείς με την ιδέα πως πολλά από αυτά τα ζητήματα, εκ των οποίων τα περισσότερα έχουν να κάνουν με την εφαρμογή τής κοσμοθεωρίας του (σε αυτή τη ζωή, όχι στη Δευτέρα Παρουσία) παρουσίασαν ακριβώς στο στάδιο της εφαρμογής τους στην πράξη κάποια ‘‘προβληματάκια’’. Εμφανίζεσαι δηλαδή να αποκηρύσσεις συνολικά αυτό που επιχειρήθηκε να εφαρμοστεί στην πράξη, επειδή δεν πήγαν όλα by the book, αν και εσύ ο ίδιος παραδέχεσαι ότι το book δεν ήταν πλήρες αλλά του έλειπαν κάμποσα κεφάλαια και σελίδες! Δεν νομίζεις ότι αυτό θυμίζει λίγο Ιονέσκο;

    Δεύτερο και σημαντικότερο: Σου έχει περάσει από το νου πως ακόμα κι αν το book ήταν πλήρες ακόμα μέχρι την τελευταία λεπτομέρεια τού μαρξικού σχεδίου, είναι φύσει αδύνατον να μην υπήρχαν και πάλι κάποιο ‘‘προβληματάκια’’ (τα οποία, ενδεχομένως, να ήταν και μεγαλύτερα, αν είχαν προέλθει από την εφαρμογή κάποιων λεπτομερειών αυτού τού πλήρους book). Νομίζω ότι κι αυτή είναι μία ιδέα με την οποία πρέπει να συμφιλιωθείς (και να συμφιλιωθούμε όλοι). Αυτό είναι πολύ πιο χρήσιμο από τις δηλώσεις αποκήρυξης. Γιατί θα επιτρέψει να πέσουν και κάποιες καλές ιδέες για την επίλυση υπαρκτών και ανοιχτών ακόμα προβλημάτων που υπάρχουν στο μαρξικό έργο. Προβλημάτων που ακόμα δεν έχουμε επιλύσει, παρά τις θετκές και αρνητικές εμπειρίες των πρωτοσοσιαλιστικών καθεστώτων, αλλά, μερικοί-μερικοί ανάμεσα από τους οποίους σε διακρίνω καθαρά, έχουν την απαίτηση να είχαν επιλυθεί πριν από έναν …αιώνα από τους μπολσεβίκους!!! Κι επειδή οι μπολσεβίκοι κάπου τα έκαναν μούσκεμα, τους τραβάνε μία αποκήρυξη, κάνουν μία αυτοκρατορική δήλωση «αυτό δεν ήταν μαρξισμός» και νομίζουν ότι ξεμπέρδεψαν και μπορούν να πάνε παρακάτω, ίσια στον ‘‘αγνό’’ και ‘‘αμόλυντο’’ μαρξισμό, ‘‘απαλλαγμένο’’ από διαστρεβλώσεις και παραμορφώσεις και παρεκκλίσεις! Κολοκύθια μετά ριγάνεως! Δεν υπάρχει τίποτε το αγνό, αμόλυντο και απαλλαγμένο από παραμορφώσεις. Στοιχειώδης διαλεκτική χρειάζεται για να το κατανοήσει κανείς αυτό. Εσύ βέβαια, έχεις πολύ περισσότερη από αυτή τη στοιχειώδη γνώση τής διαλεκτικής. Να όμως που ξεχνάς τα στοιχειώδες: Ακόμα και η πιο υλιστική προσέγγιση και φιλοσοφία δεν παύει να είναι μία κατάσταση που αρχικά συλλαμβάνεται ως ιδέα. Από την ιδέα αυτή αρχίζουν να αναπτύσσονται άλλες ιδέες για το πώς η ιδέα θα γίνει πράξη. Και όταν έρθει η ώρα τής πράξης, μερικές από τις ιδέες αποδεικνύονται λανθασμένες. Από την εμπειρία τής πράξης που απέδειξε το λάθος, ξεπηδάνε άλλες ιδέες. Αλλά φευ! Κι από αυτές τις ‘‘διορθωμένες’’ ιδέες, πολλές αποδεικνύονται αέρας κοπανιστός και σχέδια επί χάρτου που τον παίρνει και τον σηκώνει ακόμα κι ένα ελαφρό αεράκι. Κι έτσι προχωράει ο κόσμος (του σοσιαλιστικού μη εξαιρουμένου, εκτός κι αν αυτός ανήκει σε άλλη διάσταση από τη γήινη) και να γιατί από μια άποψη ο γέρο Χέγκελ παίρνει την εκδίκησή του! Μετά από αυτά τα γενικά, προχωρώ στα ‘‘ενδότερα’’.

    Είναι φανερό, και όχι μόνο σε μένα που έχω συζητήσει παρόμοια θέματα μαζί σου στο παρελθόν, αλλά και σε όποιον έχει μια κάποια ιδέα για τις βασικές στρατηγικές διαφωνίες εντός τής Αριστεράς, ότι, οι κομβικές παραφωνίες στις οποίες ανάγεις όλα σχεδόν τα στραβά και τα ανάποδα τού σοσιαλισμού τού 20ου αιώνα είναι οι εξής δύο:

    Πρώτον, το γεγονός ότι η πρώτη χώρα που αποπειράθηκε να τον εφαρμόσει δεν συγκέντρωνε τις απαραίτητες μαρξικές προδιαγραφές.

    Δεύτερον, το γεγονός ότι αυτή η χώρα έμεινε μόνη κι έρημη, καθώς οι αναμενόμενες νικηφόρες επαναστάσεις στις προηγμένες χώρες τής Δ. Ευρώπης, έστω και μόνο στη Γερμανία, αποδείχθηκαν φρούδες ελπίδες και όνειρα οκτωβριανής νυκτός.

    Για το πρώτο: Καμία παραφωνία δεν βλέπω εγώ. Θα το έβλεπα έτσι αν πίστευα ότι το απρόβλεπτο, η ενδεχομενικότητα και η τυχαιότητα της Ιστορίας είναι ποτέ δυνατόν να κλειστούν σε ένα βιβλίο, ακόμα και τόσο πολυσέλιδο όπως το Κεφάλαιο. Εκεί έτυχε, κι εκεί πέτυχε! Τι να κάνουμε; Να τιμωρήσουμε την κυρά Ιστορία επειδή δεν υπάκουσε στον ντετερμινισμό τού Μαρξ; Φαντάζομαι σαν αντιδογματικός μαρξιστής θα συμφωνήσεις σε αυτό, έτσι δεν είναι; Πάμε παρακάτω.

    Αυτό ακριβώς σε ρωτώ: παρακάτω; Δηλαδή, τι έπρεπε να γίνει κατά τη γνώμη σου; Να παραιτηθούν οι μπολσεβίκοι από την εξουσία, επιλέγοντας το δρόμο της εκβιομηχάνισης και του εκσυγχρονισμού τής Ρωσίας υπό καπιταλιστική διεύθυνση; Με βάση την αναγωγή εκ μέρους σου τής ακατάλληλης για σοσιαλισμό Ρωσίας σε κομβική ‘‘παραφωνία’’, κάτι τέτοιο πρέπει κανονικά να ακούσω από εσένα. Αν δεν το ακούσω, προς τι αυτή η χιλιοειπωμένη διαπίστωση; Ούτε για πολιτική φιλολογία δεν κάνει πια.

    Για το δεύτερο: Έγινε η επανάσταση. Επέζησε από τον εμφύλιο και την ξένη επέμβαση, έχοντας το ένα της μάτι καρφωμένο στη Δ. Ευρώπη για να δει να ξεσπούν και να νικούν οι αδελφές επαναστάσεις. Ούτε με το κιάλι δεν τις είδε! Άνθρακες ο θησαυρός! Όνειρο ήταν και πάει! Και το αμείλικτο ερώτημα επανέρχεται: Δεν είσαι ο Κώστας Κ. Είσαι ο Λένιν! Τι θα έκανες;Κι εδώ, αν δεν μου απαντήσεις, και πάλι θα σου πω: «Τέτοιες αναλύσεις σου φτιάχνω εκατό την ώρα! Καμιά σύνθεση σου βρίσκεται πρόχειρη, σύντροφε; Από συνθέσεις, από το δια ταύτα, έχουμε έλλειψη.»

    Παραπέρα και επιπλέον. Γράφεις για τον Μαρξ:

    «Δεν απέκλειε βεβαίως η επαναστατική εκκίνηση της μετάβασης να ξεκίναγε από καθυστερημένες καπιταλιστικά χώρες, υπό την προϋπόθεση όμως πως γρήγορα θα απλωνόταν στον αναπτυγμένο δυτικό καπιταλισμό».

    Έχω την εντύπωση πως την ανάγκη για εξάπλωση της επανάστασης δεν τη συνέδεε αποκλειστικά με την επαναστατική εκκίνηση σε μία υπανάπτυκτη χώρα. Ήταν η γενική του θεώρηση, όπως και όλων τών επαναστατικών κύκλων τής εποχής. Εν πάση περιπτώσει, ας αφήσουμε τον Κάρολο. Δεν ξέρω ποια είναι η δική σου εκτίμηση επ’ αυτού. Υποθέτω όμως ότι, αν θέλεις να είσαι συνεπείς με τις απόψεις σου, κανονικά δεν θα πρέπει να κάνεις διαχωρισμό (διαφορετικά πρέπει να τροποποιήσεις το μότο σου: όχι «σοσιαλισμός σε μία χώρα δεν γίνεται», αλλά «σοσιαλισμός σε μία μη ανεπτυγμένη καπιταλιστικά χώρα δεν γίνεται» κι εκεί θα μπλέξεις άσχημα!🙂 ). Να λοιπόν κι άλλος ένας λόγος που πρέπει να εγκαταλείψεις τη φιλολογία περί «καθυστερημένης Ρωσίας». Και ανεπτυγμένη να ήταν, την ίδια απομόνωση θα τράβαγε και τον ίδιο πόλεμο και ‘‘πόλεμο’’ (ίσως και χειρότερο: μια ανεπτυγμένη Ρωσία που γίνεται Σοβιετική Ένωση θα ήταν ακόμα μεγαλύτερος κίνδυνος για τον παγκόσμιο καπιταλισμό του 1917).

    Είχαν δίκιο οι επαναστάτες τής εποχής με πρώτο τον Μαρξ και από κοντά και τον Λένιν και όλη την αφρόκρεμα του εργατικού κινήματος για τον ερχομό τής παγκόσμιας (= στις προηγμένες χώρες) επανάστασης; Ηπιότερα: έπεσαν μέσα στις προβλέψεις τους; Έπεσαν μέσα παρά μία γουρουνότριχα κι …εκατό γουρούνια! Θα έπεφταν ακριβώς μέσα, αν ο Λένιν είχε ακούσει τον Τρότσκι και τους ‘‘καθαρούς’’ τής Αριστερής Αντιπολίτευσης και, αντί για την ειρήνη τού Μπρεστ – Λιτόφσκ, έδινε γραμμή στους μπολσεβίκους να μοιράζουν προκηρύξεις στους γερμανούς φαντάρους, ώστε μετά όλοι μαζί να εκστρατεύσουν εναντίον τού Κάιζερ και να υψώσουν την Κόκκινη Σημαία στο Ράιχσταγκ καμιά εικοσιπενταριά χρόνια νωρίτερα…🙂 ).

    Όλα αυτά όμως η υπερδιεθνιστική σου αντίληψη τα προσπερνάει. Και επιμένεις να κοιτάζεις τον Μαρξ μέσα από τα γυαλάκια τού Λεφ Νταβίντοβιτς. Και ακριβώς γι’ αυτό βλέπει τον Μαρξ μονόπαντα, κοιτώντας μόνο τις αναλύσεις του για την ‘‘φυσική’’ επεκτασιμότητα του κεφαλαίου και του τρόπου παραγωγής του, λησμονώντας έτσι να κοιτάξεις και προς τη ‘‘φυσική’’ βάση εξόρμησης του κεφαλαίου, που δεν ήταν και δεν είναι άλλο από το έθνος-κράτος, εκεί δηλαδή που πάτησε για να αυξηθεί και να πληθυνθεί και να κατακυριεύσει τη γη (ο σοσιαλισμός όμως, επειδή είναι ανώτερο σύστημα θα έχει ως βάση τον αστερισμό τής Ανδρομέδας —ή μία υπερεθνική ένωση καπιταλιστικών κρατών που όταν θα ενωθούν και θα δουν τα καλά τής συλλογικότητας θα μεταμορφωθούν σε υπερεθνικό σοσιαλιστικό παράδεισο!). Και μια και παράθεσες κάποια αποσπάσματα από το Μανιφέστο του Κομμουνιστικού Κόμματος, επίτρεψέ μου να δώσω ένα πολύ καλό παράδειγμα γι’ αυτό τον πολιτικό στραβισμό σου από το ίδιο έργο:

    Ανεξάρτητα από το αν η Ιστορία το έχει κάνει κουρέλι αμέτρητες φορές (διότι, βλέπεις, η πουτάνα έχει την κακή συνήθεια να ‘‘παρεκκλίνει’’!) δεν έχεις μάτια παρά μόνο για το σημείο που Κάρολος και Φρειδερίκος γράφουν:

    «Οι εθνικοί χωρισμοί και οι εθνικές αντιθέσεις ανάμεσα στους λαούς εξαφανίζονται όλο και περισσότερο με την ανάπτυξη της αστικής τάξης, την ελευθερία του εμπορίου, την παγκόσμια αγορά, την ομοιομορφία της βιομηχανικής παραγωγής και των συνθηκών ζωής που αντιστοιχούν σ’ αυτήν».

    Κι όμως, φίλε Κώστα, στην αμέσως προηγούμενη παράγραφο γράφουν οι δύστυχοι:

    «Οι εργάτες δεν έχουν πατρίδα. Δεν μπορεί να τους πάρεις αυτό που δεν έχουν. Αφού, όμως, το προλεταριάτο πρέπει κατ’ αρχήν να κατακτήσει την πολιτική εξουσία, να ανυψωθεί σε εθνική τάξη[3], να συγκροτηθεί το ίδιο σαν έθνος, είναι και το ίδιο ακόμα εθνικό, αν και σε καμιά περίπτωση με την έννοια που δίνει η αστική τάξη».
    ([3] Στην έκδοση του 1888 «να ανυψωθεί σε ηγέτιδα τάξη του έθνους».)

    Αλλά αυτά βέβαια είναι πολύ ψιλά γράμματα για τα ‘‘συνεπή’’ υπερδιεθνιστικά γυαλάκια με τα οποία διαβάζεις τον Μαρξ…🙂

    (Η συνέχεια και το τέλος αύριο ή μεθαύριο. Γνώμη μου: Καλό είναι να μην επεκταθείς σε σχόλια πριν ποστάρω και το δεύτερο μέρος για να μη χαθούμε στο διάστημα. Φυσικά, δημοκρατία έχουμε και εσύ αποφασίζεις!🙂 )

  142. Ο/Η nikos__alfa λέει:

    Αγαπητέ Κώστα
    κανένα μήνυμα ιδιαίτερο δεν υπήρχε για να λάβεις πέρα από μια διάθεση να γίνει πιο ευχάριστη η πολύ ενδιαφέρουσα συζήτηση. 🙂
    Συνέχισε την καλή δουλειά!😉

    Υγ Συνήθως ο Πεπ τις αργίες απουσιάζει. Προβλέπω…. μετά του Αγίου Πνεύματος να επιστρέψει ενισχυμένος και …δριμύτερος!😀

  143. Ο/Η Αφώτιστος Φιλέλλην λέει:

    Για τον Παπουλη

    και τα παιδια

    Αρχίστε την επανάσταση χωρίς εμένα – 1970

    Start the Revolution Without Me is a 1970 film directed by Bud Yorkin, starring Gene Wilder, Donald Sutherland, Hugh Griffith, Jack MacGowran, Billie Whitelaw, Orson Welles (playing himself as narrator) and Victor Spinetti.

    Τριάντα χρόνια πριν τη Γαλλική επανάσταση σ ένα χωριάτικο σπίτι γεννάνε ταυτόχρονα μια χωρική
    και μια ευγενής κορσικανή. Και κάνουνε και οι δυο δίδυμα. Αυτά μπερδεύονται και οι συνέπειες
    εμφανίζονται 30 χρόνια μετά, στη Γαλλική επανάσταση. Οι χωριάτες Κλωντ και Τσάρλς στην προσπάθειά τους να επανασυνδεθούν με τους χαμένους τους δίδυμους αδελφούς, τους αριστοκράτες Φιλίπ και Πιέρ, μπλέκονται στη δίνη της Γαλλικής Επανάστασης και στις ίντριγκες της Αυλής με απρόβλεπτα αποτελέσματα.

  144. Ο/Η Αναγνώστης ο αθηναίος λέει:

    Εδώ και κανα δυο μέρες είδα ότι υπάρχουν σεντόνια από Pepermint και Κώστα.
    Τελικα κατόρθωσα σήμερα να τα διαβάσω, καθότι δεν είναι και εύκολο πράμα αν υπολογίσουμε τις ώρες που μπάινω αυτήν την περίοδο.
    Δεν το μετάνοιωσα (που τα διάβασα) και πέρασα καλά και είδα και πλευρές που με ..ερέθισαν .
    Καθόλου δεν το μετάνοιωσα, είναι πολύ ενδιαφέροντα τα περισσότερα 🙂

    Pepermint, κράτα 2 παρατηρήσεις και ..τα λέμε🙂
    1. Εϊναι πιθανόν να μην υπάρχουν, δηλαδή να μην μπορούν αν υπάρξουν, θεωρίες για το όλον, στην πραγματικότητα όταν κάποιες (…μερικές😉 ) αναζητούν ζωτικό χώρο έξω από τον πεπερασμένο που αρχικά αυτοπροσδιορίστηκαν (αυτές, όχι αυτός που τις διατύπωσε, εκεί τρέχα γύρευε, καθότι άβυσσος η ψυχή κλπ), δεν μπορεί παρά να ..ιμπεριαλίζουν, άρα ως απελευθερωτικές έχουν αυτοακυρωθεί.
    Αυτό συνέβη και με τον Μαρξισμό.
    Το ζήτημα από αυτήν την άποψη είναι δομικό, έχεις δίκιο.

    Στο ζήτημα της ενότητας των αντιθέτων ..έχεις άδικο.
    Αν ο ..Έγελος στήριξε τον ιδεαλισμό του στην ανάγκη νοηματοδότησης των πράξεων πριν αυτές πραγματωθούν, και όρισε το κέντρο σηματοδοτήσεων των ..πάντων όλων έξω από τους στίβους της δοκιμασίας της ώσμωσης (χο χο) και της πράξης γενικότερα, ο Μαρξ κατόρθωσε να διατυπώσει με δοδημένο τρόπο κάτι που πολλοί ήδη έλεγαν, ότι η νοηματοδότηση εξελίσσεται κατά τη διάρκεια της συσχέτισης και της κίνησης σε ορισμένο χώρο και χρόνο και ότι η τελική της μορφή είναι στο ..τέλος😉

    Αυτό είναι μεγάλη υπόθεση και βοήθησε πολύ την εξέλιξη, αλλά φυσικά αφορά τον κλασσικό και φιλελεύθερο Μαρξ, ο οποίος για να ..αναποδογυρίσει τους Ρικαρντοσμιθικούς μελέτησε επισταμένως την Αγορά και κατάλαβε ότι μόνον έτσι μπορεί να την κατανοήσει και να εμρηνέυσει πώς διάολο σε έναν χώρο που ο καθένας μπαίνει χωρίς προϋποθέσεις, τελικά υπάρχει τάξη στο τέλος.

    ΥΓ Με τόν ..Μόουζες ισχύουν πολλά από όσα λες, αλλά σου ..συνιστώ🙂 να το δεις όπως εγώ όταν διάβαζα τα βιβλία του Γρίβα για τις εθιστικές ουσίες.
    Απολαυστικός και χρήσιμος, αλλά χρειάζεται η προσήκουσα απόσταση για να μην ερμηνέυω τα πάντα με βάση την αντίθεση απαγόρευση – αντιαπαγόρευση, τα δε συμπεράσματα για το δέον πράττειν άστα να πάνε🙂

    Καλή επάνοδο

  145. Ο/Η skipper λέει:

    Τι θα γίνει ρε μάγκες?

    Έχει ξεκινήσει μία συζήτηση περί Μαρξισμού εδώ και μία βδομάδα….ο καθένας σας γράφει ένα «σεντόνι» την ημέρα.
    Τελειώνετε …για να βγάλουμε ένα συμπέρασμα .Κάντε και καμιά υπερωρία , γιατί αν υπολογίσουμε την δευτερολογία του Πεπ στον Κώστα και του Κώστα στους Λέφτηδες -οι οποίοι δεν έχουν τελειώσει ακόμα- …την «κάτσαμε».
    Η Λευκάδα έχει καλό σήμα? (χα χα)

    υ.γ. Αναγνώστα ….κάτσε στ’ αυγά σου και μη λες πολλά. (χα χα)

    υ.γ.1 Λέφτηδες , κάπως έτσι έχασα το δεύτερο μέρος της «περί Ζαλόγγου πτώσεως»-από καλύβα μεριά αν ενθυμείστε- ….όπου θα είχε και αποκαλύψεις

  146. Ο/Η Left G700 λέει:

    Φίλε skipper,

    Το Ζάλογγο δεν το έφαγε η μαρμάγκα. Πήγε παραπίσω λόγω έκτακτης επικαιρότητας. Δεν ξέρω αν θα το ανεβάσει ο Πάνος όταν έρθει η ώρα του. Στο τσαρδί μας όμως θα ανεβεί. Οι εδώ »σοφίες» μας θα ολοκληρωθούν σήμερα ή αύριο, μην ανησυχείς.

    Εκείνο για το οποίο πρέπει να ανησυχείς είναι για το αν θα βγάλεις «ένα συμπέρασμα». Η Αριστερά τα συζητάει αυτά τα ζητήματα εδώ και κάτι …αιώνες, κι άκρη δεν έχει βγάλει!🙂 Συνεπώς: Ψυχή βαθιά, υπομονή και …κάβες!🙂

    Τα λέμε

  147. Ο/Η Αφώτιστος Φιλέλλην λέει:

    Για πολυ προxωρημενους , οταν ηδη στην «ελευθερη ΕΡΤ» εχουν απελευθερωθει -πλεον- ολοπλευρα οι ξεχυλιζουσες/υπεραριθμες «παραγωγικες δυναμεις» (βυσματα διορισμενα απο τον Κ.Καραμανλη, Α.Παπανδρεου, επαρκεις απο Μ.Χατζηδακη, πασοκοι απο τον Δ.Μαρουδα, στελεχη του ενιαιου Συνασπιμου το βρωμικο 89, Πασοκοι απο την Μιμη, απο τον Βενιζελο, τον Σημιτη,τον Κ.Καραμανλη ανηψιο, τον ΓΑΠ, τον Α.Σαμαρα, παλαιοι/ες μεγαλουπαλληλοι που διοριζαν συγγενεις, γκομενες , κολλητους, που το 2009 ελαμβαναν απο 3.000 εως 7.000 μηνιαιως, αλλα και ηδη κακοπληρωμενοι συμβασιουχοι και πρωην συμβασιουχοι, ολοι αδελφωμενοι πλεον, καταργωντας προσωρινα τις μισθολογικεςδιακρισεις , τις παραταξεις, τις κατηγοριες αμοιβης…., εμπροσθεν του μεγιστου κινδυνου) και παρατηρειται ολο και πιο γοργη αναπτυξη τους ωστε αναμενεται μια πραγματικα απεριοριστη αυξηση της ιδιας της παραγωγης*, ισχυει ο εξης:
    “anarchie, c’est la plus haute expression de l’ordre”
    Συνθημα απο φωτογραφια σε τοιχο του Παρισιου που εντοπισα τυχαια μεσω του google earth.
    * Φ.Εγκελς Αντι-Νυρινγκ, εκδ. Αναγνωστοδη, 1963, σελ. 419

    Αφώτιστος Φιλέλλην

    ΥΓ Καλουνται οι πολιτικοι επιστημονες, δημοσιολογουντες και λοιποι να εκφρασουν γνωμη.

  148. Ο/Η Αναγνώστης ο αθηναίος λέει:

    Σκιππερ, συνεταξάμην, συνεταξάμην!!
    Eπείσθην τοις ρήμασι …που είπες και συμφωνώ συνειδητά και ολόψυχα μαζί σου.🙂

  149. Ο/Η Κώστας.Κ λέει:

    Όταν εμφανίστηκα μετά τια μεταπτυχιακά μου στην πανεπιστημιακή σχολή από όπου είχα αποφοιτήσει για να υποβάλω αίτηση πρόσληψης στο διδακτικό προσωπικό κάποιοι από την διοίκηση που με γνώριζαν από την συνδικαλιστική και πολιτική μου δράση μου διαμήνυσαν με εύσχημο τρόπο να μην ελπίζω σε κάτι. Όχι βεβαίως ότι έπεσα από τα σύννεφα, αλλά είχα σκεφθεί να δοκιμάσω.
    Λίγα χρόνια αργότερα σε ένα ερευνητικό ινστιτούτο όπου εργαζόμουν έμαθα με έκπληξη πως συνάδελφος με απλές δημοσιεύσεις στον Οικ. Ταχυδρόμο προσλήφθηκε στο ίδιο Πανεπιστήμιο. Και γνωρίζουμε καλά πως ακόμη και σε ιδιωτικές επιχειρήσεις (δεν αναφέρομαι στα ΜΜΕ) γίνονται συχνά προσλήψεις με μη αξιοκρατικά κριτήρια. Οι συστάσεις, οι πολιτικές πεποιθήσεις και ακόμη και προσωπικά κριτήρια παίζουν συχνά καθοριστικό ρόλο.
    Θέλω να πω, λοιπόν, πως το πελατοκεντρικό σύστημα δεν περιορίζεται στο Δημόσιο αλλά λαμβανομένης υπόψη της όλης διάρθρωσης και λειτουργίας της ελληνικής οικονομίας με την διαπλοκή δημόσιου και ιδιωτικού τομέα απλώνει τα πλοκάμια του πολύ ευρύτερα.
    Σήμερα οι άλλοτε διορισμένοι και βολεμένοι υπάλληλοι μένουν άνεργοι, οι μικροαστοί ελεύθεροι επαγγελματίες προλεταριοποιούνται και οι μισθωτοί εργάτες φτωχαίνουν σε βαθμό απόγνωσης. Ο καπιταλισμός σαρώνει τα πάντα και ενοποιεί εξ αντικειμένου διαφορετικά κοινωνικά στρώματα την ίδια ώρα που υποκειμενικά διαιρεί κάθε κίνηση αλληλεγγύης και συστράτευσης.
    Αν δεν σκεφτόμαστε κοντόθωρα (πονάει κεφάλι, κόβει κεφάλι) και… συναισθηματικά (βλ τάσεις μνησικακίας απέναντι στους διορισμένους) τότε αντί να ταυτιζόμαστε με το κύμα διωγμού κατά των δημοσίων υπαλλήλων θα λέγαμε αναδιάρθρωση και περικοπές προνομίων βάσει σχεδίου και προϋπολογισμού αλλά χωρίς απολύσεις.

  150. Ο/Η Κώστας.Κ λέει:

    NikAlfa φαίνεται να παρεξήγησα το σχόλιο σου το λεπτό χιούμορ του οποίου μου διέφυγε.
    Κατόπιν τούτου θα συνεχίσω για να ολοκληρώσω την κριτική στον Pepermint γιατί μετά το ματς μεταφέρεται σε άλλο γήπεδο…

  151. Ο/Η Αφώτιστος Φιλέλλην λέει:

    Οι προχωρημενοι, παρα τις αοκνες προσπαθειες μας, κουρασμενοι να περιμενουμε το προλεταριατο να αρθει στο υψος του, αποσπασθηκαμε απο την κοινωνια την ιδια, απελευθερωσαμε “πλερια” τις παραγωγικες μας δυναμεις οι οποιες αυξανονται εκθετικα και θα πρεπει -κατα διαστηματα- να τις επιβραδυνουμε και προχωρησαμε -πλεον-στην “πειθαρχημενη αναρχια”🙂 .

  152. Ο/Η Μαύρο πρόβατο λέει:

    Απομένει να συγκροτηθείτε σε παράσιτα «για τον εαυτό σας» που θά’λεγε κι ο Κάρολος (Μαρξ)

  153. Ο/Η Κώστας.Κ λέει:

    Μία συνδυασμένη τελική απάντηση δίνω εδώ Pepermint όσον αφορά τα σημεία 2-3 και τελείωσα γιατί πήγε πολύ μακριά η βαλίτσα. Με ρωτάς αγαπητέ : «Η φεουδαρχία δηλαδή αγαπητέ μου… προ ελεύσεως των ‘’εθνικών’’ κρατών δεν ήταν ας πούμε ”εκμεταλλευτική” ? Γιατί τόσο μίσος για το ΄’έθνικό κράτος’’ ? Μια αυτοκρατορία δεν είναι ας πούμε εκμεταλλευτική ? Μάλλον διακρίνω χρωματιστή τάση.»
    Διακρίνεις Pepermint σωστά. Γιατί όντως τα χρώματα διαφέρουν. Στη φεουδαρχική δουλοπαροικία και στην ελληνορωμαϊκή δουλεία δεν υπάρχει εκμετάλλευση με την επιστημονική έννοια του όρου όπως υπάρχει στον καπιταλισμό. Στους προκαπιταλιστικούς τρόπους παραγωγής το κυρίαρχο στοιχείο της κοινωνίας είναι η παραγωγή αξιών χρήσης για ιδιοκατανάλωση και δευτερευόντως μόνον ανταλλακτικών αξιών, ενώ ο τρόπος απόσπασης από τις κυρίαρχες τάξεις του πλεονάσματος γίνεται με τον θεσμοθετημένο βίαιο εξαναγκασμό και την κλοπή κι όχι μέσω της εκμετάλλευσης με την διαδικασία της καπιταλιστικής εξαγωγής υπεραξίας. Στην περίπτωση του βιομήχανου καπιταλιστή δεν υπάρχει κλοπή : η εργατική δύναμη πληρώνεται στην αξία της. Η εκμετάλλευση υπολογίζεται σύμφωνα με το μέγεθος του ποσοστού υπεραξίας που λέγεται ποσοστό εκμετάλλευσης των εργαζομένων (βλ σχέση απλήρωτης εργασίας προς την πληρωμένη εργασία που είναι αναγκαία για την αναπαραγωγή της εργατικής δύναμης). Όσον αφορά τις αυτοκρατορίες είτε έκλεψαν είτε εκμεταλλεύτηκαν στην πρωταρχική συσσώρευση κεφαλαίου συνέβαλαν καθοριστικά. Αλλά το ‘μίσος για το εθνικό κράτος’ που το είδες αλήθεια ; Το εθνικό κράτος υπήρξε το βασικό όχημα ανάπτυξης του καπιταλισμού κι έπαιξε ένα προοδευτικό ρόλο στην ιστορία. Από ένα σημείο και πέρα γίνεται εμπόδιο στην ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων και το είδαμε ήδη από τον προηγούμενο αιώνα με τους δύο παγκοσμίους πολέμους, ενώ τώρα βλέπουμε τις απεγνωσμένες προσπάθειες του καπιταλισμού να ανασυγκροτηθεί σε περιφερειακή και υπερεθνική βάση. Αυτή είναι μία πραγματικότητα, όχι ένας συναισθηματισμός. Κι επειδή είναι μία ταξική πραγματικότητα, το εργατικό κίνημα πρέπει να μπορεί να αντιπαρατάξει τη δική του διεθνιστική λύση.
    Στη συνέχεια μου λες : «Δεν υπήρχε Κώστα τότε καπιταλισμός. Υπήρχε στυγνός ‘’αντικαπιταλισμός’’. Π.χ. Στην εσπερία τα μαγαζιά των Καρνέγκι, Ροκφέλλερ και Μόργκαν, ήταν μονοπώλια (για αυτό και τους κυνήγησε ο Ρούζβελτ) που έβγαζαν και πρόεδρο άμα λάχει. Τι δουλειά έχει το μονοπώλιο με τον υγιή καπιταλισμό ? Καπιταλισμός αγαπητέ μου είναι το σύστημα που ο εργοδότης και οι εργάτες του είναι ένα σώμα και ουχί οι καθόλα διασπαστικές και διχαστικές θεωρίες του Μαρξ του τύπου «τα συμφέροντα των κεφαλαιοκρατών και των εργαζομένων είναι διαμετρικά αντίθετα μεταξύ τους». Οπου υπάρχει διχασμός… υπάρχουν ξέχωρα βασίλεια, οπότε και εναντιότητα.»
    Μα καλά βρε Pepermint σε ποιο πλανήτη ζεις αλήθεια ; Ο Μαρξ τον… ‘αρρώστησε’ τον καπιταλισμό διχάζοντας με τις θεωρίες του εργάτες κι εργοδότες ή μήπως συνέβη το ανάποδο ; Ιδού μία διαφορά προσέγγισης ιδεαλισμού και υλισμού στην ερμηνεία της ιστορίας. Αλλά σήμερα που ο μαρξισμός είναι στο περιθώριο γιατί γίνεται χαμός σε όλο τον κόσμο (Ελλάδα, Τουρκία, Βραζιλία, Σουηδία κ.ο.κ.) και οι εργοδότες είναι διχασμένοι με τους εργάτες ; Ο Μαρξ τους έφταιξε ; Ποιος πετά τους εργάτες στο πεζοδρόμιο σαν στημένες λεμονόκουπες ; Ποιος κόβει μισθούς, συντάξεις κι επιδόματα ; Ποιος αυξάνει τις απλήρωτες ώρες υπερεργασίας και δεν πληρώνει τις ασφαλιστικές εισφορές με συνέπεια να βουλιάζουν τα ταμεία ; Ποιος καταργεί τις συλλογικές συμβάσεις και κάθε εργασιακό δικαίωμα ; Άμα απαντήσεις σε όλα αυτά ευχαρίστως να επανεξετάσω τις θεωρίες περί αρμονίας κι εναντιότητας.. Στο μεταξύ απάντησε μου σε παρακαλώ : αν τότε ‘υπήρχε στυγνός αντικαπιταλισμός’ και σήμερα υπάρχει μονοπωλιακός καπιταλισμός’ ή ‘καπιταλισμός καζινό’, ο υγιής καπιταλισμός πότε υπήρξε ; Ή μήπως είναι το φιλελεύθερο όραμα του μέλλοντος που ως δια μαγείας θα αντιστρέψει την πορεία συγκεντροποίησης των πάντων ;
    Γιατί βεβαίως το υπόδειγμα του δημιουργικού ανθρώπου σου (ο Φορντ της καινοτομίας και της εξερεύνησης όπως τον αποκαλείς) άνθισε την περίοδο της μονοπωλιακής συγκρότησης η οποία ξεκινά στο τελευταίο τέταρτο του 19ου αιώνα και το περίγραμμα της μόνο πρόλαβε να δώσει ο Μαρξ. Αυτός ο δημιουργικός άνθρωπος λοιπόν με την τελειοποίηση της αλυσίδας μαζικής παραγωγής όχι μόνο υπέταξε τον εργαζόμενο στους ρυθμούς των μηχανών αποεξειδικεύοντας, αποβλακώνοντας και παθητικοποιώντας τον πλήρως αλλά και αύξησε την παραγωγικότητα και την βιομηχανική παραγωγή σε σημείο που ο καπιταλισμός από την πολλή φόρα που πήρε έπεσε πάνω στην μεγαλύτερη ως τότε κρίση της ιστορίας του. Καινοτόμος και δημιουργικός σαν καπιταλιστής (κι αντισημίτης του κερατά, να τα λέμε όλα), αλλά καταστροφικός για τις εργασιακές σχέσεις, τα συνδικάτα και τον ψυχισμό του εργαζομένου. Ο πλούτος και η αύξηση των εισοδημάτων δεν μπορούν να τα εξαγοράσουν όλα βλέπεις αγαπητέ. Η δε φύση του ανθρώπου δεν είναι να εκτελεί επί 8ωρο 2-3 παθητικά επαναλαμβανόμενες χειρονακτικές κινήσεις σαν ένα ρομπότ που υπακούει κι υπηρετεί τα μηχανήματα. Υγιής καπιταλισμός δεν μπορεί να είναι αυτός που προκαλεί μαζικά νευρώσεις και ψυχώσεις… Αλλά βεβαίως αυτό δεν ήταν γνωστό από την εποχή του Σωκράτη. Από τον Μαρξ μάθαμε πως «όσο περισσότερο παράγει ο εργάτης, τόσο λιγότερο πρέπει να καταναλώνει, όσο περισσότερη αξία δημιουργεί τόσο περισσότερο υποτιμάται κι υποβιβάζεται ο ίδιος, όσο καλύτερα διαμορφώνεται το αντικείμενο του τόσο περισσότερο παραμορφώνεται ο εργάτης, όσο εκπολιτίζεται το αντικείμενο του τόσο βάρβαρος γίνεται ο εργάτης, όσο ισχυροποιείται η εργασία τόσο ανίσχυρος γίνεται ο εργάτης, όσο ιδιοφυής γίνεται η εργασία τόσο μειώνεται η ευφυία του εργάτη και τόσο περισσότερο γίνεται δούλος της φύσης» (Χειρόγραφα 1844, σ.88).
    Τα παραπάνω μπορεί εσύ να τα βρίσκεις περσινά ξινά σταφύλια αλλά κάνουν όλη τη διαφορά σε σχέση με τον καπιταλισμό και τον πολιτισμό. Γιατί αντίθετα απ’ ότι εσύ λες πως «Ολες οι χώρες λοιπόν του κόσμου που δύναται να παράξει πολιτισμό-τεχνολογία-τέχνες-επιστήμη-φιλοσοφία ήταν καθυστερημένες από χέρι εκείνη την εποχή ως προς τον καπιταλισμό» η υλική πρόοδος που συντελέστηκε έκτοτε στον καπιταλισμό έχει ένα σοβαρότατο τίμημα όσον αφορά την ψυχική υπόσταση και ακεραιότητα του ανθρώπινου ψυχισμού που σήμερα είναι πλέον κατακερματισμένος αλλά και όσον αφορά την διανοητική του κατάσταση που είναι φορτωμένη γνώσεις και άδεια από γνώση… Πρόσθεσε σ’ όλα αυτά και την τρέχουσα τεράστια δυσκολία απλής επιβίωσης και το υλικό των επαναστάσεων είναι παρόν με ή χωρίς Μαρξ. Ο Οργουελικός ολοκληρωτισμός Pepermint δεν περίμενε καμία επιτυχημένη επανάσταση για να έλθει σε μία μη καπιταλιστικά ολοκληρωμένη Ευρώπη ή Δύση, ήλθε και συνεχίζει να έρχεται με την καπιταλιστική της ολοκλήρωση. Κι ο όποιος πολιτισμός αναπτύσσεται είναι αντικαπιταλιστικός… ‘στο κρυφό περιθώριο και underground’ για να σε αντιστρέψω. Συμφωνούμε πως το κεφάλαιο είναι διεθνές. Γι’ αυτό ακριβώς η αποτελεσματική αντιμετώπιση του προϋποθέτει την διεθνοποίηση και των δυνάμεων της εργασίας που σήμερα παραμένουν τραγικά εθνικές. Όχι με όρους ομογενοποίησης όπως επιδιώκει ισοπεδωτικά το κεφάλαιο, αλλά διατηρώντας τις εθνικές και πολιτισμικές διαφορές στη βάση των κοινών συμφερόντων.
    Ακόμη στην άποψη που εξέφρασα πως η εθνική οικονομία είχε από τα τέλη του 19ου αιώνα υποταχθεί στους νόμους της παγκόσμιας αγοράς και του διεθνούς καταμερισμού εργασίας, αντέτεινες πως «αυτό είναι τελείως ανακριβές. Αυτό συμβαίνει σήμερα που όλως τυχαία και με μπόλικη διεθνιστική διάνθηση… έχουν πέσει σύνορα και τα ρέστα. Ούτε τεχνικές μαζικής παραγωγής είχαν αναπτυχθεί τότε, ούτε τεχνογνωσία, ούτε καινοτομία… ούτε ήταν κάτι τέτοιο απόρροια της ‘’διεθνοποίησης’’. Απλά τζάμπα πρώτες ύλες από τους μακάκες φέρνανε στις βιομηχανίες οι βάρβαροι της γιουρόπας.»
    Δεν έχει σημασία αν μεγάλο μέρος του πλανήτη πριν 100-150 χρόνια παρέμενε σε προκαπιταλιστικές συνθήκες παραγωγής. Το διεθνές εμπόριο (παγκόσμια αγορά) των μεγάλων αποικιοκρατικών δυνάμεων ήδη τότε είχε επιβάλει τις νόρμες του κι όριζε τις συναλλαγές και μέσω αυτών την επέκταση του καπιταλισμού. Οι τεχνικές μαζικής παραγωγής ήταν η εκμηχάνιση που έφερε η συγκέντρωση της βιομηχανίας, ο βιομηχανικός καπιταλισμός ήταν οι τεχνικές μαζικής παραγωγής, η τεχνογνωσία και η καινοτομία. Ο αγαπημένος σου Φορντ ανάπτυξε την αλυσίδα μαζικής παραγωγής το 1920 η οποία με τη σειρά της είχε βασισθεί στην Επιστημονική Διεύθυνση της παραγωγής του Ταίηλορ από την εμπειρία που είχε αυτός αναπτύξει ως εργοδηγός και μηχανοδηγός από το 1870. Με άλλα λόγια, ταιηλορισμός και φορντισμός ως μαζικές τεχνικές οργάνωσης της παραγωγής έχουν ήδη ζωή 100-130 χρόνων. Σήμερα, δε, οι ‘μακάκες’ της Κίνας, της Ινδίας, της Βραζιλίας κ.α. αποτελούν το βιομηχανικό εργαστήρι του κόσμου με συνέπεια να εισάγουν αντί να εξάγουν πρώτες ύλες…
    Αλλά συνεχίζεις : «Μου κάνει εντύπωση που θεωρείς επίτευγμα (προφανώς της ανθρωπότητας)…τον ιμπεριαλισμό και την αποικιοκρατία, με την χρήση της λέξης ‘’χάρις’’…. Χάρις ?…Πως συνδιάζονται ουμανισμός και αποικιοκρατία ? Στο όνομα το διεθνισμού (σήμερις παγκοσμιοποίηση) όλα τα σφάζω, όλα τα μαχαιρώνω ? Εκτός αν καταλαβαίνω εγώ κάτι λάθος οπότε διόρθωσέ με σε παρακαλώ.»
    Μετά χαράς μου να το πράξω. ‘Χάρις’ σημαίνει ‘εξαιτίας’ και δεν νομίζω πως είπα τίποτα καινούργιο υπογραμμίζοντας πως ο αναπτυγμένος καπιταλισμός της Δύσης βάσισε την ανάπτυξη του στην αποικιοκρατική (πρωταρχική συσσώρευση) και ιμπεριαλιστική λεηλασία του υπόλοιπου κόσμου. Κι ο σοσιαλισμός με τη σειρά του φιλοδοξεί να αναπτυχθεί αξιοποιώντας τις παραγωγικές δυνάμεις που έχει εξελίξει ο υπερώριμος καπιταλισμός, αφού φυσικά αλλάξει προηγουμένως τις παραγωγικές σχέσεις (κατάργηση ατομικής ιδιοκτησίας στα μέσα παραγωγής, διάλυση εθνικού αστικού κράτους, εργατικός έλεγχος και κοινωνικά κεντρικός σχεδιασμός).
    Τέλος, ισχυρίζεσαι πως η θεωρία του Μαρξ ήταν μερική (συμφωνούμε) γιατί απορρίφτηκε (διαφωνούμε) παρά την αδιαμφισβήτητη διορατικότητα του (αυτό κι αν είναι έκπληξη από σένα, αλλά βέβαια ως προς τι η διορατικότητα μιας μετριότατης διάνοιας δεν λες τίποτα). Και συμπληρώνεις πως πέρα από τα ανυπόστατα ‘τσιτάτα της υπεραξίας’ απέτυχε παταγωδώς να προβλέψει τον ρόλο των γενικών διευθυντών, την ικανότητα του εργάτη-ιδιοκτήτη του εαυτού του να παράγει έργο (πατέντες, καινοτομίες, συμβουλευτικές υπηρεσίες κ.λ.π.), την ανάπτυξη μαγαζιών έντασης τεχνολογίας (π.χ.η microsoft που δεν δύνανται τα κέρδη της να μεταφραστούν εύκολα ως υπεραξία των εργαζόμενων στο μαγαζί) και βεβαίως την μονοπωλιακή λειτουργία του καπιταλισμού και δη του χρηματιστικού καπιταλισμού (τούρμπο) μακράν του ελεύθερου ανταγωνισμού. Τώρα αν σου πω πως για όλα αυτά έχει μιλήσει ο Μαρξ με τον ένα ή τον άλλο τρόπο θα με πιστέψεις ; Αλλά επειδή θα με βάλεις να ψάχνω κι είμαι ήδη πολύ κουρασμένος, θα πρότεινα να βάλουμε κι ένα στοίχημα (το αφήνω σε σένα), οπότε θα προσκομίσω όλα τα απαραίτητα τεκμήρια.
    Εδώ θα περιοριστώ προς το παρόν σε ένα μόλις σχόλιο : Πολέμιος των μονοπωλίων αλλά θαυμαστής της Microsoft ; Αλήθεια, τα κέρδη της από που προέρχονται ; Μόνο από τις μονοπωλιακές πρακτικές (υπερκέρδη) ή και από την εργασία 98.000 εργαζομένων εκ των οποίων οι 56.000 στις ΗΠΑ ;
    http://www.microsoft.com/en-us/news/inside_ms.aspx#EmploymentInfo
    Economist (2004) : «After more than five years of investigation, the European Commission is set to fine Microsoft almost €500m for monopolistic abuses and to require it to change its behaviour, in order to give competitors in the server and media-player markets a chance. But with a long-winded appeal inevitable, will the punishment have any real effect?»
    http://www.economist.com/node/2534138?zid=295&ah=0bca374e65f2354d553956ea65f756e0
    «STOP us if you’ve heard this one before. Microsoft, the world’s largest software company, has been found guilty of abusing its monopoly. Its crime was to stifle competition by including (“bundling”) another of its programs with every copy of its Windows operating system, which is installed on over 90% of PCs—thus ensuring the ubiquity of Microsoft’s program, and squeezing out its main rival. Regulators have proposed remedies to punish Microsoft; the company plans to appeal; the case will probably drag on for several more years»
    http://www.economist.com/node/2536369?zid=295&ah=0bca374e65f2354d553956ea65f756e0

    Άντε τώρα καληνύχτα και… καλό κουράγιο.

  154. Ο/Η Κώστας.Κ λέει:

    Για όσους ακόμη πιστεύουν στον ελεύθερο ανταγωνισμό και τον υγιή καπιταλισμό της ‘εκκαθαριζόμενης’ ΕΡΤ η παρακάτω επιστολή προς τον πρωθυπουργό δείχνει νομίζω όχι μόνον το ταξικό χρώμα της διαφθοράς αλλά και την έκταση της επίσημης υποκρισίας.
    http://www.avantipopolo.gr/2013/06/blog-post_1089.html#more

  155. Ο/Η Κώστας.Κ λέει:

    Επειδή το κείμενο που έχω στείλει από χθες για κάποιο λόγο δεν έχει δημοσιευτεί το ξαναστέλνω.

    Μία συνδυασμένη τελική απάντηση σου δίνω εδώ Pepermint όσον αφορά τα σημεία 2-3 και τελείωσα γιατί πήγε πολύ μακριά η βαλίτσα. Με ρωτάς αγαπητέ : «Η φεουδαρχία δηλαδή αγαπητέ μου… προ ελεύσεως των ‘’εθνικών’’ κρατών δεν ήταν ας πούμε ”εκμεταλλευτική” ? Γιατί τόσο μίσος για το ΄’έθνικό κράτος’’ ? Μια αυτοκρατορία δεν είναι ας πούμε εκμεταλλευτική ? Μάλλον διακρίνω χρωματιστή τάση.»
    Διακρίνεις Pepermint σωστά. Γιατί όντως τα χρώματα διαφέρουν. Στη φεουδαρχική δουλοπαροικία και στην ελληνορωμαϊκή δουλεία δεν υπάρχει εκμετάλλευση με την επιστημονική έννοια του όρου όπως υπάρχει στον καπιταλισμό. Στους προκαπιταλιστικούς τρόπους παραγωγής το κυρίαρχο στοιχείο της κοινωνίας είναι η παραγωγή αξιών χρήσης για ιδιοκατανάλωση και δευτερευόντως μόνον ανταλλακτικών αξιών, ενώ ο τρόπος απόσπασης από τις κυρίαρχες τάξεις του πλεονάσματος γίνεται με τον θεσμοθετημένο βίαιο εξαναγκασμό και την κλοπή κι όχι μέσω της εκμετάλλευσης με την διαδικασία της καπιταλιστικής εξαγωγής υπεραξίας. Στην περίπτωση του βιομήχανου καπιταλιστή δεν υπάρχει κλοπή : η εργατική δύναμη πληρώνεται στην αξία της. Η εκμετάλλευση υπολογίζεται σύμφωνα με το μέγεθος του ποσοστού υπεραξίας που λέγεται ποσοστό εκμετάλλευσης των εργαζομένων (βλ σχέση απλήρωτης εργασίας προς την πληρωμένη εργασία που είναι αναγκαία για την αναπαραγωγή της εργατικής δύναμης). Όσον αφορά τις αυτοκρατορίες είτε έκλεψαν είτε εκμεταλλεύτηκαν στην πρωταρχική συσσώρευση κεφαλαίου συνέβαλαν καθοριστικά. Αλλά το ‘μίσος για το εθνικό κράτος’ που το είδες αλήθεια ; Το εθνικό κράτος υπήρξε το βασικό όχημα ανάπτυξης του καπιταλισμού κι έπαιξε ένα προοδευτικό ρόλο στην ιστορία. Από ένα σημείο και πέρα γίνεται εμπόδιο στην ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων και το είδαμε ήδη από τον προηγούμενο αιώνα με τους δύο παγκοσμίους πολέμους, ενώ τώρα βλέπουμε τις απεγνωσμένες προσπάθειες του καπιταλισμού να ανασυγκροτηθεί σε περιφερειακή και υπερεθνική βάση. Αυτή είναι μία πραγματικότητα, όχι ένας συναισθηματισμός. Κι επειδή είναι μία ταξική πραγματικότητα, το εργατικό κίνημα πρέπει να μπορεί να αντιπαρατάξει τη δική του διεθνιστική λύση.
    Στη συνέχεια μου λες : «Δεν υπήρχε Κώστα τότε καπιταλισμός. Υπήρχε στυγνός ‘’αντικαπιταλισμός’’. Π.χ. Στην εσπερία τα μαγαζιά των Καρνέγκι, Ροκφέλλερ και Μόργκαν, ήταν μονοπώλια (για αυτό και τους κυνήγησε ο Ρούζβελτ) που έβγαζαν και πρόεδρο άμα λάχει. Τι δουλειά έχει το μονοπώλιο με τον υγιή καπιταλισμό ? Καπιταλισμός αγαπητέ μου είναι το σύστημα που ο εργοδότης και οι εργάτες του είναι ένα σώμα και ουχί οι καθόλα διασπαστικές και διχαστικές θεωρίες του Μαρξ του τύπου «τα συμφέροντα των κεφαλαιοκρατών και των εργαζομένων είναι διαμετρικά αντίθετα μεταξύ τους». Οπου υπάρχει διχασμός… υπάρχουν ξέχωρα βασίλεια, οπότε και εναντιότητα.»
    Μα καλά βρε Pepermint σε ποιο πλανήτη ζεις αλήθεια ; Ο Μαρξ τον… ‘αρρώστησε’ τον καπιταλισμό διχάζοντας με τις θεωρίες του εργάτες κι εργοδότες ή μήπως συνέβη το ανάποδο ; Ιδού μία διαφορά προσέγγισης ιδεαλισμού και υλισμού στην ερμηνεία της ιστορίας. Αλλά σήμερα που ο μαρξισμός είναι στο περιθώριο γιατί γίνεται χαμός σε όλο τον κόσμο (Ελλάδα, Τουρκία, Βραζιλία, Σουηδία κ.ο.κ.) και οι εργοδότες είναι διχασμένοι με τους εργάτες ; Ο Μαρξ τους έφταιξε ; Ποιος πετά τους εργάτες στο πεζοδρόμιο σαν στημένες λεμονόκουπες ; Ποιος κόβει μισθούς, συντάξεις κι επιδόματα ; Ποιος αυξάνει τις απλήρωτες ώρες υπερεργασίας και δεν πληρώνει τις ασφαλιστικές εισφορές με συνέπεια να βουλιάζουν τα ταμεία ; Ποιος καταργεί τις συλλογικές συμβάσεις και κάθε εργασιακό δικαίωμα ; Άμα απαντήσεις σε όλα αυτά ευχαρίστως να επανεξετάσω τις θεωρίες περί αρμονίας κι εναντιότητας.. Στο μεταξύ απάντησε μου σε παρακαλώ : αν τότε ‘υπήρχε στυγνός αντικαπιταλισμός’ και σήμερα υπάρχει μονοπωλιακός καπιταλισμός’ ή ‘καπιταλισμός καζινό’, ο υγιής καπιταλισμός πότε υπήρξε ; Ή μήπως είναι το φιλελεύθερο όραμα του μέλλοντος που ως δια μαγείας θα αντιστρέψει την πορεία συγκεντροποίησης των πάντων ;
    Γιατί βεβαίως το υπόδειγμα του δημιουργικού ανθρώπου σου (ο Φορντ της καινοτομίας και της εξερεύνησης όπως τον αποκαλείς) άνθισε την περίοδο της μονοπωλιακής συγκρότησης η οποία ξεκινά στο τελευταίο τέταρτο του 19ου αιώνα και το περίγραμμα της μόνο πρόλαβε να δώσει ο Μαρξ. Αυτός ο δημιουργικός άνθρωπος λοιπόν με την τελειοποίηση της αλυσίδας μαζικής παραγωγής όχι μόνο υπέταξε τον εργαζόμενο στους ρυθμούς των μηχανών αποεξειδικεύοντας, αποβλακώνοντας και παθητικοποιώντας τον πλήρως αλλά και αύξησε την παραγωγικότητα και την βιομηχανική παραγωγή σε σημείο που ο καπιταλισμός από την πολλή φόρα που πήρε έπεσε πάνω στην μεγαλύτερη ως τότε κρίση της ιστορίας του. Καινοτόμος και δημιουργικός σαν καπιταλιστής (κι αντισημίτης του κερατά, να τα λέμε όλα), αλλά καταστροφικός για τις εργασιακές σχέσεις, τα συνδικάτα και τον ψυχισμό του εργαζομένου. Ο πλούτος και η αύξηση των εισοδημάτων δεν μπορούν να τα εξαγοράσουν όλα βλέπεις αγαπητέ. Η δε φύση του ανθρώπου δεν είναι να εκτελεί επί 8ωρο 2-3 παθητικά επαναλαμβανόμενες χειρονακτικές κινήσεις σαν ένα ρομπότ που υπακούει κι υπηρετεί τα μηχανήματα. Υγιής καπιταλισμός δεν μπορεί να είναι αυτός που προκαλεί μαζικά νευρώσεις και ψυχώσεις… Αλλά βεβαίως αυτό δεν ήταν γνωστό από την εποχή του Σωκράτη. Από τον Μαρξ μάθαμε πως «όσο περισσότερο παράγει ο εργάτης, τόσο λιγότερο πρέπει να καταναλώνει, όσο περισσότερη αξία δημιουργεί τόσο περισσότερο υποτιμάται κι υποβιβάζεται ο ίδιος, όσο καλύτερα διαμορφώνεται το αντικείμενο του τόσο περισσότερο παραμορφώνεται ο εργάτης, όσο εκπολιτίζεται το αντικείμενο του τόσο βάρβαρος γίνεται ο εργάτης, όσο ισχυροποιείται η εργασία τόσο ανίσχυρος γίνεται ο εργάτης, όσο ιδιοφυής γίνεται η εργασία τόσο μειώνεται η ευφυία του εργάτη και τόσο περισσότερο γίνεται δούλος της φύσης» (Χειρόγραφα 1844, σ.88).
    Τα παραπάνω μπορεί εσύ να τα βρίσκεις περσινά ξινά σταφύλια αλλά κάνουν όλη τη διαφορά σε σχέση με τον καπιταλισμό και τον πολιτισμό. Γιατί αντίθετα απ’ ότι εσύ λες πως «Ολες οι χώρες λοιπόν του κόσμου που δύναται να παράξει πολιτισμό-τεχνολογία-τέχνες-επιστήμη-φιλοσοφία ήταν καθυστερημένες από χέρι εκείνη την εποχή ως προς τον καπιταλισμό» η υλική πρόοδος που συντελέστηκε έκτοτε στον καπιταλισμό έχει ένα σοβαρότατο τίμημα όσον αφορά την ψυχική υπόσταση και ακεραιότητα του ανθρώπινου ψυχισμού που σήμερα είναι πλέον κατακερματισμένος αλλά και όσον αφορά την διανοητική του κατάσταση που είναι φορτωμένη γνώσεις και άδεια από γνώση… Πρόσθεσε σ’ όλα αυτά και την τρέχουσα τεράστια δυσκολία απλής επιβίωσης και το υλικό των επαναστάσεων είναι παρόν με ή χωρίς Μαρξ. Ο Οργουελικός ολοκληρωτισμός Pepermint δεν περίμενε καμία επιτυχημένη επανάσταση για να έλθει σε μία μη καπιταλιστικά ολοκληρωμένη Ευρώπη ή Δύση, ήλθε και συνεχίζει να έρχεται με την καπιταλιστική της ολοκλήρωση. Κι ο όποιος πολιτισμός αναπτύσσεται είναι αντικαπιταλιστικός… ‘στο κρυφό περιθώριο και underground’ για να σε αντιστρέψω. Συμφωνούμε πως το κεφάλαιο είναι διεθνές. Γι’ αυτό ακριβώς η αποτελεσματική αντιμετώπιση του προϋποθέτει την διεθνοποίηση και των δυνάμεων της εργασίας που σήμερα παραμένουν τραγικά εθνικές. Όχι με όρους ομογενοποίησης όπως επιδιώκει ισοπεδωτικά το κεφάλαιο, αλλά διατηρώντας τις εθνικές και πολιτισμικές διαφορές στη βάση των κοινών συμφερόντων.
    Ακόμη στην άποψη που εξέφρασα πως η εθνική οικονομία είχε από τα τέλη του 19ου αιώνα υποταχθεί στους νόμους της παγκόσμιας αγοράς και του διεθνούς καταμερισμού εργασίας, αντέτεινες πως «αυτό είναι τελείως ανακριβές. Αυτό συμβαίνει σήμερα που όλως τυχαία και με μπόλικη διεθνιστική διάνθηση… έχουν πέσει σύνορα και τα ρέστα. Ούτε τεχνικές μαζικής παραγωγής είχαν αναπτυχθεί τότε, ούτε τεχνογνωσία, ούτε καινοτομία… ούτε ήταν κάτι τέτοιο απόρροια της ‘’διεθνοποίησης’’. Απλά τζάμπα πρώτες ύλες από τους μακάκες φέρνανε στις βιομηχανίες οι βάρβαροι της γιουρόπας.»
    Δεν έχει σημασία αν μεγάλο μέρος του πλανήτη πριν 100-150 χρόνια παρέμενε σε προκαπιταλιστικές συνθήκες παραγωγής. Το διεθνές εμπόριο (παγκόσμια αγορά) των μεγάλων αποικιοκρατικών δυνάμεων ήδη τότε είχε επιβάλει τις νόρμες του κι όριζε τις συναλλαγές και μέσω αυτών την επέκταση του καπιταλισμού. Οι τεχνικές μαζικής παραγωγής ήταν η εκμηχάνιση που έφερε η συγκέντρωση της βιομηχανίας, ο βιομηχανικός καπιταλισμός ήταν οι τεχνικές μαζικής παραγωγής, η τεχνογνωσία και η καινοτομία. Ο αγαπημένος σου Φορντ ανάπτυξε την αλυσίδα μαζικής παραγωγής το 1920 η οποία με τη σειρά της είχε βασισθεί στην Επιστημονική Διεύθυνση της παραγωγής του Ταίηλορ από την εμπειρία που είχε αυτός αναπτύξει ως εργοδηγός και μηχανοδηγός από το 1870. Με άλλα λόγια, ταιηλορισμός και φορντισμός ως μαζικές τεχνικές οργάνωσης της παραγωγής έχουν ήδη ζωή 100-130 χρόνων. Σήμερα, δε, οι ‘μακάκες’ της Κίνας, της Ινδίας, της Βραζιλίας κ.α. αποτελούν το βιομηχανικό εργαστήρι του κόσμου με συνέπεια να εισάγουν αντί να εξάγουν πρώτες ύλες…
    Αλλά συνεχίζεις : «Μου κάνει εντύπωση που θεωρείς επίτευγμα (προφανώς της ανθρωπότητας)…τον ιμπεριαλισμό και την αποικιοκρατία, με την χρήση της λέξης ‘’χάρις’’…. Χάρις ?…Πως συνδιάζονται ουμανισμός και αποικιοκρατία ? Στο όνομα το διεθνισμού (σήμερις παγκοσμιοποίηση) όλα τα σφάζω, όλα τα μαχαιρώνω ? Εκτός αν καταλαβαίνω εγώ κάτι λάθος οπότε διόρθωσέ με σε παρακαλώ.»
    Μετά χαράς μου να το πράξω. ‘Χάρις’ σημαίνει ‘εξαιτίας’ και δεν νομίζω πως είπα τίποτα καινούργιο υπογραμμίζοντας πως ο αναπτυγμένος καπιταλισμός της Δύσης βάσισε την ανάπτυξη του στην αποικιοκρατική (πρωταρχική συσσώρευση) και ιμπεριαλιστική λεηλασία του υπόλοιπου κόσμου. Κι ο σοσιαλισμός με τη σειρά του φιλοδοξεί να αναπτυχθεί αξιοποιώντας τις παραγωγικές δυνάμεις που έχει εξελίξει ο υπερώριμος καπιταλισμός, αφού φυσικά αλλάξει προηγουμένως τις παραγωγικές σχέσεις (κατάργηση ατομικής ιδιοκτησίας στα μέσα παραγωγής, διάλυση εθνικού αστικού κράτους, εργατικός έλεγχος και κοινωνικά κεντρικός σχεδιασμός).
    Τέλος, ισχυρίζεσαι πως η θεωρία του Μαρξ ήταν μερική (συμφωνούμε) γιατί απορρίφτηκε (διαφωνούμε) παρά την αδιαμφισβήτητη διορατικότητα του (αυτό κι αν είναι έκπληξη από σένα, αλλά βέβαια ως προς τι η διορατικότητα μιας μετριότατης διάνοιας δεν λες τίποτα). Και συμπληρώνεις πως πέρα από τα ανυπόστατα ‘τσιτάτα της υπεραξίας’ απέτυχε παταγωδώς να προβλέψει τον ρόλο των γενικών διευθυντών, την ικανότητα του εργάτη-ιδιοκτήτη του εαυτού του να παράγει έργο (πατέντες, καινοτομίες, συμβουλευτικές υπηρεσίες κ.λ.π.), την ανάπτυξη μαγαζιών έντασης τεχνολογίας (π.χ.η microsoft που δεν δύνανται τα κέρδη της να μεταφραστούν εύκολα ως υπεραξία των εργαζόμενων στο μαγαζί) και βεβαίως την μονοπωλιακή λειτουργία του καπιταλισμού και δη του χρηματιστικού καπιταλισμού (τούρμπο) μακράν του ελεύθερου ανταγωνισμού. Τώρα αν σου πω πως για όλα αυτά έχει μιλήσει ο Μαρξ με τον ένα ή τον άλλο τρόπο θα με πιστέψεις ; Αλλά επειδή θα με βάλεις να ψάχνω κι είμαι ήδη πολύ κουρασμένος, θα πρότεινα να βάλουμε κι ένα στοίχημα (το αφήνω σε σένα), οπότε θα προσκομίσω όλα τα απαραίτητα τεκμήρια.
    Εδώ θα περιοριστώ προς το παρόν σε ένα μόλις σχόλιο : Πολέμιος των μονοπωλίων αλλά θαυμαστής της Microsoft ; Αλήθεια, τα κέρδη της από που προέρχονται ; Μόνο από τις μονοπωλιακές πρακτικές (υπερκέρδη) ή και από την εργασία 98.000 εργαζομένων εκ των οποίων οι 56.000 στις ΗΠΑ ;
    http://www.microsoft.com/en-us/news/inside_ms.aspx#EmploymentInfo
    Economist (2004) : «After more than five years of investigation, the European Commission is set to fine Microsoft almost €500m for monopolistic abuses and to require it to change its behaviour, in order to give competitors in the server and media-player markets a chance. But with a long-winded appeal inevitable, will the punishment have any real effect?»
    http://www.economist.com/node/2534138?zid=295&ah=0bca374e65f2354d553956ea65f756e0
    «STOP us if you’ve heard this one before. Microsoft, the world’s largest software company, has been found guilty of abusing its monopoly. Its crime was to stifle competition by including (“bundling”) another of its programs with every copy of its Windows operating system, which is installed on over 90% of PCs—thus ensuring the ubiquity of Microsoft’s program, and squeezing out its main rival. Regulators have proposed remedies to punish Microsoft; the company plans to appeal; the case will probably drag on for several more years»
    http://www.economist.com/node/2536369?zid=295&ah=0bca374e65f2354d553956ea65f756e0

  156. Ο/Η Κώστας.Κ λέει:

    Μετά από δύο αποτυχημένες απόπειρες δημοσίευσης του κειμένου κι επειδή υποψιάζομαι πως περιμένει έγκριση επειδή είναι μεγάλο, το σπάω σε δύο μέρη μπας και εμφανιστεί καθώς ο Πσπς είναι προφανώς απασχολημένος.

    Μία συνδυασμένη τελική απάντηση σου δίνω εδώ Pepermint όσον αφορά τα σημεία 2-3 και τελείωσα γιατί πήγε πολύ μακριά η βαλίτσα. Με ρωτάς αγαπητέ : «Η φεουδαρχία δηλαδή αγαπητέ μου… προ ελεύσεως των ‘’εθνικών’’ κρατών δεν ήταν ας πούμε ”εκμεταλλευτική” ? Γιατί τόσο μίσος για το ΄’έθνικό κράτος’’ ? Μια αυτοκρατορία δεν είναι ας πούμε εκμεταλλευτική ? Μάλλον διακρίνω χρωματιστή τάση.»
    Διακρίνεις Pepermint σωστά. Γιατί όντως τα χρώματα διαφέρουν. Στη φεουδαρχική δουλοπαροικία και στην ελληνορωμαϊκή δουλεία δεν υπάρχει εκμετάλλευση με την επιστημονική έννοια του όρου όπως υπάρχει στον καπιταλισμό. Στους προκαπιταλιστικούς τρόπους παραγωγής το κυρίαρχο στοιχείο της κοινωνίας είναι η παραγωγή αξιών χρήσης για ιδιοκατανάλωση και δευτερευόντως μόνον ανταλλακτικών αξιών, ενώ ο τρόπος απόσπασης από τις κυρίαρχες τάξεις του πλεονάσματος γίνεται με τον θεσμοθετημένο βίαιο εξαναγκασμό και την κλοπή κι όχι μέσω της εκμετάλλευσης με την διαδικασία της καπιταλιστικής εξαγωγής υπεραξίας. Στην περίπτωση του βιομήχανου καπιταλιστή δεν υπάρχει κλοπή : η εργατική δύναμη πληρώνεται στην αξία της. Η εκμετάλλευση υπολογίζεται σύμφωνα με το μέγεθος του ποσοστού υπεραξίας που λέγεται ποσοστό εκμετάλλευσης των εργαζομένων (βλ σχέση απλήρωτης εργασίας προς την πληρωμένη εργασία που είναι αναγκαία για την αναπαραγωγή της εργατικής δύναμης). Όσον αφορά τις αυτοκρατορίες είτε έκλεψαν είτε εκμεταλλεύτηκαν στην πρωταρχική συσσώρευση κεφαλαίου συνέβαλαν καθοριστικά. Αλλά το ‘μίσος για το εθνικό κράτος’ που το είδες αλήθεια ; Το εθνικό κράτος υπήρξε το βασικό όχημα ανάπτυξης του καπιταλισμού κι έπαιξε ένα προοδευτικό ρόλο στην ιστορία. Από ένα σημείο και πέρα γίνεται εμπόδιο στην ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων και το είδαμε ήδη από τον προηγούμενο αιώνα με τους δύο παγκοσμίους πολέμους, ενώ τώρα βλέπουμε τις απεγνωσμένες προσπάθειες του καπιταλισμού να ανασυγκροτηθεί σε περιφερειακή και υπερεθνική βάση. Αυτή είναι μία πραγματικότητα, όχι ένας συναισθηματισμός. Κι επειδή είναι μία ταξική πραγματικότητα, το εργατικό κίνημα πρέπει να μπορεί να αντιπαρατάξει τη δική του διεθνιστική λύση.
    Στη συνέχεια μου λες : «Δεν υπήρχε Κώστα τότε καπιταλισμός. Υπήρχε στυγνός ‘’αντικαπιταλισμός’’. Π.χ. Στην εσπερία τα μαγαζιά των Καρνέγκι, Ροκφέλλερ και Μόργκαν, ήταν μονοπώλια (για αυτό και τους κυνήγησε ο Ρούζβελτ) που έβγαζαν και πρόεδρο άμα λάχει. Τι δουλειά έχει το μονοπώλιο με τον υγιή καπιταλισμό ? Καπιταλισμός αγαπητέ μου είναι το σύστημα που ο εργοδότης και οι εργάτες του είναι ένα σώμα και ουχί οι καθόλα διασπαστικές και διχαστικές θεωρίες του Μαρξ του τύπου «τα συμφέροντα των κεφαλαιοκρατών και των εργαζομένων είναι διαμετρικά αντίθετα μεταξύ τους». Οπου υπάρχει διχασμός… υπάρχουν ξέχωρα βασίλεια, οπότε και εναντιότητα.»
    Μα καλά βρε Pepermint σε ποιο πλανήτη ζεις αλήθεια ; Ο Μαρξ τον… ‘αρρώστησε’ τον καπιταλισμό διχάζοντας με τις θεωρίες του εργάτες κι εργοδότες ή μήπως συνέβη το ανάποδο ; Ιδού μία διαφορά προσέγγισης ιδεαλισμού και υλισμού στην ερμηνεία της ιστορίας. Αλλά σήμερα που ο μαρξισμός είναι στο περιθώριο γιατί γίνεται χαμός σε όλο τον κόσμο (Ελλάδα, Τουρκία, Βραζιλία, Σουηδία κ.ο.κ.) και οι εργοδότες είναι διχασμένοι με τους εργάτες ; Ο Μαρξ τους έφταιξε ; Ποιος πετά τους εργάτες στο πεζοδρόμιο σαν στημένες λεμονόκουπες ; Ποιος κόβει μισθούς, συντάξεις κι επιδόματα ; Ποιος αυξάνει τις απλήρωτες ώρες υπερεργασίας και δεν πληρώνει τις ασφαλιστικές εισφορές με συνέπεια να βουλιάζουν τα ταμεία ; Ποιος καταργεί τις συλλογικές συμβάσεις και κάθε εργασιακό δικαίωμα ; Άμα απαντήσεις σε όλα αυτά ευχαρίστως να επανεξετάσω τις θεωρίες περί αρμονίας κι εναντιότητας.. Στο μεταξύ απάντησε μου σε παρακαλώ : αν τότε ‘υπήρχε στυγνός αντικαπιταλισμός’ και σήμερα υπάρχει μονοπωλιακός καπιταλισμός’ ή ‘καπιταλισμός καζινό’, ο υγιής καπιταλισμός πότε υπήρξε ; Ή μήπως είναι το φιλελεύθερο όραμα του μέλλοντος που ως δια μαγείας θα αντιστρέψει την πορεία συγκεντροποίησης των πάντων ;
    Γιατί βεβαίως το υπόδειγμα του δημιουργικού ανθρώπου σου (ο Φορντ της καινοτομίας και της εξερεύνησης όπως τον αποκαλείς) άνθισε την περίοδο της μονοπωλιακής συγκρότησης η οποία ξεκινά στο τελευταίο τέταρτο του 19ου αιώνα και το περίγραμμα της μόνο πρόλαβε να δώσει ο Μαρξ. Αυτός ο δημιουργικός άνθρωπος λοιπόν με την τελειοποίηση της αλυσίδας μαζικής παραγωγής όχι μόνο υπέταξε τον εργαζόμενο στους ρυθμούς των μηχανών αποεξειδικεύοντας, αποβλακώνοντας και παθητικοποιώντας τον πλήρως αλλά και αύξησε την παραγωγικότητα και την βιομηχανική παραγωγή σε σημείο που ο καπιταλισμός από την πολλή φόρα που πήρε έπεσε πάνω στην μεγαλύτερη ως τότε κρίση της ιστορίας του. Καινοτόμος και δημιουργικός σαν καπιταλιστής (κι αντισημίτης του κερατά, να τα λέμε όλα), αλλά καταστροφικός για τις εργασιακές σχέσεις, τα συνδικάτα και τον ψυχισμό του εργαζομένου. Ο πλούτος και η αύξηση των εισοδημάτων δεν μπορούν να τα εξαγοράσουν όλα βλέπεις αγαπητέ. Η δε φύση του ανθρώπου δεν είναι να εκτελεί επί 8ωρο 2-3 παθητικά επαναλαμβανόμενες χειρονακτικές κινήσεις σαν ένα ρομπότ που υπακούει κι υπηρετεί τα μηχανήματα. Υγιής καπιταλισμός δεν μπορεί να είναι αυτός που προκαλεί μαζικά νευρώσεις και ψυχώσεις… Αλλά βεβαίως αυτό δεν ήταν γνωστό από την εποχή του Σωκράτη. Από τον Μαρξ μάθαμε πως «όσο περισσότερο παράγει ο εργάτης, τόσο λιγότερο πρέπει να καταναλώνει, όσο περισσότερη αξία δημιουργεί τόσο περισσότερο υποτιμάται κι υποβιβάζεται ο ίδιος, όσο καλύτερα διαμορφώνεται το αντικείμενο του τόσο περισσότερο παραμορφώνεται ο εργάτης, όσο εκπολιτίζεται το αντικείμενο του τόσο βάρβαρος γίνεται ο εργάτης, όσο ισχυροποιείται η εργασία τόσο ανίσχυρος γίνεται ο εργάτης, όσο ιδιοφυής γίνεται η εργασία τόσο μειώνεται η ευφυία του εργάτη και τόσο περισσότερο γίνεται δούλος της φύσης» (Χειρόγραφα 1844, σ.88).

  157. Ο/Η Κώστας.Κ λέει:

    Τα παραπάνω μπορεί εσύ να τα βρίσκεις περσινά ξινά σταφύλια αλλά κάνουν όλη τη διαφορά σε σχέση με τον καπιταλισμό και τον πολιτισμό. Γιατί αντίθετα απ’ ότι εσύ λες πως «Ολες οι χώρες λοιπόν του κόσμου που δύναται να παράξει πολιτισμό-τεχνολογία-τέχνες-επιστήμη-φιλοσοφία ήταν καθυστερημένες από χέρι εκείνη την εποχή ως προς τον καπιταλισμό» η υλική πρόοδος που συντελέστηκε έκτοτε στον καπιταλισμό έχει ένα σοβαρότατο τίμημα όσον αφορά την ψυχική υπόσταση και ακεραιότητα του ανθρώπινου ψυχισμού που σήμερα είναι πλέον κατακερματισμένος αλλά και όσον αφορά την διανοητική του κατάσταση που είναι φορτωμένη γνώσεις και άδεια από γνώση… Πρόσθεσε σ’ όλα αυτά και την τρέχουσα τεράστια δυσκολία απλής επιβίωσης και το υλικό των επαναστάσεων είναι παρόν με ή χωρίς Μαρξ. Ο Οργουελικός ολοκληρωτισμός Pepermint δεν περίμενε καμία επιτυχημένη επανάσταση για να έλθει σε μία μη καπιταλιστικά ολοκληρωμένη Ευρώπη ή Δύση, ήλθε και συνεχίζει να έρχεται με την καπιταλιστική της ολοκλήρωση. Κι ο όποιος πολιτισμός αναπτύσσεται είναι αντικαπιταλιστικός… ‘στο κρυφό περιθώριο και underground’ για να σε αντιστρέψω. Συμφωνούμε πως το κεφάλαιο είναι διεθνές. Γι’ αυτό ακριβώς η αποτελεσματική αντιμετώπιση του προϋποθέτει την διεθνοποίηση και των δυνάμεων της εργασίας που σήμερα παραμένουν τραγικά εθνικές. Όχι με όρους ομογενοποίησης όπως επιδιώκει ισοπεδωτικά το κεφάλαιο, αλλά διατηρώντας τις εθνικές και πολιτισμικές διαφορές στη βάση των κοινών συμφερόντων.
    Ακόμη στην άποψη που εξέφρασα πως η εθνική οικονομία είχε από τα τέλη του 19ου αιώνα υποταχθεί στους νόμους της παγκόσμιας αγοράς και του διεθνούς καταμερισμού εργασίας, αντέτεινες πως «αυτό είναι τελείως ανακριβές. Αυτό συμβαίνει σήμερα που όλως τυχαία και με μπόλικη διεθνιστική διάνθηση… έχουν πέσει σύνορα και τα ρέστα. Ούτε τεχνικές μαζικής παραγωγής είχαν αναπτυχθεί τότε, ούτε τεχνογνωσία, ούτε καινοτομία… ούτε ήταν κάτι τέτοιο απόρροια της ‘’διεθνοποίησης’’. Απλά τζάμπα πρώτες ύλες από τους μακάκες φέρνανε στις βιομηχανίες οι βάρβαροι της γιουρόπας.»
    Δεν έχει σημασία αν μεγάλο μέρος του πλανήτη πριν 100-150 χρόνια παρέμενε σε προκαπιταλιστικές συνθήκες παραγωγής. Το διεθνές εμπόριο (παγκόσμια αγορά) των μεγάλων αποικιοκρατικών δυνάμεων ήδη τότε είχε επιβάλει τις νόρμες του κι όριζε τις συναλλαγές και μέσω αυτών την επέκταση του καπιταλισμού. Οι τεχνικές μαζικής παραγωγής ήταν η εκμηχάνιση που έφερε η συγκέντρωση της βιομηχανίας, ο βιομηχανικός καπιταλισμός ήταν οι τεχνικές μαζικής παραγωγής, η τεχνογνωσία και η καινοτομία. Ο αγαπημένος σου Φορντ ανάπτυξε την αλυσίδα μαζικής παραγωγής το 1920 η οποία με τη σειρά της είχε βασισθεί στην Επιστημονική Διεύθυνση της παραγωγής του Ταίηλορ από την εμπειρία που είχε αυτός αναπτύξει ως εργοδηγός και μηχανοδηγός από το 1870. Με άλλα λόγια, ταιηλορισμός και φορντισμός ως μαζικές τεχνικές οργάνωσης της παραγωγής έχουν ήδη ζωή 100-130 χρόνων. Σήμερα, δε, οι ‘μακάκες’ της Κίνας, της Ινδίας, της Βραζιλίας κ.α. αποτελούν το βιομηχανικό εργαστήρι του κόσμου με συνέπεια να εισάγουν αντί να εξάγουν πρώτες ύλες…
    Αλλά συνεχίζεις : «Μου κάνει εντύπωση που θεωρείς επίτευγμα (προφανώς της ανθρωπότητας)…τον ιμπεριαλισμό και την αποικιοκρατία, με την χρήση της λέξης ‘’χάρις’’…. Χάρις ?…Πως συνδιάζονται ουμανισμός και αποικιοκρατία ? Στο όνομα το διεθνισμού (σήμερις παγκοσμιοποίηση) όλα τα σφάζω, όλα τα μαχαιρώνω ? Εκτός αν καταλαβαίνω εγώ κάτι λάθος οπότε διόρθωσέ με σε παρακαλώ.»
    Μετά χαράς μου να το πράξω. ‘Χάρις’ σημαίνει ‘εξαιτίας’ και δεν νομίζω πως είπα τίποτα καινούργιο υπογραμμίζοντας πως ο αναπτυγμένος καπιταλισμός της Δύσης βάσισε την ανάπτυξη του στην αποικιοκρατική (πρωταρχική συσσώρευση) και ιμπεριαλιστική λεηλασία του υπόλοιπου κόσμου. Κι ο σοσιαλισμός με τη σειρά του φιλοδοξεί να αναπτυχθεί αξιοποιώντας τις παραγωγικές δυνάμεις που έχει εξελίξει ο υπερώριμος καπιταλισμός, αφού φυσικά αλλάξει προηγουμένως τις παραγωγικές σχέσεις (κατάργηση ατομικής ιδιοκτησίας στα μέσα παραγωγής, διάλυση εθνικού αστικού κράτους, εργατικός έλεγχος και κοινωνικά κεντρικός σχεδιασμός).
    Τέλος, ισχυρίζεσαι πως η θεωρία του Μαρξ ήταν μερική (συμφωνούμε) γιατί απορρίφτηκε (διαφωνούμε) παρά την αδιαμφισβήτητη διορατικότητα του (αυτό κι αν είναι έκπληξη από σένα, αλλά βέβαια ως προς τι η διορατικότητα μιας μετριότατης διάνοιας δεν λες τίποτα). Και συμπληρώνεις πως πέρα από τα ανυπόστατα ‘τσιτάτα της υπεραξίας’ απέτυχε παταγωδώς να προβλέψει τον ρόλο των γενικών διευθυντών, την ικανότητα του εργάτη-ιδιοκτήτη του εαυτού του να παράγει έργο (πατέντες, καινοτομίες, συμβουλευτικές υπηρεσίες κ.λ.π.), την ανάπτυξη μαγαζιών έντασης τεχνολογίας (π.χ.η microsoft που δεν δύνανται τα κέρδη της να μεταφραστούν εύκολα ως υπεραξία των εργαζόμενων στο μαγαζί) και βεβαίως την μονοπωλιακή λειτουργία του καπιταλισμού και δη του χρηματιστικού καπιταλισμού (τούρμπο) μακράν του ελεύθερου ανταγωνισμού. Τώρα αν σου πω πως για όλα αυτά έχει μιλήσει ο Μαρξ με τον ένα ή τον άλλο τρόπο θα με πιστέψεις ; Αλλά επειδή θα με βάλεις να ψάχνω κι είμαι ήδη πολύ κουρασμένος, θα πρότεινα να βάλουμε κι ένα στοίχημα (το αφήνω σε σένα), οπότε θα προσκομίσω όλα τα απαραίτητα τεκμήρια.
    Εδώ θα περιοριστώ προς το παρόν σε ένα μόλις σχόλιο : Πολέμιος των μονοπωλίων αλλά θαυμαστής της Microsoft ; Αλήθεια, τα κέρδη της από που προέρχονται ; Μόνο από τις μονοπωλιακές πρακτικές (υπερκέρδη) ή και από την εργασία 98.000 εργαζομένων εκ των οποίων οι 56.000 στις ΗΠΑ ;
    http://www.microsoft.com/en-us/news/inside_ms.aspx#EmploymentInfo
    Economist (2004) : «After more than five years of investigation, the European Commission is set to fine Microsoft almost €500m for monopolistic abuses and to require it to change its behaviour, in order to give competitors in the server and media-player markets a chance. But with a long-winded appeal inevitable, will the punishment have any real effect?»
    http://www.economist.com/node/2534138?zid=295&ah=0bca374e65f2354d553956ea65f756e0
    «STOP us if you’ve heard this one before. Microsoft, the world’s largest software company, has been found guilty of abusing its monopoly. Its crime was to stifle competition by including (“bundling”) another of its programs with every copy of its Windows operating system, which is installed on over 90% of PCs—thus ensuring the ubiquity of Microsoft’s program, and squeezing out its main rival. Regulators have proposed remedies to punish Microsoft; the company plans to appeal; the case will probably drag on for several more years»
    http://www.economist.com/node/2536369?zid=295&ah=0bca374e65f2354d553956ea65f756e0

  158. Ο/Η Κώστας.Κ λέει:

    Τα παραπάνω μπορεί εσύ να τα βρίσκεις περσινά ξινά σταφύλια αλλά κάνουν όλη τη διαφορά σε σχέση με τον καπιταλισμό και τον πολιτισμό. Γιατί αντίθετα απ’ ότι εσύ λες πως «Ολες οι χώρες λοιπόν του κόσμου που δύναται να παράξει πολιτισμό-τεχνολογία-τέχνες-επιστήμη-φιλοσοφία ήταν καθυστερημένες από χέρι εκείνη την εποχή ως προς τον καπιταλισμό» η υλική πρόοδος που συντελέστηκε έκτοτε στον καπιταλισμό έχει ένα σοβαρότατο τίμημα όσον αφορά την ψυχική υπόσταση και ακεραιότητα του ανθρώπινου ψυχισμού που σήμερα είναι πλέον κατακερματισμένος αλλά και όσον αφορά την διανοητική του κατάσταση που είναι φορτωμένη γνώσεις και άδεια από γνώση… Πρόσθεσε σ’ όλα αυτά και την τρέχουσα τεράστια δυσκολία απλής επιβίωσης και το υλικό των επαναστάσεων είναι παρόν με ή χωρίς Μαρξ. Ο Οργουελικός ολοκληρωτισμός Pepermint δεν περίμενε καμία επιτυχημένη επανάσταση για να έλθει σε μία μη καπιταλιστικά ολοκληρωμένη Ευρώπη ή Δύση, ήλθε και συνεχίζει να έρχεται με την καπιταλιστική της ολοκλήρωση. Κι ο όποιος πολιτισμός αναπτύσσεται είναι αντικαπιταλιστικός… ‘στο κρυφό περιθώριο και underground’ για να σε αντιστρέψω. Συμφωνούμε πως το κεφάλαιο είναι διεθνές. Γι’ αυτό ακριβώς η αποτελεσματική αντιμετώπιση του προϋποθέτει την διεθνοποίηση και των δυνάμεων της εργασίας που σήμερα παραμένουν τραγικά εθνικές. Όχι με όρους ομογενοποίησης όπως επιδιώκει ισοπεδωτικά το κεφάλαιο, αλλά διατηρώντας τις εθνικές και πολιτισμικές διαφορές στη βάση των κοινών συμφερόντων.
    Ακόμη στην άποψη που εξέφρασα πως η εθνική οικονομία είχε από τα τέλη του 19ου αιώνα υποταχθεί στους νόμους της παγκόσμιας αγοράς και του διεθνούς καταμερισμού εργασίας, αντέτεινες πως «αυτό είναι τελείως ανακριβές. Αυτό συμβαίνει σήμερα που όλως τυχαία και με μπόλικη διεθνιστική διάνθηση… έχουν πέσει σύνορα και τα ρέστα. Ούτε τεχνικές μαζικής παραγωγής είχαν αναπτυχθεί τότε, ούτε τεχνογνωσία, ούτε καινοτομία… ούτε ήταν κάτι τέτοιο απόρροια της ‘’διεθνοποίησης’’. Απλά τζάμπα πρώτες ύλες από τους μακάκες φέρνανε στις βιομηχανίες οι βάρβαροι της γιουρόπας.»
    Δεν έχει σημασία αν μεγάλο μέρος του πλανήτη πριν 100-150 χρόνια παρέμενε σε προκαπιταλιστικές συνθήκες παραγωγής. Το διεθνές εμπόριο (παγκόσμια αγορά) των μεγάλων αποικιοκρατικών δυνάμεων ήδη τότε είχε επιβάλει τις νόρμες του κι όριζε τις συναλλαγές και μέσω αυτών την επέκταση του καπιταλισμού. Οι τεχνικές μαζικής παραγωγής ήταν η εκμηχάνιση που έφερε η συγκέντρωση της βιομηχανίας, ο βιομηχανικός καπιταλισμός ήταν οι τεχνικές μαζικής παραγωγής, η τεχνογνωσία και η καινοτομία. Ο αγαπημένος σου Φορντ ανάπτυξε την αλυσίδα μαζικής παραγωγής το 1920 η οποία με τη σειρά της είχε βασισθεί στην Επιστημονική Διεύθυνση της παραγωγής του Ταίηλορ από την εμπειρία που είχε αυτός αναπτύξει ως εργοδηγός και μηχανοδηγός από το 1870. Με άλλα λόγια, ταιηλορισμός και φορντισμός ως μαζικές τεχνικές οργάνωσης της παραγωγής έχουν ήδη ζωή 100-130 χρόνων. Σήμερα, δε, οι ‘μακάκες’ της Κίνας, της Ινδίας, της Βραζιλίας κ.α. αποτελούν το βιομηχανικό εργαστήρι του κόσμου με συνέπεια να εισάγουν αντί να εξάγουν πρώτες ύλες…
    Αλλά συνεχίζεις : «Μου κάνει εντύπωση που θεωρείς επίτευγμα (προφανώς της ανθρωπότητας)…τον ιμπεριαλισμό και την αποικιοκρατία, με την χρήση της λέξης ‘’χάρις’’…. Χάρις ?…Πως συνδιάζονται ουμανισμός και αποικιοκρατία ? Στο όνομα το διεθνισμού (σήμερις παγκοσμιοποίηση) όλα τα σφάζω, όλα τα μαχαιρώνω ? Εκτός αν καταλαβαίνω εγώ κάτι λάθος οπότε διόρθωσέ με σε παρακαλώ.»
    Μετά χαράς μου να το πράξω. ‘Χάρις’ σημαίνει ‘εξαιτίας’ και δεν νομίζω πως είπα τίποτα καινούργιο υπογραμμίζοντας πως ο αναπτυγμένος καπιταλισμός της Δύσης βάσισε την ανάπτυξη του στην αποικιοκρατική (πρωταρχική συσσώρευση) και ιμπεριαλιστική λεηλασία του υπόλοιπου κόσμου. Κι ο σοσιαλισμός με τη σειρά του φιλοδοξεί να αναπτυχθεί αξιοποιώντας τις παραγωγικές δυνάμεις που έχει εξελίξει ο υπερώριμος καπιταλισμός, αφού φυσικά αλλάξει προηγουμένως τις παραγωγικές σχέσεις (κατάργηση ατομικής ιδιοκτησίας στα μέσα παραγωγής, διάλυση εθνικού αστικού κράτους, εργατικός έλεγχος και κοινωνικά κεντρικός σχεδιασμός).
    Τέλος, ισχυρίζεσαι πως η θεωρία του Μαρξ ήταν μερική (συμφωνούμε) γιατί απορρίφτηκε (διαφωνούμε) παρά την αδιαμφισβήτητη διορατικότητα του (αυτό κι αν είναι έκπληξη από σένα, αλλά βέβαια ως προς τι η διορατικότητα μιας μετριότατης διάνοιας δεν λες τίποτα). Και συμπληρώνεις πως πέρα από τα ανυπόστατα ‘τσιτάτα της υπεραξίας’ απέτυχε παταγωδώς να προβλέψει τον ρόλο των γενικών διευθυντών, την ικανότητα του εργάτη-ιδιοκτήτη του εαυτού του να παράγει έργο (πατέντες, καινοτομίες, συμβουλευτικές υπηρεσίες κ.λ.π.), την ανάπτυξη μαγαζιών έντασης τεχνολογίας (π.χ.η microsoft που δεν δύνανται τα κέρδη της να μεταφραστούν εύκολα ως υπεραξία των εργαζόμενων στο μαγαζί) και βεβαίως την μονοπωλιακή λειτουργία του καπιταλισμού και δη του χρηματιστικού καπιταλισμού (τούρμπο) μακράν του ελεύθερου ανταγωνισμού. Τώρα αν σου πω πως για όλα αυτά έχει μιλήσει ο Μαρξ με τον ένα ή τον άλλο τρόπο θα με πιστέψεις ; Αλλά επειδή θα με βάλεις να ψάχνω κι είμαι ήδη πολύ κουρασμένος, θα πρότεινα να βάλουμε κι ένα στοίχημα (το αφήνω σε σένα), οπότε θα προσκομίσω όλα τα απαραίτητα τεκμήρια.

  159. Ο/Η Κώστας.Κ λέει:

    Εδώ θα περιοριστώ προς το παρόν σε ένα μόλις σχόλιο : Πολέμιος των μονοπωλίων αλλά θαυμαστής της Microsoft ; Αλήθεια, τα κέρδη της από που προέρχονται ; Μόνο από τις μονοπωλιακές πρακτικές (υπερκέρδη) ή και από την εργασία 98.000 εργαζομένων εκ των οποίων οι 56.000 στις ΗΠΑ ;
    http://www.microsoft.com/en-us/news/inside_ms.aspx#EmploymentInfo
    Economist (2004) : «After more than five years of investigation, the European Commission is set to fine Microsoft almost €500m for monopolistic abuses and to require it to change its behaviour, in order to give competitors in the server and media-player markets a chance. But with a long-winded appeal inevitable, will the punishment have any real effect?»
    http://www.economist.com/node/2534138?zid=295&ah=0bca374e65f2354d553956ea65f756e0
    «STOP us if you’ve heard this one before. Microsoft, the world’s largest software company, has been found guilty of abusing its monopoly. Its crime was to stifle competition by including (“bundling”) another of its programs with every copy of its Windows operating system, which is installed on over 90% of PCs—thus ensuring the ubiquity of Microsoft’s program, and squeezing out its main rival. Regulators have proposed remedies to punish Microsoft; the company plans to appeal; the case will probably drag on for several more years»
    http://www.economist.com/node/2536369?zid=295&ah=0bca374e65f2354d553956ea65f756e0

    Παπς ελπίζω να μην δημοσιεύσεις τα λοιπά προς έγκριση κείμενα γιατί είναι αυτά τα τρία τελευταία σε ένα.

  160. Ο/Η nikos__alfa λέει:

    Ναι στοίχημα οπωσδήποτε.🙂
    Πεπ με συγχωρείς αλλά θα μου επιτρέψεις να ποντάρω …εναντίον σου!

    υγ
    Τελικά πολλά τσίπουρα έχουν μαζευτεί από στοιχήματα να δούμε πότε θα αξιωθούμε να τα πιούμε παρέα επιτέλους!😉

  161. Ο/Η Αναγνώστης ο αθηναίος λέει:

    Θέλω να καταγγείλω (με βάση τις εμπειρίες της πραγματικής ζωής) αλλά και να προειδοποιήσω ότι όσα τσίπουρα και να μαζευτούνε δεν πρόκειται να πιειτε ούτε σταγόνα οι υπόλοιποι , καθότι θα τα..υπεξαιρέσει με διάφορα κόλπα και στο τέλος με κανα καφέ θα τη βγάλετε και θα ποάτε για νανάκια και όνειρα ..απονήρευτα🙂

  162. Ο/Η Αφώτιστος Φιλέλλην λέει:

    Τα τσιπουρα ειναι η υποσχεση για …καροτα ωστε να σερνουν τα… υποζυγια τις αμαξαρες με τις «στελεχαρες» . Μολις τα υποζυγια εκτελεσουν το ημερησιο εργο τους, θα σταυλιστουν τρωγοντας σανο κακης ποιοτητας, εως το επομενο πρωι.

  163. Ο/Η Left G700 λέει:

    ΣΥΖΗΤΩΝΤΑΣ ΜΕ ΕΝΑΝ ‘‘ΠΑΛΙΟ’’ ΓΙΑ ΤΟΝ ΜΑΡΞ ΚΑΙ ΑΛΛΑ ΤΙΝΑ (ΜΕΡΟΣ B´)

    Φίλε Κώστα, αυτή τη φορά τήρησα τη δέσμευσή μου και καταθέτω το δεύτερο μέρος τών σκέψεών μου εντός τής υπεσχημένης προθεσμίας. Ιδού:

    3. ΜΑΡΞΙΣΜΟΙ, ΔΟΓΜΑΤΙΣΜΟΙ ΚΑΙ ‘‘ΣΤΑΛΙΝΙΣΜΟΙ’’

    Να ξεκινήσω αυτή την ενότητα με μία διευκρίνιση. Έγραψα στην εισαγωγή:

    «[…] αν και ασφαλώς αυτοτοποθετείσαι και γίνεσαι αποδεκτός από πολλούς ως θιασώτης τού ανοιχτού, διαρκώς εμπλουτιζόμενου και αναστοχαστικού μαρξισμού και ορκισμένος αντίπαλος του ‘‘σταλινισμού’’, δεν αποφεύγεις ούτε το δογματισμό, ούτε κάποια από τα χαρακτηριστικά ακριβώς αυτού τού ‘‘σταλινισμού’’».

    Με αυτά τα λόγια δεν θέλω να πω ότι ψευδώς αυτοχαρακτηρίζεσαι ως αντιδογματικός μαρξιστής ή ότι δεν σου αξίζει να γίνεσαι αποδεκτός ως τέτοιος. Θέλω να πω απλώς, ό,τι ήδη έχω πει ρητά, υπόρρητα η μέσω συμφραζομένων σε αυτό το κείμενο, αν και με άλλα λόγια: Όπως ο χρυσός έτσι και ο άνθρωπος: τα 1000 καράτια δεν θα τα φτάσει ποτέ! Η δυσκολία εν προκειμένω είναι το εξής: να συνεχίσει την προσπάθεια για να τα φτάσει, ξέροντας όμως ότι αυτό είναι αδύνατον να πραγματοποιηθεί (τουλάχιστον στο ‘‘υπαρκτό κόσμο’’😉🙂 ).

    Ας κωδικοποιήσω τώρα αυτά τα όχι και τόσο καθαρά ‘‘κράματα’’ που υπάρχουν στο γραπτό σου και μειώνουν τη δική σου ‘‘καθαρότητα’’. Μιλάω για κωδικοποίηση γιατί πολλά τα έχω αναφέρει ήδη. Θα μιλήσω πρώτα για όσα υπάγονται στην κατηγορία τού δογματισμού.

    α) Πρώτο και καλύτερο βέβαια δείγμα δογματισμού είναι αυτή ίδια η μανία με την ‘‘καθαρότητα’’. Θα μπορούσε να την κατατάξει βέβαια κανείς και σε άλλες κατηγορίες, όπως αυτή των «αφελών πεποιθήσεων» ή των «ρομαντικών ονείρων» ή ακόμα-ακόμα εκείνη τής «απολυταρχικής σκέψης» (η τελευταία περίπτωση έχει ενδιαφέρον). Επειδή όμως αυτή τη μανία δεν την έχουν αποφύγει ούτε ακόμα και λαμπρά μυαλά, προτιμώ να την τοποθετώ στην περιοχή τού δογματισμού. Εξ άλλου, αυτό νομίζω ότι είναι και το πιο χρήσιμο πολιτικά.

    Έχω ήδη καταθέσει ένα βασικό αποδεικτικό στοιχείο αυτής τής μανίας σου (η Οκτωβριανή πήγε κατά διαβόλου γιατί ήταν μία ‘‘παρέκκλιση’’ της Ιστορίας, δηλαδή των προβλέψεων και εκτιμήσεων του Μαρξ, για να τα λέμε όλα). Να καταθέσω άλλο ένα, όχι από τη σφαίρα της οικονομικοπολιτικής θεωρίας, αλλά, θα έλεγα κάπως διασταλτικά, της πολιτικής ανθρωπολογίας.

    Για ξαναδιάβασε προσεκτικά την απάντηση που έδωσες στο ρητορικό μου ερώτημα αν θα έβαζες έστω μέχρι τη μέση του τον Ιωσήφ στο ίδιο τσουβάλι με τον Τσε, τη Ρόζα και τον Λέοντα. Βοηθάω τονίζοντας κάποιες λέξεις:

    Τέλος, το ότι ως επιζήσας ενός στρατοπέδου συγκέντρωσης που θα απελευθέρωνε ο Κόκκινος στρατός θα θεωρούσα τον Στάλιν επαναστάτη για λόγους συναισθηματικούς ή/και κακής πληροφόρησης είναι πολύ πιθανό, αλλά αυτό καθόλου δεν αποτελεί τεκμήριο ακριβοδίκαιης ιστορικά κρίσης.

    Chapeau! Chapeau στην αντίληψη ότι για να αναγνωριστεί σε κάποιον η ιδιότητα του επαναστάτη πρέπει να καταθέσει μερικά πιστοποιητικά όπως, λόγου χάρη, ότι ουδέποτε έκανε λάθος, ότι ουδέποτε επέδειξε κακία ή μνησικακία, ουδέποτε κατέφυγε στη συκοφαντία ή ότι ουδέποτε σήκωσε χέρι στη γυναίκα του και σκάλισε τη μύτη του με τα δάχτυλά του! Και chapeau βέβαια στην συνεπαγόμενη από τα παραπάνω ιδέα ότι ο μόνος που έχει τα τυπικά προσόντα τού επαναστάτη σε αυτό τον κόσμο είναι ο …Θεός! Μόνο ο Θεός! Ούτε καν ο Υιός Του, διότι αυτός αποδεδειγμένα …δείλιασε λίγο πριν τον στήσουν στον τοίχο (στο σταυρό), πράγμα, φαντάζομαι, απαράδεκτο από τον κατά Κώστα Κ. ιδεότυπο του επαναστάτη… Έτσι, με συνοπτικές διαδικασίες, ο Στάλιν μπαίνει στη μονταζιέρα και σβήνονται από την εικόνα του κάποιες ‘‘ενοχλητικές’’ λεπτομέρειες (όπως η πολυετής δράση του στην παρανομία, οι πολλαπλές αποδράσεις του από την τσαρική αστυνομία, η συμμετοχή του από επιτελική θέση στην Οκτωβριανή, κ.λπ., κ.λπ., κ.λπ.), ίδια και απαράλλαχτα όπως οι σύντροφοι-ρετουσέρ απάλειφαν στις φωτογραφίες τον Τρότσκι ή τις κρεατοελιές τού ίδιου τού Ιωσήφ! Θαυμάσια, θαυμάσια! Ο Τύραννος ήταν μόνο Τύραννος! (Επιπλέον —άκουσον άκουσον: όταν πήγαινε στον καμπινέ για το ‘‘χοντρό’’ του, βρωμούσε ο τόπος!🙂 )

    β) Έχω ήδη θίξει τη δογματική εμμονή σου σε μία από τις ιδέες/εκτιμήσεις/προβλέψεις τού Μαρξ που έχουν πάει φούντο («Οι εθνικοί χωρισμοί και οι εθνικές αντιθέσεις ανάμεσα στους λαούς εξαφανίζονται όλο και περισσότερο με την ανάπτυξη της αστικής τάξης, την ελευθερία του εμπορίου, την παγκόσμια αγορά, την ομοιομορφία της βιομηχανικής παραγωγής και των συνθηκών ζωής που αντιστοιχούν σ’ αυτήν».). Θα προσθέσω άλλη μία.

    Λες σε κάποιο σχόλιό σου, απευθυνόμενος στον Pepermint:

    «[…] είναι στη βίαιη φύση του καπιταλισμού για απαλλοτρίωση κι επέκταση να συγκεντρώνει και να συγκεντροποιεί σε καρτέλ και ολιγοπώλια την οικονομική δραστηριότητα, θέτοντας έτσι τις βάσεις για τον μελλοντικό σοσιαλιστικό σχεδιασμό της οικονομίας».

    Αν και αντιδογματικός μαρξιστής, αν και άνθρωπος που λόγω επαγγέλματος ξέρεις, ίσως κι από πρώτο χέρι, πως η σύγχρονη Mega Enterprise, παρά το ότι έχει φτάσει σε κύκλους εργασιών τα νούμερα των οποίων ο Μαρξ μάλλον δεν είχε φανταστεί καν (τα λίγα στοιχεία που παραθέτεις εσύ ο ίδιος εδώ αρκούν για να πειστεί μέχρι και ο …Pepermint!😉 ), εν τούτοις είναι κάτι πολύ διαφορετικό από ορισμένα χαρακτηριστικά των μεγάλων επιχειρήσεων της εποχής τού Μαρξ και του Λένιν (δηλαδή το στάδιο των μονοπωλίων). Φαντάζομαι ότι δεν περιμένεις εμένα για να πληροφορηθείς την αποκέντρωση της διοίκησης, το σπάσιμο σε πολλές μονάδες με σχετική αυτονομία, την ενθάρρυνση της ατομικής πρωτοβουλίας ακόμα και κόντρα στη ‘‘γραμμή’’ των προϊσταμένων και επιβλεπόντων, την εργασία με ελεύθερο ωράριο, την εργασία από το σπίτι, τις υπεργολαβίες, κ.λπ., κ.λπ., κ.λπ. Μη βιαστείς να πεις: «Και πού είναι το πρόβλημα; Ίσα-ίσα που αυτές οι εξελίξεις είναι ένα πολύ καλό νέο για μία σχεδιασμένη σοσιαλιστική οικονομία με στόχο την ικανοποίηση των ανθρώπινων αναγκών, αλλά όχι με μέσο τον απάνθρωπο τεϊλορισμό!». Αυτή η ιστορία έχει και κάποιες ‘‘ουρές’’ που κλονίζουν τη βεβαιότητα του Κάρολου (και τη δική σου) ότι η συγκεντροποίηση θέτει σώνει και ντε «τις βάσεις για τον μελλοντικό σοσιαλιστικό σχεδιασμό της οικονομίας». Και είναι περίεργες και παράδοξες ‘‘ουρές’’. Γιατί εντοπίζονται όχι στο πίσω μέρος αλλά στην αρχή. Εξηγούμαι:

    Για να κάνεις «σοσιαλιστικό σχεδιασμό τής οικονομίας», πρέπει πρώτα να πάρεις τα κλειδιά τής εξουσίας. Τι είδους εξουσίας; Της εξουσίας τής εργατικής τάξης βεβαίως βεβαίως (μαρξιστές δεν είμαστε;). Λαμπρά. Αμ έλα που αυτές οι εξελίξεις στη σύγχρονη Mega Enterprise δυσκολεύουν με το καλημέρα και δεν διευκολύνουν όπως πίστευε ο Κάρολος και εξακολουθεί να πιστεύει ο Κώστας Κ. αυτό το εγχείρημα! Έλα που αποτελούν μία πολύ καλή σάλτσα που σκεπάζει την αίσθηση της εκμετάλλευσης (δεν μπορείς να συνειδητοποιήσεις την εκμετάλλευση αν δεν την αισθανθείς πρώτα!). Έλα που θολώνουν τη διάκριση μεταξύ διευθυνόντων και διευθυνόμενων! Έλα που μειώνουν το βαθμό της αλλοτρίωσης! Έλα που διευκολύνουν τον διαχωρισμό μεταξύ των εργαζομένων (διαχωρισμό που έτσι κι αλλιώς ευνοείται από την υπερεξειδίκευση), αντί να φέρνουν πιο κοντά τον έναν με τον άλλον! Να λοιπόν ποιες είναι χοντρικά οι ‘‘ουρές’’. Και να γιατί βρίσκονται στην αρχή. Παρ’ όλα αυτά, εσύ φαίνεται να μη τις έχεις πάρει είδηση. Έχεις κάνει στάση στον 19ο αιώνα! (Άντε, να φανώ large: στον 20ο!🙂 )

    γ) Βλέπω τώρα αυτό που γράφεις, καθώς συνομιλείς με τον Pepermint:

    «Αλλά φαίνεται να πιστεύεις πως ‘ορθός μαρξιστής’ είναι όποιος αναπτύσσει τον καπιταλισμό (πχ ΚΚΚ) κι όχι όποιος αγωνίζεται για την ανθρώπινη χειραφέτηση ακόμη και εάν αυτό σημαίνει απλή προετοιμασία του μέλλοντος».

    Καθώς το διαβάζω, σκέφτομαι: μήπως σε αδικώ; Μήπως αυτό το παραπάνω απόσπασμα αποδεικνύει ακριβώς το αντίθετο από όσα υποστηρίζω εγώ; Μήπως εσύ είσαι μια χαρά αντιδογματικός μαρξιστής και απλώς εγώ είμαι ένας καραμπινάτος αριστερός μπετόβλακας; Το ξαναδιαβάζω και το ξαναδιαβάζω. Όχι! Δεν ξέρω για άλλα ζητήματα, αλλά, εν προκειμένω, καθόλου αριστερός μπετόβλακας δεν είμαι. Και να γιατί:

    Ανάμεσα και πίσω από τις παραπάνω λέξεις σου αναδύεται ολοκάθαρα το φάντασμα που σε καταδιώκει μέχρι και στον ύπνο σου: η ανάληψη της εξουσίας από την εργατική τάξη σε μια χώρα με όχι ανεπτυγμένο καπιταλισμό! Ποτέ, φωνάζεις έντρομος. Φύγε μακριά μου, κακό φάντασμα! Ο Μαρξ δεν τα έγραψε έτσι! Και μπορεί να μη το απέκλειε ως ένα ενδεχόμενο, αλλά έθεσε ως προϋπόθεση επιτυχίας την ταχεία και νικηφόρα εξάπλωση στις χώρες-κλειδιά τού ανεπτυγμένου καπιταλισμού! Φύγε μακριά μου! Δεν είσαι στο βιβλίο κι εγώ πηγαίνω by the book!

    Αν δεν σε κατέτρεχε αυτό το φάντασμα (που κανονικά δεν έπρεπε καθόλου να σε κατατρέχει, αν είχες αποδεχθεί βαθιά αυτό που ‘‘επίσημα’’ αναγνωρίζεις εσύ ο ίδιος: την ανισόμερη ανάτυξη και την ενδεχομενικότητα της Ιστορίας) θα συνειδητοποιούσες ότι αυτό που σου είπε ο Pepermint είναι σωστό: για χίλιους δυο λόγους η εργατική τάξη που θα φτάσει στην εξουσία σε μια καθυστερημένη χώρα δεν έχει άλλες λύσεις από το να αναπτυχθεί ‘‘κλέβοντας’’ πολλά από τα παραγωγικά κόλπα και μεθόδους τού καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής (όχι υποχρεωτικά όπως το έκανε το ΚΚΚ, η ΝΕΠ δεν είχε καμία σχέση με αυτά τα ανήκουστα που συμβαίνουν στην Κίνα). ‘‘Κλέβοντας’’: δηλαδή μαθαίνοντας από τους εχθρούς κατά την όχι και τόσο ‘‘καθαρή’’ ρήση τού Βλαδίμηρου, που πολύ πιθανόν να σε κάνει να σταβομουτσουνιάζεις (από μέσα σου)…

    Ναι, λοιπόν, φίλε Κώστα. Ένας όχι ‘ορθόδοξος μαρξιστής’ αλλά ένας μαρξιστής τής πράξης αυτό ακριβώς θα έπρεπε να κάνει: να γίνει από πολλές πλευρές ένας καπιταλιστής και να αναπτύξει τις παραγωγικές δυνάμεις. Συν Αθηνά (εξάπλωση της νικηφόρας εργατικής επανάστασης και σε άλλες χώρες) θα πρέπει να κουνήσει και λίγο τα χεράκια του. Διαφορετικά, θα γίνει ένας ωραίος μεζές στο τραπέζι των καπιταλιστών.

    Φαντάζομαι, θα τραβήξεις μία ολοκόκκινη υπογράμμιση σε αυτό που έγραψα παραπάνω («να αναπτύξει τις παραγωγικές δυνάμεις») και θα πεις: «Απ, εδώ είμαστε! Οικονομισμός! Σε ‘‘τσίμπησα’’ σταλίνα! Τις παραγωγικές σχέσεις τις γράφεις στα παλιά σου τα παπούτσια!». Μη το κάνεις! Γιατί θα κάνεις τρία λάθη. Το πρώτο είναι ότι θα χτυπήσεις και πάλι το σαμάρι (Στάλιν), αντί να τα βάλεις με τον Λένιν! Το δεύτερο: Δεν ξέρω αν είναι κι αυτό δείγμα δογματισμού, αλλά σίγουρα δεν είναι δείγμα ορθολογικής σκέψης: το να θέτεις σε προτεραιότητα το Α δεν σημαίνει υποχρεωτικά ότι εκμηδενίζεις το Β και το Γ. Σημαίνει απλώς ότι όταν η πραγματικότητα θα σου αναθέτει το καθήκον (χωρίς να σε ρωτήσει!) να ρυθμίσεις την κυκλοφορία σε ένα σταυροδρόμι (= δίλημμα) θα πρέπει να δίνεις την προτεραιότητα στο Α. Και το τρίτο είναι ότι θα ξεχάσεις ένα από αυτά που είπε ο Μαρξ και το οποίο βέβαια στέκει μέχρι τις μέρες μας και θα στέκει στο ορατό τουλάχιστον μέλλον: η ανάγκη για αλλαγή των παραγωγικών σχέσεων (εν προκειμένω: η ωρίμανση των ανθρώπων σε μια καθυστερημένη χώρα και η συνειδητοποίηση από αυτούς της ανάγκης για την αλλαγή) δεν προκύπτει από το κεφάλι τού Δία! Προκύπτει από την ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων! Μ’ άλλα λόγια, το τρίτο σου λάθος είναι το γεγονός ότι, όπως συνηθίζετε εσείς οι ‘‘παλιοί’’ να λέτε, βάζεις το κάρο μπροστά από το άλογο.

    Τελείωσα με την πρώτη κατηγορία των δογματικών ‘‘κραμάτων’’ που ανιχνεύονται στα όσα έχεις γράψει εδώ και τα οποία θολώνουν την μαρξιστική σου ‘‘καθαρότητα’’. Προχωρώ στη δεύτερη, των ‘‘σταλινικών’’. Θα κάνω μια τηλεγραφική αυτή τη φορά κωδικοποίηση (έχει γίνει προφανές από πολλά σημεία των όσων έχω γράψει πού ‘‘πατάει’’ κάθε διαπίστωση· στη διάθεσή σου για οποιαδήποτε εξήγηση) εκτός από μία συγκεκριμένη περίπτωση που θα είμαι αναλυτικός.

    I Εξαφάνιση των ενδιάμεσων αποχρώσεων. Ή μαύρο ή άσπρο.

    Εξαφάνιση της διαλεκτικής αιτιότητας των πραγμάτων.

    IΙΙ Ολοκληρωτική απόρριψη της αντίθετης άποψης και ταύτιση του φορέα της με το Απόλυτο Κακό δια της ‘‘επεξεργασίας’’ τών δεδομένων που δεν ταιριάζουν με την εικόνα τού Απόλυτου Κακού.

    Τέλος, IV (αυτό που θα αναπτύξω κάπως)

    Ξέρεις ασφαλώς, φίλε Κώστα, ότι αυτό που μάλλον σκοράρει πιο ψηλά από όλα τα χαρακτηριστικά που αποδίδονται στο ‘‘σταλινισμό’’ (άσχετα αν είναι χαρακτηριστικό όλης τής ανθρώπινης ιστορίας από τότε τουλάχιστον που υπήρξε η πρώτη ανθρώπινη κοινωνία —‘‘ξεχνιέται’’ όμως αυτό…😉 ), το κορυφαίο λοιπό χαρακτηριστικό που φανερώνει ότι έχουμε να κάνουμε με καραμπινάτο ‘‘σταλινισμό’’ είναι η μη αναγνώριση του λάθους. Αυτό που πιο ‘‘επίσημα’’ οι διανοούμενοί μας περιγράφουν με τη φράση «ταύτιση του αντικειμενικού λάθους με την υποκειμενική πρόθεση». Κόσμος και κοσμάκης πήρε την άγουσα προς τον άλλο κόσμο με βάση αυτή τη ‘‘λογική’’, πολλοί, πάρα πολλοί αδίκως, όχι και λίγοι όμως δικαίως, έστω και δια της λανθασμένης μεθόδου. Δεν χρειάζεται να είναι κανείς δεξιός, αριστερός, ή ‘‘ανεξάρτητο’’ πνεύμα σαν τον φίλο μας τον Pepermint που αιωρείται στον κόσμο τών Ιδεών (😉 ) για να καταδικάσει μία τέτοια ‘‘λογική’’. Χρειάζεται να έχει σώας τα φρένας ή να ξέρει πως δεν υπάρχει νομικό σύστημα που να καταδικάζει στη ίδια ποινή τον υπαίτιο ενός αυτοκινητιστικού ατυχήματος που είχε νεκρούς, με τον δράστη ενός προμελετημένου φόνου. Εσύ έχεις και τα δύο παραπάνω προσόντα, αναμφίβολα. Επιπλέον, είσαι και ορκισμένος ‘‘αντισταλινικός’’. Άρα, καμία αμφιβολία δεν υπάρχει ότι θα είσαι από τους πρώτους που θα καταδικάζουν απερίφραστα (και μετά βδελυγμίας που λένε) μια τέτοια τερατώδη αντίληψη. Μάλιστα. Ουδεμία αντίρρηση.

    Για ξαναδές όμως τι μου γράφεις στο σχόλιο που απαντάς στο πρώτο ‘‘τσίγκλισμα’’ που σου έκανα (βοηθάω τονίζοντας με bold):

    «Βλέπεις αν η ΕΣΣΔ γονάτισε σχεδόν κάτω από την ναζιστική μπότα επιτρέποντας το μάκρος του πολέμου και τα στρατόπεδα συγκέντρωσης που αναφέρεις, αυτό οφείλεται εν πολλοίς στα ‘λάθη’ του Στάλιν που εκτός από τα προπολεμικά αποπροσανατολιστικά σύμφωνα φιλίας/συμμαχίας με τον Χίτλερ είχε φροντίσει να ξεκληρίσει όλη την επαναστατική ηγεσία του Κόκκινου Στρατού ως συνέχεια των δικών της Μόσχας αφήνοντας έτσι απροστάτευτη τη χώρα στη χιτλερική θηριωδία».

    Τι βλέπουν τα μάτια μου «‘Λάθη’ του Στάλιν»; ‘Λάθη’; Δεν ήταν σκέτα λάθη (όσα ήταν λάθη), δηλαδή λάθη χωρίς εισαγωγικά; Τι υπονοεί εδώ ο καλός μας ‘‘αντισταλινικός’’ Κώστας Κ.; Ότι ο Στάλιν ήταν πράκτορας των Γερμανών; Όπως ο …Μπουχάριν, ας πούμε;😉

    Φίλε Κώστα, δεν ξέρω αν όντως με είπες σταλίνα, όπως ισχυρίστηκα ρητορικά λίγο παραπάνω. Εγώ όμως, δεν έχω τον παραμικρό δισταγμό να σου πω πως όταν διάβασα το παραπάνω έτσι σε χαρακτήρισα (για το παραπάνω). Κι όχι σκέτο σταλίνα. Σταλίνα τού κερατά!🙂

    Φυσικά, ξέρεις τι εννοώ. Πολλές πλευρές των αντιλήψεων που αναπτύχθηκαν και έγιναν η επίσημη κρατούσα αντίληψη στα χρόνια τής διακυβέρνησης του Στάλιν υπάρχουν σε όλους τους ανθρώπους, αριστερούς και δεξιούς ή κεντρώους. Αυτός είναι ένας από τους κύριους λόγους για τους οποίους ουδέποτε γράφω τη λέξη σταλινισμός και τα παράγωγά της άνευ εισαγωγικών, όταν αναφέρομαι σε δικές μας απόψεις. Κάτι τέτοιο, εκτός άλλων που δεν γίνεται να αναφερθούν εδώ γιατί το σεντόνι θα γίνει τετράφαρδο, θα επέτρεπε σε ένα σωρό αριστερούς ‘‘σταλινικούς’’ (ουδείς υπαινιγμός για σένα!) να συνεχίσουν ανενόχλητοι τα καμώματά τους, σηκώνοντας για άλλοθι τη σημαία τού ‘‘αντισταλινικού’’ αγώνα, και με τις δικές μας ευλογίες. Έχουμε αποφασίσει να μη τους κάνουμε τη χάρη. Είμαστε πεπεισμένοι πέρα ως πέρα Γιατί ένα από τα λίγα πράγματα που έχουμε μάθει και για τα οποία είμαστε βέβαιοι είναι πως ο Στάλιν δεν μένει μόνο στον Περισσό!

    Ένα τελευταίο πριν φύγω από εδώ και πάω στην τέταρτη και τελευταία ενότητα. Δυστυχώς, φίλε Κώστα Κ., φαίνεται ότι ανήκεις κι εσύ στη μεγάλη στρατιά των αριστερών που φόρτωσαν όλες τις αμαρτίες τής Αριστεράς (πραγματικές, αμφιλεγόμενες ή ανύπαρκτες) σε έναν άνθρωπο. Αυτό είχε και έχει πολλές αρνητικές συνέπειες, κατά την άποψή μου και έχει παίξει αρνητικό ρόλο στη διαμόρφωση της σκέψης πολλών αριστερών, ιδίως από το 1989 και μετά. Βλέπεις, οι αποδιοπομπαίοι τράγοι είναι καλοί για την ελάφρυνση και της αριστερής συνείδησης. Είναι όμως, ό,τι χειρότερο για την αναστοχαστική επανεξέταση του υπαρκτού παρελθόντος: με την επικέντρωση του βλέμματος πάνω στον αποδιοπομπαίο τράγο, παραμορφώνεται με τον καιρό η όραση. Και με παραμορφωμένη όραση δεν είναι καθόλου απίθανο να πετάξουμε το μωρό μαζί με τα βρωμόνερα…

    4. ΑΠΟ ΤΟ ΕΚΕΙ ΚΑΙ ΤΟΤΕ ΣΤΟ ΕΔΩ ΚΑΙ ΤΩΡΑ

    Ποια είναι με δυο λόγια η εδώ και τώρα συγκεκριμένη εσωτερική κατάσταση; Αναφερόμενος στην οικονομικοκοινωνική πλευρά της λέω ότι βρίσκεται ακόμα και για απροσδιόριστο στο μέλλον διάστημα στη φάση στην οποία μπορούμε μόνο να κάνουμε τη διαπίστωση πως τα πράγματα θα συνεχίσουν να επιδεινώνονται πριν αρχίσουν να βελτιώνονται. Και αναφερόμενος στην πολιτική λέω ότι εξακολουθεί να παίζει το σενάριο «πρώτο κόμμα ο ΣΥΡΙΖΑ και Πρωθυπουργός ο Τσίπρας». Όπου, στην περίπτωση που ‘‘βγει’’ το παιζόμενο σενάριο, θα πρέπει ο ΣΥΡΙΖΑ να υλοποιήσει κάποιες δεσμεύσεις με κομβική αυτή τής απαλλαγής μας από Μνημόνια και τα συμπαρομαρτούντα. ΟΚ; ΟΚ.

    Η επίσημη, ψηφισμένη θέση του ΣΥΡΙΖΑ που αναμένεται να επικυρωθεί και από το ιδρυτικό συνέδριο είναι πως στόχος και πρόθεση του κόμματος είναι όλα τα παραπάνω να επιδιωχθούν εντός τής ευρωζώνης, αλλά με τον αστερίσκο που λέει «καμιά θυσία για το ευρώ» —χωρίς αμφιβολία ανόητα αριστερίστικο σύνθημα για μας, χωρίς καμία από τις αρετές του ευέλικτου «το ευρώ δεν είναι φετίχ». Φυσικά, όπως είπα ήδη, αυτά είναι οι επίσημες θέσεις. Δηλαδή, για να τα λέμε όλα, οι θέσεις που ισχύουν και ακούγονται μόνο στις κομματικές συνεδριάσεις και καβγάδες. Γιατί ο λόγος που απευθύνεται προς τα έξω από την πλειοψηφούσα τάση που απαρτίζει και την ηγετική (προεδρική) ομάδα, είναι λόγος ο οποίος στα συμφραζόμενά του το «καμιά θυσία για το ευρώ» το μετατρέπει δια της διολισθήσεως σε «ευρώ και ξερό ψωμί».

    Ποιες είναι οι προκείμενες ιδέες από τις οποίες πηγάζει η γραμμή «ευρώ, ευρώ κι ας μην έχω ούτ’ ελιά να τρω!»; Είναι όλες αυτές οι ιδέες που εξέθεσες εδώ και τις οποίες συζητούμε, ιδέες που συνοψίζονται, αρκετά ικανοποιητικά νομίζω, στη φράση «όπως το κεφάλαιο έχει πατρίδα το κέρδος, έτσι κι εμείς πρέπει να έχουμε πατρίδα μας την ενότητα της εργατικής τάξης, της ευρωπαϊκής αλλά και της παγκόσμιας». Είναι αυτό που λένε «εδώ ήρθαμε, πάμε να φύγουμε»! Διότι έτσι ξαναγυρνάμε στην ιδέα τής πανευρωπαϊκής επανάστασης, αυτήν που ο Λένιν ακόμα την περιμένει μέσα στο μαυσωλείο του!

    Εσύ όμως (και όλοι όσοι συμμερίζονται αυτές τις διεθνιστικές τάχα απόψεις) εκεί! Βράχος! Σαν να μην πέρασε μια μέρα από τις αρχές τού 20ου αιώνα! Είσαι ακράδαντα πεπεισμένος ότι το ελληνικό ζήτημα μόνο έτσι μπορεί να λυθεί, με πανευρωπαϊκή σοσιαλιστική αλλαγή. όπως άλλωστε και το γαλλικό και το ισπανικό και το ιταλικό και το γερμανικό και πάει λέγοντας. Αυτό δεν είναι λάθος. Σωστό είναι. Και μόνο ένας τρόφιμος τού Δρομοκαΐτειου θα διαφωνούσε. Εκείνο που είναι παράλογο πέρα για πέρα είναι η ιδέα ότι η πολιτική ενοποίηση της ΕΕ, ενοποίηση υπέρ τής οποίας πήρε το μάτι μoυ να καλείς με ντουντούκες και πανό σε άρθρο σου στο Avanti Popolo προ ημερών, θα φέρει κοντά τις ευρωπαϊκές εργατικές τάξεις. Λησμονώντας ότι ακριβώς επί των ημερών της πορείας προς αυτή την ‘‘περίφημη’’ ευρωπαϊκή ενοποίηση είναι που η γερμανική εργατική τάξη δέχθηκε τόνους προπαγάνδας για τους «τεμπέληδες Έλληνες που θέλουν να γλεντάνε αλλά να στέλνουν τον λογαριασμό σ’ εμάς», και επί των ίδιων ημερών είναι που οι Έλληνες εργαζόμενοι παρομοίαζαν την Γερμανίδα καγκελάριο με τον Αδόλφο! Είναι αυτό που λένε «Η πραγματικότητα μας διαψεύδει – τόσο το χειρότερο για την πραγματικότητα»!!!

    Το χειρότερο; Το χειρότερο είναι ότι καλείς σε περαιτέρω πολιτική ενοποίηση εδώ και τώρα, αν και ξέρεις πολύ καλά ότι οι ευρωπαϊκοί πολιτικοί συσχετισμοί είναι ίσως στο χειρότερο δυνατό σημείο για την Αριστερά. Ξεχνάς ( λέω ξεχνάς, γιατί δεν θέλω να πιστέψω ότι το αγνοείς) αυτό που ξέρουν ακόμα και οι πιτσιρικάδες του δημοτικού όταν παίζουν 5 Χ 5: αν πέσεις σε ομάδα που μπορεί να σε φλομώσει στα γκολ και το δικό σου αστέρι δεν έχει έρθει ακόμα, κάνε καθυστέρηση και μην δεχθείς να ξεκινήσει το παιχνίδι την κανονισμένη ώρα! Βέβαια, εδώ σου αναγνωρίζω και την παρρησία και την ευθύτητα. Αρετές που δεν έχουν πολλές ‘‘νυφίτσες’’ από εκείνους που συμμερίζονται τις ίδιες απόψεις…

    Τα λόγια μου χάνω, το ξέρω. Οι βεβαιότητές σας εσάς τών ‘‘συνεπών’’ διεθνιστών και ορκισμένων ευρωπαϊστών (δηλαδή ευρωενωσιακών για να είμαστε σύμφωνοι με την πραγματικότητα χωρίς τα φτιασίδια που κοτσάρετε πάνω της) είναι ακλόνητες. Και ακριβώς επειδή είναι ακλόνητες αρνείστε να κάνετε πράξη αυτό που όταν σας στριμώξει κανείς στα σκοινιά αναγκάζεστε να παραδεχτείτε, αν και χαμηλώνοντας τη φωνή σας, για να μην ακουστεί παραέξω: «ναι, όλα είναι πιθανά: μπορεί να υποχρεωθούμε να τα σπάσουμε με τη νέα Ιερά Συμμαχία». Αρνείστε δηλαδή να καλλιεργήσετε στον κόσμο αυτή την ιδέα και να προετοιμάσετε έτσι το Popolo, ώστε, αν μία ενδεχόμενη αριστερή κυβέρνηση τα βρει μπαστούνια και το καλέσει να προχωρήσει μαζί του και Avanti, εκείνο να το κάνει. Και όχι μόνο αυτό! Κάνετε κάτι πολύ χειρότερο! Του καλλιεργείτε ρητά ή υπόρρητα την ιδέα ότι κυβέρνηση της Αριστεράς σημαίνει μόνο νίκες, και μάλιστα νίκες χωρίς την παραμικρή απώλεια! Έτσι φτάνει ο Μηλιός, αυτός ο κάτοχος PhD στην πολιτική αγυρτεία και δογματικός μπετόβλακας ολκής, να χλευάζει με άρθρα του στην Αυγή το ΑΚΕΛ επειδή, μετά την πρόσφατη στροφή του, ‘‘τόλμησε’’ να μιλήσει για ενδεχόμενες θυσίες που πιθανόν να υποχρεωθεί να κάνει ο κυπριακός λαός!

    Κλείνοντας κι αυτή την ενότητα, φίλε Κώστα, για να προχωρήσω στον επίλογό μου, να πω ένα τελευταίο.

    Κατά πάσα πιθανότητα δεν ξέρεις ότι στις περσινές εκλογές τού Ιουνίου, τις δεύτερες δηλαδή, για πρώτη φορά από την άνοιξη του 2009 που ανοίξαμε το ‘‘μαγαζάκι’’ μας, πήραμε θέση υπέρ συγκεκριμένου αριστερού κόμματος και καλέσαμε σε υπερψήφιση του ΣΥΡΙΖΑ. Πέφτοντας πάνω σε κείμενα που υποστηρίζουν παρόμοιες απόψεις με τις δικές σου, έχω σκεφτεί πολλές φορές αναδρομικά ότι ένας από τους λόγους για τους οποίους άξιζε να κάνουμε κάτι τέτοιο είναι για να ακούσουμε (ενδεχομένως —πάντα ελπίζουμε για κάτι άλλο) μετά από μία εκλογική νίκη τού ΣΥΡΙΖΑ και τον σχηματισμό αριστερόστροφης κυβέρνησης τους διάφορους ‘‘φωστήρες’’ που τώρα τάζουν λαγούς με πετραχήλια να λένε: «Σύντροφοι, καλά τα καταφέραμε ως εδώ. Τώρα ας περιμένουμε υπομονετικά την …πανευρωπαϊκή σοσιαλιστική στροφή»!!! Θα κάνουμε το γέλιο τής μέχρι τώρα ζωής μας (γέλιο που, εκτός άλλων, θα αποβεί και πολύτιμο στην προσπάθειά μας να αντέξουμε τη στιγμή που θα φεύγει ο ΣΥΡΙΖΑ για να έρθει η Χρυσή Αυγή, σενάριο κάθε άλλο από απίθανο…).

    ΕΠΙΛΟΓΟΣ

    Πολλά είπα, και σε μερικά σημεία επαναλήφθηκα. Δεν θα φορτώσω με πολλά λόγια τον επίλογό μου. Δύο μόνο πράγματα.

    Το πρώτο είναι αυτό το αλλά που, όπως βλέπω εγώ τα πράγματα, προκύπτει από την προσωπική σου εκμυστήρευση και το οποίο στην εισαγωγή το άφησα μετέωρο και αινιγματικό.

    Ξέρεις, φίλε Κώστα, αν και αυτή η ‘‘εξομολόγηση’’ έχει κάτι (αρκετό κάτι) από όσα κάνουν τον άνθρωπο Άνθρωπο, από την άλλη, παρουσιάζει ένα έλλειμμα. Όχι, δεν εννοώ έλλειμμα σε «πληροφορίες και υλικό» για τη ζωή σου. Τέτοιο έλλειμμα δεν ανιχνεύεται ούτε με μικροσκόπιο! Το έλλειμμά του είναι ότι δεν συνοδεύεται και από την ανάλογη πράξη. Και πάλι αινιγματικός, το ξέρω. Ας το πω όπως ακριβώς το σκέφτομαι.

    Κατά την άποψή μου ο άνθρωπος ο οποίος δηλώνει επώνυμα και με κάθε επισημότητα «δεν θεωρώ πως είμαι ο πλέον κατάλληλος να μιλώ για μαρξισμό αφού δεν είμαι πια ένας επαναστάτης αλλά ένας άνθρωπος ανάμεσα στους τόσους που αγανακτούν με την κοινωνική αδικία και ποθούν μία πιο ελεύθερη ζωή» οφείλει να μείνει στις πίσω καρέκλες. Εδώ εντοπίζεται το έλλειμμα λοιπόν, στην περίπτωσή σου. Γιατί ασφαλώς δεν είναι «πίσω καρέκλες» τα άρθρα σου στην Αυγή και αλλού για κομβικά ζητήματα αριστερής στρατηγικής. Και να σημειώσεις εδώ πως όταν εγώ αναφέρομαι σε επαναστάτες, διόλου δεν έχω στο μυαλό μου την αντιγραφή τής εφόδου σε κάποια Χειμερινά Ανάκτορα (φαντάζομαι ότι ο товариш Яков θα μπορούσε να σε διαβεβαιώσει γι’ αυτό).

    Αφού τελείωσα με την οφειλή μου και εκπλήρωσα την υπόσχεση που έδωσα στην αρχή αυτού τού μεγάλου γράμματος, προχωρώ στο δεύτερο και ακροτελεύτιο σημείο.

    Φίλε Κώστα, θα ήμουν ένας ανόητος, αν έκλεινα λέγοντας ότι μίλησα χωρίς πάθος. Και θα ήμουν ένας αστείος νάρκισσος που γυρεύει επιβεβαίωση για το προφανές, αν έλεγα ότι μίλησα χωρίς φόβο. Γι’ αυτό δεν λέω τίποτε από αυτά. Ένα θα πω:

    Παρά τις διαφορές μας, παρά τις ρητορικές ‘‘κορόνες’’, μίλησα απολύτως συντροφικά. Το τι με κάνει αυτός ο ισχυρισμός μου να είμαι, θα το πεις εσύ και όλοι όσοι τυχόν παρακολουθούν αυτή την κουβέντα μας…

    Τα λέμε

  164. Ο/Η Κώστας.Κ λέει:

    Από Ελευθεροτυπία (απόσπασμα συνέντευξης Γουλφ):
    Επίκαιρος ο μαρξισμός
    * Παρά τις προφανείς αντιφάσεις του καπιταλισμού, οι μάζες στις αναπτυγμένες καπιταλιστικές χώρες δεν έχουν ανταποκριθεί στον υποτιθέμενο ιστορικό ρόλο που τους έχει ανατεθεί από τη μαρξιστική ιδεολογία. Με ποια έννοια συνεχίζει να είναι ο μαρξισμός πολιτικά επίκαιρος;
    – Ο μαρξισμός ήταν και παραμένει η προσπάθεια να σκεφτούμε διεξοδικά και να διαδώσουμε αποτελεσματικά την αντίληψη ότι τα σύγχρονα προβλήματα της ανθρωπότητας περιλαμβάνουν το καπιταλιστικό σύστημα και τα θεμελιώδη εμπόδια που θέτει αυτό το σύστημα στους στόχους της δημοκρατίας, της ισότητας και της αδελφοσύνης. Οι αντικειμενικές κρίσεις του καπιταλισμού συχνά αποσυνδέονται από την κατανόηση των θυμάτων του αναφορικά με το συστημικό χαρακτήρα των προβλημάτων που αντιμετωπίζουν και ως εκ τούτου και η ανάγκη για αλλαγή του συστήματος πέρα από τον καπιταλισμό. Αυτό είναι το πρόβλημα και πάλι σήμερα και γι’ αυτό ο μαρξισμός παραμένει μια κοινωνική δύναμη ζωτικής σημασίας, δεδομένου ότι περιέχει ορισμένες βασικές συστηματικές αναλύσεις τού προβλήματος και προσφέρει λύσεις σε επίπεδο συστημικής αλλαγής.
    * Οι ενστάσεις εκ μέρους του μαρξισμού προς τον κεϊνσιανισμό προκύπτουν επειδή θεωρούνται όντως αποτυχημένες οι δημοσιονομικά προσανατολισμένες πολιτικές ή μήπως ακριβώς επειδή συμβάλλουν στη σταθεροποίηση του καπιταλιστικού συστήματος;
    – Η μαρξιστική κριτική στην κεϊνσιανή οικονομική είναι απλή. Ο Κέινς επεδίωξε να διατηρήσει τον καπιταλισμό, που δεν ήταν ο στόχος του μαρξισμού. Για τον Μαρξ, ο καπιταλισμός ψευδώς ισχυρίστηκε (και ισχυρίζεται ακόμη) ότι είναι η μαία που κάνει πραγματικότητα τα συνθήματα της Γαλλικής Επανάστασης: ελευθερία, ισότητα, αδελφοσύνη. Ο Μαρξ υποστήριξε ότι, αντιθέτως, ο καπιταλισμός αποδείχθηκε ότι είναι ο ίδιος εμπόδιο στην υλοποίησή τους. Πράγματι, οι κρίσεις του καπιταλισμού ήταν μέρος αυτού του εμποδίου. Η υπέρβαση μιας κρίσης με τρόπους που θα μπορούσαν να διατηρήσουν στη ζωή τον καπιταλισμό -ο στόχος της κεϊνσιανής οικονομικής πολιτικής- είναι συνεπώς πολύ διαφορετική από τους στόχους της μαρξιστικής οικονομικής επιστήμης. Οι δύο προσεγγίσεις προσδιορίζουν τα προβλήματα και τις λύσεις κυριολεκτικά με πολύ διαφορετικό τρόπο. Οι κεϊνσιανοί είναι προσηλωμένοι στη διόρθωση ενός συστήματος με εγγενείς εκμεταλλευτικές δυσλειτουργίες (τάσεις προς την ανισότητα, την κοινωνική αδικία, την υποβάθμιση του περιβάλλοντος κ.λπ.), ενώ οι μαρξιστές είναι πάντα προσηλωμένοι προς την αλλαγή του συστήματος ως απαραίτητο βήμα για την πρόοδο της ανθρωπότητας.
    http://www.enet.gr/?i=arthra-sthles.el.home&id=370189
    Κι ένα ακόμη δείγμα του υγιούς ελληνικού καπιταλισμού και του ακόμη πιο υγιούς διεθνούς καπιταλισμού που έσπευσε σε βοήθεια του πρώτου…
    http://www.enet.gr/?i=issue.el.home&date=23/06/2013&id=370775

  165. Ο/Η Κώστας.Κ λέει:

    Από Avantipopolo.gr
    Κυριακή, 23 Ιουνίου 2013ΣΕ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΕΡΤ -ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΚΑΙ ΑΥΤΟ ΚΑΙ ΘΑ ΑΛΛΑΞΕΤΕ ΓΝΩΜΗ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΠΟΙΟΝ ΤΩΝ ΥΠΑΛΛΗΛΩΝ ΤΗΣ ΕΡΤ-
    Κύριε πρωθυπουργέ,

    Διάβασα με ιδιαίτερη προσήλωση το άρθρο σας στην εφημερίδα «Καθημερινή» και αναρωτήθηκα: Γιατί ξαφνικά γίνατε τόσο σκληρός με τα ίδια τα «παιδιά σας» στα οποία εδώ κι ένα χρόνο παραδώσατε, εν λευκώ, την ΕΡΤ;

    Ρωτάτε κύριε πρωθυπουργέ: «Μπορείς να κάνεις μεταρρυθμίσεις χωρίς να ξεβολευτούν οι βολεμένοι»;

    Υποθέτω ότι αναφέρεστε σε εκείνους που βολέψατε είτε εσείς ο ίδιος, είτε οι συνοδοιπόροι και εταίροι σας στην κυβέρνηση. Αναφέρεστε, προφανώς, στους 30 – αργόμισθους στην πλειοψηφία τους – ειδικούς συμβούλους και Προσωπικό Ειδικών Θέσεων, που διορίσατε στην ΕΡΤ, από την πρώτη κιόλας μέρα της ανάληψης των καθηκόντων σας.

    Υποθέτω ότι αναφέρεστε στον κουμπάρο σας κ. Γιώργο Αντωνίου, τον οποίο διορίσατε με μηνιαίες αποδοχές 3.500 ευρώ το μήνα.

    Υποθέτω ότι αναφέρεστε, επίσης, στον κουμπάρο του διευθυντή του Γραφείου Τύπου σας κ. Γιώργου Μουρούτη, τον κ. Μενέλαο Σεβαστιάδη, ο οποίος επίσης λαμβάνει 3.500 ευρώ το μήνα.

    Υποθέτω ότι αναφέρεστε ακόμη στην συντοπίτισσα του υπουργού σας, αρμόδιου για τον Τύπο, κ. Σίμου Κεδίκογλου και υποψήφια – πότε με το ΠΑΣΟΚ και πότε με τη ΝΔ – κυρία Ματίνα Ρέτσα, που αμείβεται με 3.000 ευρώ το μήνα. Η εν λόγω κυρία ουδέποτε έχει εμφανιστεί στην ΕΡΤ, από την οποία πληρώνεται, και σηκώνει απλά, όποτε το καλέσεις, το προσωπικό κινητό τηλέφωνο του κ. Κεδίκογλου.

    Υποθέτω ότι αναφέρεστε επίσης στον εκ Μεσσηνίας ορμόμενο – τυχαίο, άραγε; – κ. Σταύρο Οικονομόπουλο, ο οποίος αμείβεται με 3.500 ευρώ το μήνα.

    Υποθέτω ότι αναφέρεστε στον, γυμναστή στο επάγγελμα, κ. Μανούσο Καμπανέλη, εξ Ευβοίας ορμόμενο – τυχαίο κι αυτό; – και κομματάρχη του κ. Κεδίκογλου, τον οποίο τοποθετήσατε διευθυντή του γραφείου του Διευθύνοντος Συμβούλου της ΕΡΤ με 3.500 ευρώ το μήνα. Κάποιος έπρεπε να είναι το «μάτι» και το «αυτί» του υπουργού στη Διοίκηση, προφανώς.

    Ρωτάτε κύριε πρωθυπουργέ εάν «μπορείς να ζητάς από τον κόσμο να βλέπει να μένουν άθικτα γύρω του προπύργια αδιαφάνειας και διαφθοράς;».

    Φαντάζομαι ότι αναφέρεστε στις καταγγελίες που έχουν κάνει συνάδελφοί μου, με την υπογραφή «Εργαζόμενοι ΕΡΤ», στον εισαγγελέα και τον Επιθεωρητή Δημόσιας Διοίκησης, για τα πεπραγμένα της Διοίκησης που εσείς τοποθετήσατε στην ΕΡΤ.

    Φαντάζομαι αναφέρεστε στο 1 εκατομμύριο ευρώ το χρόνο που κόστιζε η εκπομπή «Μεσογείων 136» η οποία στήθηκε για να βρει βήμα έκφρασης η κυρία Ανθή Σαλαγκούδη (υποψήφια με τη ΝΔ και κόρη πρώην υπουργού του κόμματός σας). Αλλά, και για να βολευτούν και άλλα συγγενικά πρόσωπα στελεχών σας στην ΕΡΤ. Είναι τυχαίο ότι η νομική υπηρεσία της ΕΡΤ αρνείτο να υπογράψει τη σύμβαση με την εταιρία παραγωγής της εν λόγω εκπομπής καθώς έκρινε ότι ήταν «αποικιοκρατική» σε ό,τι αφορά τα συμφέροντα της δημόσιας τηλεόρασης; Συντάκτης της σύμβασης ήταν ο διευθυντής του γραφείου του Γενικού Διευθυντή Ενημέρωσης κ. Αιμίλιου Λιάτσου.

    Λέτε κύριε πρωθυπουργέ ότι «ο Εισαγγελέας Διαφθοράς διέταξε έρευνα» και σύντομα «θα πέσουν οι μάσκες για την αμαρτωλή ΕΡΤ».

    Αναφέρεστε προφανώς στην περίπτωση, π.χ., της εκπομπής «ΕΠΤΑ» την οποία ήδη ερευνά ο εισαγγελέας για πλαστοπροσωπία αρχισυντάκτη. Είναι η περίπτωση στην οποία ο κ. Λιάτσος είχε προσλάβει συνταξιούχο δημοσιογράφο -φίλο του, αλλά για να μη χάσει και τη σύνταξη στη σύμβαση εμφανιζόταν ως εργαζόμενος της ΕΡΤ ο γιος του, ο οποίος όμως τυγχάνει να είναι. φαντάρος.

    Υποθέτω αναφέρεστε στην περίπτωση επίσης γνωστής ιδιοκτήτριας εταιρίας παραγωγής, με δύο εκπομπές στην ΕΡΤ, η οποία κατάφερε λόγω των σχέσεών της με τους συνεργάτες σας στο Μέγαρο Μαξίμου, να επιβάλλει το γιό της ως συντονιστή του τμήματος που επιλέγει ποιο πρόγραμμα θα παίξει στη δημόσια τηλεόραση. Αν δεν το καταλάβατε, ο γιος αποφάσιζε και η μητέρα εκτελούσε.

    Λέτε κύριε πρωθυπουργέ ότι «ο ελληνικός λαός έχει δίκιο όταν αναρωτιέται: Εχετε την πολιτική βούληση να τα βάλετε με τους ισχυρούς και με τα ολοφάνερα κέντρα σπατάλης; Ή είστε μία από τα ίδια;»

    Προφανώς αναφέρεστε στις μικτές παραγωγές, τις οποίες η προηγούμενη διοίκηση για λόγους διαφάνειας είχε καταργήσει, και επανήλθαν σωρηδόν επί των ημερών σας. Το κόστος αυτών των μικτών – και εξωτερικών – παραγωγών που επαναφέρατε ξεπερνά τα 35 εκατομμύρια ευρώ το χρόνο.

    Λέτε κύριε πρωθυπουργέ ότι «τα προνόμια στην ΕΡΤ ήταν «καλά προστατευμένα και η αδιαφάνεια διάχυτη».

    Μιλώντας για αδιαφάνεια, εικάζω ότι αναφέρεστε στην διαδρομή που ακολουθούσε – επί των ημερών σας πάντοτε – κάθε εταιρία παραγωγής προκειμένου να συνεργαστεί με την ΕΡΤ. Περνούσε πρώτα από το γραφείο του διευθυντή του αρμόδιου υπουργού κ. Σίμου Κεδίκογλου και στη συνέχεια , εάν έπαιρνε το πράσινο φως, κατέθετε την πρόταση στην δημόσια τηλεόραση. Για να διασφαλιστεί το σύστημα, στην επιτροπή που ενέκρινε τις παραγωγές, προήδρευε ο κουμπάρος σας κ. Γιώργος Αντωνίου (τυχαίο και αυτό;.).

    Λέτε κύριε πρωθυπουργέ: «Δεν αντιδικούμε με τους εργαζόμενους της ΕΡΤ. Αρκετοί από αυτούς θα ξαναπροσληφθούν στο νέο Οργανισμό. Αλλά με αξιοκρατικά κριτήρια αυτή τη φορά».

    Υποθέτω ότι αναφέρεστε σε κριτήρια ανάλογα με εκείνα που επιστρατεύσατε για την πρόσληψη, π.χ., του Γενικού Διευθυντή Ενημέρωσης κ. Αιμίλιου Λιάτσου ή της παρουσιάστριας κυρίας Ανθής Σαλαγκούδη, με τα γνωστά αντικειμενικά προσόντα και την , εκ του αποτελέσματος κρινόμενη, επαγγελματική απόδοση.

    Αποκαλείτε κύριε πρωθυπουργέ την ΕΡΤ «χειραγωγούμενη».

    Προφανώς αναφέρεστε στις προσπάθειες των ανθρώπων που εσείς διορίσατε για να μετατρέψουν την ΕΡΤ σε απόλυτο κομματικό-κυβερνητικό φερέφωνο. Χαρακτηριστικό παράδειγμα οι απροκάλυπτες, ενώπιον συσκέψεων 20 ατόμων, εντολές που λάμβανε ο κ. Λιάτσος τηλεφωνικά από τον διευθυντή του Γραφείου Τύπου σας κ. Μουρούτη για το πότε να βγάλει έκτακτο δελτίο ειδήσεων με τις δραστηριότητές σας.

    Παλιό κουσούρι, άλλωστε, του κόμματός σας. Το βίωσα και ο ίδιος προεκλογικά όταν ο κ. Μουρούτης με απειλούσε, τόσο τηλεφωνικά, όσο και μέσω του Διαδικτύου, απαιτώντας να επιβάλλει εκείνος τη σειρά με την οποία θα έπαιζαν τα θέματα του δελτίου ειδήσεων. Κι επειδή αρνιόμουν και αντιστεκόμουν, το πλήρωσα με την καθαίρεσή μου μόλις αναλάβετε την διακυβέρνηση.

    Αποκαλείτε κ. πρωθυπουργέ την ΕΡΤ «απαξιωμένη».

    Αναφέρεστε προφανώς στην απαξίωση στην οποία την οδήγησε η διοίκηση που ορίσατε εσείς. Ανέλαβε τη δημόσια τηλεόραση μετά την πρωτοφανή πρωτιά της σε τηλεθέαση τη βραδιά των εκλογών του Ιουνίου και, μέσα σ’ ένα χρόνο, την οδήγησε σε ποσοστά της τάξης του 4% (κεντρικό δελτίο ειδήσεων) μέσα από την επιβολή της κομματοκρατίας και του κυβερνητισμού. Θυμίζω ότι όταν παρέλαβαν την ΕΡΤ τα δικά σας στελέχη, το ποσοστό τηλεθέασης του κεντρικού δελτίου ήταν 9,5% (στοιχείαAGB). Τη δε βραδιά των εκλογών ο μέσος όρος τηλεθέασης ήταν 18,5%, ξεκάθαρα στη πρώτη θέση σε σχέση με όλα τα ιδιωτικά κανάλια.

    Και κάτι ακόμη, στο οποίο δεν αναφερθήκατε – τυχαία;- κύριε πρωθυπουργέ.

    Η ΕΡΤ, όταν την παρέλαβε η διοίκηση που εσείς ορίσατε, είχε κλείσει ισολογισμό για το 2011 με κέρδη 57 εκατομμυρίων ευρώ, έναντι κερδών 34 εκατομμυρίων το 2010 και ζημιάς 9 εκατομμυρίων το 2009. Σας άνοιξε την όρεξη και της κλέψατε 75 εκατομμύρια τα οποία διαθέσατε στον ΛΑΗΓΕ. Παρ’ όλα αυτά, και για το 2012 η ΕΡΤ θα κλείσει με κέρδος 15 εκατομμυρίων ευρώ. Αν, δηλαδή, δεν της κλέβατε τα 75 εκατομμύρια, τα κέρδη της θα έφθαναν στα 90 εκατομμύρια ευρώ.

    Λέτε, τέλος, κύριε πρωθυπουργέ ότι «πρέπει να δημιουργήσουμε έναν σύγχρονο και υγιή οργανισμό».

    Γι αυτό, με το κλείσιμο της ΕΡΤ, την αποκλείσατε από τον διαγωνισμό για την εκχώρηση των δικτύων διανομής ψηφιακού τηλεοπτικού σήματος στη χώρα, που θα γίνει τέλος Ιουνίου; Αφού η ΕΡΤ, με απόφασή σας, δεν υπάρχει, μοναδικός διεκδικητής θα είναι η DIGEA, ιδιοκτησίας των κυρίων Βαρδινιοαγιάννη, Μπόμπολα, Ψυχάρη, Κυριακού, Αλαφούζου και Κοντομηνά. Τυχαία σύμπτωση;

    Οι απαντήσεις σας κύριε πρωθυπουργέ σε όλα αυτά θα είχαν ξεχωριστό ενδιαφέρον.

    Γιώργος Κογιάννης

    Δημοσιογράφος

    πρώην Διευθυντής Ειδήσεων ΕΡΤ

  166. Ο/Η nikos__alfa λέει:

    Κώστα Κ. το έχεις δει αυτό;
    Ένας άλλος καλός φίλος σε …γυρεύει.🙂
    http://eparistera.blogspot.gr/2013/06/blog-post.html

  167. Ο/Η Κώστας.Κ λέει:

    Σ’ ευχαριστώ Νίκο για την ενημέρωση, ομολογώ πως αγνοούσα την κριτική αυτή. Το ότι αισθάνονται κάποιοι την ανάγκη να απαντήσουν, είναι κάτι που δίνει ελπίδα (σε μένα τουλάχιστον). Από μία επιδερμική ανάγνωση, πάντως, διαπιστώνω πως ο eparistera κάνει ένα βασικό λάθος στην κριτική του : διακρίνει την νομισματική υποτίμηση από τις ταξικές πολιτικές που την συνόδεψαν τις περισσότερες φορές και που ήταν η βασική αιτία της κατά κανόνα βραχυχρόνιας απόδοσης τους. Αν βρω χρόνο ίσως ανταπαντήσω αναλυτικότερα στο μπλογκ του.

    Λέφτηδες μόλις είδα το δεύτερο μέρος της κριτικής σας. Θα το μελετήσω και μόλις μπορέσω θα σας απαντήσω, εφόσον φυσικά έχω να πω κάτι.

  168. Ο/Η Αφώτιστος Φιλέλλην λέει:

    “Ο αριστεροδεξιόστροφος τυφλοσούρτης”
    ΙΟΥΝ 25Κατηγορία: Τα Επίκαιρα, καταχώρηση από: Σωτήρης Παστάκας
    Του Σωτήρη Παστάκα

    Στα μέσα της δεκαετίας του ’70, με την έντονη πολιτικοποίηση, στην Ιταλία είχε κυκλοφορήσει ανάμεσά μας ένας οδηγός για να ξεχωρίζουμε τους δεξιούς από τους αριστερούς, από τη γενική τους συμπεριφορά κι όχι από τα δόγματα και τα πιστεύω που διακήρυσσε δημόσια ο καθένας τους. Από αυτόν τον «τυφλοσούρτη», λοιπόν, μάθαμε π.χ. πως:
    Οι δεξιοί έχουν σκύλους, οι αριστεροί γάτες.
    Οι δεξιοί πίνουν καφέ, οι αριστεροί τσάι.
    Οι δεξιοί βλέπουν τηλεόραση, οι αριστεροί κινηματογράφο.
    Οι δεξιοί αγαπούν το κυνήγι, οι αριστεροί το ψάρεμα.
    Οι δεξιοί επιδίδονται στο πισωκολλητό, οι αριστεροί στο εξήντα εννέα.
    Οι δεξιοί ήταν για τη διατήρηση του κράτους, οι αριστεροί για την κατάργησή του.
    Στις αμέσως επόμενες δεκαετίες τα χαρτιά της τράπουλας ανακατώθηκαν πολλές φορές με αποτέλεσμα, ένεκα των ραγδαίων οικονομικοπολιτικών αλλαγών και της πλήρους αφασίας στην οποία είχαν περιπέσει τα «καλύτερα μυαλά της γενιάς μας», να μας δοθεί η ευκαιρία να δούμε:
    Αριστερούς να βγάζουν βόλτα τα σκυλιά τους, δεξιούς να αγοράζουν στα σούπερ μάρκετ άμμο υγιεινής για γάτες. Αριστερούς να πίνουν καφέ φρεντοτσίνο και δεξιούς να πίνουν ice tea. Αριστερούς να παρακολουθούν Σουλεϊμάν και δεξιούς να κάνουν ουρές στους κινηματογράφους. Αριστερούς να πάνε για αγριογούρουνα στον Έβρο και δεξιούς να ψαρεύουν στα Μεσάγγαλα. Είδαμε αριστερούς να σοδομίζουν συντρόφισσες και δεξιούς να απολαμβάνουν μακρόσυρτα πέτινγκ.
    Με την όξυνση του ανταγωνισμού του κεφαλαίου και την παγκοσμιοποίηση, εμείς οι γεροντότεροι είχαμε την ευκαιρία να δούμε τους δεξιούς να προτείνουν ριζοσπαστικές αλλαγές στη δομή του κράτους και τους αριστερούς να κλαψομ*υνιάζουν για τα κεκτημένα.
    Είδαμε τους δεξιούς να προοδεύουν με σειρά επώδυνων μέτρων και τους αριστερούς να μάχονται για να συντηρήσουν ένα κράτος που έχει αποτύχει παταγωδώς. Είδαμε την πρωτοπορία να γίνεται δεξιά και την αριστερά να υπεραμύνεται της συντήρησης και της αργομισθίας. Είδαμε ένα μοντέλο ανάπτυξης και κράτους να καταρρέει και μια αριστερά να χάνει κάθε μέρα πόντους στην αγορά λόγου και να γίνεται η ουρά του αλόγου στις τέσσερις γωνιές του πλανήτη.
    Και καταλάβαμε πως δεν μας χρειάζεται πλέον κανένας τυφλοσούρτης.»
    * Ο Σωτήρης Παστάκας (eltopogr@gmail.com) είναι ποιητής
    Πρώτη δημοσίευση “Το Ποντίκι’, επωνύμως

    http://www.poiein.gr/archives/23357/index.html

  169. Ο/Η Left G700 λέει:

    Ο Σωτήρης Παστάκας (eltopogr@gmail.com) είναι ποιητής

    Αν κρίνει κανείς (φωτισμένος) από τις παπαριές που γράφει, @ρχιδι@ ποιητής θα ‘ναι!:mrgreen:

  170. Ο/Η Αφώτιστος Φιλέλλην λέει:

    Παλιμπαιδισμος και ημιμαθεια των «αριστερων » παιδιων.

    Ας την γραψετε μονοι σας αυτην την διαλεξη …….

  171. Ο/Η Left G700 λέει:

    ,i>“αριστερων” παιδιών

    Είναι η δεύτερη φορά μέσα σε λίγες μέρες που υποχρεώνομαι να πω εδώ:

    Από πίτα που δεν τρώνε (= Αριστερά) οι διάφοροι φιλελέδες, τι τους μέλλει κι αν καεί και καταντήσει «αριστερά»;

    Ε ρε γλέντια!🙂

  172. Ο/Η Αφώτιστος Φιλέλλην λέει:

    Λιγη τροφη για σκεψη

    «…Στο ερώτημα πως αυτή αστραφτερή εικόνα κύλησε στις αρχές του εικοστού αιώνα στο είδωλο του θεατρικά φανφαρόνου Μπενίτο επιδέχεται πολλές απαντήσεις. Σε κάθε περίπτωση, από το τέλος της παγκόσμιας σύρραξης, μέχρι την εμφάνιση ενόπλων ανατρεπτικών κινημάτων που απείλησαν ευθέως το μοντέλο της αστικής δημοκρατίας, ο δρόμος ήταν στρωμένος από ίντριγκες, προβοκάτσιες, προκλήσεις σε ένα κράτος με βαθιές πολιτικές διαφορές, με ισχυρό συνδικαλιστικό κίνημα, βαριές βιομηχανίες και αντίστοιχα πολυπληθές και μαχητικό εργατικό δυναμικό. Η συνταγή τα είχε όλα.

    Μια συζήτηση του καθηγητή Τόνι Νέγκρι (Antonio Negri) με την Αν Ντιφουρμαντέλ η οποία έγινε και βιβλίο (Du retour, Abecedaire biopolitique , στα Ελληνικά: Τόνι Νέκγρι Η ζωή μου από το Άλφα ως το Ωμέγα) ο κατηγορηθείς και για ηγετικό ρόλο στις Ε.Τ. καθηγητής, αναφέρεται στα παιδικά του βιώματα και μέσα από αυτά καταλαβαίνει ο αναγνώστης τις συνθήκες. Ο Έλληνας αναγνώστης αντιλαμβάνεται ακόμα πιο εύκολα. Ο παππούς του Νέγκρι, ήταν γεωργός ο οποίος εγκατέλειψε τη γη από φτώχια, αναζητώντας καλύτερη τύχη στην Μπολόνια του 1890. Εκεί εργάστηκε ως εργάτης στα τραμ της εποχής που τα έσερναν άλογα και αναδείχτηκε σε σημαντική συνδικαλιστική φιγούρα. Ο Τόνι Νέγκρι γνώρισε τον παππού του, τον πατέρα του όχι. Στα δυο του χρόνια τον έχασε. Ήταν ένας οργανωμένος, μάχιμος Κομμουνιστής. Οι φασίστες τον υποχρέωσαν να πιει ρετσινόλαδο. Στα 10 του, έχασε και τον 17χρονο αδελφό του στο μέτωπο, αφού είχε αναγκαστεί να καταταγεί. Ο γαμπρός του, που σπούδαζε Ιατρική, υπέκυψε στον εκβιασμό των παρτιζάνων να ανέβει στο βουνό, να παρέχει τις ιατρικές του υπηρεσίες για να προστατέψει τη ζωή του αδελφού του που ήταν πιλότος στην πολεμική αεροπορία. Τον κράτησαν όμηρο, και εκείνος συνειδητά πια πίστεψε στην ιδεολογία. Αυτή η μικρή ιστορία της οικογένειας Νέγκρι, είναι μια από τις εκατομμύρια σχεδόν παρόμοιες που εκτυλίχθηκαν την ίδια εποχή σε εκείνη την χώρα. Είναι οι αμέτρητες ιστορίες πόνου, που έσπρωξαν την Ιταλία στην αγκαλιά του διχασμού. Η δημιουργία των Ε.Τ. από ένα χρονικό σημείο και μετά ήταν αναμενόμενη, σχεδόν λογική……»

    http://webcache.googleusercontent.com/search?q=cache:pbsHToVIae0J:www.tellingstories.gr/stories/index.php%3Foption%3Dcom_content%26view%3Darticle%26id%3D306:aldo-moro-via-fani-via-caetani-09052011-%26catid%3D9:2008-12-26-15-46-23%26Itemid%3D4+&cd=1&hl=el&ct=clnk&gl=gr

  173. Ο/Η Left G700 λέει:

    Τον κράτησαν όμηρο, και εκείνος συνειδητά πια πίστεψε στην ιδεολογία. Αυτή η μικρή ιστορία της οικογένειας Νέγκρι, είναι μια από τις εκατομμύρια σχεδόν παρόμοιες που εκτυλίχθηκαν την ίδια εποχή σε εκείνη την χώρα.

    Και:

    Η δημιουργία των Ε.Τ. από ένα χρονικό σημείο και μετά ήταν αναμενόμενη, σχεδόν λογική……

    Αφού είναι έτσι, πώς και οι ΕΤ δεν είχαν αντιστοίχως εκατομμύρια μέλη; Kάνας ΕΜΠιτζής να εξηγήσει το αριθμητικό παράδοξο;😉🙂

  174. Ο/Η skipper λέει:

    Ποιητού Φανφάρα η συνέχεια….

    Οι αριστεροί ήταν μακρυμάλληδες και συνεπώς αλήτες
    Οι «αδερφές» φορούσαν σκουλαρίκι στο δεξί αυτί.
    Οι λεσβίες φορούσαν αλυσιδάκι στο πόδι.
    Οι κεραυνοί ήταν Θεία τιμωρία.
    χα χα χα

    Κατά τα λοιπά , εκνευρίζεσαι με την «ανικανότητα» των αριστερών , που δεν μπορούν να πάρουν επώδυνα μέτρα κατά των προοδευτικών δεξιών …..

  175. Ο/Η Αφώτιστος Φιλέλλην λέει:

    skipper

    Ας μην ξεχναμε οτι την «Αριστερα» κυβερνα η «Αριστερα» των βορειων Προαστειων που ζει λιγο πιο πλουσια απο τους προοδευτικους δεξιους, σε μια χωρα με τοσα «αριστερα» αφεντικα και «αριστερους»] ευπορους συνδικαλιστες μεγαλουπαλληλους, επιχειρηματιες και ελευθερους επαγγελματιες και δεξιους εργαζομενους (τοο ελληνικο παραδοξο ανατιστοιχιας εισοδηματος κια πολιτικης ενταξης).

    Περιθωριακες Λεφτικες προσπαθειες αποτελουν το αναγκαιο φερετζε-αριστερο αλλοθι της Αριστερας των επι 40+ «μονιμων στελεχων της «αριστερας» και των αγνωμονων του Βαθεως ΠΑΣΟΚ προς τους ευεργετες τους που πριν ενα ετος πηγαν ΣΥΡΙΖΑ.

  176. Ο/Η papoylis λέει:

    Ο Σωτήρης Παστάκας γράφει εδώ και χρόνια εξαιρετική ποίηση και διατηρεί μαζί με το Σπύρο Αραβανή το Ποιείν. Ένα σημαντικό ιστότοπο για την ελληνική και τη διεθνή ποίηση. Προφανώς δεν θεωρεί τον εαυτό του έγκυρο πολιτικό αναλυτή . Ως ψυχίατρος τηρεί μια ιδιότυπη προσέγγιση στα πράγματα που αφορούν την εδώ συζήτηση και υπό το φως αυτών των δεδομένων ας κριθεί το περιεχόμενο αυτού που ανέβασε εδώ ως λίνκιο ο ΑΦ😉

  177. Ο/Η Αφώτιστος Φιλέλλην λέει:

    Παπουλη,
    Ευχαριστω για την διευκρινιση. Ευνοητως , αφηνω στο σκοτος τους οπαδους της …ποδοσφαιρικης αριστερας.

  178. Ο/Η Αφώτιστος Φιλέλλην λέει:

    Παλιμπαιδισμος και ημιμαθεια των “αριστερων ” παιδιων.

    Απο παλαιοτερο κειμενο μου

    «Μια χώρα πολύ χαμηλού πολιτιστικού επιπέδου, με απαντήσεις σε τυχαίο δείγμα στον δρόμο, του τύπου μήπως γνωρίζετε ποιος είναι :

    Hieronymus Bosch : Γερμανός ποδοσφαιριστής, εφευρέτης αντλίας πετρελαίου οι Μηχανολόγοι
    Joseph Mallord William Turner: ο ιδιοκτήτης του CNN
    Eugène Delacroix :Γάλλος μόδιστρος
    Kenneth Loach :δεν γνωρίζω
    Claude Chabrol :δεν γνωρίζω
    Philip Roth : δεν γνωρίζω
    Το βιβλίο Silent Spring της Rachel Carson:δεν γνωρίζω, κ.ο.κ.»

  179. Ο/Η papoylis λέει:

    ΑΦ

    το Σωτήρη θα τον υπερασπιστώ για τη ποιητική του προσφορά , όχι για αυτά που γράφει στο λίνκιο που έδωσες. Ελπίζω τώρα να είμαι σαφής 😉

  180. Ο/Η papoylis λέει:

    Κώστα Κ.

    Αγαπητέ …. σχόλια με περισσότερα των 2 λινκς τα κρατάει η WordPress για έλεγχο. Όποτε μπαίνω τα απελευθερώνω … γι αυτό και η καθυστέρηση στην εμφάνιση τους

    Τιπ : στέλνε τα λινκ χωριστά και μέχρι 2 ανά σχόλιο😉

  181. Ο/Η Αφώτιστος Φιλέλλην λέει:

    Παπουλη,
    σεβομενος τα χρονια σου δεν «βγαζω γλωσσα», ουτε χρησιμοποιω ποδοσφαιρικη γλωσσα.
    Απλως, στο παρον επ[ιχειρω να θιξω το ακανθωδες και οδυνηρο -τελικα- θεμα «Παλιμπαιδισμος και ημιμαθεια των “αριστερων ” παιδιων». Γιατι αν και Φιλελλην, Ελλην παρεμεινα, εκτος και αν θες να παω στο São Paulo στον κολλητο μου απο την 1η Γυμνασιου, με τον οποιο τηλεφωνηθηκα 2 φορες προσφατως.

  182. Ο/Η Χρηστος Κ. λέει:

    O Aφώτιστος είναι προφανώς ο «τα πάντα γνωρίζω». Η δε ψοφοδεής κριτική για την αριστερά θα έκανε ακόμα και τον μπουμπούκο να ριγήσει. Άξιος ο μισθός σας αγαπητέ.

  183. Ο/Η Αφώτιστος Φιλέλλην λέει:

    «Αριστερα” στελεχη (και οχι μονον) και ελλειψη χιουμορ και αυτοσαρκασμου.

    Ας την γραψετε μονοι σας αυτην την διαλεξη …….

    ΥΓ Πληρωνομαι τα μισα απο τον ΓΑΠ .

  184. Ο/Η Κώστας.Κ λέει:

    Λέφτη δεν υπάρχει λόγος ούτε να παθιάζεσαι τόσο πολύ, ούτε να φοβάσαι κάτι.
    Διακρίνω αμφιθυμία στα λόγια σου, που σημαίνει πως διακρίνω και καλή διάθεση για διάλογο, όχι μόνο να με στριμώξεις στον τοίχο να πληρώσω για… τα αμαρτήματα μου.
    Μόνο πρόβλημα είναι που ανόίγεις ένα σωρό θέματα τα οποία να δω τώρα πως θα καλύψω από την μεριά μου (αναγκαστικά θα είναι αποσπασματικά). Ας ξεκινήσω από τα βασικά, δηλαδή από ποιά θέση συμμετέχω στο δικό μας αλλά και τον δημόσιο διάλογο στον βαθμό που συμμετέχω.

    «Οι φιλόσοφοι εξηγούσαν μόνο τον κόσμο με διάφορους τρόπους. Το ζήτημα είναι να τον μεταβάλουμε» (Μαρξ, 1845, Θέσεις για τον Φόϋερμπαχ). Αυτή η 11η θέση του Μαρξ είναι ο βασικότερος λόγος που δεν θεωρώ τον εαυτό μου επαναστάτη. Για τον ίδιο λόγο δεν είμαι και ο πλέον αρμόδιος να μιλώ για μαρξισμό, αφού τα ‘μαρξιστικά μου ανακλαστικά’ είναι γερασμένα και απονευρωμένα από το έλλειμμα πράξης. Να είσαι βέβαιος πως αν ήμουν συνεπής με τον μαρξιστικό τρόπο σκέψης δεν θα μίλαγα με τον τρόπο αυτό εδώ, μάλλον δεν θα μίλαγα καθόλου γιατί θα ήμουν εντελώς απορροφημένος σε άλλα.

    Αλλά μου κάνει πραγματικά εντύπωση Λέφτη που κρίνεις την ‘εξομολόγηση’ μου ως ασυνεπή επειδή δεν συνοδεύεται από την ανάλογη πράξη όπως λες, δηλαδή…. την απραξία. Ή για να μην σε αδικώ με προσωπικές ερμηνείες, με την απροθυμία μου να κάτσω στις ‘πίσω καρέκλες’ της αριστεράς. Γιατί καθώς λες το να γράφω στην Αυγή ή αλλού κάποια άρθρα για κομβικά ζητήματα αριστερής στρατηγικής είναι σαν να θέλω να πρωταγωνιστώ διεκδικώντας θέση στις ‘μπρος καρέκλες’. Θα μου επιτρέψεις λοιπόν Λέφτη κάποιες απαραίτητες νομίζω εξηγήσεις.

    Το ότι δεν θεωρώ τον εαυτό μου επαναστάτη και άρα συνεπή μαρξιστή, δεν σημαίνει πως δεν είμαι ένας αριστερός με κάποιες απόψεις για κρίσιμα θέματα. Μία ελάχιστη συνεισφορά, δε, είναι νομίζω να έχει κανείς το θάρρος της γνώμης του την οποία να καταθέτει υπεύθυνα όντας ανοιχτός στα βέλη της κριτικής. Αυτό έπραξα Λέφτη, θεωρώντας πως ακόμη κι αν είχα λάθος σε όσα υποστήριζα, μέσα από τον διάλογο θα διαφαινόταν καλύτερα η αλήθεια και ίσως όλοι να βγαίναμε κερδισμένοι (ακόμη κι εγώ ο αυτάρεσκα δογματικός κρυπτοσταλινικός όπως με χαρακτηρίζεις, αφού αν ο Στάλιν έκανε απλώς λάθη με καλή πρόθεση, γιατί όχι κι εγώ ο πλέον ασήμαντος). Όμως, φίλτατε, από πότε μερικά άρθρα στην Αυγή ή αλλού συνιστούν κατάληψη πρώτης θέσης ανάμεσα στους καρεκλοκένταυρους της αριστεράς ; Αν αυτό αποζητούσα, νομίζεις εκεί μόνο θα περιοριζόμουν ; Στη σημερινή εποχή ο πάσα ένας βγαίνει στο γυαλί για 10 λεπτά, γράφει άρθρα σωρηδόν μέχρι και βιβλία, τα δικά μου λίγα άρθρα στην Αυγή ήταν το πρόβλημα ; Αλλά και πάλι, όσα προσωπικά είπα εδώ μέσα δεν αφορούσαν μόνο την στάση μου απέναντι στην επανάσταση αλλά γενικότερη στη ζωή, γιατί λοιπόν εσύ με αναζητείς ψεγάδια στην ‘καθαρότητα της εξομολόγησης μου’ εξετάζοντας αποκλειστικά αυτή την σκοπιά ; Από πότε 5-6 άρθρα στην Αυγή του μη επαναστατικού ΣΥΡΙΖΑ συνιστούν ασυνέπεια στον λόγο μου ως μη επαναστάτη ; Από πότε ο δημόσιος διάλογος είναι για τους εκλεκτούς μόνον ; Από πότε αφορά μόνον τους επαναστάτες κι από πότε κάθε μη επαναστάτης δεν δικαιούται για να ομιλεί παρά μόνον με κίνδυνο να χαρακτηρισθεί από υπέρμετρη φιλοδοξία υποψήφιου πρωταγωνιστή στα στρατηγικά θέματα της αριστεράς ;
    Τέλος ποια ακριβώς είναι η δική σου αντίληψη για το πρότυπο του επαναστάτη ; Γιατί η έφοδος ή μη στα χειμερινά ανάκτορα ξέρεις δεν λέει και πολλά.
    Ανακεφαλαιώνοντας, το πρόβλημα (‘ελλειμμα’) για μένα δεν είναι το πως να βγάλω τον σκασμό περιοριζόμενος στον παθητικό ρόλο της πίσω καρέκλας, αλλά το πως να σηκωθώ από την καρέκλα και να μην είμαι μόνο λόγια.
    (συνεχίζεται)

  185. Ο/Η Left G700 λέει:

    Товариш Яков Федотович,

    Τελείως συμπτωματικά σήμερα ανακάλυψα σε ένα ψιλικατζίδικο μία συλλογή τού Παστάκα, το Αθόρυβο γεγονός (εκ των υστέρων είδα στο νετ ότι είναι η πρώτη του). Τη διάβασα στο όρθιο, λίγες σελίδες – σύντομα ποιήματα. Μου άφησαν καλή αίσθηση. Το δείγμα είναι μικρό για να συμφωνήσω μαζί σου ότι είναι ένας εξαιρετικός ποιητής, αλλά αρκετό για να δηλώσω ότι δεν είναι @ρχίδι@ ποιητής. Όσο κι αν το σχετικό σχόλιο ήταν καθ’ υπερβολή (δεν είμαι τόσο ανόητος να μη ξέρω ότι άλλο ποιητική γραφή, άλλο πολιτικός στοχασμός) να πω το επιβαλλόμενο mea culpa!🙂

    Увидимся

  186. Ο/Η papoylis λέει:

    Λέφτηδες,

    Ο μεακουλπα σας ελπίζω να σας φανεί χρήσιμος.🙂

  187. Ο/Η Left G700 λέει:

    Φίλε Κώστα Κ.,

    Εννοείται ότι θα ακολουθήσω αυτό που σου πρότεινα για τα δικά μου σχόλια: θα περιμένω σιωπηλός να ολοκληρώσεις τα όσα θέλεις να πεις (θα με διευκόλυνε να δηλώσεις ρητά στο τελευταίο σου σχόλιο ότι τελείωσες)

    Τα λέμε.

  188. Ο/Η Left G700 λέει:

    Товариш Яков Федотович,

    Μια και έλυσες τη σιωπή σου, για πες μου σε παρακαλώ:

    Τι γράφει ο Αφώτιστος παραπάνω; Σέβεται λέει τα χρόνια σου; Αν σε έχω μεταφράσει σωστά κι αν ο Αφώτιστος δεν έχει κάνει λάθος στις πράξεις😉 , σού ρίχνει κι ένα χρόνο! Δεν του λες καμιά κουβέντα, αφού εμένα δεν θα μ’ ακούσει έτσι κι αλλιώς;🙂

    Увидимся

  189. Ο/Η Κώστας.Κ λέει:

    Παπς εντάξει δεν ήξερα αυτό τον περιορισμό με τα δύο λινκ, αλλά τώρα που τα πέρασες όλα τα σχόλια μου, μερικά επαναλαμβάνονται 2-3 φορές. Αν μπορείς σβήσε τις επαναλήψεις.
    Λέφτη εννοείται θα σε ειδοποιήσω όταν τελειώσω, άσε που θα το καταλάβαινες κι εσύ καθώς σκοπεύω να ακολουθήσω ταυς 4 αξονες της κριτικής σου. Υπομονή όμως, μόλις είδες την εισαγωγή κι ο σκοπός είναι να το ευχαριστιέμαι κι εγώ τον διάλογο, όχι να πιέζομαι (αρκετά πιεστικά είναι όλα τα άλλα τα καθημερινά).

  190. Ο/Η Left G700 λέει:

    Φίλε Κώστα,

    Με την ησυχία σου. Σε περίπτωση που παρερμήνευσες, να το δηλώσω ρητά: Καμία «πίεση» δεν υποκρυπτόταν πίσω από το προηγούμενο σχόλιό μου. Ήταν καθαρά διαδικαστικό.

    Τα λέμε

  191. Ο/Η Κώστας.Κ λέει:

    Λέφτη είπες πράγματι πολλά και σημαντικά (δεν αντιλέγω) κι οπωσδήποτε ξαλάφρωσες, ελπίζω όμως να μην το έκανες μόνον γι’ αυτόν τον λόγο και συνεπώς να μην ισχύει αυτό που λες ότι ‘τα λόγια μου χάνω, το ξέρω, οι βεβαιότητες εσάς των «συνεπών» διεθνιστών είναι ακλόνητες’. Γιατί μπορεί και να μην είναι. Όπως μπορεί και η δική σου βεβαιότητα να μην είναι. Γιατί, μα την αλήθεια, αν δεν ήσουν ‘ακλόνητα βέβαιος’ πως δεν σφάλλεις στην κριτική σου, δεν θα περίμενες να μάθεις κάτι καινούργιο από αυτή την κουβέντα ;
    Αλλά ας μπούμε στην ουσία της κριτικής σου που εστιάζεις σε 4 τομείς : την υποτίμηση από μέρους μου των ‘πρωτοσοσιαλιστικών καθεστώτων του ‘υπαρκτού’, την τροτσκιστική ανάγνωση που κάνω στον Μαρξ, την αποκωδικοποίηση μέσα από γραπτά του σταλινίζοντος δογματισμού μου και, τέλος, το πως όλα τα παραπάνω με οδηγούν στην ψευτοδιεθνιστική ιδέα της πανευρωπαϊκής επανάστασης που ουσιαστικά αποτελεί άλλοθι παραίτησης αλλά και αποδοχής ενδεχόμενης πολιτικής ενοποίησης της καπιταλιστικής Ευρώπης (δεν το λες έτσι ακριβώς αλλά νομίζω αυτό εννοείς). Εννοείται θα τα πιάσουμε ένα-ένα κάθε φορά.
    Υποτιμώ λοιπόν τον ‘υπαρκτό σοσιαλισμό’ όπως λες, εμφανίζοντας τον – σαν να ήμουν ένα γνήσιο αντιΚΚΕ – στα μάτια των νέων αριστερών σαν να ήταν μία κόλαση με μερικές οάσεις. Υποθέτω πως έχεις δίκιο όσον αφορά την εδώ συζήτηση με τον Pepermint. Όπως βεβαίως και δεν διαφωνώ για την μεγάλη κοινωνική και οικονομική αλλαγή – ένα πραγματικό άλμα – που πέτυχε με τόσες θυσίες και τιμήματα η ΕΣΣΔ αλλά και οι άλλες χώρες που επιδίωξαν τον σοσιαλισμό. Ξεχνάς όμως πως στην συζήτηση με τον Pepermint προσπάθησα να υπερασπισθώ τον μαρξισμό και την αντίληψη και θεωρία του Μαρξ αλλά και των επιγόνων για τον σοσιαλισμό. Δεν ήταν στο στόχαστρο η υπεράσπιση του άλλοτε ‘υπαρκτού σοσιαλισμού’ που αν θέτω σε εισαγωγικά είναι επειδή ακριβώς δεν ήταν σοσιαλισμός. Γιατί αγαπητέ Λέφτη ο όρος αποτελεί μία σκέτη ανοησία. Δεν υπάρχει ‘υπαρκτός σοσιαλισμός’ όπως δεν υπάρχει κι ‘ανύπαρκτος’ ή ‘ημιυπαρκτός’ σοσιαλισμός. Γιατί αν υπήρχε τέτοιο φρούτο, τότε θα υπήρχε και ‘μακαρίτης σοσιαλισμός’, οπότε προς τι η συζήτηση για τον μαρξισμό και τη σοσιαλιστική αλλαγή ; Αυτή κι αν ήταν η απόλυτη δικαίωση του καπιταλισμού και του κάθε καλοπροαίρετου ή μη Pepermint. Αν τον σοσιαλισμό τον καθόρισε η πραγματικότητα και τον απέρριψε, αν δεν υπάρχει θεωρία και σχέδιο για το τι ακριβώς ζητάμε στην μετακαπιταλιστική οικονομία και κοινωνία, αν δεν ξέρουμε τι και πως στράβωσε στην πορεία αλλά μιλάμε απλά για κάποια αόριστα λάθη, τότε προς τι να καλούμε τους νέους ; Να πειραματιστούν για να έχουν πάλι μία από τα ίδια ; Μάθε λοιπόν από έναν δογματικό μαρξιστή – που όμως διάβασε το ‘βιβλίο’ πριν ενδώσει άκριτα στον ‘πραγματισμό’ της υπαρκτής εμπειρίας – πως οι μεγάλοι κλασσικοί μαρξιστές μιλούσαν για μετεπαναστατικά καθεστώτα μετάβασης στον σοσιαλισμό (κι αργότερα στον κομμουνισμό) στην διάρκεια των οποίων η εργατική τάξη μέσα από το δικό της κράτος και εξουσία και μέσα από ανηλεή πάλη με τις δυνάμεις του παλιού καθεστώτος θα επιχειρούσε να αναπτύξει τις σοσιαλιστικές σχέσεις παραγωγής παράλληλα με την λειτουργία του νόμου της αξίας (δηλ της αγοράς). Αυτό σημαίνει πως αρχικά θα επικρατούσε εξ ανάγκης ένα καθεστώς μικτής οικονομίας, ιδίως εφόσον η σοσιαλιστική επανάσταση θα είχε ως βάση εκκίνησης μία καθυστερημένη καπιταλιστικά χώρα όπως η Ρωσία. Σαν, δε, μεταβατικό καθεστώς που θα ήταν μπορούσε κάλλιστα είτε να προχωρήσει προς τον σοσιαλισμό, είτε να πισωγυρίσει στον καπιταλισμό που για την περίπτωση μιας φεουδαρχικής ή μισοφεουδαρχικής χώρας δεν θα ήταν ακριβώς ένα πισωγύρισμα αλλά μερικά βήματα πίσω μετά από ένα άλμα σε ένα αδύνατο για την περίοδο μέλλον. Μάθε ακόμη πως ειδικά για την Ρωσία οι μαρξιστές μπολσεβίκοι γνώριζαν πως ο πραγματικός στόχος ήταν η δημοκρατική αστική επανάσταση του Φλεβάρη και πως αν πίστεψαν και πάλεψαν με νύχια και με δόντια για το απονενοημένο άλμα στο μέλλον ήταν γιατί ακριβώς βλέπανε με τα ματογυάλια του… Μαρξ στην δυνατότητα της μη ευθύγραμμης πορείας, στη δυνατότητα της υπέρβασης ενός σταδίου κοινωνικής εξέλιξης υπό ορισμένες προϋποθέσεις. Κι η βασικότερη ήταν η διάχυση και επικράτηση της σοσιαλιστικής επανάστασης σε άλλες αναπτυγμένες χώρες (στην προκειμένη περίπτωση στη Γερμανία και τις άλλες χώρες της Κεντρικής Ευρώπης). Η επανάσταση ήταν σοσιαλιστική γιατί ο στόχος της ήταν ο σοσιαλισμός, όχι γιατί τον εγκαθίδρυσε με πέντε διατάγματα με το καλημέρα.
    (συνεχίζεται)

  192. Ο/Η Pepermint λέει:

    Καλημέρα στους παίκτες.

    Χαίρομαι που μπήκαν πιό δημιουργικά inside λέφτηδες, Αναγνώστης και άλλοι φίλοι.

    Αγαπητέ Κώστα δεν σε ξέχασα, αλλά πήγα να παρακολουθήσω τέννις στο γουίμπλεντον αυτές τις μέρες🙂

    Οπότε λίγο υπομονή για την δευτερολογία μου.

  193. Ο/Η papoylis λέει:

    Λέφτηδες

    όπως έχω διαπιστώσει συχνά στο παρελθόν η μαθηματική παιδεία του αγαπητού μου ΑΦ παρουσιάζει ορισμένα κενά , λόγω του προχώ της ηλικίας αλλά και της έλλειψης προσφάτου τριβής🙂

  194. Ο/Η Κώστας.Κ λέει:

    Εξαιρετικά αφιερωμένο στον NIckAlfa που μου άνοιξε τα μάτια:
    http://www.avantipopolo.gr/2013/06/eparistera.html
    Pepe μην βιάζεσαι καθόλου, αφού τώρα έχω μπλέξει σε ενδοαριστερή διαμάχη.
    Θα πρότεινα μάλιστα να χαλαρώσεις με μία βόλτα προς Ρολάν Γκαρός…
    Λέφτηδες η συνέχεια το βράδυ, προηγείται ο επιούσιος…

  195. Ο/Η Pepermint λέει:

    Κώστα αρχίζω γιαβάς-γιαβάς…διότι είναι πάμπολλα τα αναγραφόμενα

    Απάντηση στα σχόλια σου στις : 20/06/2013 στις 1:32 πμ

    1. Δεν διαφωνώ.
    2. Ποτέ δεν ταύτισα ταλμουδισμό με μαρξισμό, είναι όμως αναπόσπαστο στοιχείο του…κρυφίως και υποχθονίως αλλά και εμφανώς.
    3. Περί ανακολουθίας αναφέρω 2-3 περιπτώσεις όπως ζητήθηκε (μπορώ να πω ότι εξεπλάγην) :

    – Οι διεθνείς σχέσεις και οι ανταγωνισμοί των εθνών δεν απασχολούν τον Μαρξ παρά ευκαιριακά και δεν βρίσκουν τη θέση τους στον πυρήνα της θεωρίας του.
    Μια κοσμοθεωρία εν τούτοις που ενώ φιλοδοξεί να εξηγήσει το ιστορικό γίγνεσθαι υποβαθμίζει τους εθνικούς ανταγωνισμούς, πάσχει από μια εγγενή αντίφαση που διαβρέχει ολόκληρο τον ιστό της θεωρίας.
    -«οι ανάγκες των προλετάριων υπόκειται και αυτές στους νόμους της ιστορικής εξέλιξης, και άρα εξαρτώνται από το επίπεδο του πολιτισμού της εκάστοτε χώρας, τις περιστάσεις και συνήθειες» (Κεφάλαιο)

    «Είδαμε ότι η αξία της εργατικής δύναμης καθορίζεται από την αξία των μέσων συντήρησης που χρειάζονται γενικά στον μέσο εργάτη.» (Κεφάλαιο)

    «η τιμή της εργατικής δύναμης μπορεί βεβαίως να ανέβει καμιά φορά πάνω από την αξία της, αλλά ποτέ δεν πέφτει κάτω από αυτήν»

    Πως γίνεται το προλεταριάτο να μην μπορεί να εξαθλιωθεί περαιτέρω από το όριο που λέει ο σιδηρούς νόμος των μισθών και ταυτόχρονα να εξαθλιωθεί περαιτέρω ?

    Πάμε στην ουσία…
    – «Στην πορεία της εξέλιξης – η εργατική τάξη θα βάλει στη θέση της παλιάς αστικής κοινωνίας μιαν ένωση, που αποκλείει τις τάξεις και την αντίθεση τους, και δε θα υπάρχει πια καμιά καθαυτό πολιτική εξουσία, γιατί ακριβώς η πολιτική εξουσία είναι η επίσημη έκφραση της ταξικής αντίθεσης μέσα στην αστική κοινωνία» («Αθλιότητα της φιλοσοφίας» 1846).
    – «Είδαμε κιόλας πιο πάνω, ότι το πρώτο βήμα στην εργατική επανάσταση είναι η ανύψωση του προλεταριάτου σε κυρίαρχη τάξη, η κατάχτηση της δημοκρατίας». («Κομμουνιστικό Μανιφέστο» Νοεμ. 1847 (sic !)
    – «Χαράζοντας τις πιο γενικές φάσεις της εξέλιξης του προλεταριάτου, παρακολουθήσαμε τον λίγο-πολύ κρυφό εμφύλιο πόλεμο μέσα στην υπάρχουσα κοινωνία, ίσαμε το σημείο που ο πόλεμος αυτός ξεσπάει σε ανοιχτή επανάσταση, και το προλεταριάτο εγκαθιδρύει την κυριαρχία του με το βίαιο γκρέμισμα της αστικής τάξης» … «Κομμουνιστικό Μανιφέστο»
    – «Το προλεταριάτο θα χρησιμοποιήσει την πολιτική του κυριαρχία για ν’ αποσπάσει βαθμιαία από την αστική τάξη όλο το κεφάλαιο, για να συγκεντρώσει όλα τα εργαλεία παραγωγής στα χέρια του κράτους, δηλαδή του οργανωμένου σαν κυρίαρχη τάξη προλεταριάτου, και για να αυξήσει όσο μπορεί πιο γρήγορα τη μάζα των παραγωγικών δυνάμεων» «Κομμουνιστικό Μανιφέστο»

    Από την μία μη τάξεις…και από την άλλη το κράτος = κυρίαρχη τάξη το προλεταριάτο…και επί της πραγματικότητας λιμοκτονούσα με κυρίαρχη τάξη αντί της αυλής των Ρωμανόφ, την αυλή των κομματικών.

    Βέβαια…μετά την εγκατάσταση της προλεταριακής δικτατορίας κατά τον Μάρξ…θα πρέπει να ακολουθήσει και ο αποκεφαλισμός και αυτού του ιδίου προλεταριακού κράτους, στην θέση του οποίου ουδείς μας είπε ποτές τις θα επακολουθούσε ή μάλλον τον τρόπο μετάβασης….απότοκο και αυτό της κοντόφθαλμης (?) θεώρησης του διαλεκτικού υλισμού και της τεραστίας (sic) πείρας που αποκόμισε ο Μαρξ κατά την διετία 1848-1851 (Ειρωνικόν…διότι ήξερε πολύ καλά γιατί σιωπούσε).

    Τόνοι μελανιού και λεπτομερειών…για την ανακατωσούρα και την δικτατορία του πόπολου – που έχει νικηθεί λέμε η επάρατος αστική τάξη – αλλά γραμμούλα λέμε για την μετάβαση στην αταξική ουτοπία !!!

    Λεπτομέρειες του τύπου:

    1) Απαλλοτρίωση της γαιοκτησίας και χρησιμοποίηση της γαιοπροσόδου, για να αντιμετωπιστούν οι κρατικές δαπάνες.
    2) Γερή προοδευτική φορολογία.
    3) Κατάργηση του κληρονομικού δικαίου.
    4) Κατάσχεση της περιουσίας όλων των φυγάδων και των στασιαστών.
    5) Συγκέντρωση της πίστης στα χέρια του κράτους, μέσω μιας εθνικής τράπεζας, που τα κεφάλαιά της θα ανήκουν στο 6)κράτος και που θα έχει το αποκλειστικό μονοπώλιο.
    6) Συγκέντρωση στα χέρια του κράτους όλων των μέσων μεταφοράς.
    7) Αύξηση του αριθμού των εθνικών εργοστασίων και των εργαλείων παραγωγής. Εκχέρσωση και βελτίωση των γαιών, σύμφωνα μ’ ένα γενικό σχέδιο.
    8)Ίση υποχρεωτική δουλειά για όλους. Οργάνωση βιομηχανικών στρατών, ιδιαίτερα για τη γεωργία.
    9) Συνδυασμός της γεωργίας και της βιομηχανίας. Μέτρα που τείνουν στο να εξαφανίσουν βαθμιαία τη διαφορά[5] ανάμεσα στην πόλη και την ύπαιθρο.
    10) Δημόσια και δωρεάν εκπαίδευση για όλα τα παιδιά.
    11) Κατάργηση της δουλειάς των παιδιών στα εργοστάσια με τη σημερινή της μορφή. Συνδυασμός της εκπαίδευσης με την υλική παραγωγή κλπ. κλπ.

    Δεν συνιστούν Καθαρό Κρατικοκαπιταλισμό ?

    Ο δε Λένιν…ως μαθητευόμενος μάγος (εξέλιξη μαρξιστικής σκέψης κατά τους οπαδούς)…άλλαξε τα φώτα στον δύσμοιρο ρωσικό λαό, παίζοντας ως άλλος Μίκυ Μάους με την γνωστή σκούπα που μετέφερε νερό.

    Στην εξέλιξη δε της μαρξιστικής σκέψης (κατά τους οπαδούς πάντα) ο Λένιν με την εισήγηση του στην 7η Συνδιάσκεψη του ΣΔΕΚΡ (μπολσεβίκοι) τον Απρίλη του 1917 δεν ζήτησε και συμφωνήθηκε η εγκατάλειψη του συνθήματος της «δημοκρατικής δικτατορίας του προλεταριάτου και της αγροτιάς» ως ξεπερασμένου και υιοθετήθηκε ο σοσιαλιστικός χαρακτήρας της επερχόμενης επανάστασης ?

    Δεν ανέλυσε μάλιστα ότι το βασικό στις «δύο τακτικές της σοσιαλδημοκρατίας» δεν ήταν ο θεσμός της εξουσίας της «δημοκρατικής δικτατορίας του προλεταριάτου και της αγροτιάς», αλλά η διαμόρφωση της κοινωνικής συμμαχίας αγροτών και εργατών ?

    Χύμα στο κύμα δηλαδή ο παίκτης…είπε τουλάχιστον οψολύτ και κοντόφθαλμο τον μέγα Κάρολο και όλες τις θεωρίες που εκείνος ανέπτυξε μόλις πριν λίγες δεκαετίες πίσω. Οποία…ιεροσυλία.

    Εξηγεί ή όχι η εκκωφαντική σιωπή περί του θέματος, το γιατί οι κομισάριοι της Σοβιετίας ουδέποτε σκέφτηκαν να παραχωρήσουν περισσότερες εξουσίες προς τα κάτω, για να αρχίσουν να ετοιμάζουν το υποτιθέμενο μακρινό μέλλον ?

    Θα μας πει κάποιος. Ααα…ο Μαρξ μελετούσε την αυτοοργάνωση των προλετάριων και τον ρου της ιστορίας. Ξαναρωτώ όμως εγώ…τότε πως ήταν τόοοοσο σίγουρος ότι η δικτατορία του προλεταριάτου μέσα απονέκρωσης του ιδίου του κράτους της, οδηγεί στον ουτοπικόν παράδεισον ?

    Λεπτομέρειες όμως….για το αίμα το απαιτούμενον προς υφαρπαγήν εξουσίας. Το προλεταριάτο θα χρησιμοποιήσει anyway την πολιτική του κυριαρχία για ν’ αποσπάσει βαθμιαία από την αστική τάξη όλο το κεφάλαιο, να συγκεντρώσει όλα τα εργαλεία παραγωγής στα χέρια του κράτους, και να αυξήσει όσο το δυνατόν πιο γρήγορα τη μάζα των παραγωγικών δυνάμεων.

    Αυτό, φυσικά, στην αρχή μπορεί να γίνει μονάχα με δεσποτικές-εγκληματικές και βάρβαρες επεμβάσεις στο δικαίωμα της ιδιοκτησίας και στις αστικές σχέσεις παραγωγής, δηλαδή με τσεκούρι και πριόνι (όπως και έγινε στην Ρωσία) και με μέτρα που οικονομικά φαίνονται ανεπαρκή και αστήρικτα (που πάλι έγινε), αλλά που στην πορεία του κινήματος ξεπερνούν τον εαυτό τους και γίνονται αναπόφευκτα το μέσο για να ανατραπεί ολόκληρος ο τρόπος παραγωγής. …

    Και ο σκοπός μακιαβελικά αγιάζει πάντα τα μέσα συμπληρώνω εγώ…για το καλό, το ωραίο…κάθε Ιζνογκούντ που απλά θέλει να γίνει χαλίφης στην θέση του χαλίφη.

    Πως συμβιβάζεται ο μηδενισμός (τα πάντα αμφισβητούνται από τον Μαρξ) και η πίστη στην έλευση μιάς αταξικής ουτοπίας….χωρίς καμία επιστημονική τεκμηρίωση….από υποτίθεται έναν παίκτη που έχει «επιστημονικό» εργαλείο ?

    Αφού όλα εξαρτιούνται από τις συνθήκες της εποχής…πως δεν υπάρχει γραμμή, όταν οι συνθήκες με την δικτατορία του προλεταριάτου είναι «Κανονικές» ?

    Εφόσον ο Μαρξ, ήξερε τόσο καλά τις μεθόδους των τότε εξουσιαστικών ελίτ. …πως και δεν πήρε μυρωδιά (ως παρατηρητής-εμπειριστής) το προαιώνιον ?

    Αυτό που ξέρουν όλοι δηλαδή….ότι από τη στιγμή που υπάρχουν λίγοι άνθρωποι στην εξουσία, είτε αυτοί προκύπτουν μέσα από εκλογές, είτε προκύπτουν από επανάσταση, είτε προκύπτουν από πραξικόπημα, κάνουν το παν για να διαιωνίσουν την εξουσία τους.

    Δεν το είχε παρατηρήσει ? Αποκλείεται.

    Δεν θα έπρεπε λοιπόν να μας «διαφωτίσει» εντελώς με κοινή λογική ότι ο μόνος τρόπος να φτάσουμε στον κομμουνισμό είναι π.χ. η αμεδοδημοκρατία και η ωρίμανση της πολιτικής συνείδησης του λαού και λοιπά φούμαρα ώστε να μπορέσει κάποια στιγμή να πάρει πράγματι την εξουσία στα χέρια του ?…πράμα π.χ. που κάνανε (ως εξήγηση) οι αναρχικοί.

    Δεν καταλάβαινε ότι κάτι τέτοιο ήταν τελείως αδύνατον σε μια επανάσταση όπου παραχωρείται η εξουσία σε τρίτους ?

    Γιατί η Κροστάνδη…πήγε στα κράβαρα από τους πεφωτισμένους μπολσεβίκους ? Μήπως γιατί είχε μια αγνότητα που έλειπε από τους τελευταίους ?

    Δεν είναι διάχυτος ο ελιτισμός του Μαρξ που εκτός από το γερμανικό συγκεντρωτισμό του, είχε και τον εβραϊκό ελιτισμό των περιούσιων…για την διοίκηση που θα πέρναγε στα χεριά των Ελίτ της εργατικής τάξης, ήτοι των πιο ικανών μελών του ΚΚ…?

    Γιατί δεν υπάρχει καμία πρόνοια και μεριμνά στα γραπτά του για το πως θα διασφαλίζεται το να μην αποκλείονται από την εξουσία, οι μάζες για τις οποίες υποτίθεται κοπτότανε, για τους ανθρώπους που δεν ήταν μέλη του κόμματος…? Ούτε συμβούλια, ούτε δημοψηφίσματα…ούτε τίποτα.

    Να θυμίσω την σφοδρότητα ενάντια σε κάθε κριτική εναντίον του από αναρχικούς, σοσιαλιστές, κομμουνιστές που ξέφευγαν από την δικιά του παποσύνη ?

    Από πού αντλούσε…τόση αλλαζονεία και τόσο αλάθητο ?

    Ρωτάω…συνολικά λοιπόν. Μήπως το κύριο ζητούμενο ήταν απλά η πτώση της «Παλιάς Τάξης Πραμάτων» (βασιλικών οίκων και καρδιναλίων) και η άνοδος των «Πεφωτισμένων Επαναστατών» στην εξουσία ? Μήπως με αυτό τον τρόπο έδιδε άλλοθι στην αυταρχικότητα και βαρβαρότητα των «κινημάτων» αυτών, αλλά και στην νέα εξουσία, με το πρόσχημα ότι στο βάθος κήπος θα έρθει ο αταξικός παράδεισος ?

    Έχει ή δεν έχει μια εσχατολογική ταλμουδική προσέγγιση…έστω και πολιτικού τύπου παίζοντας με τις αναστροφές των προτύπων ?

    Μήπως απλά νομιμοποιούσε την γαλλικού τύπου τρομοκρατία που ουσιαστικά έφερε στην εξουσία τον τεκτονισμό της Μεγάλης Ανατολής…που μετέπειτα για ευνοήτους λόγους μετονομάστηκε σε »αστική τάξη» ?

    Μήπως απλά έπρεπε να δημιουργήσει αντισταθμιστικά προς τον χριστιανικό Παράδεισο, μια δική του υλιστική ουτοπία, επίσης αντιστάθμισμα στον ιδεαλισμό του Εγελου, κατορθώνοντας επιτέλους να «αντιστρέψει» πουλιά και μήτρες του τελευταίου ?

    Πως συνάδει…η πάλη των τάξεων…με συμπεριφορές αντιπάθειας προς την εργατική τάξη, όταν ο ίδιος και ο Ενγκελς κατηγορήθηκαν από αντιπροσώπους της Διεθνούς ως Ελιτιστές ?

    Απλή λογική καταδεικνύει ότι…μια τέτοια συμπεριφορά σε συνδιασμό με τα επαναστατικά τσιτάτα του, συνάδει με την υπόθεση ότι τελικά πίστευε πως η εξουσία πρέπει να αλλάξει προς όφελος κάποιων επαναστατών μιας περίεργης Ελιτ με μοχλό το προλεταριάτο…και την στρατιά των απανταχού παρόντων χρήσιμων ηλιθίων (προσέτρεξε κάθε εγκληματικό κατακάθι του ρωσικού υπόκοσμου, μαζί με μερικούς αφελείς)

    …ή απλά ότι ήταν ένας γραφικός προφήτης, σαν τους μοναχούς που καυτηριάζουν οι απανταχού μαρξιστές πάντα αλά κάρτ.

    Βέβαια ήρθε ο Ασίμωφ πολύ αργότερα να δώσει επαρκείς απαντήσεις για το πώς επιτυγχάνεται η μετάβαση προς την ουτοπία

    «Ενα ρομπότ δεν μπορεί να βλάψει άνθρωπο ή, εξαιτίας της αδρανείας του, να τον αφήσει να πάθει κακό.

    Ένα ρομπότ πρέπει να υπακούει στις διαταγές που του δίνει ο άνθρωπος εκτός αν αυτό έρχεται σε σύγκρουση με τον πρώτο νόμο.

    Ένα ρομπότ πρέπει να προφυλάξει τον εαυτό του αρκεί να μην έρχεται σε σύγκρουση με τον πρώτο και δεύτερο νόμο»

    4. Η ηλικία της νεότητας είναι δημιουργική, όχι όμως και σοφή. Εδώ βρίσκεται άλλη μια αντίφαση και σε εσένα, εφόσον ο παρατηρητικός και εμπειριστής Μαρξ…και οι οπαδοί του εμπιστεύονται καλύτερα τον έφηβο παρά τον σοφό γέροντα. Δεν βρίσκεις Κώστα ?

    Θες να πούμε ότι το παιδί θαύμα πριν πάει φαντάρος τελείωσε το διδακτορικό του επειδή ήταν ορέος τύπος ? Το λέμε…άμα θες. Το διδακτορικό του κατατέθηκε στο πανεπιστήμιο της Ιένας ακριβώς διότι δεν θα γινόταν δεκτό σε άλλα κατεστημένα πανεπιστήμια της «παλαιάς τάξης πραμάτων». Αλλά στο άνοιγμα των απαντήσεων ελπίζω να διαφωτιστείς καλύτερα.

    Το ποια ήταν τα οικονομικά του…γνωστό. Μόνο…εργατάκος δεν ήταν, εφόσον και εκδότης υπήρξε και μεταφερόταν στα γιουρόπας με μεγάλη άνεση μαζί με τον φιλαράκο του.

    Συνεχίζεται εν καιρώ…

    ps- το Ρολάν Γκαρός…ήταν last month

  196. Ο/Η nikos__alfa λέει:

    Κώστα ευχαριστώ για την αφιέρωση και χαίρομαι που σε βλέπω …ζωηρό όπως παλαιότερα!😉
    Τώρα μάλλον πρέπει να γνωστοποιήσω και στον Γιώργο την απάντηση σου μήπως και δεν το δει.🙂
    Αν και το διάβασα διαγωνίως και θα το ξαναδιαβάσω, ένα σημείο. Νομίζω ότι ο Σύριζα στην προοπτική διαγραφής του χρέους άργησε να πάρει καθαρή θέση και προηγήθηκε το ΚΚΕ σε συνδυασμό βέβαια με την έξοδο από την ΕΕ.
    Αμφότερα δε κοιμήθηκαν τον ύπνο του δικαίου καθώς δεν πρόβλεψαν τις καταστροφικές συνέπειες του κουρέματος όταν έγινε με τους όρους που έγινε αργότερα και δεν είχαν διαμορφώσει συγκεκριμένη πρόταση για το ύψος, τη διαδικασία, τη συμμετοχή του δημοσίου τομέα και του ακριβούς ρόλου της ΕΚΤ παρά κατήγγειλαν κατόπιν εορτής.
    Εδώ δεν έβγαλαν μια ανακοίνωση, ελπίζω να μου διέφυγε, για το προχθεσινό Εκοφίν όπου ο Στούρνερ δεν ψέλλισε λέξη για την ανακεφαλαιοποίηση των Ελληνικών τραπεζών από τον ΕΣΜ!
    Μην τυχόν και …αφελληνισθούν μήπως;😀

  197. Ο/Η Κώστας.Κ λέει:

    Αλλά επειδή αγαπητέ Λέφτη με κατηγόρησες πως μηδενίζω τα πάντα όταν μιλώ για τα πρωτοσοσιαλιστικά καθεστώτα (ΕΣΣΔ και σία) κι ότι εξαφανίζω οτιδήποτε καλό έγινε (χαπαχούπες βλέπεις παντού στο λόγο μου) ρίχνοντας όλη την ευθύνη στον Στάλιν – το απόλυτο Κακό – και στον αποδιοπομπαίο τράγο των σταλινικών παραμορφώσεων, θα σου απαντήσω πως αν και νέος στην ηλικία έχεις πολύ ρηχή μνήμη. Γιατί δεν νομίζω πως έχουν περάσει πάνω από δύο χρόνια όταν από το μπλογκ αυτό ανέπτυξα διεξοδικά τις απόψεις μου για τα υπέρ και τα κατά της σοβιετικής εμπειρίας υπερασπιζόμενος σε ένα εκτενή διάλογο με τη Δύστροπη Πραγματικότητα τις σοσιαλιστικές αρχές της εθνικοποίησης και του κεντρικού σχεδιασμού στη βάση της κοινωνικοποίησης. Δεν μπορώ να βρω τον πλήρη διάλογο όπως εξελίχθηκε, όμως ευτυχώς έχω κρατήσει τις δικές μου παρεμβάσεις που αναδημοσιεύω και τις οποίες είμαι βέβαιος σαν τακτικός θαμώνας του μπλογκ πως τότε είχες παρακολουθήσει. Αλλά κι αυτό να μην συνέβη, τώρα είναι στη διάθεση σου. Λυπάμαι μόνο που δεν είμαι σε θέση να μεταφέρω και τα σχόλια της ΔΠ. Ιδού το πρώτο μέρος :
    «Αγαπητέ Δύστροπη Πραγματικότητα κάνεις πολύ καλά που δεν δέχεσαι την άποψη ότι την ευθύνη για την αποτυχία του ‘κομμουνισμού’ την είχε ο Στάλιν. Κανένα σταλινικό καθεστώς δεν διέστρεψε τον ‘κομμουνισμό’ στις χώρες αυτές. Για τον απλό λόγο ότι ο σταλινισμός ήταν το αποτέλεσμα και όχι η αιτία της εκτροπής.
    Ασφαλώς, ο σταλινισμός, ως πολιτική έκφραση της ανερχόμενης γραφειοκρατικής κάστας, επέδρασε και επιτάχυνε την παραμόρφωση και τον εκφυλισμό του σοβιετικού εργατικού κράτους. Όμως, αν δεν ήταν ο Στάλιν, θα ήταν ο Μπουχάριν, ο Ζηνόβιεφ ή ο Κάμενεφ, ή ακόμη ενδεχομένως και ο Τρότσκι που θα εξέφραζαν την γραφειοκρατική κάστα και τον απολυταρχισμό της (αν και για να είμαι δίκαιος για τον τελευταίο δεν το πιστεύω αφού ήταν ο μόνος που παρέμεινε πιστός στις αρχές του, ανάλυσε ήδη από τα τέλη της δεκαετίας του ’20 τον γραφειοκρατικό εκφυλισμό του καθεστώτος και της Διεθνούς και τελικά πλήρωσε με τη ζωή του την επαναστατική στάση και κριτική του).
    Το σοβιετικό καθεστώς και όσα ακολούθησαν το δρόμο του δεν ήταν ‘κομμουνιστικά’ αλλά μεταβατικές κοινωνίες προς τον σοσιαλισμό που χαρακτηρίζονταν από ορισμένες μεγάλες αντιφάσεις. Πρώτο, συνδύαζαν έναν μη καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής με τους κανόνες της αστικής διανομής που είναι η βασική αντίφαση κάθε μεταβατικής κοινωνίας ανάμεσα στον καπιταλισμό και τον σοσιαλισμό. Δεύτερο, αφορούσαν κοινωνίες που στην αφετηρία τους ήταν μισοκαπιταλιστικές ή ελάχιστα αναπτυγμένες καπιταλιστικά και όπου στην μεγάλη τους έκταση κυριαρχούνταν από προηγούμενους τρόπους παραγωγής (φεουδαρχία, ασιατικός τρόπος παραγωγής) με μόνη εξαίρεση τις χώρες της Κ. Ευρώπης οι οποίες ακριβώς επειδή ήταν και πολιτιστικά αναπτυγμένες δεν μπορούσαν να ανεχθούν τον ρωσικό απολυταρχισμό. Τρίτο, η αντίφαση ανάμεσα στο σχέδιο και την αγορά επιχειρήθηκε να επιλυθεί στη βάση μιας ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων σε εθνική βάση όταν ο καπιταλισμός είχε ήδη διεθνοποιήσει τις παραγωγικές σχέσεις (βλ διεθνή καταμερισμό εργασίας).
    Θεωρητικά, η αντίφαση ανάμεσα στον κολεκτιβιστικό τρόπο παραγωγής και στους αστικούς κανόνες διανομής ή η αντίφαση ανάμεσα στο σχέδιο και την αγορά θα έπρεπε να περιορίζεται στο μέτρο που αναπτύσσονται οι παραγωγικές δυνάμεις και αυξάνει το επίπεδο ευημερίας και μόρφωσης του πληθυσμού, ενώ ταυτόχρονα τις συνθήκες στενότητας των προϊόντων – που ήταν κατανοητές και ελεύθερα αποδεκτές χάρις στις αποφάσεις που δημοκρατικά είχε λάβει η πλειοψηφία των εργαζομένων – θα έπρεπε βαθμιαία να αντικαθιστά η δωρεάν διανομή των αγαθών και υπηρεσιών σύμφωνα με την αρχή της ικανοποίησης των αναγκών.
    Όμως για να συντελεστεί μία τέτοια μετάβαση προϋπόθεση είναι η πλήρης συναίνεση και στήριξή της από τις λαϊκές μάζες και τη κυβέρνηση, ένα υψηλό επίπεδο σοσιαλιστικής δημοκρατίας, η ενεργός συμμετοχή των εργαζομένων στη διαχείριση των επιχειρήσεων και όλης της οικονομίας, η δημοκρατική επεξεργασία και ουσιαστική συμμετοχή στην εκπόνηση του σχεδιασμού όσο και ο έλεγχος των εργαζομένων στις διαδικασίες και την εφαρμογή του σχεδιασμού αυτού. Με άλλα λόγια χρειάζεται ένα υψηλό αφετηριακό επίπεδο ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων, η δυνατότητα αξιοποίησης και περαιτέρω ανάπτυξης του υφιστάμενου διεθνούς καταμερισμού εργασίας και κυρίως ένα κράτος που να είναι με την πιο δημοκρατική και την πιο βαθειά έννοια του όρου ένα κράτος των εργαζομένων.
    Καμία απ’ όλες τις παραπάνω προϋποθέσεις δεν υπήρχε στην ΕΣΣΔ και τις άλλες μεταβατικές οικονομίες. Η σοσιαλιστική επανάσταση επικράτησε στους πιο καθυστερημένους κρίκους της διεθνούς καπιταλιστικής αλυσίδας, έμεινε απομονωμένη στα εθνικά της σύνορα αποκλειόμενη από τον διεθνή καταμερισμό εργασίας, ενώ το ειδικό βάρος της εργατικής τάξης και της πολιτικής πρωτοπορίας της δεν επέτρεπαν διαχρονικά σοβαρές αντιστάσεις στις εσωτερικές και εξωτερικές αστικές πιέσεις. Ήδη από τις αρχές της δεκαετίας του ’20 ο Λένιν είχε τονίσει πως η ΕΣΣΔ δεν ήταν ένα απλό εργατικό κράτος, αλλά αποτελούσε το δίχως άλλο ένα εργατικό κράτος παραμορφωμένο από την γραφειοκρατία.
    Για λόγους, λοιπόν, ιστορικούς που συνδέονται με το χαμηλό επίπεδο ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων, την αριθμητική και πολιτιστική αδυναμία του προλεταριάτου, την απώλεια μιας μεγάλης πρωτοπορίας κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου, τη διεθνή απομόνωση της επανάστασης και το ασήκωτο βάρος των στερήσεων που αντιμετώπισε η σοβιετική εργατική τάξη, αυτή η τελευταία άρχισε να δείχνει ολοένα μεγαλύτερη εξάντληση και αδιαφορία για την άμεση συμμετοχή της στη διακυβέρνηση του κράτους και της οικονομίας. Πολύ γρήγορα η διακυβέρνηση πέρασε στα χέρια ενός γραφειοκρατικού μηχανισμού που αρχικά την ασκούσε με κάποιο τρόπο που θύμιζε το αντιπροσωπευτικό σύστημα εξουσίας, αλλά έπειτα ολοένα και περισσότερο με σφετερισμούς. Το μπολσεβίκικο κόμμα δεν θα μπορούσε σε καμία περίπτωση να αντισταθεί σε τέτοιες κοινωνικές δυνάμεις και έτσι γρήγορα διαβρώθηκε, διχάστηκε και τελικά έγινε προσωποπαγές (σταλινισμός).
    Συνεπώς, στις γενικές αντιφάσεις κάθε μεταβατικής οικονομίας και στις ειδικές αντιφάσεις της σοβιετικής κοινωνίας ήλθαν να προστεθούν οι αντιφάσεις εκείνες που προέρχονται από την επιβολή της γραφειοκρατίας πάνω στο κράτος και την οικονομία. Η σταλινοποίηση (γραφειοκρατικοποίηση) της Διεθνούς και των κομμουνιστικών κομμάτων στην υπόλοιπη Ευρώπη εξηγεί τόσο την αποτυχία των εκεί επαναστάσεων του μεσοπολέμου όσο και την συνακόλουθη απομόνωση της ΕΣΣΔ η επέκταση του καθεστώτος της οποίας στην Αν. Ευρώπη έγινε μεταπολεμικά από τα πάνω και με διοικητικό και απολυταρχικό τρόπο που ήταν εκ προοιμίου καταδικασμένος σε αποτυχία.
    Αυτή είναι η γενική εικόνα, Δύστροπη Πραγματικότητα, που έχω σχηματίσει από προσωπική μελέτη (ιστορικός δεν είμαι) για την αποτυχία της μετάβασης στον σοσιαλισμό τον 20ο αιώνα. Δεν ευθύνεται το σοσιαλιστικό σχέδιο για την αποτυχία, αλλά οι ειδικές συνθήκες εφαρμογής του. Όλοι οι κλασσικοί μαρξιστές συμφωνούσαν πως ο σοσιαλισμός θα ερχόταν σαν αποτέλεσμα της υπερωρίμανσης και σαπίλας του καπιταλισμού, όχι σαν συμπλήρωμα στο κενό και την διαρθρωτική αδυναμία του να αναπτυχθεί σε υπανάπτυκτη αστική οικονομία. Βεβαίως, είχαν εξηγήσει πως θα μπορούσε η καπιταλιστική αλυσίδα να σπάσει στον πιο αδύναμο κρίκο της και να ξεκινήσει η μετάβαση στον σοσιαλισμό από μία υπανάπτυκτη καπιταλιστικά οικονομία. Για την επιτυχή συνέχιση του εγχειρήματος είχαν, μάλιστα, όλοι τους υπογραμμίσει την ανάγκη της επέκτασης και επικράτησης της επανάστασης στον αναπτυγμένο πυρήνα του καπιταλισμού για την αξιοποίηση του παγκόσμιου καταμερισμού της εργασίας και της προηγμένης από τον καπιταλισμό επιχειρηματικής οργάνωσης, τεχνολογίας και επιστήμης (παραγωγικές δυνάμεις). Γι’ αυτό μιλούσαν για τις Ενωμένες Σοσιαλιστικές Πολιτείες της Ευρώπης. Αυτή η διεθνοποίηση της επανάστασης και της σοσιαλιστικής οικοδόμησης δεν ήλθε ποτέ. Ο κεντρικός σχεδιασμός (για τον οποίο θα σου απαντήσω σε άλλο σχόλιο σύντομα) έμεινε καταδικασμένος στα φτωχά σύνορα μιας υπανάπτυκτης εθνικής οικονομίας. Γι’ αυτό και απέτυχε όσον αφορά το σοσιαλιστικό στόχο, μολονότι πέτυχε να βγάλει τις χώρες αυτές από την καθυστέρηση και υπανάπτυξη και, υπό μία έννοια, να τις εντάξει μετά το 1989 στον νέο παγκόσμιο καπιταλιστικό καταμερισμό της εργασίας.
    Μέχρι το βράδυ θα απαντήσω και στο άλλο σκέλος της σύγκρισης κεντρικού σχεδιασμού και αγοράς που έθιξες. Ώρα για τις καθημερινές ασχολίες και υποχρεώσεις..»

  198. Ο/Η Κώστας.Κ λέει:

    «Συγγνώμη, Δύστροπη Πραγματικότητα (ΔΠ) αλλά νομίζω πως στη βιασύνη σου να απαντήσεις στη προηγούμενη τοποθέτησή μου αντιστρέφεις κάποια πράγματα. Νόμος κίνησης της ιστορίας υπάρχει και είναι οι ταξικές αντιθέσεις που αναπτύσσονται στο εσωτερικό κάθε κοινωνίας, είναι η πάλη των τάξεων. Το που θα οδηγήσει αυτή κανείς δεν γνωρίζει με βεβαιότητα. Μπορεί να είναι ο σοσιαλισμός, μπορεί να είναι μία νέα μορφή καπιταλισμού (περιφερειακά/ηπειρωτικά ολοκληρωμένου) ή κάποια άλλη μορφή εκμεταλλευτικής κοινωνίας τύπου Χάξλεϊ ή Όργουελ, όπως μπορεί φυσικά να είναι και το τέλος των τάξεων με την έννοια… του αφανισμού της ανθρωπότητας όπως προειδοποιούν οι περιβαλλοντολόγοι. Οι μαρξιστές παλεύουν για το καλύτερο φυσικά (τον σοσιαλισμό), αυτό όμως δεν σημαίνει ότι τον έχουν για σίγουρο ή στο τσεπάκι τους. Αν ήταν έτσι, δεν θα χρειάζονταν καμία πάλη, καμία προσπάθεια. Θα ήταν αρκετό να περιμένουν να ωριμάσουν οι συνθήκες και να πέσει ο σοσιαλισμός σαν ώριμο φρούτο. Αν υπήρχε μία τέτοια άποψη χυδαίας ντετερμινιστικής έλευσης του σοσιαλισμού, τότε δεν θα καταβάλλονταν κανένας αγώνας για την κοινωνική αφύπνιση των εργαζομένων και τη συνειδητοποίηση της ανάγκης για μία οργανωμένη εκστρατεία κοινωνικής αλλαγής. Δεν θα απευθύνονταν στην ελεύθερη βούληση των εργαζομένων και την πολιτικοποιημένη έκφρασή της με στόχο την χειραφέτηση και αυτοδιάθεσή τους. Όλα αυτά θα προέκυπταν μόνα τους. Όμως, η ιστορία δείχνει πως ο καπιταλισμός δεν πέφτει μόνος του. Μεταλλάσσεται, αλλά δεν καταρρέει. Οποιαδήποτε αλλαγή του δεν θα είναι ομαλή, ανώδυνη και γραμμική, αλλά θα αποτελεί επαναστατική ρήξη με το παρελθόν.
    Συνεπώς, η γραμμική αντίληψη δεν χωρεί σε λογικές κοινωνικής ανατροπής. Αν ταιριάζει κάπου είναι στη λογική της μεταρρύθμισης, της βαθμιαίας μετάβασης σε έναν ανθρώπινο καπιταλισμό με επαναφορά του κράτους πρόνοιας μετά από κάποιες δεκαετίες όταν θα έχουν καταπνιγεί όλες οι κοινωνικές αντιστάσεις και θα έχει αποκατασταθεί η σιδερένια πυγμή των νόμων της αγοράς και του κέρδους. Θα ήμουν πρόθυμος να δεχθώ ακόμη και τη διαιώνιση της οικονομικής ανισότητας και εργασιακής εκμετάλλευσης από έναν ανανεωμένο καπιταλισμό, αν δεν είχα πειστεί ότι ο πλανήτης πνέει τα λοίσθια (τελευταία ευκαιρία ο αιώνας που μπήκαμε) και ότι η ψυχική ισορροπία των ανθρώπων της Νέας Εποχής είναι… για τα μπάζα. Γι’ αυτό πιστεύω ότι το σύνθημα σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα τείνει να αντικατασταθεί από το σοσιαλισμός ή εξαφάνιση του ανθρώπου ως είδους. Εσχατολογικές αρλούμπες ; Μπορεί να ακούγονται έτσι, αλλά να ξέρετε ότι τα τεκμήρια των επιστημονικών ευρημάτων συνηγορούν υπέρ της άποψης αυτής. Συνεπώς, αν υποστηρίζω την σοσιαλιστική ‘ουτοπία’ και την προτιμώ από την καπιταλιστική δυστοπία, δεν είναι επειδή την θεωρώ ιστορική αναγκαιότητα, αλλά ανθρωπιστική, πολιτισμική και υπαρξιακή αναγκαιότητα. Τον τελευταίο λόγο έχουν οι ίδιοι οι άνθρωποι που γράφουν και την Ιστορία…
    Έχοντας ξεκαθαρίσει τα περί ‘ιστορικής αναγκαιότητας’ νομίζω με το παραπάνω, ας σταθούμε λίγο το κατά πόσον ο χαρακτηρισμός των κοινωνιών αυτών ως μεταβατικών δικαιολογεί, όπως ισχυρίζεσαι ΔΠ, και τις ωμότητες που διαπράχτηκαν στο όνομα της πορείας προς τον σοσιαλισμό. Εδώ πρέπει να σου επισημάνω πως χτυπάς κάτω από τη μέση (unfair) αγαπητέ. Πρώτο, γιατί μία λογική ερμηνεία του χαρακτήρα οποιουδήποτε καθεστώτος δεν είναι ταυτόσημη με την δικαιολόγηση των ενεργειών του. Δεύτερο, γιατί είναι σαφές από την πρώτη μου τοποθέτηση πως η μετάβαση στον σοσιαλισμό ουδέποτε έλαβε χώρα, αφού η παρέκκλιση ξεκίνησε από τις αρχές της δεκαετίας του ’20 και είχε ουσιαστικά ολοκληρωθεί σε εκτροχιασμό στις αρχές της επόμενης (πριν από τις δίκες της Μόσχας). Τρίτο, γιατί μίλησα με τα μελανότερα χρώματα για τα νέα γραφειοκρατικά δικτατορικά καθεστώτα του είδους αυτού ώστε να μην επιτρέπονται ερμηνείες δήθεν απολογητικές αυτών και γιατί τελικά η Ιστορία απέδειξε ότι η μετάβαση ήταν προς τον καπιταλισμό, όχι τον σοσιαλισμό, και άρα θα ήταν παράλογη οποιαδήποτε εκ των υστέρων δικαιολόγησή τους. Τέταρτο, γιατί οποιασδήποτε έχει διαβάσει την (δυνητική) κριτική της Λούξεμπουργκ, τη πολιτική διαθήκη του Λένιν, την «Προδομένη Επανάσταση» του Τρότσκι και γενικά την κριτική της Αριστερής Αντιπολίτευσης και πολλών άλλων μαρξιστών επιγόνων, θα όφειλε να γνωρίζει πως η πιο σκληρή κριτική για τα εγκλήματα των εκφυλισμένων δεσποτικών αυτών καθεστώτων ήλθε εκ των ένδον, από τους ίδιους τους μαρξιστές.
    Καμία δικαιολόγηση ωμοτήτων ή διάθεση για κάτι τέτοιο λοιπόν. Από εκεί και πέρα, ο σχετικά προοδευτικός ρόλος που παίξανε ιστορικά όχι μόνον για τη δική τους καπιταλιστική μετάβαση αλλά και για τον υπόλοιπο κόσμο (Δύση και Τρίτο Κόσμο) δεν αμφισβητείται ακόμη και από αστούς ιστορικούς, πολλοί από τους οποίους ανησύχησαν μετά την κατάρρευση της ΕΣΣΔ και το τέλος του ψυχρού πολέμου γιατί διέβλεπαν πως χωρίς αντίπαλο δέος οι διεθνείς ισορροπίες θα κλονίζονταν, όπως και έγινε αν και για άλλους λόγους. Μην ξεχνάμε πως το 80% του βάρους καταπολέμησης του ναζισμού το σήκωσε μόνη της η ΕΣΣΔ κατά γενική ομολογία.
    Για τον κεντρικό σχεδιασμό, τώρα, που θεωρείς ότι και αν ακόμη εφαρμοσθεί σε παγκόσμιο επίπεδο θα τα έκανε μαντάρα, έχω να παρατηρήσω τα εξής. Χάρις στον κεντρικό σχεδιασμό και τη κρατικοποίηση των μέσων παραγωγής με στόχο τον σοσιαλισμό, η κοινωνία των κουλάκων έκανε ένα τεράστιο άλμα μπροστά και μεταμορφώθηκε σε μία σύγχρονη αστική υπερδύναμη πολύ πριν την κατάρρευση του 1989. Και αυτό το κατάφερε παρά τον εμφύλιο, τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και τις τεράστιες καταστροφές που αυτός επέφερε, τον διεθνή αποκλεισμό και τον εκμεταλλευτικό τελικά χαρακτήρα του γραφειοκρατικού καθεστώτος. Τα ίδια περίπου ισχύουν και για την Κίνα. Ο κεντρικός σχεδιασμός, αν και σοβαρά εξασθενημένος, εξακολουθεί και υπάρχει σήμερα σε Ρωσία και Κίνα (σε κρίσιμους στρατηγικούς τομείς παραγωγής) παράλληλα με την εισαγωγή καπιταλιστικών όρων παραγωγής και ιδιοκτησίας. Και είναι αυτό το άνοιγμα στο ξένο κεφάλαιο σε συνδυασμό με κάποια στοιχεία κεντρικού σχεδιασμού που έχει προσδώσει δυναμισμό στις οικονομίες τους. Την ίδια ώρα, ο δυτικός κόσμος βολοδέρνει μέσα στην κρίση του αναζητώντας συνεχώς στήριγμα στο κράτος που έχει αναλάβει όχι απλώς ρόλο διασώστη αλλά και ταξικού διαχειριστή της κρίσης με τη μετάθεση όλων των βαρών στις πλάτες των εργαζομένων. Άρα, η φιλελευθεροποίηση των συνθηκών εργασίας και παραγωγής γίνεται με όρους κεντρικού κρατικού σχεδιασμού, απόδειξη ότι η σύγχρονη κοινωνία – έστω και υπό καθεστώς απροκάλυπτης ταξικής εκμετάλλευσης – έχει απόλυτη ανάγκη τον κρατικό σχεδιασμό. Τώρα, μάλιστα, που οι κοινωνίες ξεσηκώνονται στην καπιταλιστική περιφέρεια, το κράτος είναι βέβαιο πως θα αναλάβει δράση εν είδη βοναπάρτη για να ισορροπήσει δήθεν ανάμεσα στις αντιμαχόμενες τάξεις, διατηρώντας ουσιαστικά ανέπαφες τις σχέσεις ιδιοκτησίας… που είναι και το ζητούμενο.
    Συνεπώς, περισσότερο από ποτέ σήμερα ο κρατικός σχεδιασμός και μάλιστα σε υπερεθνικό επίπεδο (βλ ευρωπαϊκή κρίση) είναι όχι μόνον επίκαιρος αλλά και αναγκαίος. Από μόνος του, όμως, ο κρατικός σχεδιασμός δεν σημαίνει επιτυχή έξοδο από τη κρίση και επίλυση των κοινωνικών αντιθέσεων. Γιατί σημασία έχει ποιος σχεδιάζει, τι και γιατί. Και ερχόμαστε έτσι στην ταξική φύση και ρόλο του κράτους που σχεδιάζει. Η διαφορά αστικής και εργατικής δημοκρατίας που ρωτάς ΔΠ, βρίσκεται στο ότι εκτός από την αλλαγή στις σχέσεις ιδιοκτησίας και την γενική στροφή στον κεντρικό σχεδιασμό που επιχειρεί μία κοινωνία σε μετάβαση προς τον σοσιαλισμό, αλλάζει η δομή του κράτους και η λειτουργία της δημοκρατίας. Δεν μιλάμε για αντιπροσωπευτική δημοκρατία με ανά τετραετία βουλευτικές και δημοτικές εκλογές και μόνον κοινοβουλευτικό (όρα εικονικό) έλεγχο του κυβερνητικού έργου, αλλά για άμεση δημοκρατία των συμβουλιακά οργανωμένων παραγωγών και πολιτών (στους τόπους εργασίας και κατοικίας των) με ανακλητότητα των αντιπροσώπων και εργατικό έλεγχο των πεπραγμένων. Τέτοιες μορφές αυτοοργάνωσης που ξεκινάνε με τον εργατικό έλεγχο επιχειρήσεων (επί καπιταλισμού ακόμη) και εξελίσσονται σε μορφές αυτοδιαχείρισης και ενεργού συμμετοχής στον τοπικό, περιφερειακό και κεντρικό σχεδιασμό (σε συνθήκες μετάβασης στο σοσιαλισμό) έχουν ενεργοποιηθεί κατά διαστήματα και σε διάφορες χώρες σε προεπαναστατικές και επαναστατικές συνθήκες για να εκλείψουν αργότερα με την επικράτηση γραφειοκρατικών μηχανισμών και για τους λόγους που κυρίως αναφέραμε στο προηγούμενο σχόλιο. Αν εν σπέρματι αναδείχθηκαν και λειτούργησαν για ένα διάστημα στη διάρκεια των τελευταίων 150 χρόνων, δεν βλέπω γιατί να μην μπορούν να επικρατήσουν σήμερα και αύριο που το μορφωτικό επίπεδο είναι παρασάγγας υψηλότερο και η σύγχρονη τεχνολογία (πληροφορική-επικοινωνίες) έρχεται αρωγός στις διαδικασίες της άμεσης δημοκρατίας.
    Δεν είπε κανείς ο κτίστης να γίνει γραφιάς ή ο διοικητικός υπάλληλος να εκτελεί χρέη επιστημονικού συμβούλου. Αυτό που είπαμε είναι ότι ο καθένας γνωρίζει καλύτερα από κάθε άλλο το αντικείμενο και τον χώρο δουλειάς του και πρέπει να έχει λόγο γι’ αυτό σε καθημερινή βάση ελέγχοντας συγχρόνως του εκλεγμένους και ανά πάσα στιγμή ανακλητούς εκπροσώπους του. Ναι, θα πρέπει να αφιερώνει χρόνο για τα κοινά, τόσο με την ενημέρωσή του όσο και με την συμμετοχή σε κρίσιμες αποφάσεις. Μόνον έτσι θα δικαιούται να φέρει τον τίτλο του ενεργού πολίτη αποφεύγοντας φαινόμενα διαφθοράς και σπατάλης και απολαμβάνοντας συγχρόνως υψηλότερο επίπεδο διαβίωσης σε ισότιμη βάση. Τον χρόνο που θα αφιερώνει στα κοινά θα τον κερδίζει από την λιγότερο χρονοβόρα καθότι περισσότερο αποτελεσματική εργασία την οποία θα κατευθύνει ο σοσιαλιστικός σχεδιασμός για την ικανοποίηση των πραγματικών και όχι των πλασματικών αναγκών της κοινωνίας. Και το τονίζω αυτό γιατί αν θέλουμε να κάνουμε την πραγματική διάκριση μεταξύ αγοράς και κεντρικού σοσιαλιστικού σχεδιασμού (όχι γραφειοκρατικού) με όρους αποτελεσματικότητας θα πρέπει να παραδεχθούμε υπό το φως της τρέχουσας κρίσης πως ο μεγάλος και σπάταλος ‘αναρχικός’ είναι η οικονομία της αγοράς.
    Όταν σήμερα οι ίδιοι οι αστοί οικονομολόγοι παραδέχονται πως μόνη της η Κίνα μπορεί να καλύψει τις ανάγκες της παγκόσμιας κοινωνίας σε βασικά βιομηχανικά αγαθά, τι ακριβώς μας λένε ; Τίποτα λιγότερο και τίποτα περισσότερο από το ότι η βιομηχανική οργάνωση της παγκόσμιας κοινωνίας αποτελεί μία τεράστια σπατάλη και χάος. Με αριθμητικούς όρους η σπατάλη της οικονομίας της αγοράς καταγράφεται επισήμως στη χρήση μόνον του 65-68% του εργοστασιακού δυναμικού, στο 10-12% της ανεργίας και στο 17-20% ανεργίας και υποαπασχόλησης μαζί, στις τεράστιες δαπάνες για στρατιωτικούς εξοπλισμούς, ναρκωτικά, πορνεία, πεταμένα φαγητά, ληγμένα ή πανάκριβα φάρμακα και μηχανισμούς προπαγάνδας και καταστολής. Και πάνω απ’ όλα στην συνεχώς διογκούμενη οικονομική ανισότητα που από τη μία προκαλεί τη διόγκωση της χρηματιστηριακής κερδοσκοπίας και από την άλλη κοινωνικές αναταραχές και κύματα βίας. Όπως επίσης στην πρωτοφανή καταστροφή του περιβάλλοντος που επιφέρει την ‘εκδίκηση’ της Φύσης. Βάλτε όλα αυτά στον λογαριασμό και ελάτε να μου πείτε μετά αν η οικονομία των τυφλών δυνάμεων της αγοράς που υπακούει μόνον στο κριτήριο του ατομικού κέρδους, είναι πιο ορθολογική, παραγωγική και αποτελεσματική από μία σοσιαλιστική διαχείριση με βάση τον κεντρικό σχεδιασμό των ελεύθερων παραγωγών.
    Για τα υπόλοιπα ερωτήματα που θέτεις ΔΠ και δεν αντιλέγω είναι σημαντικά, θα σου συνιστούσα λίγη μελέτη της μαρξιστικής θεωρίας για τη μεταβατική προς το σοσιαλισμό κοινωνία, τη σοσιαλιστική κοινωνία και τη κομμουνιστική όπως την είχαν όχι απλώς οραματισθεί αλλά και ορθολογικά-επιστημονικά επιχειρήσει να την σχεδιάσουν οι κλασσικοί μαρξιστές. Δεν είναι ότι γίνεσαι κουραστικός με όσα ρωτάς, όσο το ότι ακριβώς επειδή δεν υπάρχει καμία εμπειρία πλην της αποτυχημένης σοβιετικής (και σία) μετάβασης μιλάμε με όρους καθαρά μαρξιστικής θεωρίας. Στην οποία καλύτερα είναι να μιλάνε – για όσους πραγματικά ενδιαφέρονται – οι ίδιοι οι θεωρητικοί στοχαστές της νέας κοινωνίας και όχι κάποιος αναμεταδότης τους. Βεβαίως, αν κάποιος θέλει τα πάντα στην εντέλεια καταγεγραμμένα και προδιαγεγραμμένα εν είδη θεωρητικού ολοκληρώματος και μάλιστα αβάπτιστου στα ανόσια νερά της πραγματικότητας, τότε μάλλον επιζητεί άλλοθι αποφυγής της πιο χειροπιαστής και εξώφθαλμης παραδοχής : ότι δηλαδή, απ’ όπου και να πιάσεις τη σημερινή κοινωνία αυτή αναδύει δηλητηριώδεις αναθυμιάσεις σε σημείο που να μην γίνεται πια ανεκτή. Εξ ου και η ανάγκη της αλλαγής της. Τώρα αν η μετάβαση στο σοσιαλισμό ενοχλεί ή απλά δεν πείθει, πολύ καλά, είμαι γεμάτος αυτιά για την εναλλακτική. Όμως, πρέπει προηγουμένως να συμφωνήσουμε στην ανάγκη της κοινωνικής αλλαγής. Από εκεί ξεκινάνε όλα.»
    (συνεχίζεται)

  199. Ο/Η Κώστας.Κ λέει:

    Νίκο έχεις δίκιο για ΣΥΡΙΖΑ και ΚΚΕ, εγώ απλά τόνισα πως ο διάλογος στα πλαίσια της Αριστεράς για την παραμονή ή όχι στην ΕΕ και το ευρώ άνοιξε αμέσως, στην δε Αυγή φιλοξενούνταν όλες οι απόψεις νομίζω.

  200. Ο/Η Pepermint λέει:

    Αναγνώστα

    Εξαρτάται το επίπεδο που βρίσκονται τα αντίθετα…αλλά και την σφαίρα τους (3d διάσταση).

    Μόνο που ως εξηγήσα παραπάνω…έχει γκαπ…ο Μαρξ το πως πάμε στην μορφή και εκτός αυτού η τελευταία απλά παίρνει έναν τίτλο »αταξική» και καθάρισε το αυγό. Ούτε και αυτή περιγράφεται…όπως ας πούμε είναι απερίγραπτος (και πολύ σωστά) ένα παραδείσιο επίπεδο σε σχέση με την χθώνα. (κάποιοι αριστερόστροφοι »ισλαμιστές» βέβαια περιέγραψαν τα αντίστοιχα γιουσουφάκια-πιλαφάκια, προκαλώντας τον γέλωτα).

    Αυτό είναι μεγάλη υπόθεση και βοήθησε πολύ την εξέλιξη, αλλά φυσικά αφορά τον κλασσικό και φιλελεύθερο Μαρξ, ο οποίος για να ..αναποδογυρίσει τους Ρικαρντοσμιθικούς μελέτησε επισταμένως την Αγορά και κατάλαβε ότι μόνον έτσι μπορεί να την κατανοήσει και να εμρηνέυσει πώς διάολο σε έναν χώρο που ο καθένας μπαίνει χωρίς προϋποθέσεις, τελικά υπάρχει τάξη στο τέλος.

    Η ερμηνεία μου…δεν είναι προϊόν »απαγορεύσεως-αντιαπαγορεύσεως» (σωστά το θέτεις ως κίνδυνο…γιατί καταντά -λαγνεία) αλλά μιας πολύ αρχαίας πραγματικότητας…που απλά αλλάζει όνομα και φερετζέ. Πράμα…που θα καταδειχτεί στο τέλος (?) της κουβενταρίας.

  201. Ο/Η nikos__alfa λέει:

    Πάντως, για να πω κι εγώ την παρόλα μου, οι ειδικοί της θεωρίας του …χάους και της πολυπλοκότητας αποκρούουν με επιχειρήματα την προοπτική επιτυχίας και μακροημέρευσης ενός συστήματος (παγκόσμιου) που θα έχει κεντρικό σχεδιασμό της οικονομίας και της κοινωνίας
    Όπως βεβαίως – βεβαίως προφητεύουν και το τέλος του καπιταλισμού εξ αιτίας της υπερσυγκέντρωσης και του τετελεσμένου της ανάπτυξης στον πεπερασμένο χώρο του πλανήτη μας.😉

    υγ
    Έχω αρχίσει να μαζεύω χαρτί Α4 για να τυπώσω το άρθρο και τα σχόλια να έχω βιβλίο για τις διακοπές μου!🙂

  202. Ο/Η Κώστας.Κ λέει:

    Ευτυχώς που υπάρχει κι ο Νίκαλφας και ρίχνουμε και λίγο γέλιο.
    Δεν μου λες Πέπε, αυτό εσύ το αποκαλείς διάλογο ;
    Δηλαδή πως την είδες την δουλειά ; Εσύ θα ρωτάς κι εγώ θα τρέχω να απαντάω ;
    Επειδή είμαι κάποιας ηλικίας κι ο χρόνος μου περιορισμένος,
    κι επειδή στον διμέτωπο δεν νομίζω να τα καταφέρω, προτείνω
    ν’ απαντήσω σχετικά με Μαρξ όπου μπορώ,
    ν’ αναλάβει Λένιν και Μπολσεβίκους ο Λέφτης
    κι ο Πέπε να ξεκινήσει εντατικά μελέτη Πρεομπραζένσκι (Το πέρασμα στο σοσιαλισμό)
    μπας και ξεστραβωθεί λιγάκι.
    Μέχρι το επόμενο τουρνουά τένις όλο και κάποια απορία μπορεί να λυθεί.
    Τι λέτε ;

  203. Ο/Η nikos__alfa λέει:

    Δουλειά ο Πεπ;
    Κι εγώ που νόμιζα πως είναι …εισοδηστής!😯

    υγ
    Αν ρίχνουμε γέλιο λίγο θα ανέβουν οι τιμές στη λ(χ)αχαναγορά και πάει η …ανταγωνιστικότης!
    Πολύ χρειαζόμαστε.

    υγ2
    Άκου να σου πω Κώστα. Εγώ μιλάω σοβαρά. Γιατί ξέρω ότι δεν σηκώνεις αστεία.
    Τελείωνε με τον διμέτωπο και μετά θα θα σου στοιχίσω τα στοιχεία για το χάος και την πολυπλοκότητα. Σε καλή τιμή πάντα για να σου στοιχίσει λίγο!😉

  204. Ο/Η Left G700 λέει:

    Φίλε Pepermint,

    Μια και επανεμφανίστηκες, αδράχνω την ευκαιρία (γουστάρεις παλαιοκουμμουνιστική διάλεκτο;🙂 ) για να σου πω ότι το οφειλόμενο μπουγιουρντί, ως κυρίως πιάτο μετά τους αφορισμούς μας, θα κατατεθεί εδώ επ’ ονόματί σου, δεν το γλυτώνεις. Λέω δεν το γλυτώνεις, γιατί εγώ, επειδή εξακολουθώ να είμαι «επαναστάτης»,😉 , συνηθίζω να τα λέω όλα, κατά τις συλλογικές μας αποφάσεις-εντολές. Άρα θα τρέξουν «αίματα». Και δεν θα ‘ναι δικά μου!🙂 You’ve been notified!🙂

    Τα λέμε

  205. Ο/Η Αφώτιστος Φιλέλλην λέει:

    για τον Παπουλη

    Deep Red directed by Dario Argento
    Music by Goblin
    Video edit by A. Martena

    Επελεξα το εξαιρετικο μουσικο θεμα των Goblin

    ΥΓ «By chance, after three or four days of recording activity, Dario Argento decided to try the band’s hand at composing: one night to write a score, one day to record it. To distinguish this new release from their first LP which was just about to be marketed, they changed their name again, this time to Goblin.

    Their success exceeded all expectations; more than one million copies sold, enjoying 52 weeks on the Italian hit parade and ranking first in both the singles and LP categories.»

  206. Ο/Η Pepermint λέει:

    Κώστα

    Κάτσε να ολοκληρώσω την δευτερολογία μου…και μετά απαντάς. Take your time (παρακολουθώ με ενδιαφέρον το ενδοοικογενειακό…και έχω και points έαν και εφόσον επιτραπεί από εσένα και τους λέφτηδες).

    Λέφτηδες

    Δεν κατάλαβα το περί επανεμφάνισης, αλλά σε κάθε περίπτωση »ραντεβού στα γουναράδικα»🙂

  207. Ο/Η Pepermint λέει:

    Νικάλφα

    εισοδιστής ?…εκτός τόπου και χρόνου myfriend

    υγ – »κι ο Πέπε να ξεκινήσει εντατικά μελέτη Πρεομπραζένσκι»
    🙂

  208. Ο/Η Κώστας.Κ λέει:

    Αγαπητέ Λέφτη μου λες ότι ξεχνάω το ένα κι ότι ξεχνάω το άλλο, αλλά παρατηρώ ότι δεν έχεις μία ολοκληρωμένη άποψη για το πώς και τι απέγινε η πατρίδα του σοσιαλισμού και φθάσαμε εκεί που φθάσαμε. Έχεις δίκιο πως βλέπω πολύ με τα γυαλάκια του Λέοντα, αλλά όχι τον Μαρξ όπως διατείνεσαι αλλά την ιστορία της ρώσικης επανάστασης, του εκφυλισμού της και των άλλων επαναστάσεων που ξέσπασαν στην Ευρώπη. Και θα σου συνιστούσα να βάλεις κι εσύ αυτά τα γυαλάκια και να μελετήσεις τι έγραψε ένας από τους κεντρικούς πρωταγωνιστές της ο οποίος για κάποιους λόγους το έφεραν έτσι τα πράγματα και κράτησε σχεδόν μόνος ψηλά τη σημαία της επαναστατικής κριτικής του σταλινικού καθεστώτος. Δυστυχώς ούτε ο Τρότσκι ούτε ο Λένιν μπόρεσαν να αποσοβήσουν το τέρας της γραφειοκρατίας, τη νέα κοινωνική κάστα που σχηματίστηκε μέσω του κρατικού και κομματικού μηχανισμού στη διάρκεια της δεκαετίας του ’20. Αυτή η κάστα είχε τα δικά της αυτόνομα συμφέροντα κι ο βασικός εκπρόσωπος της υπήρξε ο Στάλιν. Ο Στάλιν ήταν ένας άξεστος αλλά έξυπνος επαναστάτης που όμως είχε μία μηχανική κατανόηση του μαρξισμού. Βλέπεις Λέφτη ενώ ένας μαρξιστής πρέπει να είναι κι επαναστάτης, ένας επαναστάτης δεν είναι απαραίτητο ή εύκολο να είναι και μαρξιστής. Δεν αποδρά κανείς από τις φυλακές με οδηγό το Μανιφέστο. Επίσης, η ιστορία βρίθει από φαινόμενα ανθρώπων που συμβιβάστηκαν στην πορεία της ζωής τους με την ‘πραγματικότητα’ κι όχι μόνον εγκατέλειψαν τις επαναστατικές τους ιδέες αλλά έγιναν και οι σκληρότεροι διώκτες των εκφραστών και παλιών συντρόφων τους. Ο Στάλιν λοιπόν δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται σαν αποδιοπομπαίος τράγος αλλά ως εκφραστής της πολιτικής της αντεπανάστασης στη πατρίδα του σοσιαλισμού. Αλλά ας κάνουμε μία προσπάθεια να δούμε τι ακριβώς μεταλλαγές έλαβαν χώρα το πρώτο μισό της κρίσιμης δεκαετίας του ’20, τότε που ο Λένιν συνειδητοποίησε τον κίνδυνο της γραφειοκρατικοποίησης κι αν και άρρωστος προσπάθησε να δώσει και την τελευταία του μάχη κατά του νέου ηγέτη Στάλιν.
    Οι βάσεις της γραφειοκρατικοποίησης ήταν βεβαίως κοινωνικές (αριθμητική εξάντληση εργατικής τάξης στον πόλεμο, άνοδο μικροαστικών στρωμάτων πόλης και χωριού στον κρατικό μηχανισμό), δεν εκφράσθηκαν πολιτικά μόνον από τον Στάλιν, ενώ είχαν ήδη μπει τη περίοδο 1921-24 με τη λήξη του εξουθενωτικού πολέμου, την επιστροφή των μπολσεβίκων από το μέτωπο και την κατάληψη ηγετικών θέσεων στον κρατικό μηχανισμό, το άνοιγμα του κόμματος και του κράτους σε στελέχη του παλιού καθεστώτος, την συρρίκνωση της δημοκρατίας στα σοβιέτ και το κόμμα (βλ απαγόρευση προσωρινή τάσεων) την αποτυχία των σοσιαλιστικών επαναστάσεων στην Ευρώπη (1921-23), την συνακόλουθη απομόνωση της ΕΣΣΔ και την αναγκαστική στροφή στην αστική Νέα Οικονομική Πολιτική (ένα μεγάλο βήμα πίσω από τον σοσιαλιστικό σχεδιασμό) προκειμένου να τραφούν οι μάζες των εξαθλιωμένων εργατών των πόλεων.
    Η κατανόηση της πολιτικής δυναμικής γέννησης και άνδρωσης της γραφειοκρατίας στο επίπεδο του κόμματος και του κράτους σαν συνέπεια των κοινωνικών συνθηκών και ρευμάτων εξηγεί την αποπολιτικοποίηση των συζητήσεων στα κομματικά όργανα και τους κρατικούς θεσμούς, αποπολιτικοποίηση που σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να ήταν αποτέλεσμα της οργανωτικής εμμονής ενός ανθρώπου ακόμη και εάν αυτός ήταν.. ο ‘πατερούλης των λαών’. Μόνο ως αποτέλεσμα της έλλειψης δημοκρατίας στο κόμμα και την κοινωνία, μόνον σαν προϊόν μιας μη ελεύθερης λειτουργίας των σοβιέτ θα μπορούσε να προκύψει. Και αυτό πράγματι έγινε όταν εξαιτίας του εμφυλίου πολέμου απαγορεύτηκε όχι μόνον η λειτουργία των άλλων κομμάτων αλλά και η λειτουργία των φραξιών μέσα στο μπολσεβίκικο κόμμα. Η μη βαθμιαία αποκατάσταση των πολιτικών αυτών ελευθεριών μετά τον πόλεμο είχε σαν αποτέλεσμα η ταξική πάλη που δεν έβρισκε διέξοδο και κανάλια ανοιχτής έκφρασης μέσα στην σοβιετική κοινωνία να μεταφερθεί στους κόλπους του κράτους και του κόμματος συγκαλυμμένα και υπόγεια. Ουδείς αρνείται την ανάγκη του συγκεντρωτισμού που χαρακτηρίζει, εξάλλου, κάθε επανάσταση στα πρώτα της στάδια προκειμένου να επιβεβαιώσει την εξουσία της. Όμως, στο βαθμό που η επανάσταση εδραίωνε την κυριαρχία της όφειλε συγχρόνως να αποκαθιστά τις πολιτικές ελευθερίες, πρωτίστως μέσα στο κόμμα και ακολούθως στην κοινωνία (βάσει του σοσιαλιστικού συντάγματος) για να αποτρέπονται τα φαινόμενα συγκρότησης προσωποπαγούς ηγεσίας και επικράτησης καθετοποιημένων οργανωτικών αντιλήψεων στη λειτουργία της πολιτικής πρωτοπορίας.
    Για να καταλάβουμε τον κυρίαρχο παράγοντα της κοινωνικής δυναμικής σε σχέση με κάποιες προσωπικές ιδιότητες ή κλίσεις χαρακτήρα θα παραθέσω ένα απόσπασμα του Ντόϊτσερ με αφετηρία τον μεγαλορωσικό εθνικισμό για τον οποίο κατηγορήθηκε ο Στάλιν :
    «Το λάθος του (Στάλιν), αν αυτή είναι η κατάλληλη λέξη, αντανακλούσε τις τάσεις, τις ιδέες, τις διαθέσεις και τις προσδοκίες της Ρώσικης διοίκησης, όπως αυτή είχε αναπλασθεί και αναμορφωθεί μετά την επανάσταση. Ήταν μία τάση για ακόμη μεγαλύτερο συγκεντρωτισμό στην Κυβέρνηση και για την ανασυγκρότηση μιας ‘μεγάλης και αδιαίρετης Ρωσίας’. Οι κομμουνιστές ήταν υπέρ του συγκεντρωτισμού για τα οικονομικά και διοικητικά του πλεονεκτήματα. Όμως οι κομμουνιστές, σύμφωνα με τα λόγια του Λένιν, ήταν ‘σταγόνες στον ωκεανό’. Είχαν πραγματοποιήσει μία ‘μεγάλη καθολική αγροτική επανάσταση με μία αποφασιστικότητα που δεν είχε όμοιά της πουθενά στον κόσμο και την ίδια στιγμή τους έλειπε η φαντασία να πραγματοποιήσουν μία έστω δέκατης τάξης μεταρρύθμιση στη γραφειοκρατική ρουτίνα’. Η επανάσταση θα μπορούσε να σωθεί απ’ το χάος που εισχωρούσε από παντού, μόνον αν κατάφερνε να χρησιμοποιήσει για τους σκοπούς της την παλιά τσαρική γραφειοκρατία, που ήταν όμως και αυτή πιο ανίκανη και διαβρωμένη από τους χθεσινούς επαναστάτες μέσα στη γραφειοκρατική ρουτίνα. Όταν εφαρμόστηκε η ΝΕΠ (Νέα Οικονομική Πολιτική), οι συντηρητικοί και οι εθνικιστές απ’ όλες τις επαγγελματικές τάξεις πρόσφεραν τις υπηρεσίες τους στην νέα εξουσία και έγιναν δεκτοί με ανοιχτές αγκάλες. Ακόμα και ανάμεσα στους Λευκούς εμιγκρέδες, η ελπίδα να δουν να γεννιέται η ‘Μητέρα Ρωσία’ ήταν πολύ ζωηρή. Η ελπίδα αυτή εκφράστηκε στο πολιτικό πρόγραμμα του καθηγητή Ουστριάλωφ, άλλοτε μέλους της κυβέρνησης του Κολτσάκ. Ο Ουστριάλωφ παρότρυνε τους οπαδούς του να συμφιλιωθούν με το σοβιετικό καθεστώς και να εργαστούν μέσα σ’ αυτό για την βαθμιαία εξέλιξή του μέσω της ΝΕΠ στην κατεύθυνση του καπιταλισμού και του εθνικισμού. Στις αρχές του 1920, η παλιά διοίκηση κατείχε κιόλας μία αρκετά ισχυρή θέση μέσα στους κόλπους της καινούργιας, ιδιαίτερα στις ανώτερες βαθμίδες, όπου υπήρχε ανάγκη για ειδικευμένα στελέχη (περίπου μισό εκατομμύριο παλιοί Τσαρικοί υπάλληλοι χρησιμοποιήθηκαν από την Σοβιετική Κυβέρνηση αμέσως μετά τον εμφύλιο πόλεμο). Οι σχέσεις ανάμεσα στους κομμουνιστές και στους πρώην Τσαρικούς αξιωματούχους ήταν δύσκολες. Οι κομμουνιστές αντιμετώπιζαν τους ‘συνοδοιπόρους’ με ένα αίσθημα καχυποψίας, ανάμικτο με σεβασμό. Οι ‘συνοδοιπόροι’ δέχονταν τις εντολές των Μπολσεβίκων μ’ ένα αίσθημα όπου ο φόβος και η περιφρόνηση συνυπήρχαν με μίαν αντίληψη πατριωτικού χρέους. Παρ’ όλες όμως τις συγκρούσεις τους, που κατά καιρούς εκτραχύνονταν, οι δύο πλευρές ασκούσαν η μία στην άλλη μία σταθερή και βαθειά επίδραση» (Ισαάκ Ντόιτσερ, «Ο Στάλιν», εκδόσεις ΧΡΗΣΜΟΣ, 1971, σ.228).
    Εάν η τάση γραφειοκρατικοποίησης του σοβιετικού καθεστώτος ξεκίνησε ήδη από το 1920 όπως προσωπικά πιστεύω, τότε οι ευθύνες δεν βαραίνουν τον Στάλιν ειδικά αλλά όλη την ηγεσία των Μπολεσβίκων, του Λένιν και του Τρότσκι συμπεριλαμβανομένων στο μέτρο που δεν την αντελήφθησαν ή δεν αντέδρασαν σε αυτήν έγκαιρα. Μπορεί ο Στάλιν να ήταν για λόγους ατομικών χαρακτηριστικών, νοοτροπίας και προσωπικής ιστορίας ο βασικός εκφραστής της γραφειοκρατίας, όμως ήταν ο Λένιν και οι άλλοι παλιοί Μπολσεβίκοι που είχαν υποστηρίξει με το παραπάνω τον Στάλιν μέχρι τα τέλη του 1922 γιατί αδυνατούσαν ή απέφευγαν να ασχοληθούν με τα δύσκολα οργανωτικά καθήκοντα κόμματος και κράτους μιας αχανούς και κυρίως ‘ανατολίτικης’ αυτοκρατορίας. Όπως εύστοχα επισημαίνει ο Ντόιτσερ : «Ο Στάλιν, που ήταν ο πιο κατάλληλος για να μιλάει στους λαούς των ανατολικών περιοχών στ’ όνομα του κομμουνισμού, ήταν και ο πιο κατάλληλος για να ‘ανατολικοποιήσει’ το κόμμα του. Στη διάρκεια της θητείας του στο Επιτροπάτο δημιούργησε και ανέπτυξε δεσμούς με τους Μπολσεβίκους ηγέτες των συνοριακών περιοχών, που στην αφοσιωμένη υποστήριξή τους μπορούσε να βασίζεται. Πολλοί απ’ αυτούς βρέθηκαν αργότερα στο στενό του περιβάλλον, στο Κρεμλίνο.» (ο.π. σ. 217). Με τη διπλή ιδιότητα του Επιτρόπου των Εθνοτήτων και της Εργατοαγροτικής Επιθεώρησης (το δεύτερο πόστο ήλεγχε όλο τον διοικητικό μηχανισμό του κράτους) ο Στάλιν όχι μόνον συγκέντρωσε τεράστια εξουσία στα χέρια του με την οποία κυριάρχησε στο Πολιτικό Γραφείο και την ΚΕ (αποφεύγοντας κάθε μετωπική σύγκρουση με τον Λένιν), αλλά και έγινε ο βασικός ιμάντας μεταβίβασης στις κορυφές του κόμματος της νέας κοινωνικής αντίδρασης που γιγάντωνε σε βάρος της επανάστασης.
    Όταν λοιπόν στα τέλη του 1922 ο Λένιν αντιλαμβάνεται ότι η προηγούμενη πάλη που είχε δώσει για το θέμα του μονοπωλίου του εξωτερικού εμπορίου (Στάλιν και σία πίεζαν για την μερική του απελευθέρωση, δηλαδή μερική κατάργηση του μονοπωλίου) ήταν μέρος μιας γενικότερης τάσης κοινωνικής και πολιτικής αντίδρασης (βλ γεωργιανό και ουκρανικό πρόβλημα με ανάπτυξη μεγαλορωσικού σωβινισμού, υπερσυγκέντρωση εξουσιών σε κόμμα και κράτος, τάση ενίσχυσης της ΝΕΠ κλπ) προχωρά στη συγγραφή των κειμένων της Πολιτικής Διαθήκης (ΠΔ) του με στόχο όχι απλά την αποκατάσταση κάποιων ισορροπιών στα ηγετικά κλιμάκια, την εξισορρόπηση τάσεων, ή την σχετική αποδυνάμωση του Στάλιν, αλλά την μετωπική αντιπαράθεση μαζί του με στόχο την καρατόμηση της ηγετικής έκφρασης της γραφειοκρατίας. Τις αδυναμίες του Τρότσκι τις γνωρίζει, όμως ξέρει ότι είναι στην τότε συγκυρία ο μόνος αξιόπιστος και ικανός πολιτικός σύμμαχος που έχει – όπως ήταν και στην Οκτωβριανή επανάσταση και τον εμφύλιο – ώστε από κοινού να ανατρέψουν τον υπάρχοντα αρνητικό συσχετισμό δύναμης σε ΠΓ και ΚΕ. Το ίδιο βασίζεται και ο Τρότσκι στον Λένιν γιατί αντιλαμβάνεται ότι δεν έχει ελπίδα να κερδίσει έναν αγώνα μόνος εναντίον του υπό διαμόρφωση γραφειοκρατικού μηχανισμού που περιστοιχίζει τον Στάλιν. Είναι ήδη αργά για μεμονωμένες κινήσεις αντίδρασης. Χρειάζεται μία συνδυασμένη αντεπίθεση με ηγέτη τον Λένιν στα κορυφαία κλιμάκια των μπολσεβίκων για να παραμερισθεί ο Στάλιν. Αυτός είναι ο στόχος της τελευταίας μάχης του Λένιν (με την ΠΔ) : να κόψει το κεφάλι του τέρατος της γραφειοκρατίας που βλέπει να ορθώνεται σιγά-σιγά μπροστά του ξεδιπλώνοντας τα πλοκάμια του. Μόνον έτσι, έχει ελπίδες να κερδίσει η ρώσικη επανάσταση πολύτιμο χρόνο ώστε να περιμένει βοήθεια και στήριξη από την ευόδωση της ευρωπαϊκής επανάστασης. Αυτός είναι ο στόχος και η διεύρυνση των οργάνων (ΚΕ, ΠΓ κλπ) αποσκοπεί σε μία δομική διευκόλυνση των αλλαγών με εισροή νέου αίματος. Η οργανωτική αυτή διάσταση στην οποία αρχικά δίνει προτεραιότητα ο Λένιν – ίσως για λόγους τακτικής – είναι ωστόσο άχρηστη χωρίς την κεντρική πολιτική σύγκρουση και αλλαγή. Η οποία τελικά δεν έρχεται γιατί ο Λένιν δεν μπορεί να παραστεί στο συνέδριο μετά την νέα όξυνση της ασθένειας του και ο Τρότσκι είναι καταδικασμένος σε μάχη οπισθοφυλακής και αφού ενδιάμεσα τον έχει ‘αποκοιμίσει’ ο Στάλιν.
    Η συνειδητοποίηση από τον Λένιν της κρισιμότητας της κατάστασης ήλθε με καθυστέρηση 1-2 ετών και σε αυτό έπαιξε σημαντικό ρόλο η αρρώστια αλλά και τα λάθη που έκανε σε κάποιες εκτιμήσεις του και στην εμπιστοσύνη που έδειξε στον Στάλιν. Τις ευθύνες του για το γεγονός αυτό τις εξομολογείται ευθέως στον σοβιετικό λαό στις 30-31 Δεκεμβρίου 1922 όταν γράφει για «Το ζήτημα των εθνικοτήτων και της αυτονόμησης» στρεφόμενος για πρώτη φορά ανοιχτά κατά του Στάλιν ως πολιτικού υπεύθυνου για τη συμπεριφορά των Τζερτζίνσκι-Ορτζονικιτζε και λέγοντας «Υπήρξα πολύ αμελής έναντι των εργατών της Ρωσίας μην έχοντας παρέμβει αρκετά ενεργητικά και αποφασιστικά στο περιβόητο ζήτημα της (εθνικής) αυτονόμησης, το οποίο επίσημα αποκαλείται ζήτημα της ένωσης των Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών». Ακολουθεί ο καταπέλτης κατά του Στάλιν.
    (βλ http://www.marx2mao.com/Lenin/QNA22.html)
    Το κείμενο αυτό αν συνδυαστεί με τα κείμενα της ΠΔ (ειδικά αυτό της 4/1/23 όπου ο Λένιν ζητά την αλλαγή του Στάλιν από τη θέση του ΓΓ και αυτό της 29/12/22 όπου ασκεί κριτική στην Εργατοαγροτική Επιθεώρηση της οποίας επικεφαλής ήταν ο Στάλιν, αλλά και αυτό της 23/12/22 όπου μεταξύ άλλων αναγνωρίζει δίκιο στον Τρότσκι για την απόδοση νομοθετικών εξουσιών στην Κεντρική Επιτροπή Σχεδίου) αλλά και τα κείμενα :
    (α) της 15/12/22 όπου κοινοποιεί στον Στάλιν τη συμφωνία του με τον Τρότσκι να τον εκπροσωπήσει στο ζήτημα της υπεράσπισης του μονοπωλίου του εξωτερικού εμπορίου (βλ http://www.marx2mao.com/Lenin/LSFTM22.html )
    (συνεχίζεται)

  209. Ο/Η Δύστροπη Πραγματικότητα λέει:

    Κώστα Κ χαιρετώ σε!😀

    Τι μου θύμησες τώρα…

    Για τους μη γνωρίζοντες, το σχόλιο του Κώστα στις 27 Ιουνίου 1:57 ήταν απάντηση σε ένα δικό μου σχόλιο, σε μία επική συζήτηση που είχαμε κάνει πρίν από 2,5 χρόνια περίπου (και η οποία είχε κρατήσει κάπου 1,5 μήνα!). Το θέμα μας ήταν κατά πόσο μπορεί να υπάρξει επιτυχής κεντρικός σχεδιασμός μίας οικονομίας.
    Υποθέτω το χρησιμοποιεί εδω πέρα γιατί θέλει να δώσει κάποια απάντηση στον Λέφτ.

    Ήταν μία πραγματικά υψηλού επιπέδου διαδικτυακή συζήτηση, από τις καλύτερες στις οποίες έχω συμμετάσχει, και επιπρόσθετα είχε διεξαχθεί μέσα σε ένα πολύ φιλικό κλίμα παρά το γεγονός πως με τον Κώστα διαφωνούσαμε (και διαφωνούμε) ριζικά.

    Το σχόλιο του Κωστα στο οποίο απάντησα και έτσι αποτέλεσε το έναυσμα για να ξεκινήσει όλη εκείνη η συζήτηση ήταν το παρακάτω

    https://papoylis.wordpress.com/2011/01/17/starets/#comment-4356

    (Και το σχόλιο που παραθέτει παραπάνω ως απάντηση στον Λέφτ είναι αυτό εδω https://papoylis.wordpress.com/2011/01/17/starets/#comment-4387)

    ΥΓ. Κώστα είναι κάποια πράγματα που έχεις πει στην εδω κουβέντα και τα οποία θέλω να σχολιάσω αλλά επειδή έχει πλακώσει κίνηση😉 θα περιμένω να τελειώσεις με τον Πέπερμιντ και τον Λέφτ και μετά θα αναρτήσω το σχόλιό μου.

    …Μετά από 2,5 χρόνια ίσως έχει έρθει η ώρα για την Επική Σεντονιάδα νούμερο 2. 🙂

    Σι γιου😉

  210. Ο/Η Κώστας.Κ λέει:

    (β) τα συμπληρωματικά κείμενα για την αναδιοργάνωση της Εργατο-Αγροτικής Επιθεώρησης και του κράτους συνολικά
    http://www.marx2mao.com/Lenin/MWPI23.html (9-13/1/1923 έμμεση επίθεση στο έργο του Στάλιν)
    http://www.marx2mao.com/Lenin/WPI23.html (25/1/1923)

  211. Ο/Η Κώστας.Κ λέει:

    http://www.marx2mao.com/Lenin/BF23.html (‘Καλύτερα λιγότερα, αλλά καλύτερα’, 4/3/1923, άμεση επίθεση κατά του έργου του Στάλιν)
    (γ) της 5/3/23 όπου ζητά από τον Τρότσκι να υπερασπισθεί τις θέσεις του για το Γεωργιανό ζήτημα στο Κόμμα τονίζοντας ότι δεν μπορεί να βασιστεί στην αμεροληψία των Στάλιν-Τζερτζίνσκι, αντιθέτως μάλιστα (http://www.marx2mao.com/Lenin/LLDT23.html ) , και τέλος.

  212. Ο/Η Κώστας.Κ λέει:

    (δ) της 5/3/23 όπου λέει στον Στάλιν πόσο αγροίκος ήταν με την γυναίκα του και του ανακοινώνει τη διακοπή κάθε σχέσης μαζί του εκτός και εάν ζητήσει συγγνώμη από τη γυναίκα του (http://www.marx2mao.com/Lenin/LTCS23.html )
    Όλα αυτά από κοινού όχι μόνον μαρτυρούν την πολιτική σύγκλιση Λένιν-Τρότσκι, αλλά και το ότι βασικός στόχος αυτής της στρατηγικής συμμαχίας ήταν η αλλαγή της κομματικής ηγεσίας με την αντικατάσταση του Στάλιν.
    Όπως βλέπεις Λέφτη, ο Τρότσκι μπορεί να φαινόταν σαν απλό αντίβαρο στον Στάλιν αρχικά, αλλά προοριζόταν να γίνει η αιχμή του δόρατος του Λένιν, ο πολιορκητικός κριός για την άλωση της σταλινικής επικυριαρχίας.
    (συνεχίζεται)

  213. Ο/Η Κώστας.Κ λέει:

    Χαιρετίζω τον φίλο Δύστροπη Πραγματικότητα με τον οποίο όντως είχαμε κάνει μία εξαιρετικά ενδιιαφέρουσα και σε βάθος συζήτηση ο απόηχος της οποίας φθάνει μεχρι εδώ σήμερα. Σ’ ευχαριστώ για τα λινκ που έτσι μπορούν να μεταφέρουν πλήρες το πνεύμα της τότε επικής διαμάχης μας. Όσο για το σχόλιο ΔΠ μην περιμένεις να πάρεις σειρά, μπουμπούνισε το να πάρει φωτιά το καλυβάκι του Παπούλη..

  214. Ο/Η Left G700 λέει:

    Φίλε Pepermint,

    «[…] και έχω και points έαν και εφόσον επιτραπεί από εσένα και τους λέφτηδες»

    Και τι μας πέρασες; …Σταλινικούς;;;🙂

    Μίλησα για επανεμφάνιση, επειδή είχες απουσιάσει για λίγο. Κάποιος μάλιστα σε κάρφωσε ότι την έκανες το τριήμερο για τη …ντάτσα σου!🙂 Η ‘‘Υπηρεσία’’ μας (ξέρεις τώρα, Νι Κα Βε Ντε κι έτσι!🙂 ) εξετάζει την καταγγελία και αν αποδειχθεί αληθής, την έβαψες!🙂

    Τα λέμε

  215. Ο/Η nikos__alfa λέει:

    Πεπ δεν με πιάνεις, ως συνήθως.
    Λογοπαίγνιο με το εισοδηματίας ήταν.😉
    υγ
    Άντε να δούμε τι θα αποκάμετε και που θα βρω τόσο Α4.😕

  216. Ο/Η Κώστας.Κ λέει:

    Μερικά τελευταία σχόλια από τον πρώτο άξονα. Λες: «Ξεχνάς ότι στις τότε συνθήκες ταχεία εκβιομηχάνιση σήμαινε αναπόφευκτα σχεδιασμένη και διατεταγμένη εκ των άνω και ως ένα βαθμό αυταρχικά προωθούμενη διαδικασία. Ως ποιο βαθμό; Όχι ως το βαθμό που εφαρμόστηκε στα χρόνια της διακυβέρνησης Στάλιν, αυτό το θεωρώ βέβαιο. Αλλά θεωρώ βέβαιο και το άλλο: ταχεία εκβιομηχάνιση που θα συμβάδιζε και θα περίμενε την ωρίμανση και συνειδητοποίηση αγροτικών κατά βάση πληθυσμών θα ήταν πιο αργή κι από μια χελώνα.»
    Απαντώ : ούτε μονομερής ταχεία εκβιομηχάνιση, ούτε αναμονή της κοινωνικής ωρίμανσης και συνειδητοποίησης. Αλλά εκβιομηχάνιση μέσα από την ωρίμανση της κοινωνικής συνείδησης κι ωρίμανση μέσω της διαδικασίας εκβιομηχάνισης. Αλλά αυτό σημαίνει κοινωνικά ελεγχόμενη και κοινωνικά ενεργή εκβιομηχάνιση, δηλαδή δημοκρατική κι όχι αυταρχική εκβιομηχάνιση αλά ‘πολεμικός κομμουνισμός’. Το πρόβλημα δεν είναι ο βαθμός συγκεντρωτισμού της σχεδιοποίησης αλλά η μη δημοκρατική της ποιότητα. Είναι πιστεύω αυτό που ήδη περιέγραψα πρωτύτερα, δηλαδή η κόπωση από τον πόλεμο, ο φόβος της αντεπανάστασης μαζί με την εξάντληση των περιορισμένων δυνάμεων του ρωσικού προλεταριάτου και την πλημμυρίδα των παλιών ταξικών στοιχείων στον νέο σοβιετικό κρατικό μηχανισμό που δεν ‘επέτρεψαν’ στους μπολσεβίκους την αποκατάσταση της δημοκρατικής λειτουργίας των σοβιέτ, της προλεταριακής δημοκρατίας, αλλά τελικά και του ίδιου του μπολσεβίκικου κόμματος.
    Πάμε παρακάτω. Λες : «Ξεχνάς ότι αν όλοι οι εκκαθαρισθέντες (που βέβαια δεν φτάνουν στους φουσκωμένους αριθμούς τής αντικομμουνιστικής προπαγάνδας τών δυτικών) δεν ήταν όλοι ένοχοι, από την άλλη, δεν ήταν και όλοι αθώοι. Εκτός κι αν συμπεράνουμε ότι μετά την αποτυχημένη στρατιωτική επέμβαση των δυνάμεων της Αντάντ στο πλευρό τών Λευκών ο δυτικός ιμπεριαλισμός άφησε τη Σοβιετική Ένωση ανενόχλητη να οικοδομήσει με την ησυχία της το πρώτο κράτος εργατών-αγροτών…»
    Πάλι στην ποσότητα και τους αριθμούς χάνεσαι Λέφτη. Και μόνο το γεγονός ότι ο Στάλιν έστειλε στο απόσπασμα και τη φυλακή όλους σχεδόν τους παλιούς επαναστάτες συντρόφους του της ηγεσίας και Κ.Ε. του μπολσεβίκικου κόμματος αρκεί για να μας κάνει να τον χαρακτηρίσουμε σαν αντεπαναστάτη κι εγκληματία. Τι Αντάντ και δυτικό ιμπεριαλισμό μου τσαμπουνάς ; Την δυτική αντικομμουνιστική προπαγάνδα την έθρεψε ο ίδιος ο Στάλιν με τις θηριωδίες του. Σε αυτό λυπάμαι είμαι ανυποχώρητος και θα επιμείνω.. δογματικά. Αν δεν μπορείς μετά από τόσα χρόνια να διακρίνεις το αντεπαναστατικό έγκλημα από την επαναστατική βία, τότε δεν θα καταλάβεις ποτέ γιατί τα ‘λάθη’ του Στάλιν τα έβαλα σε εισαγωγικά.
    Παρακάτω ακόμη λες : «Ξεχνάς ότι το όνειρο πολλών στην καπιταλιστική Δύση ήταν «τα δύο τέρατα» (ο ναζισμός και ο μπολσεβικισμός) να εξοντώσει το ένα το άλλο. Έχω πολλές αμφιβολίες για το αν ο Στάλιν αποτελεί την προσωποποίηση του Απόλυτου Κακού. Δεν έχω όμως καμία αμφιβολία για το ότι δεν αποτελούσε την προσωποποίηση της Απόλυτης Ηλιθιότητας ώστε να ξυστεί στη γκλίτσα τού τσοπάνη (μπογιατζή) αντί να φροντίσει να αποφύγει έναν πόλεμο με τη ναζιστική Γερμανία πάση θυσία.»
    Θα μου επιτρέψεις να διαφωνήσω. Γιατί όσο κι αν σου φανεί παράξενο, πιστεύω πως ο βασικός τους εχθρός ήταν το μπολσεβικισμός κι αυτό που αντιπροσώπευε που ήταν η επαναστατική αλλαγή των παραγωγικών και κοινωνικών σχέσεων (δηλαδή του ίδιου του καπιταλισμού) κι όχι ο ναζισμός που ήταν μία διαφορετική ιδεολογικοπολιτική έκφραση του αστικού καθεστώτος. Θέλανε λοιπόν ο ναζισμός να εξαφανίσει αν ήταν δυνατόν τον μπολσεβικισμό και μετά να ξεκαθαρίσουν με τον ναζισμό. Γι’ αυτό και οι Σύμμαχοι άργησαν να επέμβουν μαζικά στην Ευρώπη και μόνον όταν είδαν προς τα πού έγερνε η πλάστιγγα στο ανατολικό μέτωπο προχώρησαν σε μετωπική επίθεση.
    Όσο για τον Στάλιν ούτε προσωποποίηση του απόλυτου κακού ήταν, ούτε της απόλυτης ηλιθιότητας. Είπαμε ήταν ο επαναστάτης που κάποια στιγμή πέρασε από την μεριά της αντεπανάστασης κι εξέφρασε τα συμφέροντα μιας νέας κοινωνικής κάστας, της σοβιετικής γραφειοκρατίας η οποία επιζητούσε την ειρηνική συνύπαρξη με τον δυτικό καπιταλισμό κι όχι την εξάπλωση της σοσιαλιστικής επανάστασης που αυτομάτως θα έθετε σε ανοιχτή αμφισβήτηση την δική της κυριαρχία. Γιατί λόγω του αστικού κοινοβουλευτισμού και της οικονομικής και πολιτισμικής ανάπτυξης της Ευρώπης η επικράτηση της επανάστασης εκεί μόνον στη βάση της προλεταριακής δημοκρατίας θα μπορούσε να αναπτυχθεί. Κι αυτό δεν ήταν ανεκτό από την σοβιετική γραφειοκρατία που στο μεταξύ είχε αναπτύξει τα δικά της ξεχωριστά προνόμια κι αυτόνομα συμφέροντα. Συνεπώς η προηγούμενη συμβιβαστική και φιλειρηνική στάση του Στάλιν απέναντι στον Χίτλερ δεν είναι προϊόν ηλιθιότητας αλλά ταξικής επιλογής.
    (συνεχίζεται)

  217. Ο/Η Κώστας.Κ λέει:

    Καλημέρα Λέφτη, μείνανε κάτι υπόλοιπα από τον πρώτο άξονα που αξίζει να σχολιασθούν. Λες : «Ο πρώτος που μίλησε για πατρίδα (και ο οποίος επίσης ήθελε την απεμπλοκή από τον πόλεμο πάση θυσία) ήταν ο Βλαδίμηρος όταν οι Γερμανοί, πριν υπογραφεί η συνθήκη τού Μπρεστ – Λιτόφσκ, προήλαυναν ακάθεκτοι και είχαν φτάσει στα πρόθυρα της Πετρούπολης. Αυτός ήταν που έγραψε την έκκληση του Συμβουλίου τών Επιτρόπων τού Λαού με τίτλο «Η σοσιαλιστική πατρίδα σε κίνδυνο» και τελευταίες φράσεις «Η σοσιαλιστική πατρίδα σε κίνδυνο! Ζήτω η σοσιαλιστική πατρίδα! Ζήτω η διεθνής σοσιαλιστική επανάσταση!». Ο Ιωσήφ, ο δύστυχος εν προκειμένω, copy paste έκανε! Πόσο έντιμο είναι για έναν αριστερό να το ξεχνάει αυτό κι επειδή δεν έχει το θάρρος να χτυπήσει τον γάιδαρο (Λένιν) να χτυπάει το σαμάρι (Στάλιν); Ξεχνάς ότι, όσο κι αν ο Στάλιν ήταν από κάποια άποψη, εκτός από ένοχος πολλών άλλων αμαρτιών, και αριστερός μπετόβλακας, στην περίπτωση της συνθήκης του Μπρεστ – Λιτόφσκ ήταν εκείνος που τελικά κατάλαβε το προφανές, σε αντίθεση με τον ‘‘συνεπή’’, ‘‘καθαρό’’ και ‘‘διεθνιστή’’ Τρότσκι ο οποίος απεδείχθη «τρία πουλάκια κάθονταν και τραγουδούσαν τη Διεθνή με τσίου-τσίου»!»
    Εδώ πια έχεις ξεσαλώσει αγαπητέ. Πρώτα απ’ όλα τα περί ‘θάρρους’ πάρτα πίσω γιατί απ’ ότι βλέπεις δεν έχω πρόβλημα κανένα να ασκήσω κριτική σε Λένιν, Τρότσκι ή τον Μαρξ τον ίδιο εφόσον έχω σχηματισμένη άποψη για κάτι. Δεύτερο, δεν ξέρω από πού διαβάζεις κι ενημερώνεσαι για τα γεγονότα της εποχής (η ‘Παγκόσμια Ιστορία’ της επίσημης σταλινικής ΕΣΣΔ έχει στρεβλώσει την πραγματική ιστορία όπως αποδεδειγμένα έγινε επί Στάλιν καθώς όπως είπαμε η ιστορία της μαζικής κατανάλωσης γράφεται από τους νικητές..) αλλά σου συνιστώ ν’ αφήσεις τις εξυπνάδες κατά μέρος και να μελετήσεις σοβαρά τι ακριβώς συνέβη τότε. Δεν θα μπω στην ανάλυση των γεγονότων γύρω από τη συνθήκη του Μπρεστ Λιτόφσκ όπου νομίζεις πως ανακάλυψες τον πολιτικό τάφο του Τρότσκι αλλά θα σου επισημάνω τα εξής μπας και παρακινηθείς να τα ερευνήσεις : (α) αυτό που διακυβεύτηκε τότε με την υπογραφή ή μη της συνθηκολόγησης δεν ήταν όπως κάποιοι – ακόμη και τροτσκιστές – πιστεύουν ‘η ταπείνωση της επανάστασης ή η καταστροφή της’, αλλά η ‘δυνατότητα άμεσης διεθνούς εξάπλωσης της επανάστασης ή η προτεραιότητα εγχώριας στήριξης της’, (β) οι πολιτικές γραμμές για την ακολουθητέα στάση στο Μπρεστ-Λιτόφσκ ήταν τρεις (αυτή των φιλοπόλεμων με επικεφαλής τον Μπουχάριν, η ενδιάμεση ‘ούτε πόλεμος ούτε ειρήνη του Τρότσκι, και η φιλειρηνική του Λένιν) και στις 2 πρώτες ψηφοφορίες που έγιναν η γραμμή του Λένιν μειοψήφισε ενώ επικράτησε η γραμμή του Τρότσκι, ήταν δηλαδή κυρίαρχη γραμμή των κομματικών οργάνων κι όχι απλά μία προσωπική στάση όπως την εμφάνισε η τότε επίσημη ‘Ιστορία’ χαρακτηρίζοντας τον σαν προδότη, (γ) υπήρχαν πιο ‘καθαροί’, ‘συνεπείς’ και ‘διεθνιστές’ από τον Τρότσκι εκείνη τη περίοδο κι ίσως τελικά να είχαν και δίκιο αν κρίνει κανείς από μεταγενέστερες αναφορές (βλ «Πολεμικές αναμνήσεις» Λούντεντορφ) για την κατάσταση και τις πραγματικές προθέσεις του γερμανικού στρατού, (δ) η τελική επικράτηση της γραμμής του Λένιν για την ειρήνη επιτεύχθηκε χάρις σε μία και μόνον ψήφο, αυτή του Τρότσκι, (ε) ο Τρότσκι αργότερα παραδέχθηκε πως είχε λαθέψει στην κρίση του και πως ο Λένιν είχε δίκιο, (ζ) ο Λένιν πάλι είχε μιλήσει εγκωμιαστικά για την ζύμωση και τη διεθνιστική προπαγάνδα που έκανε στο Μπρεστ Λιτόφσκ ο Τρότσκι, (η) αναρωτήθηκες ποτέ που ήταν και τι στάση κράτησε ο μίστερ κόπυ-ράιτ Στάλιν όταν πριν τον Οκτώβρη ο Λένιν και οι επαναστατικές του θέσεις ήταν ακόμη μειοψηφία στην ΚΕ ; Ποιος τον υποστήριξε τότε πρώτος απ’ όλους ; Ήταν τυχαίο που και τότε ο Στάλιν ήταν με τη δύναμη.. της πλειοψηφίας ; (θ) όποιος μιλά για το ‘προφανές’ της ειρήνης (Στάλιν) και για «τρία πουλάκια κάθονταν και τραγουδούσαν τη Διεθνή με τσίου-τσίου»!» (Τρότσκι) δεν δείχνει απλώς σταλινική εμπάθεια και κινδυνεύει όντως να αυτοχαρακτηρισθεί σαν αριστερός μπετόβλακας (με το συμπάθιο ο όρος δικός σου), αλλά κυρίως επιδεικνύει παντελή άγνοια ή/και έλλειψη σεβασμού για τις τρομακτικές πιέσεις, τα διλήμματα και τον εσωτερικό αγώνα που έκαναν οι μπολσεβίκοι την περίοδο εκείνη για να ξεδιαλύνουν το σωστό μονοπάτι που έπρεπε να ακολουθήσει η σοσιαλιστική επανάσταση, ακριβώς γιατί πίστευαν στον διεθνικό της χαρακτήρα και γιατί θεωρούσαν πως η επικράτηση της στην σοσιαλιστική πατρίδα προϋπόθετε την επέκταση της στην Γερμανία και την λοιπή Ευρώπη.
    Παραθέτω ένα ακόμη σχόλιο σου : «Ξεχνάς ότι το σύμφωνο Μολότοφ – Ρίμπεντροπ ήταν η κατάληξη πολλών αποτυχημένων προσπαθειών τής Μόσχας από το 1935 και μετά να πείσει τους αγγλογάλλους για την ανάγκη μιας αντιναζιστικής σύμπραξης».
    Το πρόβλημα αγαπητέ Λέφτη είναι πως ο Στάλιν επειδή ακριβώς ως εκπρόσωπος της γραφειοκρατίας προσπαθούσε βοναπαρτιστικά να αυτοσυντηρηθεί ισορροπώντας ανάμεσα στις δυτικές αντίπαλες καπιταλιστικές λυκοσυμμαχίες, έκανε υψηλή και μυστική διπλωματία κι χρησιμοποιούσε τα λαϊκά κινήματα και τις επαναστάσεις για τους σκοπούς αυτούς αντί να ενισχύει την δυναμική τους. Αν δεν εξετάσεις την στάση της ΕΣΣΔ απέναντι στην γερμανική, την ισπανική και την κινεζική επανάσταση και δεν περάσεις από κόσκινο την πολιτική των ΚΚ (βλ λαϊκά μέτωπα, τριτοπεριοδισμό-σοσιαλφασισμό κλπ) όπως την υπαγόρευε η επίσημη πολιτική της σταλινικής Διεθνούς την εποχή εκείνη, τότε δεν θα καταλάβεις πως επικράτησε ο φασισμός και πως φθάσαμε στον πόλεμο παρά το συγκεκριμένο σύμφωνο στο οποίο αναφέρεσαι. Αλλά για να το κάνεις αυτό πρέπει, μεταξύ άλλων, να φορέσεις και τα γυαλάκια του Νταβίντοβιτς…
    Τέλος, τελειώνοντας με τον πρώτο άξονα της κριτικής σου, θέλω να σε ρωτήσω, όταν μιλάς για παθογένειες επί Στάλιν και λες πως «θα μπορούσαν να είχαν εξελιχτεί αλλιώς τα πράγματα; Θα μπορούσαν. Αλλιώς όμως, όχι αντιστρόφως διαφορετικά», τι ακριβώς εννοείς ;;;
    (συνεχίζεται)

  218. Ο/Η Left G700 λέει:

    Φίλε Κώστα Κ.,

    Για την απορία σου: Εννοώ ότι η καταστολή και η επαναστατική βία θα ήταν παρούσες. Εκτός κι αν πιστέψει κανείς ότι η ταξική πάλη σε μία χώρα σταματάει μόλις υψωθεί η Κόκκινη Σημαία (στο Κρεμλίνο, στον πύργο τού Άιφελ ή στην Ακρόπολη).

    Τα λέμε

  219. Ο/Η Κώστας.Κ λέει:

    Η ταξική πάλη ασφαλώς και δεν σταματά. Γι’ αυτό και μιλάμε για πορεία μετάβασης στον σοσιαλισμό, για οικοδόμηση του σοσιαλισμού, αλλά όχι για σοσιαλισμό. Γιατί εκτός από την επαναστατική βία ασκείται κι αντεπαναστατική βία. Αλλά το ερώτημα παραμένει : πως αλλιώς θα μπορούσαν να είχαν εξελιχθεί αλλιώς τα πράγματα ; Είναι το ίδιο ερώτημα που μου έχεις απευθύνει παρακάτω εσύ λέγοντας μου αν ήμουν στη θέση του Λένιν τι θα έκανα…
    Και πάλι : ποιές ήταν οι παθογένειες επί Στάλιν που αναφέρεις αλλά δεν ορίζεις ;

  220. Ο/Η Left G700 λέει:

    Φίλε Κώστα Κ.,

    Α, μου φαίνεται ότι ψαρεύεις λίγο!🙂 Γιατί μπαίνεις σε ερωτήσεις όχι καθαρά διευκρινιστικές, αλλά και ουσιαστικές εμμέσως. Να τ’ αφήσεις αυτά! Γράψε ό,τι ξέρεις!😉🙂

    Τα λέμε

  221. Ο/Η Κώστας.Κ λέει:

    Αγαπητέ Λέφτη συνεχίζω στον 2ο άξονα της κριτικής σου πιεσμένος πολύ χρονικά αλλά και κάπως κουρασμένος είναι η αλήθεια για το μάκρος των εξηγήσεων που πρέπει και θέλω να δώσω. Αυτό που συνέβη στις ‘πρωτοσοσιαλιστικές’ χώρες ήταν μία αστικοδημοκρατική επανάσταση που μετεξελίχτηκε σε σοσιαλιστική χωρίς όμως να καρποφορήσει… σοσιαλισμό αλλά γραφειοκρατικό εργατικό κράτος και κρατικό καπιταλισμό. Με άλλα λόγια, η σοσιαλιστική επανάσταση παραχώρησε τη θέση της στην γραφειοκρατική αντεπανάσταση και την μετάβαση στον καπιταλισμό της σήμερον. Προσπάθησα να εξηγήσω πως συνέβη αυτή η διαδικασία αντιστροφής της μετάβασης μεταξύ 1920-1936 (με κορύφωση τις δίκες της Μόσχας) και μολονότι έτσι απαντώ και στον Pepermint στο ερώτημα του για το αν τελικά ήταν κρατικός καπιταλισμός, ωστόσο δεν αποκηρύσσω τα πάντα όπως εσύ νομίζεις. Γιατί όπως είδες υπερασπίζομαι την εθνικοποίηση των μέσων παραγωγής και τον κεντρικό σχεδιασμό της οικονομίας όπως και όλες τις επαναστατικές κατακτήσεις που πρόσφερε στο παγκόσμιο κίνημα η Οκτωβριανή επανάσταση μαζί με την ανάπτυξη του ίδιου του μαρξισμού. Διαφορετικά δεν θα πρότεινα πχ στον Πέπε να μελετήσει Πρεομπραζένσκι ή σε σένα να μελετήσεις Τρότσκι… Συγχρόνως, όμως, τονίζω πως χωρίς εργατική δημοκρατία, χωρίς την κοινωνικοποιημένη λειτουργία της οικονομίας και του κράτους, καμία εθνικοποίηση ή κεντρικός σχεδιασμός δεν συνιστούν σοσιαλισμό. Γι’ αυτό μίλησα για κρατικό καπιταλισμό από ένα σημείο και πέρα. Έχεις δίκιο πως η συγκέντρωση της εξουσίας στα χέρια της ηγετικής ομάδας γύρω από τον Στάλιν ήταν μία απάντηση στην διεθνή απομόνωση και την εσωτερική πίεση των παλιών κοινωνικών τάξεων με στόχο την ταχύτερη εκβιομηχάνιση και… τη στερέωση της εξουσίας της (το τελευταίο το λέω εγώ). Όμως αυτό συνέβη επειδή ακριβώς δεν πέτυχε η σοσιαλιστική επανάσταση στη Γερμανία και τη λοιπή αναπτυγμένη Δύση τη δεκαετία του ’20 ώστε να αντλήσει νέες δυνάμεις η σοσιαλιστική επανάσταση στην ΕΣΣΔ. Αν πιστεύεις πως η εργατική τάξη κυβερνούσε ακόμη ή έλεγχε έστω κόμμα, κράτος και εργοστάσια 5-7 χρόνια μετά το τέλος του εμφυλίου, αν πιστεύεις πως λειτουργούσαν τα σοβιέτ κανονικά και δημοκρατικά επί Στάλιν, τότε ίσως θα πρέπει να επικεντρώσουμε εκεί τη συζήτηση. Όμως, στις άλλες ‘πρωτοσοσιαλιστικές’ χώρες πως αλήθεια κυβερνούσε η ‘εργατική τάξη’ ;
    Θα πρέπει να καταλάβεις πως δεν αποκηρύσσω εγώ ‘συνολικά αυτό που επιχειρήθηκε να εφαρμοστεί’ επειδή δεν ακολούθησε την ανολοκλήρωτη μαρξιστική θεωρία (ανολοκλήρωτη δεν ήταν μόνον η θεωρία του Μαρξ για τον καπιταλισμό ή τον σοσιαλισμό, ανολοκλήρωτη ήταν και η θεωρία του Λένιν για τη σοσιαλιστική επανάσταση κι αυτά δεν είναι ‘προβληματάκια’ όπως τα χαρακτηρίζεις αλλά σημαντικά κι επίκαιρα προβλήματα), αλλά είναι η ίδια η πράξη που το αποκήρυξε. Εγώ απλώς προσπαθώ να δώσω μία λογική ερμηνεία με βάση τη μαρξιστική διαλεκτική παρακολουθώντας τις ερμηνείες τόσων άλλων μαρξιστών πριν από εμάς. Αν δεν το κάνω και δεν το κάνεις κι εσύ σαν αριστερός, τότε θα είσαι έρμαιο στην επιφανειακή, εύκολη και καθολική απόρριψη όχι του σοβιετικού εγχειρήματος αλλά της σοσιαλιστικής ιδέας και της μαρξιστικής θεωρίας συνολικά. Πολύ θα ήθελα να κάτσω στις ‘πίσω καρέκλες’ και να απαντήσεις εφεξής εσύ στον Πέπε για όλα τα αντιμαρξιστικά επιχειρήματα που προβάλλει στη συζήτηση μας. Γιατί δεν το κάνεις ; Γιατί δεν το έπραξες ευθύς εξαρχής παρά μόνον τον χαρακτήρισες φιλελεύθερο και δεν ξέρω τι άλλο νομίζοντας πως ξεμπέρδεψες ; Εσύ που δεν πορεύεσαι.. by the book, προσπάθησε να δώσεις πιο πειστικές και διαλεκτικές απαντήσεις αν νομίζεις πως αυτό είναι κάτι απλό ή εύκολο χωρίς να έχεις μία στοιχειώδη ερμηνεία για την παλινδρόμηση των ‘πρωτοσοσιαλιστικών χωρών’ στον καπιταλισμό.
    (συνεχίζεται)

  222. Ο/Η Κώστας.Κ λέει:

    Πάμε τώρα στο ζουμί της όλης μας διαφωνίας. Σοσιαλισμός σε μία μόνη χώρα δεν γίνεται, πολύ περισσότερο αν είναι καθυστερημένη. Σοσιαλιστική επανάσταση όμως γίνεται ακόμη και σε καθυστερημένη καπιταλιστικά χώρα, με τη διαφορά πως για να επιβιώσει πρέπει γρήγορα να βρει ανταπόκριση και στήριξη από την επανάσταση σε αναπτυγμένες χώρες. Αυτή ήταν η θέση του Μαρξ και του Ένγκελς που είχαν διακρίνει τη δυνατότητα να ξεσπάσει πρώτα μία προλεταριακή επανάσταση στη Ρω σία (υποστηριζόμενη από κάποια επανέκδοση του Πολέμου των Χωρικών) και να αποτελέσει το έναυσμα για τη σοσιαλιστική επανάσταση σε κάποια αναπτυγμένη χώρα της Ευρώπης. Σε αυτή την περίπτωση έβλεπαν τη μία να συμπληρώνει την άλλη κι αυτή ήταν βάση της θεωρίας για την διαρκή επανάσταση στην οποία πρόσθεσαν κατόπιν οι Λένιν και Τρότσκι. Μία επανάσταση σε αναπτυγμένη χώρα είναι πολύ περισσότερο πιθανό πως θα μεταδοθεί γρήγορα και στις άλλες αναπτυγμένες και καθυστερημένες χώρες λόγω των στενών οικονομικών και πολιτισμικών σχέσεων εξάρτησης που υπάρχουν. Πολύ ευκολότερα διακλαδώνεσαι από ένα μητροπολιτικό κέντρο προς την περιφέρεια, παρά από ένα σημείο της περιφέρειας προς το κέντρο. Όπως έδειξε η ιστορία η απλουστευτική σταλινική αντίληψη για το σπάσιμο της αλυσίδας του ιμπεριαλισμού στον πιο αδύναμο κρίκο και την συνακόλουθη κατάρρευση του αποδείχθηκε εσφαλμένη. Ο ιμπεριαλισμός που δεν χτυπήθηκε στο κέντρο του, γρήγορα ανάκτησε τους αδύναμους κρίκους σε μία νέα αλυσίδα…
    Λες : «οι κομβικές παραφωνίες στις οποίες ανάγεις όλα σχεδόν τα στραβά και τα ανάποδα τού σοσιαλισμού τού 20ου αιώνα είναι οι εξής δύο:
    Πρώτον, το γεγονός ότι η πρώτη χώρα που αποπειράθηκε να τον εφαρμόσει δεν συγκέντρωνε τις απαραίτητες μαρξικές προδιαγραφές.
    Δεύτερον, το γεγονός ότι αυτή η χώρα έμεινε μόνη κι έρημη, καθώς οι αναμενόμενες νικηφόρες επαναστάσεις στις προηγμένες χώρες τής Δ. Ευρώπης, έστω και μόνο στη Γερμανία, αποδείχθηκαν φρούδες ελπίδες και όνειρα οκτωβριανής νυκτός.»
    Όπως είπαμε οι μαρξικές προδιαγραφές δεν διαχώριζαν αυτά τα δύο σημεία όπως κάνεις εσύ. Αυτό που έλεγαν είναι πως θα μπορούσε να ξεκινήσει η εργατική επανάσταση από την καθυστερημένη χώρα αλλά μόνον αν επικρατούσε στη συνέχεια σε μία ή περισσότερες αναπτυγμένες χώρες θα μπορούσε εκεί (στην καθυστερημένη χώρα) να οικοδομηθεί ο σοσιαλισμός. Αυτό το ‘μοντέλο’ του Μαρξ επιβεβαιώθηκε ‘αρνητικά’ από την ιστορία με την αποτυχία της γερμανικής επανάστασης (κι όχι μόνον), τον εκφυλισμό του σοβιετικού κράτους και την παλινδρόμηση στον καπιταλισμό πολύ αργότερα.
    ‘Αναμενόμενες νικηφόρες επαναστάσεις’ στη Δύση δεν υπήρξαν ούτε υπάρχουν επειδή απλά οι αντικειμενικές συνθήκες είναι ώριμες. Χωρίς τον υποκειμενικό παράγοντα – συνειδητοποιημένη εργατική τάξη, επαναστατικό κόμμα ή κόμματα, σοσιαλιστική πολιτική – καμία επανάσταση δεν μπορεί να πετύχει κι ο καπιταλισμός μπορεί να σαπίζει μέχρι να καταστρέψει τα πάντα γύρω του. Ασφαλώς δεν έπρεπε να παραιτηθούν οι μπολσεβίκοι από την εξουσία. Αντί όμως να περιχαρακωθούν υπό την ηγεσία του Στάλιν αποκλειστικά στην οικοδόμηση του σοσιαλισμού σε μία μόνο χώρα χρησιμοποιώντας τα ΚΚ και τα επαναστατικά κινήματα της Δύσης για… αντιπαροχές στο παζάρι με τον καπιταλισμό, όφειλαν να αναπτύξουν την Διεθνή και να στηρίξουν την επανάσταση στη Δύση. Αν βάλεις τα γυαλάκια του Λέοντα και μελετήσεις τη στάση που κράτησαν απέναντι στη γερμανική, την κινέζικη, την ισπανική επανάσταση κ.α. (για να μην φθάσουμε στην Ελλάδα και δεν τελειώσουμε ποτέ τη συζήτηση αυτή) θα καταλάβεις πως ο σταλινισμός έκανε ακριβώς το αντίθετο. Ο ‘διεθνισμός’ της σταλινικής γραφειοκρατίας έδρασε αντεπαναστατικά.
    Βεβαίως κι έχεις δίκιο πως την «ανάγκη για εξάπλωση της επανάστασης δεν τη συνέδεε (ο Μαρξ) αποκλειστικά με την επαναστατική εκκίνηση σε μία υπανάπτυκτη χώρα. Ήταν η γενική του θεώρηση, όπως και όλων των επαναστατικών κύκλων της εποχής».
    Όχι μόνον την εποχής του Μαρξ, αλλά και αυτής των Λένιν, Λούξεμπουργκ, Λήμπκνεχτ, Τρότσκι. Και ασφαλώς θα ήταν πολύ μεγαλύτερος ο κίνδυνος για την Δύση αν η επανάσταση επικρατούσε σε μία αναπτυγμένη Ρωσία. Γιατί ακριβώς η δύναμη της θα ήταν πολλαπλάσια και η δική τους αδυναμία απείρως μεγαλύτερη. Η μεταλαμπάδευση της επανάστασης από μία αναπτυγμένη Ρωσία στον υπόλοιπο κόσμο θα γινόταν με μία εντελώς άλλη δυναμική και ταχύτητα. Γι’ αυτό ακριβώς η οποιαδήποτε προσπάθεια απομόνωσης της από τη Δύση θα ήταν εξαιρετικά δυσκολότερη. Ας μην προχωρήσω στο οικονομικό μέρος του ζητήματος, αναλογίσου μόνον το πολιτικοκοινωνικό.
    Όσο για τον ερχομό της παγκόσμιας επανάστασης ασφαλώς κι είχαν δίκιο οι μαρξιστές. Προέβλεψαν σωστά. Άλλο όμως ερχομός κι άλλο επικράτηση. Αν κάθε επανάσταση ήταν γραφτό της να κυριαρχήσει στις δυνάμεις της αντεπανάστασης, τότε σε τι θα χρειαζόταν ο μαρξισμός ;
    (συνεχίζεται)

  223. Ο/Η Κώστας.Κ λέει:

    Ξέχασα να αναφερθώ στον αστερισμό της Ανδρομέδας, δηλαδή την υπερεθνική ένωση καπιταλιστικών κρατών που όπως λες “όταν θα ενωθούν και θα δουν τα καλά τής συλλογικότητας θα μεταμορφωθούν σε υπερεθνικό σοσιαλιστικό παράδεισο!” πετώντας στ’ άχρηστα την ‘φυσική’ βάση εξόρμησης του κεφαλαίου, το ‘έθνος-κράτος’. Κοίταξε Λέφτη, η φαντασία είναι καλό πράγμα όταν έχει επιστημονική βάση. Ο Ιούλιος Βερν φαντάστηκε πολλά πράγματα, τα οποία μερικές δεκαετίες μετά έγιναν πραγματικότητα. Ο η Σελήνη κι ο Άρης αποτελούσαν πηγή έμπνευσης για διαπλανητικά ταξίδια σε μυθιστηρήματα ακόμη και κινηματογραφικά έργα, όμως σήμερα είναι σχεδόν πραγματικότητα. Τώρα η επιστήμη έχει εντοπίσει εξωπλανήτες ικανούς να φιλοξενήσουν γήϊνες μορφές ζωής σε άλλα ηλιακά διαστήματα και αστερισμούς. Αν λοιπόν ο αστερισμός της Ανδρομέδας μπορεί να αποτελέσει κάποτε τόπο ανθρώπινων επισκέψεων, γιατί σου φαίνεται τόσο εξωπραγματικό για τον καπιταλισμό να προχωρά σήμερα σε υπερεθνικές ενώσεις κρατών ; Οι ΗΠΑ συγκροτήθηκαν σε έθνος μετά από σκληρό εμφύλιο πόλεμο μεταξύ ομόσπονδων κρατών. Η Γερμανία ενοποιήθηκε μετά από συγχώνευση των διαφορετικών μικρών κρατιδίων που την απαρτίζανε και σήμερα έχουν συγκροτηθεί σε όλο τον κόσμο διαφορετικές εμπορικές και πολιτικές συμμαχίες που φιλοδοξούν να μετασχηματισθούν σε ενώσεις προκειμένου να ανταπεξέλθουν στον έντονο διεθνή ανταγωνισμό. Η Ευρώπη έχει ήδη προχωρήσει πολύ σε αυτή την πορεία μετά τους δύο ΠΠ του 20ου αιώνα και σήμερα τα ηγεμονικά εθνικά κράτη της Γερμανίας και της Γαλλίας κρίνουν πως, παρά τις διαφορές τους, το συμφέρον τους βρίσκεται στην ευρωπαϊκή ενοποίηση την οποία προωθούν με όρους καθαρά ταξικούς. Ξέρεις, δε, πολύ καλά πως ποτέ δεν πίστεψα σε κάποια αυτόματη μεταμόρφωση της ΕΕ σε υπερεθνικό σοσιαλιστικό παράδεισο. Αυτό είναι καθήκον των εργαζομένων, διαφορετικά θα έχουμε οργουελιανές καταστάσεις. Αυτό όμως που έχω γράψει ακολουθώντας την μαρξιστική μέθοδο και τη λογική του Μαρξ είναι πως η ευρωπαϊκή ενοποίηση θα δημιουργήσει αντικειμενικά τους καλύτερους δυνατούς όρους για την σοσιαλιστική επανάσταση στη Γηραιά Ήπειρο και σε όλο τον κόσμο. Κι έχω εξηγήσει αναλυτικά το γιατί ώστε να μην χρειάζεται να επανέλθω παρά μόνο αν επιμείνεις.
    Όμως ας δούμε και τον βαθμό του πολιτικού στραβισμού μου με βάση τα δύο αποσπάσματα του Κομμουνιστικού Μανιφέστου που παραπέμπεις :
    “«Οι εθνικοί χωρισμοί και οι εθνικές αντιθέσεις ανάμεσα στους λαούς εξαφανίζονται όλο και περισσότερο με την ανάπτυξη της αστικής τάξης, την ελευθερία του εμπορίου, την παγκόσμια αγορά, την ομοιομορφία της βιομηχανικής παραγωγής και των συνθηκών ζωής που αντιστοιχούν σ’ αυτήν».
    Κι όμως, φίλε Κώστα, στην αμέσως προηγούμενη παράγραφο γράφουν οι δύστυχοι:
    «Οι εργάτες δεν έχουν πατρίδα. Δεν μπορεί να τους πάρεις αυτό που δεν έχουν. Αφού, όμως, το προλεταριάτο πρέπει κατ’ αρχήν να κατακτήσει την πολιτική εξουσία, να ανυψωθεί σε εθνική τάξη[3], να συγκροτηθεί το ίδιο σαν έθνος, είναι και το ίδιο ακόμα εθνικό, αν και σε καμιά περίπτωση με την έννοια που δίνει η αστική τάξη».
    ([3] Στην έκδοση του 1888 «να ανυψωθεί σε ηγέτιδα τάξη του έθνους».)
    Αλλά αυτά βέβαια είναι πολύ ψιλά γράμματα για τα ‘‘συνεπή’’ υπερδιεθνιστικά γυαλάκια με τα οποία διαβάζεις τον Μαρξ…”
    Αλήθεια, αγαπητέ μου, με τα δικά σου εθνικιστικά γυαλάκια πως συμπλέουν οι δύο αυτές αντιφατικές τοποθετήσεις των Μαρξ-Ένγκελς ; Λες να είχαν μασήσει φύλλα κόκας πριν γράψουν το ένα χωρίο μετά το άλλο ;
    (συνεχίζεται)

  224. Ο/Η Κώστας.Κ λέει:

    Όπως μία χώρα που ξεκινά πρώτη τη πορεία μετάβασης στον σοσιαλισμό αναγορεύεται αυτοδίκαια σε πατρίδα του σοσιαλισμού και της σοσιαλιστικής επανάστασης, έτσι και το προλεταριάτο που αναδεικνύεται σε ηγέτιδα τάξη του έθνους συγκροτείται το ίδιο ΣΑΝ έθνος και είναι με αυτή τη διαφορετική από την ιστορική αστική έννοια του έθνους… εθνικό. Οι εργάτες όλου του κόσμου συνεχίζουν α μην έχουν πατρίδα με την αστική έννοια, όπως δεν παύουν οι εθνικοί χωρισμοί και αντιθέσεις να εξαφανίζονται όσο αναπτύσσεται ο καπιταλισμός (εξ ου και η αντίθεση που θεωρώ πως πρέπει να έχει το σοσιαλιστικό κίνημα σε εθνικιστικού τύπου λύσεις στην κρίση όπως είναι το Grexit). Ωστόσο, όταν ο ιμπεριαλισμός έπληττε από παντού την ΕΣΣΔ, ακόμη κι όταν είχε παραμορφωθεί ως εργατικό κράτος, οι εργάτες όλου του κόσμου όφειλαν να την υπερασπίσουν γι’ αυτό που είχε απομείνει και γι’ αυτό που συμβόλιζε ακόμη ως κατάκτηση για το παγκόσμιο προλεταριάτο. Ιδού ποια στάση τηρούσε σχετικά ένας ‘τροτσκιστής’ (πρώτος ΓΓ του ΚΚΕ) όπως ο Παντελής Πουλιόπουλος το 1941 :
    http://www.marxists.org/ellinika/archive/pouliop/works/1941/06/defence.htm
    Αυτός ήταν πιστεύω ο αληθινός διεθνισμός, όπως αντίστροφα πραγματικός διεθνισμός θα ήταν η ενίσχυση των επαναστατικών κινημάτων που ξέσπασαν σε Ευρώπη και Κίνα από την επίσημη σταλινική ηγεσία. Μόνο που τέτοιος διεθνισμός δεν υπήρξε Λέφτη. Αλλά αν εξακολουθείς να αμφιβάλλεις γιατί το εθνικό και το διεθνικό με την σοσιαλιστική έννοια αποκτούν άλλη ποιότητα και περιεχόμενο, αν δεν αντιλαμβάνεσαι πως το εθνικό στην προλεταριακή περίπτωση ισοδυναμεί με το διεθνικό, δηλαδή πως το προλεταριάτο που κατακτά την εξουσία κι αναγορεύεται σε ηγεμονική εθνική δύναμη καθίσταται έθνος όλων των προλεταρίων (όχι μόνο των Ρώσων), ή αλλιώς πως μία χώρα κοιτίδα της σοσιαλιστικής οικοδόμησης αποτελεί αντικειμενικά πατρίδα για όλους τους εργαζόμενους στον κόσμο, όπως και κάθε επανάσταση σε ένα μέρος του κόσμου πρέπει να αντιμετωπίζεται σαν επανάσταση κάθε εργαζόμενου (σαν δική του) και να συνεπικουρείται με κάθε τρόπο από το οργανωμένο εργατικό κίνημα των άλλων χωρών (βλ ισπανικό εμφύλιο), τότε πες μου εσύ τι εννοούσαν οι Μαρξ-Ένγκελς όταν δίπλα στο ‘οι εργάτες δεν έχουν πατρίδα’ έγραφαν πως το νικηφόρο προλεταριάτο γίνεται εθνικό αλλά όχι με την έννοια της αστικής τάξης’. Με ποια έννοια Λέφτη μου γίνεται εθνικό το προλεταριάτο κατά τη γνώμη σου ; Ποιά εθνικότητα χαρακτηρίζει μία τάξη που σκοπεύει να κτίσει μία κοινωνία χωρίς εθνικά σύνορα ; Ή μήπως συνεχίζεις να πιστεύεις πως ο σοσιαλισμός μπορεί να κτιστεί σε μία μόνο χώρα ; Κι αν ναι, γιατί κατέρρευσε κατά τη γνώμη σου οπουδήποτε έγινε η απόπειρα αυτή ;
    (συνεχίζεται)

  225. Ο/Η Κώστας.Κ λέει:

    Ας εξετάσουμε τώρα την συνέχεια της επιχειρηματολογίας σου φίλε Λέφτη (2ο μέρος, 3ος άξονας με τίτλο «μαρξισμοί, δογματισμοί, ‘σταλινισμοί’»). Εδώ ξεκινάς λέγοντας :
    «Με αυτά τα λόγια δεν θέλω να πω ότι ψευδώς αυτοχαρακτηρίζεσαι ως αντιδογματικός μαρξιστής ή ότι δεν σου αξίζει να γίνεσαι αποδεκτός ως τέτοιος. Θέλω να πω απλώς, ό,τι ήδη έχω πει ρητά, υπόρρητα η μέσω συμφραζομένων σε αυτό το κείμενο, αν και με άλλα λόγια: Όπως ο χρυσός έτσι και ο άνθρωπος: τα 1000 καράτια δεν θα τα φτάσει ποτέ! Η δυσκολία εν προκειμένω είναι το εξής: να συνεχίσει την προσπάθεια για να τα φτάσει»
    για να καταλήξεις πως είμαι ‘σταλινικός του κερατά’ επειδή μίλησα για ‘λάθη του Στάλιν’.
    Να σου πω την αλήθεια δεν με ενδιαφέρει ποσώς να υπερασπιστώ τον εαυτό μου στις κατηγορίες περί σταλινισμού που μου προσάπτεις. Ούτε νομίζω ενδιαφέρει ιδιαίτερα κανένα. Καλό βέβαια θα ήταν από τη μεριά σου να ξεκαθαρίσεις τι πιστεύεις κι αν ισχύει αυτό με το οποίο ξεκινάς ή αυτό με το οποίο τελειώνεις σαν χαρακτηρισμό σου για μένα. Καλό για σένα και μόνον. Εδώ θα περιοριστώ να απαντήσω πως τα εισαγωγικά στα λάθη του Στάλιν δεν περιείχαν κανένα υπονοούμενο για σένα (απορώ πως σου μπήκε αυτή η ιδέα) αλλά σαφέστατα ήθελαν να υπογραμμίσουν την άποψη μου πως δεν μπορούν να χαρακτηριστούν σαν λάθη και πως πρόκειται για μία συγκεκριμένη και συνεκτική πολιτική, την βοναπαρτιστική αρχικά και αντεπαναστατική τελικά πολιτική της νέας γραφειοκρατικής κάστας που οδήγησε την ΕΣΣΔ στην παλινόρθωση του καπιταλισμού και τα ΚΚ στην σταλινοποίηση και τον πολιτικό αφανισμό. Αυτή και μόνον ήταν η έννοια των εισαγωγικών.
    Στη συνέχεια καταπιάνεσαι με την ‘αποκωδικοποίηση’ του δογματισμού μου και του ελλείμματος καθαρότητας των απόψεων μου ή σε απλά ελληνικά κάποιων ασυνεπειών στις θέσεις μου.
    Και ξεκινάς με την ‘μανία μου για την καθαρότητα’ την οποία εκτιμάς ότι τεκμηριώνεις :
    (α) Με την άποψη μου ότι ‘η Οκτωβριανή πήγε κατά διαβόλου γιατί ήταν μία ‘‘παρέκκλιση’’ της Ιστορίας, δηλαδή των προβλέψεων και εκτιμήσεων του Μαρξ’.
    Λάθος, δεν ήταν παρέκκλιση της ιστορίας επειδή η ιστορία μας αποκαλύπτεται διαφορετική απ’ ότι την περιμέναμε. Η Οκτωβριανή παρέκλινε απλά από τον στόχο του σοσιαλισμού για μία σειρά λόγους που ανέφερα και άλλοι έχουν εξηγήσει καλύτερα από μένα. Αν την προσπάθεια ερμηνείας της ιστορίας θεωρείς ‘μανία μου για καθαρότητα’ τότε συμφωνώ μαζί σου… είμαι ένας υποχονδριακός ‘μαρξιστής’.
    (β) Επειδή σε ένα υποθετικό ερώτημα σου απάντησα ότι «είναι πολύ πιθανό ως επιζήσας ενός στρατοπέδου συγκέντρωσης που θα απελευθέρωνε ο Κόκκινος στρατός να θεωρούσα τον Στάλιν επαναστάτη για λόγους συναισθηματικούς ή/και κακής πληροφόρησης, αλλά αυτό καθόλου δεν αποτελεί τεκμήριο ακριβοδίκαιης ιστορικά κρίσης» απάντηση που εσύ μετέφρασες πως «για να αναγνωριστεί σε κάποιον η ιδιότητα του επαναστάτη πρέπει να καταθέσει μερικά πιστοποιητικά όπως, λόγου χάρη, ότι ουδέποτε έκανε λάθος, ότι ουδέποτε επέδειξε κακία ή μνησικακία, ουδέποτε κατέφυγε στη συκοφαντία κλπ» και πως μόνον ο Θεός έχει με τη λογική μου τα τυπικά προσόντα του επαναστάτη.
    Άσχετο ! Εδώ αυθαιρετείς βάναυσα. Η σχέση των πιστοποιητικών και της ‘αγιότητας’ με τη λογική μου για το ποιος είναι επαναστάτης είναι ανάλογη αυτής του φάντη με το ρετσινόλαδο. Για να μην παίζουμε με τις λέξεις Λέφτη, με ρώτησες αν θα θεωρούσα τον Στάλιν επαναστάτη στη περίπτωση που ο Κόκκινος στρατός θα με απελευθέρωνε από ναζιστικό στρατόπεδο συγκέντρωσης… το 1944-45. Τότε δηλαδή που ιστορικά ο ρόλος του Στάλιν είχε κριθεί για κάποιον που με τα γυαλάκια του Λέοντα ή του Κάρουλου μελετούσε τα γεγονότα και τις ασκούμενες πολιτικές. Άσε λοιπόν τις ταχυδακτυλουργίες και τις αυθαίρετες ερμηνείες. Άλλος ήταν ο Στάλιν των δύο πρώτων δεκαετιών του 20ου αιώνα και άλλος των χρόνων που ακολούθησαν. Μπορείς φυσικά να διαφωνείς όσο θέλεις με τις απόψεις μου αυτές, αλλά με ποια λογική αυτές συνιστούν δογματισμό δικό μου ; Ή μήπως δογματίζω επειδή η ανυπέρβλητη δική σου ‘επιχειρηματολογία’ δεν με έπεισε ;
    (γ) Επειδή έχεις ήδη θίξει ‘τη δογματική εμμονή σου (μου) σε μία από τις ιδέες/εκτιμήσεις/προβλέψεις τού Μαρξ που έχουν πάει φούντο («Οι εθνικοί χωρισμοί και οι εθνικές αντιθέσεις ανάμεσα στους λαούς εξαφανίζονται όλο και περισσότερο με την ανάπτυξη της αστικής τάξης, την ελευθερία του εμπορίου, την παγκόσμια αγορά, την ομοιομορφία της βιομηχανικής παραγωγής και των συνθηκών ζωής που αντιστοιχούν σ’ αυτήν».)’.
    Θα αστειεύεσαι βέβαια !!! Από πού προκύπτει, πότε απέδειξες, ότι ο Μαρξ έσφαλλε στην πρόβλεψη του αυτή ; Εσύ που είσαι σφοδρός πολέμιος της παγκοσμιοποίησης δεν την συνδέεις με την ομογενοποίηση των λαών και των εθνών ή κάνω λάθος ; Γιατί αυτή είναι μία μόνιμη κατηγορία του κινήματος κατά της παγκοσμιοποίησης, ότι δηλαδή ο καπιταλισμός των mega enterprises καταστρέφει τα εθνικά και πολιτισμικά χαρακτηριστικά των λαών κάθε χώρας. Αυτό δηλαδή που πρόβλεψε ο Κάρολος κι εσύ βλέπεις να πηγαίνει… φούντο ! Δεν λέω ότι αυτό είναι καλό, ισοπεδωτικό κι αλλοτριωτικό είναι. Όμως η ομογενοποίηση αυτή έχει κι ένα καλό, ότι όλοι πια σιγά-σιγά νιώθουν ότι βράζουν στο ίδιο καζάνι, άλλος στον πάτο κι άλλος στην κορυφή, αλλά στο ίδιο. Ο ξένος, ο μη εθνικός, παύει να αντιμετωπίζεται σαν εχθρός. Κι αυτό κάνει περισσότερο επίκαιρο από ποτέ το επαναστατικό σύνθημα του Μαρξ «προλετάριοι όλου του κόσμου ενωθείτε». Όποιος βλέπει μόνον τα κακά της παγκοσμιοποίησης φίλε Λέφτη, δεν καταλαβαίνει γρι από την μαρξική ανάλυση της αιτίας που ο καπιταλισμός σκάβει τον ίδιο του τον τάφο.
    (δ) Επειδή παραγνωρίζω τη διαφορά που «έχει η σύγχρονη Mega Enterprise, από ορισμένα χαρακτηριστικά των μεγάλων επιχειρήσεων της εποχής τού Μαρξ και του Λένιν» όπως «την αποκέντρωση της διοίκησης, το σπάσιμο σε πολλές μονάδες με σχετική αυτονομία, την ενθάρρυνση της ατομικής πρωτοβουλίας ακόμα και κόντρα στη ‘‘γραμμή’’ των προϊσταμένων και επιβλεπόντων, την εργασία με ελεύθερο ωράριο, την εργασία από το σπίτι, τις υπεργολαβίες, κ.λπ….. που κλονίζουν τη βεβαιότητα του Κάρολου (και τη δική σου) ότι η συγκεντροποίηση θέτει σώνει και ντε «τις βάσεις για τον μελλοντικό σοσιαλιστικό σχεδιασμό της οικονομίας» γιατί καθώς τονίζεις «αυτές οι εξελίξεις στη σύγχρονη Mega Enterprise δυσκολεύουν με το καλημέρα (τον κεντρικό σοσιαλιστικό σχεδιασμό της οικονομίας) και δεν διευκολύνουν όπως πίστευε ο Κάρολος και εξακολουθεί να πιστεύει ο Κώστας Κ. αυτό το εγχείρημα! Έλα που αποτελούν μία πολύ καλή σάλτσα που σκεπάζει την αίσθηση της εκμετάλλευσης (δεν μπορείς να συνειδητοποιήσεις την εκμετάλλευση αν δεν την αισθανθείς πρώτα!). Έλα που θολώνουν τη διάκριση μεταξύ διευθυνόντων και δι