Πανταγία μου …!

tounel

Επιστρέφωντας , εξαίρετοι μου αναγνώστες , χθες αργά το βράδυ στο σπιτάκι μου μετά από μια πολύ κουραστική μέρα , άκουσα στις ειδήσεις από το ραδιόφωνο της σακαράκας μου για το  δυναμικό διάβημα  του    jeune premier  .  Για το νέο πολιτικό σχηματισμό της σοσιαλδημοκρατίας που εμφανίστηκε στο πολιτικό ορίζοντα της χώρας μας.

Βγήκα  κατηφορίζοντας στο ποτάμι περίπου στις 1 τα ξημερώματα , ελάχιστη κίνηση  , στη Καβάλας  ένας έρημος σχεδόν δρόμος  , έβαλα ένα δεκάρικο βενζίνη μετρώντας ένα τάλαρο και ψιλά και στη κατηφόρα στο Δαφνί έσκασε μεγαλοπρεπής η είδηση  στο  δελτίο  εκείνης της προχωρημένης ώρας. Αποκομμένος κυριολεκτικά από τη πραγματικότητα επί τόσες ώρες  δεν είχα ακούσει ειδήσεις , ούτε είχα επαφή με φίλους ή έστω το δίκτυο για να ενημερωθώ.   Μοναδικό μου όφελος το μεροκάματο της μέρας που κρατούσα στην άλλη τσέπη  και δεν θα ξόδευα ούτε για τσιγάρα , αφού γύρισε ο μήνας και έχουμε μπροστά μας νοίκι και άλλα συναφή.

Οποία ανακούφιση σκέφτηκα : δεν είμαι πλέον μόνος και άπελπις σε αυτή τη  ζωή . Υπάρχει επιτέλους ο φορέας εκείνος που μπορεί να εγγυηθεί την ασφαλή πορεία της χώρας και της οικογένειας μου  προς τη σωτηρία και την ανάπτυξη .  Υπάρχει ο πολιτικός άνδρας – ηγέτης , υπάρχει το όραμα και η αφήγηση , υπάρχει  προδιαγεγραμμένη και προσεκτικά σχεδιασμένη η πορεία προς το αύριο με ασφάλεια και αποτελεσματικότητα .

Καθώς μέσα σε ψιλόβροχο  – χιονόνερο  , έφτανα στα διόδια της Ελευσίνας σκεφτόμουν το μέλλον το δικό μου και των παιδιών μου σε μια χώρα περήφανη που θα ποδηγετείται από τοιούτον άνδρα .

Ένα προβεβλημένο στέλεχος της πολιτικής με  μακρά και άκρως επιτυχή πορεία στα πράγματα της χώρας , με θάρρος  και παρρησία . Ρήτωρ εξαίρετος , δραστήριος και αποτελεσματικός όπου εκλήθη να αναλάβει θέσεις ευθύνης , ωραίος ως ( βαλκάνιος ) Ντόριαν Γκραίη , σχεδόν καινουργής  , έτοιμος πάντα να επιδείξει απαράμιλλη  υπευθυνότητα και αγωνιστικότητα , επιδόσεις αλόγου κούρσας ,  αντοχή ουγγρικού ίππου ,  λελογισμένη κατανάλωση . Καροσερί και ταπετσαρίες απαιτούν ελάχιστου κόστους μερεμέτια  , ενώ μηχανικά απαραίτητο μόνο το βασικό σέρβις : μπουζί , πλατίνες , φίλτρο λαδιού και αέρα . Δισκόφρενα σε άριστη κατάσταση , τακάκια άλλαξε προσφάτως.

Φτάσαντας στα Διόδια και με αυτές τις σκέψεις στο μυαλό  , γεμάτος περηφάνεια και αυτοπεποίθηση πήρα τη δεξιά λωρίδα  διαφυγής και μπήκα στο παράδρομο , πίσω μου  μόνο δυό νταλίκες ακολούθησαν , ενώ στα μπούθ των διοδίων δεν συνεισέφερε κανείς για την ανάταξη των οικονομικών της Ολυμπίας οδού και της χώρας.  Από την άλλη μεριά των διοδίων παρατεταγμένα τέσσερα ( 4 ) περιπολικά ανέμεναν τους δυστυχείς εκείνους που θα είχαν το θράσος να πληρώσουν  το αντίτιμο για έλεγχο . Πού να μπλέκεις τέτοια προχωρημένη ώρα με τα καρούμπαλα. Η ντρίπλα αποφυγής δεν υπήρξε ευεργετική μόνο για το πορτοφόλι μου αλλά  και για τη ψυχική μου ηρεμία.  Συνέχισα το δρόμο μου από τον παλιό μέχρι και τα Μέγαρα και τις σκέψεις μου σε έναν έρημο δρόμο που κυλούσε μέσα σε μια έρημη χώρα.

Αλλά είμαι υποχρεωμένος να το ομολογήσω καλοί μου αναγνώστες : καθώς κατάπινα τα χιλιόμετρα δεν σκεφτόμουν ότι όλη μέρα την είχα βγάλει με δύο καφέδες , τον ένα κερασμένο  , ότι στο σπίτι υπήρχε μόνο ψωμοτύρι και δύο μικρά λουκάνικα , ότι το επόμενο μεροκάματο δεν προβλέπεται πριν το τέλος της βδομάδας , ότι η κυρά μου ίσως κάνει  μερικά μεροκάματα τώρα στις γιορτές , ίσως όχι .  Δεν επέτρεπα στον εαυτό μου  , αγαπητοί μου αναγνώστες ,  να κλαυθμηρίζει και να βαρυγκομά  επειδή  δεν έχουμε βγάλει ακόμα το νοίκι ,  επειδή ο γιόκας μου δεν έχει  παπούτσια της προκοπής να φορέσει , επειδή η κόρη μου σπουδάζει και αριστεύει εν Αθήναις μετρώντας και το μισόευρο και επιβιώνει , τρέφεται , στεγάζεται σε  ίδρυμα .  Λεπτομέρειες  , εξαίρετοι μου αναγνώστες , ζητήματα ελάχιστης σημασίας , όπως και κάθε παρόμοια σκέψη που  θα μπορούσαν να κάνουν εκατομμύρια άλλων συμπολιτών μου που βρίσκονται στην ίδια ή και σε χειρότερη θέση.

Γιατί πλέον τα στήθη μου φουσκώνει η ελπίδα  και η προσδοκία. Το άξιο αυτό τέκνο της πατρίδος , ο Ηρακλής του αυτονόητου , ο θεματοφύλακας της νομιμότητας και της αλήθειας είναι εδώ …!

Του ΓΑΠ μονίμως απόντος , του Παγκάλου στερρώς εγκατεστημένου στη βεσπασιανή του , του Ευαγγέλου κατατρυχομένου με τη πόρκα  μιζέρια μιας θνήσκουσας παρατάξεως , της Αννούλας  αναζητούσης εις τα ξένα την ευελφάλεια , των Τζημερομάνων παραπαιόντων από  αποτυχίας εις αποτυχίαν , Ντορούδας ξεπουπουλισμένης , Καρχιμάκεως σεσηπότος , Χρυσοχοΐδου φθίνοντος και των λοιπών αστέρων εσβεσμένων απέμενε μόνον εις ( 1 )  όστις  θα ηδύνατο να αναλάβει  στους στιβαρούς του ώμους το φορτίο μιας παράταξης και μιας ιδέας ικανής να διασώσει και να  ανακαινίσει τη δύστυχη πατρίδα.

Γιατί ο σπόρος που έσπειρεν εκείνος ο τρισμέγιστος Πανταγιάς σχεδόν προ εικοσαετίας δεν ήτο δυνατόν να μη αποφέρει , εις αυτή την υστάτη του Έθνους στιγμήν ,  ώριμο και γλυκύ το καρπό του . Τα πρώτα μηνύματα ήρθαν προ ημερών από το Γκάζι , όπου σύμπασα η αγωνιούσα για τη πατρίδα  ελίτ του πνεύματος , του ανθρωπισμού και της πολιτικής ευθύνης προσήλθε να συζητήσει και να θέσει και πάλι τα θεμέλια της επανεκκίνησης του παλαιού εκείνου εγχειρήματος. Ενός εγχειρήματος που λοιδωρήθηκε , υπονομεύθηκε , πολεμήθηκε λυσσαλέα τη εξαιρέσει ορισμένων πεφωτισμένων και  ( προς τιμήν τους ) πολλών ΜΜΕ που διέβλεπαν από τότε , όπως και σήμερα ,  την τεράστια σημασία , τα πασιφανή οφέλη , τη διαυγή προσδοκία  αυτής της προσπάθειας.

Αυτά με κατέκλυζαν , φίλοι μου , όσο  έφτανα στα Μέγαρα , όπου  με  τη κατάλληλη ντρίπλα , προς την αντίθετη κατεύθυνση εισήλθα δρομαίος  στην Ολυμπία οδό ανηφορίζωντας για τα γνωστά σε όλους τούνελ. Η κίνηση εδώ μπορούσε να χαρακτηριστεί αυξημένη. Μπροστά μου στην ανηφόρα διέκρινα αμυδρά να αγκομαχεί μία νταλίκα , ενώ τους καθρέφτες μου γέμισαν άπαξ τα φώτα ξένον μιας μεγαλοπρεπούς ( αν και μεταχειρισμένης )  μπέμπας που με προσπέρασε σαν σταματημένο . Συνειρμοί με κατέκλυσαν καθώς αναλογιζόμουν την ανηφόρα που έχει να τραβήξει η χώρα – νταλίκα αλλά και τη προωθητική δύναμη πρωτοπορείας που μπορεί να εγγυηθεί ο νεοπαγής πολιτικός οργανισμός και αυτός τούτος ο δυναμικός του ηγέτης – μπέμπα . Τα τούνελ που κάποτε εγκαινίαζε  , μισά είναι αλήθεια , ο τότε μέγας εκσυγχρονιστής και πραγματικός εμπνευστής του εγχειρήματος της κεντροαριστεράς ,  να συμβολίζουν τας στενωπούς ας έχει να  διανύσει ο τόπος , αλλά και την ελπίδα για τη  τελική διέξοδο .  Να εξομολογηθώ με αυτοσυντριβή ότι δεν μπόρεσα να αποφύγω  μια φευγαλέα και μάλλον προδοτική σκέψη για τον εδώ ενεδρεύοντα Προκρούστη , γιατί είμαι λίγο μακρύς ο φουκαράκος αλλά τουλάχιστον  τη νταλίκα τη προσπέρασα , ενώ η μπέμπα θα είχε ήδη φτάσει στη Κόρινθο.

Η έξοδος από τα τούνελ σηματοδότησε  την επιστροφή μου σε αισιόδοξες σκέψεις : αυτό που τώρα κτίζεται  είναι η νέα κεντροαριστερά. Πατριωτισμός , νομιμότητα , ευθύνη , ελπίδα και προοπτική , σοβαρότητα και συνέπεια απέναντι σε εταίρους και δανειστές , άνευ όρων παραμονή στην ευρωζώνη , ιδιωτικοποίηση  ωφελημάτων και κερδών , κοινωνικοποίηση χρέους και  ζημιών , ανάπτυξη fast track και απασχόληση άνευ όρων , αλληλεγγύη μέσω φιλανθρωπικών galas , αυτό είναι το μεγαλειώδες όραμα της νέας κεντροαριστεράς. Και όσο οι διάφοροι πεφωτισμένοι το συζητούσαν ακόμα  το πράγμα στο Γκάζι , πρωτεξάρχοντος του αρίστου Δοξιάδη  ,  το ασυγκράτητο άλογο κούρσας , η μπέμπα με τα φώτα ξένον και τα διπλά τούρμπο, με τις δεκαεννιάρες ζάντες και τα λάστιχα χαμηλού προφίλ όρμηξε ακάθεκτη στο μέλλον .  Έπρεπε ο  ανατέλλων μέγας αστήρ της πολιτικής να θέσει εαυτόν στη πρωτοπορεία , να προκάνει να τεθεί αυτός ως αδιαμφισβήτητος επικεφαλής του ανακαινισμένου εγχειρήματος.

Τα σκεφτόμουν όλα αυτά καλοί μου αναγνώστες και καθησύχαζα τους προβληματισμούς μου και τις αμφιβολίες μου την ώρα που έμπαινα στη μικρή μου πόλη. Περνώντας μπροστά από το παρκάκι είδα τους συνήθεις αστέγους( ανάμεσα τους και ένα παιδάκι )  και στην άλλη μεριά σε ένα παγκάκι τα γνωστά πρεζάκια . Στο ραδιόφωνο το επόμενο ωριαίο δελτίο να επαναλαμβάνει ανακουφιστικά τη μεγάλη είδηση . Έρημη τέτοια ώρα η πολιτειούλα αλλά καθώς έφτανα στο τέλος του κεντρικού δρόμου τσούπ : μπλόκο , το καρούμπαλο αναμμένο και η μπέμπα σταματημένη για αλκοτέστ . Σκεπτόμενος ότι βρέθηκε πάλι κάποιος φιλάνθρωπος και υπεύθυνος βενζινάς να γεμίσει το ρεζερβουάρ  του μπατσάδικου , έκανα δεξιά στο προηγούμενο στενάκι και με τη τρίτη ντρίπλα της ημέρας  έφτασα επιτέλους στο σπιτάκι μου.

Έτσι τελείωσε  εν δόξη και τιμή αυτή η ιστορική μέρα . Θα ξημέρωνε λίγες ώρες αργότερα η καινούργια μέρα για τη φαμίλια μου , τη πολιτειούλα μου και τη πατρίδα. Ο νέος πολιτικός ηγέτης  εξασφάλισε με το διάβημα του ότι ένας νέος Ήλιος θα ξημερώσει για το τόπο . Αμήν Πανταγία μου …!

This entry was posted in Επικοινωνιακές κ..οτούμπες, Ξεφτίλα ρεεεε, Πολιτικούρες, Ταξιδιωτικά παράλογα. Bookmark the permalink.

46 απαντήσεις στο Πανταγία μου …!

  1. Ο/Η nikos__alfa λέει:

    Μετά από τέτοια σοσιαλτρομοκρατική …έκκριση,
    αναμένεται δημοσκοπική εκΡΙΚΣΣΙ! 👿 👿
    Βοήθεια μας!

  2. Ο/Η Αναγνώστης ο αθηναίος λέει:

    Είσαι μακριά νυχτωμένος (για την Αννούλα και λοιπές ανήσυχες σοσιαλδημοκράτισσες και σοσιαλδημοκράτες λέω, όχι για την άπόσταση των πόλεων).
    Επίσης όλα τα λεφτά είναι ο Πάγκαλος που του κάνει και πλάκα ..στηρίζοντας το Βενιζέλο και μιλώντας για το πόσο αχάριστος είναι ο Αστήρ Λοβέρδος που έκανε τώρα κόμμα, ενώ παράλληλα δίνει και ..συμβουλές (δεν είναι εποχή τώρα να φτιάχνει ακνείς κόμμα)
    Πάντως άμα θες μετά τη δουλειά να περνάς ορέα με το θέμα της νέας κεντροαρισεράς, διότι τα του ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να σε στεναχωρούν και να μην μπορείς να κάνεις πλάκα, μπορούμε να το ρυθμίσουμε 🙂

  3. Ο/Η Αφώτιστος Φιλέλλην λέει:

    Όταν ο Μπένι, ο Λοβέρδος, η Γιάννα κι ο Θέμος «σκοτώνονταν» στα αμφιθέατρα
    12.03.2012 18:06

    ……
    Τότε έδιναν τις μάχες στα αμφιθέατρα του ΑΠΘ για να αλλάξουν τον κόσμο προς το καλύτερο. Σήμερα οι περισσότεροι ως αρχηγοί κόμματων, υπουργοί και βουλευτές της συμπολίτευσης και της αντιπολίτευσης διαχειρίζονται την χρεοκοπία της χώρας και ελπίζουν να αφήσουν στα παιδιά τους έναν καλύτερο κόσμο.
    […]
    Θεσσαλονίκη, Φθινόπωρο του 1974. Η δικτατορία των συνταγματαρχών έχει καταρρεύσει από τον Ιούλιο και η ελληνική κοινωνία ανακαλύπτει τις ελευθερίες και την ελευθεριότητα της Δημοκρατίας. Στην κεντρική πολιτική σκηνή κυριαρχεί ο Κωνσταντίνος Καραμανλής ο οποίος προσπαθεί να διασφαλίσει την ομαλή μετάβαση από ένα οπερετικό, αλλά αυταρχικό καθεστώς, σε μια αστική δημοκρατία. Οι Έλληνες εισέρχονται στην πιο σταθερή πολιτική περίοδο που γνώρισε από συστάσεως του το ελληνικό κράτος. Το 1974, με την μεταπολίτευση δρομολογείται ένα πολιτικό, κοινωνικό και οικονομικό ρεύμα που θα προσδώσει -με διάρκεια- ευημερία, σταθερότητα και ανάπτυξη στην ελληνική κοινωνία. Την εποχή εκείνη η Αριστερά στο σύνολό της βιώνει μια μεγάλη κοσμογονία. Η νομιμοποίηση του Κομμουνιστικού Κόμματος, η προσδοκία της ανανέωσης που δημιουργεί το ευρωκομουνιστικό εγχείρημα του ΚΚΕ εσωτερικού, ο δυναμισμός της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς, και κυρίως η ελπίδα που αντιπροσωπεύει ο Ανδρέας Παπανδρέου και το ΠΑΣΟΚ θα γείρουν σταδιακά την πλάστιγγα των συσχετισμών υπέρ της Αριστεράς.
    [….]
    Ίντριγκες στο «Kαφενείο του Τάκη»

    Την περίοδο εκείνη τα ελληνικά πανεπιστήμια εξελίσσονται σε ανεξάντλητα φυτώρια παραγωγής πολιτικού προσωπικού τροφοδοτώντας έκτοτε με στελέχη τα πολιτικά κόμματα. Κυρίως το ΠΑΣΟΚ, το ΚΚΕ και τον Συνασπισμό. Το μισό πολιτικό προσωπικό του ΠΑΣΟΚ, πολλοί βουλευτές της αξιωματικής αντιπολίτευσης που παίζουν σήμερα πρωταγωνιστικό ρόλο στη κεντρική πολιτική σκηνή και στο ψυχόδραμα της διεκδίκησης της ηγεσίας του κινήματος, προέρχονται από τα αμφιθέατρα του Αριστοτελείου Πανεπιστήμιου Θεσσαλονίκης. Στα σπουδαστήρια, τα καφέ, τις ταβέρνες όπου σύχναζε ο φοιτητόκοσμος και στο «μυθικό» κυλικείο της Νομικής σχολής γνωστότερο ως «καφενείο του Τάκη» γεννήθηκαν φιλίες, αναπτύχθηκαν ίντριγκες, πολιτικά πάθη και αβυσσαλέα μίση που συχνά διαρκούν έως σήμερα. Η μεγάλη καχυποψία που χωρίζει σήμερα λόγου τον νέο -σε λίγες μέρες- πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ, Βαγγέλη Βενιζέλο με τον Χάρη Καστανίδη χρονολογείται από τα χρόνια της νομικής. Η πληθωρική προσωπικότητα του Βαγγέλη φαίνεται ότι «καταπίεζε» από τότε τις φιλοδοξίες του Χάρη.

    Για επτά ολόκληρα χρόνια, από το 1973 έως το 1980 θα συνυπάρξουν ως φοιτητές κάποιοι εκ των πρωταγωνιστών μετέπειτα του πολιτικού ψυχοδράματος που ζει τα τελευταία χρόνια το ΠΑΣΟΚ. Οι Βαγγέλης Βενιζέλος, Χάρης Καστανίδης, Ανδρέας Λοβέρδος, Γιώργος Φλωρίδης, Μιχάλης Χρυσοχοιδης, Γιάννης Μαγκριώτης, Άννα Διαμαντοπούλου, Χρύσα Αραπογλου (αν και μερικά χρόνια νεώτερη) και Σοφία Γιαννακά, εξελέγησαν αργότερα βουλευτές του ΠΑΣΟΚ. Για λιγότερο από μια δεκαετία θα συνυπάρξουν στην Θεσσαλονίκη της μεταπολίτευσης. Ως συνδικαλιστές, αγκιτάτορες και απλά μέλη της ΠΑΣΠ, της ΚΝΕ του Ρήγα Φεραίου ή της νεολαίας της Ένωσης κέντρου-Νέες Δυνάμεις θα δώσουν τις πρώτες μεγάλες πολιτικές μάχες στα αμφιθέατρα του πανεπιστημίου.

    Μαζί τους συμπρωταγωνιστεί και μια πλειάδα ταλαντούχων νεαρών οι οποίοι σήμερα είναι εξέχοντα μέλη του ελληνικού establishment. Εκδότες εφημερίδων, όπως ο Θέμος Αναστασιάδης, ισχυρές γυναίκες όπως η Γιάννα Αγγελοπούλου, καθηγητές πανεπιστημίου, όπως ο Γιώργος Σωτηρέλης ο Βαγγέλης Βασιλακάκης, ο Χαράλαμπος Αποστολίδης ο Κώστας Χρυσόγονος. Δικαστές στην Ε.Ε, όπως ο Χάρης Ταγαράς. Διαπρεπείς δικηγόροι της Αθήνας ή της επαρχίας όπως ο Νότης Ψυλλάκης, ο Στεργιος Λιάπης, ο Μιχάλης Τριανταφυλλίδης, Γιώργος Βασιλακάκης, Οδυσσέας Καραγιανακίδης, ο Βασίλης Δεληβοριάς (νομικός σύμβουλος του MEGA και o δικηγόρος που ανέτρεψε το νόμο της κυβέρνησης Καραμανλή για τον βασικό μέτοχο). Δημοσιογράφοι όπως ο Γιάννης Τριάντης της Ελευθεροτυπίας, ο Μανώλης Αναγνωστάκης, του MEGA και ο Δημήτρης Παγαδάκης του «Πρώτου Θέματος». Σημαντικοί δικαστές όπως ο Βασίλης Φλωρίδης, αδερφός του Γιώργου και διπλωμάτες όπως ο πρέσβης Νίκος Πάζιος. Ισχυροί παράγοντες των χρηματογορών όπως ο Φοίβος Χατζής. Οι περισσότεροι από αυτούς σήμερα, που ηλικιακά βρίσκονται λίγο μετά πενήντα, με την αναμενόμενη εκλογή του Βενιζέλου στην προεδρία του Πασοκ θα νοσταλγούν ενδεχομένως την εποχή που ονειρεύονταν να αλλάξουν τον κόσσμο.
    [….]
    Έρωτας και Επανάσταση

    Για τους νεαρούς φοιτητές της Αριστεράς η εγκαθίδρυση της λαϊκής δημοκρατίας στην Ελλάδα ήταν απλώς ζήτημα χρόνου. Το μοντέλο ίσως άλλαζε. Οι ΚΝίτες πίστευαν ότι σωστός δρόμος οδηγούσε στην Μόσχα, «οι Κινέζοι» στο Πεκίνο ή στα Τιραννα ενώ οι Ρηγάδες σε κάτι που να φέρνει στο αυτοδιαχειριστικό μοντέλο της Γιουγκοσλαβίας του Τίτο και λίγο από το εξεγερμένο Παρίσι του ’68. Τα σοσιαλδημοκρατικά γκρουπούσκουλα θέλουν μια κοινωνία στα πρότυπα των Σκανδιναβικών δημοκρατιών και ψάχνουν το τρίτο δρόμο που περνάει από τα απελευθερωτικά κινήματα του λεγόμενου τρίτου κόσμου.

    Σπουδάζουν, κάνουν πλάκες, ετοιμάζουν το μέλλον τους και σκέφτονται την επανάσταση. Και φροντίζουν να προετοιμαστούν για το επικείμενο αντάρτικο. Λοβερδος, Παγαδάκης, Φρονίστας. Λύτρας, Νικολουτσόπουλος-ο γνωστός εργατολόγος, – ανεβαίνουν συχνά με εξάρτηση εκδρομής στο Κορφιάτη, από τα χαράματα, για εξοικειωθούν με τις κακουχίες που προϋποθέτει μια ενδεχόμενη κυβέρνηση του βουνού. Στο τέλος όταν συναντούσαν σε κανά ξέφωτο άλλες επαναστατικές ομάδες το γύριζαν στο διπλό… Η μεγαλύτερη εκτόνωση ήταν στο τέλος της ημέρας να περιγράφουν τα γκολ της επαναστατικής γυμναστικής στις φοιτητοταβέρνες, στο πολύ ιν καφέ- ζαχαροπλαστείο του «Κικιλίνη» στη Τσιμισκή , ή στο περιβόητο καφε «Αλφα» στη Πριγκηπος Νικολαου.

    Παροιμιώδης είναι και η αποστροφή του στελέχους τότε του ΠΑΣΟΚ, Γιώργου Καρφή ο οποίος στα πιεστικά ερωτήματα-καταγγελίες των συνομιλητών του, αν είναι υπέρ του ένοπλου αγώνα-αγαπημένο θέμα συζήτησης των φοιτητών της εποχής-είπε το εξής αμίμητο. «Ναι, αλλά με την προϋπόθεση ότι οπλισμός θα είναι ελαφρύς»!
    [……]

    Πηγή: Όταν ο Μπένι, ο Λοβέρδος, η Γιάννα κι ο Θέμος «σκοτώνονταν» στα αμφιθέατρα |
    iefimerida.gr http://www.iefimerida.gr/node/40939#ixzz2EAIIdoJe

  4. Ο/Η Αφώτιστος Φιλέλλην λέει:

    Αγαπητε μας Παπουλη
    ¨»….Καθώς μέσα σε ψιλόβροχο – χιονόνερο , έφτανα στα διόδια της Ελευσίνας σκεφτόμουν το μέλλον το δικό μου και των παιδιών μου σε μια χώρα περήφανη που θα ποδηγετείται από τοιούτον άνδρα .

    Ένα προβεβλημένο στέλεχος της πολιτικής με μακρά και άκρως επιτυχή πορεία στα πράγματα της χώρας , με θάρρος και παρρησία . Ρήτωρ εξαίρετος , δραστήριος και αποτελεσματικός όπου εκλήθη να αναλάβει θέσεις ευθύνης , ωραίος ως ( βαλκάνιος ) Ντόριαν Γκραίη , σχεδόν καινουργής , έτοιμος πάντα να επιδείξει απαράμιλλη υπευθυνότητα και αγωνιστικότητα , επιδόσεις αλόγου κούρσας , αντοχή ουγγρικού ίππου , λελογισμένη κατανάλωση . Καροσερί και ταπετσαρίες απαιτούν ελάχιστου κόστους μερεμέτια , ενώ μηχανικά απαραίτητο μόνο το βασικό σέρβις : μπουζί , πλατίνες , φίλτρο λαδιού και αέρα . Δισκόφρενα σε άριστη κατάσταση , τακάκια άλλαξε προσφάτως…..»

    «…..Γιατί πλέον τα στήθη μου φουσκώνει η ελπίδα και η προσδοκία. Το άξιο αυτό τέκνο της πατρίδος , ο Ηρακλής του αυτονόητου , ο θεματοφύλακας της νομιμότητας και της αλήθειας είναι εδώ …!

    Του ΓΑΠ μονίμως απόντος , του Παγκάλου στερρώς εγκατεστημένου στη βεσπασιανή του , του Ευαγγέλου κατατρυχομένου με τη πόρκα μιζέρια μιας θνήσκουσας παρατάξεως , της Αννούλας αναζητούσης εις τα ξένα την ευελφάλεια , των Τζημερομάνων παραπαιόντων από αποτυχίας εις αποτυχίαν , Ντορούδας ξεπουπουλισμένης , Καρχιμάκεως σεσηπότος , Χρυσοχοΐδου φθίνοντος και των λοιπών αστέρων εσβεσμένων απέμενε μόνον εις ( 1 ) όστις θα ηδύνατο να αναλάβει στους στιβαρούς του ώμους το φορτίο μιας παράταξης και μιας ιδέας ικανής να διασώσει και να ανακαινίσει τη δύστυχη πατρίδα……»

    Αφωνος!!!!
    Τι εμπνευσμενο κομματι!!!
    Θα πρεπει να διατηρηθεις σε «ελεγχομενη φτωχοποιηση», ωστε να εχεις εναλλαγες μεταξυ εργασιας και απλετου ελευθερου χρονου, να εμπνεεσαι διαρκως και να γραφεις τετοιους καταπληκτικους μονολογους.

    Κρινω εντελως σκοπιμον και ωφελιμον για τον «σοφον λαον» και τον τοπο, να παρουσαιστει δημοσια, σε θεατρικο δρωμενο, σε ταινια μικρου μηκος, σε συλλογη διηγηματων ομου μετα αλλων «παπουλιστικων γραπτων διαμαντιων» οποτε θα εχεις και τα σχτικα συγγραφικα δικαιωματα.

  5. Ο/Η nikos__alfa λέει:

    «οποτε θα εχεις και τα σχτικα συγγραφικα δικαιωματα.»
    Ναι καλά . Τώρα που τόδωσε τζάμπα στον λαό, χαιρετίσματα! :mrgreen:

  6. Ο/Η Αφώτιστος Φιλέλλην λέει:

    Και οι …δευτεροι θελουσιν γαρ ελθειν πρωτοι (παραλλαγη θεολογικης ρησης)

    «…. και σκέφτονται την επανάσταση. Και φροντίζουν να προετοιμαστούν για το επικείμενο αντάρτικο. Λοβερδος, Παγαδάκης, Φρονίστας. Λύτρας, Νικολουτσόπουλος-ο γνωστός εργατολόγος, – ανεβαίνουν συχνά με εξάρτηση εκδρομής στο Κορφιάτη, από τα χαράματα, για εξοικειωθούν με τις κακουχίες που προϋποθέτει μια ενδεχόμενη κυβέρνηση του βουνού. Στο τέλος όταν συναντούσαν σε κανά ξέφωτο άλλες επαναστατικές ομάδες το γύριζαν στο διπλό… »

    Κατα τα πρωτα ετη της μεταπολιτευσης, η ελλειψις ….ψυχιατρικης φροντιδας των ψυχικα ανωριμων «επαναστατων φοιτητων» ειναι προφανης.

    Εξ αλλου το συνδρομο του δευτερου, συχνα αντι να οδηγησει σε παραδοχη οτι «δεν ειμαι και ο πρωτος», αντιθετως -και εναντιον πασης λογικης- πιστευων οτι ειναι εις «αδικηθεις πρωτοςαπο την κοινωνια, το συστημα, τους πλουτοκρατες, τους Αθηναιους, τους λελεδες,….χαλυβδωνει την θελησιν του υποδεεστερου, αναπτυσσοντας παραλληλες -συχνα ποταπες- ικανοτητες οπως, μεγαλην πονηρίαν, ιντριγκαν, δολοπλοκιες, προδοσιες φιλων, ξεπουλημα ιδεων,…. προς αναρριχησιν οχι πλεον εις τον Κορφιατην, αλλα εις αλλας κορυφας της διοικησης οπως Καθηγητης Παντειου (γιατι οι περισσοτεροι πολιτικοι και πολιτευομενοι ειναι του Ιδρυματος αυτου, το οπιον εχρησιμοπιηθει ως σχολη δημοσιου διοικησεως δια την στελεχωσιν του κρατικου μηχανισμου με επιτυχοντες που δεν ηδυνατο να εισαχθουν εις την Νομικην Αθηνων ενος Καρυωτακη, Ελυτη,….., Φωστιερη (1ος το 1971) …….. ) με τελικον σκοπον, με την βοηθειαν των διαπλεκομενων εκδοτοεπιχειρημτικων ομιλων, τον θερμον και …καβλοτικον εναγκαλισμον με την πλεον αφροδισιακην και ωραιαν γυναικα, την εξουσιαν….

  7. Ο/Η Left G700 λέει:

    Χμ… Για να δούμε τι λέει κι ο Ρασούλης…

  8. Ο/Η Αφώτιστος Φιλέλλην λέει:

    «Κορυφαία σχόλια
    οι απο μέσα φαλακρες … πως δυναστευουν τις ζωές μας?
    και δεν ξέρω αν έχετε παρατηρήσει ? … εξωτερικώς σφίζουν από … τρίχα!!!! …Λομβερδος, Καρατζαφέρης , Σαμαράς….
    TheBillfl Πριν από 1 έτος 5 »

    Το ειχε προβλεψει!

  9. Ο/Η Αφώτιστος Φιλέλλην λέει:

    Στη μνημη ενος λαμπρου μουσικου και εκπροσωπου της …αλλης Αμερικης, που συμπτωματικα πεθανε χθες, την ιδια μερα με τον πατερα μου, αλλα 3 χρονια μετα.

    «Απεβίωσε ο σπουδαίος πιανίστας της τζαζ Ντέιβ Μπρούμπεκ
    NAFTEMPORIKI.GR Πέμπτη, 6 Δεκεμβρίου 2012 12:05

    Ο Αμερικανός πιανίστας της τζαζ Ντέιβ Μπρούμπεκ, που πέθανε χθες παραμονή των 92ων γενεθλίων του, γνώρισε τη δόξα στη δεκαετία του ’50 με το κομμάτι «Take Five», που ηχογράφησε με το κουαρτέτο του και σημείωσε παγκόσμια επιτυχία.

    Γεννημένος στις 6 Δεκεμβρίου του 1920 στο Κόνκορντ (Δυτική Καλιφόρνια), μέλος μιας οικογένειας μουσικών, προσανατολίστηκε πρώτα σε μια καριέρα κτηνιάτρου τον κέρδισαν όμως οι μουσικές σπουδές κοντά στον Νταριούς Μιγιό για τρία χρόνια.

    Το 1951, σχημάτισε ένα κουαρτέτο τζαζ με τον σαξοφωνίστα Πολ Ντέσμοντ, τον ντράμερ Τζο Μορέλο και τον μπασίστα Γιουτζίν Ράιτ. Ηχογράφησαν το 1959 την σύνθεση του Ντέσμοντ «Take Five», η οποία τον ανέβασε στην κορυφή.

    Ο δίσκος «Time out», που περιλαμβάνει το θρυλικό κομμάτι «Blue rondo a la Turk» (σύνθεση του Μπρούμπεκ), πούλησε πάνω από ένα εκατομμύριο αντίτυπα. Το κουαρτέτο θα παραμείνει ενωμένο για δεκαπέντε χρόνια. Το 1958 ο Μπρούμπεκ σχηματίζει ένα νέο κουαρτέτο με τον σαξοφωνίστα Τζέρι Μάλιγκαν. Από το 1972, παίζει με δυο από τους γιους του και ξαναβρίσκει τον Μάλιγκαν το 1975.»

  10. Ο/Η papoylis λέει:

    Ο εκπληκτικός και πρόωρα χαμένος Πώλ Ντέσμοντ ….

  11. Ο/Η papoylis λέει:

    για πάρτη σου Αφώτιστε

  12. Ο/Η Αφώτιστος Φιλέλλην λέει:

    «Σαν σήμερα έφυγε από τη ζωή ο Παύλος Σιδηρόπουλος
    07:12, 06 Δεκ 2012 | tvxsteam tvxs.gr/node/78141
    Πριν από 22 ακριβώς χρόνια, στις 6 Δεκεμβρίου 1990, «έφυγε» ένας από τους σημαντικότερους εκπροσώπους της ελληνικής ροκ μουσικής. Ο συνθέτης, στιχουργός και τραγουδιστής Παύλος Σιδηρόπουλος, παρόλο που έζησε μόλις μέχρι την ηλικία των 42 ετών, άφησε πίσω του αξιοσημείωτη μουσική κληρονομιά με αντοχή στο χρόνο και επιρροή στους νέους καλλιτέχνες.
    Ο Παύλος Σιδηρόπουλος γεννήθηκε στις 27 Ιουλίου 1948 στην Αθήνα. Ήταν δισέγγονος του Αλέξη Ζορμπά και ανιψιός της ποιήτριας Έλλης Αλεξίου….»

  13. Ο/Η nikiplos λέει:

    Αγαπητέ Παππούλη…

    Άψογος και ο τίτλος και η φωτογραφία στην αρχή, που δείχνει έαν αδυσώπητο, ατελείωτο φυσικά, πλην όμως καλά οργανωμένο και πλήρως εκσυγχρονισμένο με την τελευταία λέξη της τεχνολογίας τούνελ… το τούνελ της χώρας μας δηλαδή… Όχι, αυτή τη φορά δεν είναι όπως παλαιότερα, από κακοδιαχειρίσεις τύπου Πιπινέλη, ή των αφών Πανταγιά-Τσουκάτου, ούτε τίποτε λογιστικά ξεχασμένα δεφτέρια του Στεφάνου Μάνου… Αυτή τη φορά, είναι το ΔΝΤ, η Τρόϊκα και λοιποί χειρουργοί τελευταίας τεχνολογίας, που γνωρίζουν πως να τεμαχίσουν και να προσπορίσουν ακόμη και από τις τρίχες του δύσμοιρου σφάγιου-της χώρας μας και του λαού της δηλαδή…

    Για την περιγραφή δεν μπορώ να μιλήσω… άψογη ως συνήθως που δράττεται της ευκαιρίας να απανθίσει τη μέση – και το τονίζω αυτό το «μέση»-κατάσταση της πάλαι ποτέ μικρομεσαίας τάξης της δοξασμένης πατρίδος μας… απλήρωτοι, φόροι, απλήρωτοι λογαρισμοί, τράπεζες που τηλεφωνούν ώρες κυνικής όχλησης για να ξαναματαυπενθυμίσουν τις οφειλές μας και κυρίως λογιστικά που πλέον δεν προβλέπουν, ούτε ισορροπούν, αλλά μόνο μετριάζουν τις απώλειες και ρυθμίζουν τις ρωγμές, ώστε αυτές να φθάσουν όσο το αργότερο στον «φέροντα οργανισμό»…

    Ίσως τώρα τα πρεζάκια στα παγκάκια και οι άστεγοι να βλέπουν την κατάθλιψη στο πρόσωπο πολλών εξ’ ημών με κάποια χαιρεκακία, πλην όμως πρόνοες και πλέον μεγαλόψυχοι απο εμάς, ως και πρωτίστως φιλοσοφημένοι, είναι πρόθυμοι να μας συμπονέσουν και να μας δώσουν τις πρώτες οδηγίες επιβίωσης… και η δική μας πρωθύστερη αγανάκτηση καθώς αντικρύζουμε το ομορφοφτιασμένο τούνελ μας, με τις τελευταίες πινελιές της τεχνολογίας, της πληροφορικής των ΑΤΜς του κυρίου Απόστολου-που διασφαλίζει, ότι και στου βοδιού το κέρατο να τρέξουμε θα μας βρουν- της στωϊκότητας του συγκενούς του Αρίστου, ποσώς δεν θα μας βοηθήσει…

    οδεύοντες ενοχικοί, άβουλοι μοιραίοι… μέχρι να μας τελειώσει η βενζίνη φυσικά και έρθει η «οδική βοήθεια» να μας πάει για ανακύκλωση…

  14. Ο/Η Αφώτιστος Φιλέλλην λέει:

    Οχι αλλους θρηνους!!! 7 Δεκεμβριου και θα παθουμε ηλιαση. Ακομη πινω παγωμενη μπυρα. Βγειτε απο τα κλουβι σας. Περπατειστε λιγο.

    Διαλεξτε, αυτα τα «φρικια» του συγκροτημτος του extreme metal band απο το παγωμενο Helsinki, με τις limo που σολαρουν εμμονικα » Beyond the dark sun»

    Η το sunshine of your love , που προφανως το εμπνευστηκαν απο τις καλοκαιρινες διακοπες στους στα Ματαλα η σε αποιο ελληνικο νησι.

    ΥΓ Ως γνωστον ο μεγας Clapton επαιζε το καλοκαιρι του 1965 στην Αθηνα

    Clapton joined John Mayall & the Bluesbreakers in April 1965, only to quit a few months later. In the summer of 1965 he left for Greece with a band called The Glands, which included his old friend Ben Palmer on piano. In November 1965 he rejoined John Mayall

  15. Ο/Η Αφώτιστος Φιλέλλην λέει:

    «…..Ωμό κρέας Θεσσαλονίκης

    Οδηγώντας μέσω Γιουγκοσλαβίας, σ’ ένα λιθόστρωτο δρόμο ανάμεσα στο Ζάγκρεμπ και το Βελιγράδι, το αυτοκίνητο έτρεμε τόσο πολύ που στο τέλος διαλύθηκε. Το σασί κυριολεκτικά ξεκόλλησε. Αναγκαστήκαμε να το δέσουμε γύρω και κάτω από το αμάξι με σκοινί. Ετσι λοιπόν, τώρα ταξιδεύαμε έξι άνθρωποι μαζί με όλο τον εξοπλισμό μας σε ένα αυτοκίνητο που το συγκρατούσε ένα κομμάτι σκοινί! Οταν τελικά μπήκαμε στην Ελλάδα και φτάσαμε στη Θεσσαλονίκη ήμασταν τόσο πεινασμένοι, επειδή δεν είχαμε φάει τίποτα τόσες μέρες, που φάγαμε ωμό κρέας από έναν χασάπη…

    Συνεχίζοντας, φτάσαμε στην Αθήνα και πιάσαμε δουλειά σ’ ένα κλαμπ που λεγόταν Igloo. Ονομαζόταν έτσι επειδή το εσωτερικό του είχε σχεδιαστεί να μοιάζει με παγωμένη καλύβα. Είχε ένα μόνιμο γκρουπ, τους Juniors, και ο μάνατζέρ τους χρειαζόταν άλλο ένα γκρουπ για support, επειδή το πρόγραμμά τους ξεκινούσε στις 7 το απόγευμα και τραβούσε μέχρι τις 2 ή 3 το πρωί.

    Πιάσαμε δουλειά στο Igloo

    Ο John Bailey κατάφερε τον τύπο να μας προσλάβει. Βρήκαμε ένα δωμάτιο στον τελευταίο όροφο, που το νοίκιαζε ένας Αιγύπτιος συνταγματάρχης. Με ενθουσίασε το σπίτι και πολύ σύντομα άρχισα να το απολαμβάνω. Το πρόγραμμα αποτελείτο από εμάς, να παίζουμε τρία σετ κάθε μέρα, μαζί με τους Juniors που έπαιζαν τραγούδια των Beatles και των Kinks. Μιας και δεν τα ξέρανε τα κομμάτια καλά, τους βοηθούσαμε λιγάκι. Δυο βράδια αργότερα οι Juniors είχαν ένα τροχαίο δυστύχημα, και δυο από αυτούς σκοτώθηκαν επί τόπου. (*2) Το επόμενο πρωί, πίναμε καφέ στο κλαμπ, όταν ο μάνατζερ όρμησε μέσα κι άρχισε να ουρλιάζει το όνομα Θάνος, του κιμπορντίστα, με τον οποίο ήταν προφανώς ερωτευμένος και ήταν ένας από τους δύο που είχαν σκοτωθεί. Ούρλιαζε Θάνο-Θάνο-Θάνο και μετά άρχισε να πετάει ποτήρια στον καθρέφτη πίσω από το μπαρ. Κάποιος μας είπε ότι θα ήταν καλύτερα να βγούμε έξω, έτσι λοιπόν φύγαμε κι αυτός τα έκανε όλα λίμπα.

    Το κλαμπ έκλεισε για δύο μέρες και μας συμβούλεψαν να παραμείνουμε, διότι θα βρισκόταν κάποια λύση. Επισκεύασαν το κλαμπ και κάποιος που εκπροσωπούσε τον πληγωμένο μάνατζερ με πλησίασε λέγοντάς μου ότι ήταν να βάλουν πάλι μπροστά το μαγαζί κι ότι με ήθελαν να παίξω με τους Juniors. Ετσι πριν το καταλάβω καλά καλά βρέθηκα να παίζω ένα σετ μαζί τους, ένα σετ με το δικό μου γκρουπ, μετά ένα σετ μαζί τους κ.ο.κ έως ότου κατέληξα να παίζω έξι ώρες ασταμάτητα.

    Μπροστά σε 10.000 άτομα

    Μετά από κάποιες μέρες, οι Juniors ξαφνικά την κοπάνησαν. Ηξερα όλα τα τραγούδια που ήθελαν να παίξω και φαίνεται ότι είχα συμβάλει στο γκρουπ με κάτι που δεν είχαν πριν. Και πριν το καταλάβω, βρεθήκαμε να παίζουμε στον Πειραιά μπροστά σε 10.000 άτομα. (*3) Χαιρόμουνα που μπορούσα να βοηθήσω τους Juniors ν’ αποκτήσουν ένα μεγαλύτερο κοινό, αλλά αυτό με γύρναγε πίσω, στον κόσμο της ποπ, που είχα προσπαθήσει να αφήσω πίσω μου. Ηταν σαν deja vu.

    Στο μεταξύ οι Glands είχαν μπουχτίσει και τρώγονταν να φύγουν. Οταν είπα στον ντράμερ των Juniors ότι σκεφτόμουν να φύγω μου είπε: «Καλύτερα όχι, ο μάνατζερ θα σε κυνηγήσει αν προσπαθήσεις να φύγεις και θα σου κόψει τα χέρια». (*4) Μου έδωσε την εντύπωση ότι δεν αστειευόταν κι έτσι καταστρώσαμε ένα σχέδιο διαφυγής. Ο Ben έβγαλε κρυφά εισιτήρια για το τρένο, ενώ οι υπόλοιποι μάζεψαν τα πράγματά τους ώστε να είναι έτοιμοι να φύγουν. Ενα απόγευμα εμφανίστηκα, όπως συνήθως, για πρόβα με τους Juniors, αλλά είχαμε κανονίσει να περιμένει ένα αυτοκίνητο από την άλλη πλευρά του κτιρίου. Μόλις δόθηκε το σινιάλο, είπα ότι πήγαινα τουαλέτα, βγήκα από την μπροστινή πόρτα, μπήκα στο αυτοκίνητο και πήγα κατευθείαν στο σταθμό, όπου μαζί με τον Ben πήραμε το τρένο για το Λονδίνο αφήνοντας τους Juniors σύξυλους. Ο ντράμερ των Juniors ήταν αυτός που μας βοήθησε και βασικά του χρωστάω τα χέρια μου. Σ’ ευχαριστώ, μάγκα μου, δεν θα μπορέσω ποτέ να σε ξεπληρώσω…

    Αφησα πίσω μου μια ωραία Gibson Les Paul και ένα ενισχυτή Marshall. (*5) Τα υπόλοιπα παιδιά συνέχισαν ανά τον κόσμο, αν και ένας θεός ξέρει πώς ακούγονταν χωρίς κιθάρα και πιάνο. Επιστρέφοντας στην Αγγλία, τέλος Οκτωβρίου 1965, ανακάλυψα ότι τη θέση μου στους Bluesbreakers είχε καλύψει ένας λαμπρός κιθαρίστας ονόματι Peter Green, αργότερα μέλος των Fleetwood Mac…»

    *1. Αργότερα το άλλαξαν σε Faces.

    *2. Το πολύνεκρο δυστύχημα έγινε τη Δευτέρα 18 Οκτωβρίου 1965, στη Νέα Φιλαδέλφεια. Νεκροί ήταν ο Θάνος Σουγιούλ, 22 ετών, η μνηστή του Νανά Μπενέτου, 18, ο Γιάννης και η σύζυγός του Ελένη Κρασούδη, 28 και 20 αντίστοιχα. Βαριά τραυματισμένος ανασύρθηκε ο κιθαρίστας Αλέκος Καρακαντάς, 19 ετών.

    *3. Η συναυλία έγινε τη Δευτέρα 25 Οκτωβρίου στον κινηματογράφο «Τερψιθέα» της Νίκαιας.

    *4. Ο ντράμερ των Junior ήταν ο Μάκης Σαλιάρης.

    *5. Στις 28 Οκτωβρίου, ο Bernie Greenwood έστειλε επιστολή στον Μάκη Σαλιάρη, που του ζητούσε να πουλήσει τον ενισχυτή και να στείλει τα χρήματα στον Eric Clapton.

    * Η έρευνα, η απόδοση, η επιμέλεια του κειμένου και οι σημειώσεις έγιναν από τους Χάρη & Βαγγέλη Καββαδία. Οι φωτογραφίες είναι από το αρχείο τους.

    «Εκανε την Gibson να κελαηδά»
    «Δεν είναι εύκολο να ξεχάσει κανείς μια από τις πιο συναρπαστικές εποχές της ζωής του…

    Και εκείνη η εποχή, Οκτώβριος του ’65, ήταν ξεχωριστή για μένα. Ημουν αραχτός στο γραφείο του ιδιοκτήτη του Igloo, όταν πέρασαν την είσοδο του μαγαζιού κάποιοι Εγγλέζοι μουσικοί, ζητώντας δουλειά σε καθημερινή βάση. Οταν ο ιδιοκτήτης τούς ζήτησε να παίξουν για να κρίνει αν του κάνουν, αυτοί έφεραν τα όργανά τους και τα ‘στησαν, έχοντας όμως ένα μικρό πρόβλημα: δεν είχαν ντράμερ! Τους την κοπάνησε με μια κοπέλα στο Πρίντεζι… Τότε προσφέρθηκα εγώ να συμπληρώσω το γκρουπ τους. Faces ήταν τ’ όνομά τους, και ξεκινήσαμε. Το σχήμα άρεσε κι αρχίσαμε τις πρόβες στο σπίτι που είχα τότε στην οδό Πιπίνου. Δέσαμε περίφημα, η ανταπόκριση που είχαμε στον κόσμο ήταν μεγάλη. Μεγάλος όμως ήταν κι ο κιθαρίστας του συγκροτήματος. Ηταν ο Eric Clapton!

    Αγνωστος τότε στην Ελλάδα, ωστόσο 6 μήνες νωρίτερα είχε μια μεγάλη επιτυχία με τους Yardbirds, το «For your love». Καθαρόαιμος μπλουζίστας, εγκατέλειψε τους Yardbirds τότε, διότι ξέφευγαν από τον blues προσανατολισμό τους για πιο ποπ πράγματα… Στο Igloo ήταν ο αρχηγός, όπως ήταν φυσικό, των Faces. Δεν το έπαιζε όμως αρχηγός, ήταν πολύ συνεσταλμένος, εγκρατής και σοβαρός. Αλλά όταν έπιανε στα χέρια του την Gibson, την έκανε να κελαηδά. Είχα πάθει πλάκα! Οπως πλάκα είχε πάθει κι ο κόσμος που τον έβλεπε κάθε βράδυ. Χαμός έγινε και στη συναυλία που δόθηκε εις μνήμην του Σουγιούλ, που είχε σκοτωθεί εκείνες τις μέρες σε τροχαίο. Υστερα από αυτό έφυγαν από την Ελλάδα και η μόνη επαφή που είχα έκτοτε μαζί τους ήταν μια επιστολή που μου έστειλε ο Bernie Greenwood, ζητώντας να πουλήσουμε τον ενισχυτή του Clapton και να του στείλουμε τα χρήματα».

    Nikos Deja Vu

    http://n1999k.blogspot.gr/2011/01/nikos-deja-vu-eric-clapton-when-eric.html

  16. Ο/Η nikiplos λέει:

    Αγαπητέ Αφώτιστε…
    κανείς δεν είναι ούτε αισθάνεται ότι έχει κατάθλιψη, επείδή είναι ο ίδιος μουρντζούφλης ή ας πούμε έτσι είναι λίγο μαραζιάρης που έλεγε και ο σοφός ποιητής νιόνιος…
    Δες αυτό το πολύ σοφό βίντεο, από έναν άλλον ποιητή του λόγου και του χώρου, τον Κώστα Τσόκλη…

    Ναι, ο ήλιος είναι όμορφος, το τοπίο λάμπει, το βρωμίζουν όμως οι ανθρώποι του… και αυτό είναι κάτι που προσωπικά ποτέ δεν το ανέχτηκα…

  17. Ο/Η Αφώτιστος Φιλέλλην λέει:

    nikiplos
    «..κανείς δεν είναι ούτε αισθάνεται ότι έχει κατάθλιψη, επείδή είναι ο ίδιος μουρντζούφλης ή ας πούμε έτσι είναι λίγο μαραζιάρης …»
    Οταν στα 12 μου ο ξαδελφος μου εσωσε του Αθλιους, τοτεε εγινα κατι σαν …σοσιαλιστης.
    Παραλληλα, τα καλοκαιρια διαβαζα αστυνομικα (ΜΑΣΚΑ, ΜΥΣΤΗΡΙΟ,..) και κατι καταλαβα για το εγκλημα.
    Στο μεταξυ στα 11 και κατι ηρθε η δικτατορια(στην πολυ ανησυχη νεολαια της Αθηνας), η οποια μας ωριμασε αρκετα, λογω των απαγορευσεων και της επαναστατικοτητας της ηλικιας μας κατα την εφηβεια (εχω μια αδελφη 2 χρονια μεγαλυτερη).
    Στο μεταξυ, ολα πηγαιναν καλυτερα, στο σπιτι , στα μαθηματα, στις παρεες,…
    Και νασου τον Οκτωβρη του 1973 στο Πολυτεχνειο πρωτακι. Σε λιγοτερο απο 1 μηνα εγινε η καταληψη, τα δακρυγονα, οι σφαιρες (αυτο το καταλαβαμετα), οι συλληψεις, τα βασανιστηρια, ο Ιωαννιδης.Τα υπολοιπα ειναι ιστορια, λογοτεχνια, επαρχιωτες που γιναν υπουργοι,….

    Ολα συνεχιζαν να πηγαινουν καλα, με τις παρεες, με τις κοπελες, ειχα και τον πρωτο χωρισμο το 1977, και στα 21 μου ζησαμε μετα-χιππικα, τοσο καλα που εκανα το ΕΜΠ, 7 ετη .
    Με τα Παρσιι 40 μερες οπου κουλτουριασα σε πολλα μουσεια και γκαλλερι, ωτοστοπ Παρισι-Λονδινο, Επιστροφη με Ματζικ Μπας στο Παρισι,….Αθηνα.
    Υστερα, παλι ολα καλα, ερευνητικα προγραμματα, ασωτειες,……
    …………………………………………………………………………………..
    Και ναμαι εδω. Γιατι να γκρινιαζω κια να μιζερευω. Εδω και χρονια σκεπτομαι ποσο αναιδης, προκλητικος και υπεροπτης ημουν νεοτερος, ειδικα απορριπτοντας κοπελλες που εξεφραζαν την ….ερωτικη προτιμηση τους.

    1. Ειπε ο γερο-Τσοκλης οποιος πιστευει στον εαυτο του να μεταναστευσει.
    2. Την διαφορα της καθαρης ιδεολογιας και του ρεαλισμου την διαπιστωσα στο 3ο και 4ο ετος, ως εξης . Σε διαγωνισματα υπηρχαν θεμτα που οδηγουσαν σε 3 εξισωσεις με 4 αγνωστους, οπου βεβαιως ο ενας αγνωστος εκινειτο πανω σε μια καμπυλη ιδιοτητων.
    Οι ιδεαλιστες(καταλληλοι μονον για το μαθηματικο του ΕΚΠΑ και μετα για βασκη ερευνα στο εξωτερικο σε χωρους Hilbert, σε θεωρητικη εμβαθυνση των πεπερασμενων ογκων, σε βελτιστοπιηση, δυναμικο προγραμματισμο,…) που ηξεραν τους Ιησουιτες, τον Apostol και αλλους ωραιους μαθηματικους, ελεγαν οτι το προβλημα δεν εχει λυση.
    Εμεις, οι περισσοτεροι, ως χαζοτεροι…..ρεαλιστες υποθεταμε μια τιμη του 4ου αγνωστου και με διαδοχικες δοκιμες προσεγγιζαμε την λυση με πολυ ικανοποιητικη ακριβεια.

    Δεν ξερω αν βοηθα, αλλα αρχιστε την …επανασταση χωρς εμενα. Κι οταν πετυχει, να με φωναξετε ως παρατηρητη, να μην γινουν ακουσιοι βιασμοι , απο τιποτα Νεατερνταλ με μουσια και μαλλια, γιατι ειπε ο γερο-Τσοκλης και αυτο : «Οποια ντυνεται προκλητικα και βγαινει στον δρομο και την βιασει καποιος, δεν θα φταιει ο βιαστης , αλλα εκεινη τα ηθελε.»

    Και δεν θα ηταν ασχημος ανδρας στα νιατα του!!!!

  18. Ο/Η Αφώτιστος Φιλέλλην λέει:

    Και μιας και μου ερεθισες μια απο τις ευαισθητες χορδες μου, μιλωντας για «.. έναν άλλον ποιητή του λόγου και του χώρου, τον Κώστα Τσόκλη…», να σου πω οτι ο καλυτερος ελληνας ζωγραφος του 20ου ηταν ο Σπυροπουλος και μετα ο Σπ. Παπαλουκας.
    Ενω δεν πρεπει να ξεχναμε τους»..Κ. Παρθένης (1878 – 1967), ο Κ. Μαλέας (1879 – 1928) και ο Θεόφιλος Χατζημιχαήλ (1867 – 1934).» τον Γ.Μπουζιανη και τους»Αλ. Κοντόπουλος (1905 – 1975), ο Σπ.Βασιλείου (1902 – 1985), ο Ν. Νικολάου (1909 – 1986), ή ο Ν. Χατζηκυριάκος – Γκίκας (1906-1994), ενώ στη δεύτερη περίοδο γεννιούνται ο Δ. Διαμαντόπουλος (1914-94), ο Ν.Εγγονόπουλος (1910 – 1985), ο Γ.Μόραλης (1916), ο Γ.Σπυρόπουλος (1912-1990) ή ο Γ.Τσαρούχης (1910-1989).»

    Στους μεταπολεμικους ειναι και ο πατερας της Μαγιας «..Γ.Γαίτης, ο Ν.Κεσσανλής, ο Κ.Τσόκλης, ο Δ.Μυταράς, ο Π.Τέτσης ή ο Α.Φασιανός, ο Α.Ακριθάκης και ο Μ.Θεοφυλακτόπουλος »

    Προσωπικα εχω αφισσες στο γραφειο μου την«Ελευθερία που οδηγεί τον λαό»του Ντελακρουα, του Μοραλη , του Π.Τετση και του Ακριθακη (η συμπαθεια μου)

    «..Τα «περιβάλλοντα» και οι «εγκαταστάσεις» γεμίζουν τις γκαλερί ή τα πολιτιστικά κέντρα όπου φιλοξενούνται εκθέσεις. Πατέρες αυτής της αντίληψης, ως προς την ελληνική ζωγραφική, είναι οι ζωγράφοι που έκαναν καριέρα στο Παρίσι και ειδικότερα ο Βλ.Κανιάρης, ο Ν.Κεσσανλής, ο Παύλος και ο Κ.Τσόκλης.»

    «Δευτέρα, 3 Δεκεμβρίου 2012

    Η Διεθνής Εξέγερση των τεχνοκριτικών ante portas!

    Της Βασιλίκας Σαριλάκη

    Μα τι γίνεται τελευταία με τους διεθνείς φήμης τεχνοκριτικούς; Έγιναν ξαφνικά επαναστάτες; Δεν τους χωράει ο τόπος.. Δεν θέλουν να ακούσουν πια για τον Damien Hirst, προτιμούν να προβούν στο απονενοημένο παρά να ξαναγράψουν για την Tracey Emin και τα βαρετά βραβεία Turner που φτιάχνουν τα μοντελάκια για την αγορά..! Ναί θα σας ενημερώσουμε και για το ποιός πήρε το βραβείο φέτος αλλά και τί έγινε; Δείτε τις υπόλοιπες 3 υποψηφιότητες και θα καταλάβετε κι από μόνοι σας γιατί η Elisabeth Price πήρε χθές το τρόπαιο στα χεράκια της στην τελετή της Tate Britain…

    Αλλά μήπως και το βραβείο αυτό δεν “δρομολόγησε” τον Hirst, την Emin, τους Gilberg and Georges, τους Chapman Brothers κλπ που έφτασαν οι τιμές τους στα ύψη; Μήπως τελικά, αυτό το βραβείο εκτός εξαιρέσεων, είναι ο προθάλαμος των Sotheby’s και των τιμών ρεκόρ στην αγορά; Φτάνει πιά! Αρκετά με την παντοδυναμία των καρχαριών και το market και τα glamorous εγκαίνια, τις curators με τα μαύρα προτεσταντικά φουστάνια και τα ανύπαρκτα concept εντελώς τρελαμένων καλλιτεχνών..

    Από performance της υποψήφιας Spartacus Chetwynd (μεταμφιεσμένης εδώ, αριστερά) για το βραβείο Turner, 2012, στην Tate Britain, London, 1 Oct 2012

    Ας το παραδεχθούμε συνάδελφοι: Κουραστήκαμε και θέλουμε αλλαγή επί τα βελτίω… Στο κάτω κάτω είναι και θέμα prestige..Το κοινό, οι τεχνοκριτικοί, το περιβάλλον και η κοινωνία αποφασίζει για το ποιά είναι η καλύτερη τέχνη ή η αμείλικτη αγορά που διαμορφώνει συχνά πλασματικές καλλιτεχνικές αξίες και φούσκες τέχνης; Το Art Noise φιλοξενεί φωνές διεθνών τεχνοκριτικών που με εντελώς άμεσο ή πιο έμμεσο τρόπο καταδηλώνουν. Νισάφι..τέρμα η κοροϊδία πάμε για αλλαγή παραδείγματος..Ναι θα ξανακάνουμε την τέχνη πρωτοπορία κι όχι ουραγό της αγοράς!

    Και ξαφνικά, η εφημερίδα Καθημερινή αναδημοσιεύει ένα ενδιαφέρον άρθρο-καταγγελία του Observer που αφορά έναν σημαντικότατο αμερικανό τεχνοκριτικό, τον Dave Hickey ο οποίος δηλώνει ότι εγκαταλείπει αηδιασμένος το επάγγελμά του..Δήλωσε:

    «Τι μπορώ να σας πω; Όλα αυτά είναι ενοχλητικά και βλακώδη. Είμαι ένας διανοούμενος και δεν με ενδιαφέρει αν δεν με καλέσουν στο πάρτι. Αποχωρώ».

    “Ο Dave Hickey, καθηγητής, έφορος μουσείων και συγγραφέας γνωστός για το ευρύτατο φάσμα της κριτικής του στόχευσης και την παθιασμένη υπεράσπιση της ομορφιάς στη συλλογή δοκιμίων του «The Invisible Dragon», γυρίζει την πλάτη του σε έναν κόσμο ο οποίος, όπως λέει, είναι αποστεωμένος, αυτοαναφορικός και όμηρος σε πλούσιους συλλέκτες που δεν έχουν κανένα σεβασμό για την τέχνη.

    «Ασχολούνται με κερδοσκοπικές συναλλαγές hedge funds και ρίχνουν τα “ανεμομαζώματα” των κερδών τους στην τέχνη. Δεν είναι σοβαρά πράγματα αυτά», είπε στον Οbserver. «Οι εκδότες και οι κριτικοί τέχνης – άνθρωποι σαν κι εμένα- έχουν γίνει μια τάξη αυλικών. Το μόνο που κάνουμε είναι να τριγυρίζουμε στο παλάτι και να συμβουλεύουμε πάμπλουτους ανθρώπους. Για μένα, αυτό δεν αξίζει τον κόπο».

    «Αν πάω στο Λονδίνο, όλοι θέλουν να μιλάνε για τον Damien Hirst. Απλώς δεν με ενδιαφέρει αυτός ο άνθρωπος. Ποτέ δεν μ’ ενδιέφερε. Μ’ ενδιαφέρει όμως ο Gary Hume κι έχω γράψει γι’ αυτόν αρκετές φορές».

    Αν το θέμα ήταν να «ξεφορτωθεί» έργα τέχνης σε τιμή ευκαιρίας, στους καλλιτέχνες που έργα τους θα πουλούσε τώρα περιλαμβάνονται η Τζένι Χόλτζερ, ο Ρίτσαρντ Πρινς και ο Μαουρίτσιο Κατελάν. «Είναι καιρός να ξεφορτωθούμε μερικά από αυτά τα σκουπίδια», είπε.

    Το ξέσπασμα του Χίκεϊ σημειώνεται τη στιγμή που πολλοί έφοροι σύγχρονης τέχνης σε φημισμένα μουσεία και πινακοθήκες παραπονούνται ότι έργα καλλιτεχνών όπως η Τρέισι Εμιν, ο Αντονι Γκρόμλεϊ και ο Μαρκ Κουίν είναι αποτέλεσμα «υπερβολικά μεγάλης φήμης, υπερβολικά μεγάλης επιτυχίας και υπερβολικά λίγης κριτικής αξιολόγησης» και ότι είναι «σε μεγάλο βαθμό υπερτιμημένα».

    Gary Hume, Jim (Little),1991, Matthew Marks, 2007

    Μιλώντας στον Γουίλ Γκόμπετζ, τον καλλιτεχνικό συντάκτη του BBC, ένας έφορος μουσείου (που θέλησε να παραμείνει ανώνυμος) χαρακτήρισε τη δουλειά της Τρέισι Εμιν «κενή», προσθέτοντας ότι εξαιτίας των τεράστιων χρηματικών ποσών που εμπλέκονται, «πάντα αναγκάζεται κανείς να την υπερασπιστεί». Ο Γκόμπερτζ, ο οποίος πρόσφατα έγραψε το βιβλίο «What Are You Looking At? 150 Years of Modern Art» («Τι κοιτάζεις; 150 χρόνια μοντέρνας τέχνης»), συμμερίζεται την απογοήτευση του Χίκεϊ.

    «Το χρήμα και η διασημότητα έχουν ρίξει τη σκιά τους στον κόσμο της τέχνης, ο οποίος εμποδίζει τις ιδέες και τις διαμάχες να βγουν στο προσκήνιο», είπε, προσθέτοντας ότι το σημερινό δίκτυο συλλεκτών, γκαλερί, μουσείων και εμπόρων τέχνης προσπαθεί με κάθε τρόπο να διατηρήσει τη χρηματική αξία και το στάτους καλλιτεχνών, καταπνίγοντας την ανοιχτή συζήτηση πάνω στην τέχνη.

    «Η ελπίδα είναι να ξεκινήσει κάτι που θα σπάσει αυτό το σύστημα. Αυτή τη στιγμή είναι σαν να βρισκόμαστε σε παρισινό σαλόνι του 19ου αιώνα, όπου γραφειοκράτες και συντηρητικοί συνεργάζονται για να κρατήσουν σε ακινησία την καλλιτεχνική δημιουργία. Οι ιμπρεσιονιστές ήταν εκείνοι που έδωσαν την ώθηση για ένα νέο σύστημα, με επικεφαλής τους ίδιους τους καλλιτέχνες. Αυτό δημιούργησε τη μοντέρνα τέχνη και έναν καινούργιο τρόπο θέασης των πραγμάτων».

    Χρειαζόμαστε καλλιτέχνες εκτός κατεστημένου

    «Σήμερα χρειαζόμαστε καλλιτέχνες που να δουλεύουν εκτός κατεστημένου και να αρχίσουν να βλέπουν τον κόσμο με διαφορετικό τρόπο – να αμφισβητούν τους προϊδεασμούς αντί να τους ενισχύουν».

    Ο Γκόμπερτζ υποστήριξε ότι ο Χίκεϊ είναι ένας άνθρωπος που ποτέ δεν μετάνιωσε για τις αποφάσεις του, προσθέτοντας ωστόσο πως δεν συμφωνεί με τον Αμερικανό κριτικό ότι όλος ο κόσμος της σύγχρονης τέχνης είναι ετοιμοθάνατος. «Υπάρχουν σημαντικοί καλλιτέχνες, όπως ο Αϊ Γουέιγουεϊ και ο Πίτερ Ντόιγκ, ο οποίος ζωγραφίζει πανέμορφους, ατμοσφαιρικούς πίνακες που φέρνουν στον νου τον Εντουαρντ Χόπερ».

    Ο Ντέιβ Χίκεϊ, ο οποίος έχει ασχοληθεί στο παρελθόν με αγοραπωλησίες έργων τέχνης, δεν είναι υπεράνω της αξιολόγησης των έργων με όρους σχετικής αποτίμησης.…Οι παρατηρήσεις του έρχονται τις παραμονές των φθινοπωρινών δημοπρασιών. Με την Ευρώπη σε ύφεση και με την επιβράδυνση που σημειώνεται στην κινεζική και τη λατινοαμερικανική οικονομία, οι πωλητές ελπίζουν ότι νέοι συλλέκτες, όπως αυτοί που καταφθάνουν στην αγορά από το πλούσιο, λόγω πετρελαίου, Αζερμπαϊτζάν, θα τονώσουν τις πωλήσεις.

    Στα 71 χρόνια του, ο Χίκεϊ θεωρείται εδώ και πολύ καιρό το τρομερό παιδί της τεχνοκριτικής, έχοντας κερδίσει τον σεβασμό για το εύρος της σκέψης του, τη διαύγεια και το στυλ του. Είπε κάποτε: «Ο κόσμος της τέχνης διαιρείται σε αυτούς που βλέπουν τον Ραφαήλ σαν να είναι γκράφιτι και εκείνους που βλέπουν το γκράφιτι σαν να είναι Ραφαήλ και εγώ προτιμώ τους δεύτερους».

    Οπως είπε, δεν είχε συνειδητοποιήσει όταν μπήκε στον κόσμο της τέχνης τη δεκαετία του 1960 ότι το να κάνεις τέχνη είναι «αστική» δραστηριότητα. «Πουλούσα χίπικη τέχνη σε συλλέκτες και τώρα εκείνοι οι καλλιτέχνες ζουν σαν τους συλλέκτες στους οποίους πουλούσα. Εχουν σπίτι, εξοχικό, σκάφος και BMW».

    Πιστεύει επίσης ότι οι σύμβουλοι τέχνης έχουν καταστείλει την ανάγκη να διαμορφώνουν άποψη οι συλλέκτες. «Παλιά, όταν στεκόσουν μπροστά σε ένα έργο τέχνης που δεν το καταλάβαινες, είχες μια υποχρέωση να σκεφτείς και να μαντέψεις. Τώρα δεν την έχεις», λέει.

    «Αν στεκόσουν μπροστά σ’ ένα έργο της Μπρίτζετ Ράιλι, έπρεπε να το κοιτάξεις καλά και αυτό άρχιζε να προκαλεί ενδιαφέρουσες σκέψεις και συναισθήματα. Τώρα ούτε καν το κοιτάς. Ρωτάς έναν σύμβουλο».

    Bridget Riley

    Ο Χίκεϊ λέει ότι ένα σημείο καμπής γι’ αυτόν ήταν όταν του ζήτησαν να υπογράψει ένα συμβόλαιο 10 σελίδων προκειμένου να συμμετάσχει σε μια δημόσια συζήτηση στο Μουσείο Γκούγκενχαϊμ της Νέας Υόρκης.

    Η Λόρα Κάμινγκ, κριτικός τέχνης του Observer, είπε ότι θα ήταν πραγματική απώλεια αν ο Χίκεϊ σταματούσε να γράφει σχόλια για την τέχνη. «Το παλάτι που περιγράφει ο Χίκεϊ, με τους λακέδες και τους σπιούνους του, τους ντίλερ και τους συμβούλους, δεν είναι μόνο αμερικανικό φαινόμενο. Είναι αλήθεια ότι κι εμείς έχουμε εγνωσμένα κακή τέχνη που γίνεται για τους νεόπλουτους του χρηματοπιστωτικού καζίνο, αλλά η βρετανική καλλιτεχνική σκηνή δεν είναι ακόμα τόσο γεμάτη από δουλικούς διευθυντές μουσείων και αδαείς κοσμικούς ώστε τίποτα να μη δημιουργείται ελεύθερα και να μη μπορούμε να δούμε την καλύτερη σύγχρονη τέχνη μας στα δημόσια μουσεία επειδή αυτό δεν βολεύει τους εμπόρους τέχνης».

    The Independent: “ Τρέλλα παντού ”

    Kι ας κλείσουμε με τον επίσης πασίγνωστο συνάδελφο Adrian Searle, τεχνοκριτικό της εφημερίδας The Guardian, ο οποίος εδώ μπαιλντισμένος μας δείχνει τις 4 υποψηφιότητες για το φετινό βραβείο Turner που απονεμήθηκε χτές στην Elisabeth Price, που αντιστοιχεί σε 25.000 λίρες και πολύ δόξα. Το βραβείο της δόθηκε για μια τριλογία video που παρουσίασε στο BALTIC, Centre for Contemporary Art, στο Gateshead΄. Πολλοί θεώρησαν ότι ήταν η μόνη επιλογή ανάμεσα στους υπόλοιπους 3 καλλιτέχνες. Ιδιαίτερα σχολιάστηκε και πολυφωτογραφήθηκε η κουφή κι εκτός μέτρου καρναβαλική περφόρμανς μιας καλλιτέχνιδος, της Spartacus Chetwynd που ζεί σε κοινότητα γυμνιστών. Άλλος υποψήφιος ήταν ο Luke Fowler υποψήφιος για την έκθεσή του στο Inverleith House, στο Εδιμβούργο, ο οποίος έκανε ένα film πάνω στην ζωή και το έργο του Σκωτσέζου ψυχίατρου Ronald. D. Laing. Κι ο τρίτος υποψήφιος ήταν ο Paul Noble, ένας τρελλός σχεδιαστής που θυμίζει κάπως τον Moebius αλλά χωρίς να συγκρίνεται με τον έξοχο αυτό καλλιτέχνη..

    Από performance της υποψήφιας Spartacus Chetwynd για το βραβείο Turner, 2012,στην Tate Britain, London, 1 Oct 2012

    Και για να μην νομίζετε ότι υπερβάλλω θα σας πω ότι ΚΑΙ η εφημερίδα The Independent τιτλοφόρησε το σχετικό άρθρο της για τις φετινές υποψηφιότητες του βραβείου Turner : “Τρέλλα παντού”. Το ίδιο μας λέει κι ο συνάδελφος της Guardian στο παρακάτω video όπου μπορείτε να τα δείτε όλα παραστατικά..Δυστυχώς η επίσημη τέχνη δείχνει να έχει απομακρυνθεί πολύ από την κοινωνία.. Κι αυτό είναι ευθύνη και των τεχνοκριτικών να αλλάξει..
    Ευχαριστώ για την ανάγνωση..»
    Για εικονες και video , παρακαλω στο επομενο λινκιον.
    http://theartnoise.blogspot.gr/2012/12/ante-portas.html

  19. Ο/Η nikiplos λέει:

    Αγαπητέ Αφώτιστε…

    Τον Τσόκλη, τον γνώρισα σαν ποιητή του λόγου, πρωτίστως και ύστερα σαν καλλιτέχνη… άλλωστε πανάκριβα τα έργα του και στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, δεν θα ήταν καθόλου εύκολο για μένα να τα προσεγγίσω… Στη συνέχεια πέρασε ο καιρός, με έφαγε και λίγο το πρώτο εξωτερικό και να γύρισα στην Αθήνα της υπεροψίας, που είχε οργανώσει και τους ΟΑ2004 (είδα αγωνίσματα πληρώνοντας μόνο 12 ευρώ, γιατί είχα προμηθευτεί τα εισιτήρια έξω, ενώ εδώ για τους ίδιους αγώνες οι δικοί μου είχαν πληρώσει κάτι 100€ρες )… ώσπου με έφερε ο δρόμος στο σταθμο «Άγιος Ελευθέριος» του ΗΣΑΠ… Εκεί λοιπόν πρωτοείδα απο κοντά έργο του Κώστα Τσόκλη… Τότε έπαθα ισχυρά σοκ, αλλά ταυτόχρονα αισθάνθηκα πολύ υπερήφανος που είχαμε έναν καλλιτέχνη τέτοιου μεγέθους κι εμείς εδώ, και είχε δώσει το έργο του εκεί στην ταπεινή πλέον γειτονίτσα της Αθήνας με τους αλλοδαπούς με τις κελεμπίες να προσπερνούν αδιάφοροι τόσο σπουδαία έργα… Λοιπόν όλοι μας κατά καιρούς έχουμε πει «ελαφρότητες»… απλά οι δημόσιοι άνθρωποι έχουν την τύχη να μην μπορούν να πουν καμία παραπάνω, ενώ εμείς αραδιάζουμε τόσες και τόσες…
    Εφόσον ήσουν ΕΜΠτης, θα πρέπει οπωσδήποτε να επισκεφθείς τα φαντάσματα του Θόδωρου Παπαγιάννη, ενός ακόμη άλλου έλληνα που αντίκρυσα μετά το γυρισμό μου από το δεύτερο εξωτερικό, και επίσης μου έδωσε και ελληνικότητα εκτός από την οικουμενικότητα… και ο Τσόκλης μιλάει για την πολιτιστική στροφή της Δύσης, η οποία αναδεικνύει τον άνθρωπο έναντι της Πατρίδας… και μίλησε ειλικρινά και χωρίς περιστροφές και αυτό το εκτιμώ, συμβουλεύοντας κάποιον το (1) που παρέθεσες… αντί να πεί πίπες τους στυλ: «να δουλέψει σκληρά και οι καλοί ανταμοίβονται!»

  20. Ο/Η Αφώτιστος Φιλέλλην λέει:

    Με λιγα λογια γραφεις : «Ελα πα-Που (παντα-παντου και πουθενα) Αφωτιστε να σου….. μαθω για τεχνη!!!!» Για μερικες διαφορικες ναι, να μου μαθεις, αλλα …βαριεεεμαι. Για τα τεχνολογικα θεματα που γνωριζεις, αν χρειαστει θα σε ρωτησω.

    1η Επαναληψις διοτι αυτο απαιτει…. μαχητικοτητα και ταχυτητα (3 επαναληψεις ειναι αυτες) και καλο ψυχολογικο υποβαθρο.

    «2. Την διαφορα της καθαρης ιδεολογιας και του ρεαλισμου την διαπιστωσα στο 3ο και 4ο ετος, ως εξης . Σε διαγωνισματα υπηρχαν θεματα που οδηγουσαν σε 3 εξισωσεις με 4 αγνωστους, οπου βεβαιως ο ενας αγνωστος εκινειτο πανω σε μια καμπυλη ιδιοτητων.
    Οι ιδεαλιστες(καταλληλοι μονον για το μαθηματικο του ΕΚΠΑ και μετα για βασκη ερευνα στο εξωτερικο σε χωρους Hilbert, σε θεωρητικη εμβαθυνση των πεπερασμενων ογκων, σε βελτιστοπιηση, δυναμικο προγραμματισμο,…) που ηξεραν τους Ιησουιτες, τον Apostol και αλλους ωραιους μαθηματικους, ελεγαν οτι το προβλημα δεν εχει λυση.
    Εμεις, οι περισσοτεροι, ως χαζοτεροι…..ρεαλιστες υποθεταμε μια τιμη του 4ου αγνωστου και με διαδοχικες δοκιμες προσεγγιζαμε την λυση με πολυ ικανοποιητικη ακριβεια.»

    ΥΓ Μαλλον οι γνωσεις σου για την τεχνη ειναι …πενιχρες. Απο τα 22 μου ειχα «στενες σχεσεις» (εως συγκατοικησης) με Αρχιτεκτονισσες, ζωγραφους,… με αναλογες παρεες.
    ….
    Δεν ειναι τυχαιο οτι το 1997 σε εκπαιδευτικη επαγγελματικη ενημερωση στο Βελγιο την ελευθερη μερα , ενω οι αλλοι συναδελφοι ειδαν την Μπρυζ (την μικρή μεσαιωνικη πολιτεία του βελγικού Βορρά -που παρουσιάζεται ως το alter ego της Βενετίας) την δαπανησα στο Μουσειο Μοντερνας Τεχνης των Βρυξελλων, στην ανδρομικη εκθεση του Ντελβω(Delvaux), ενος απο του 3 σημαντικοτερους σουρεαλιστες της χωρας, που ειχε πεθανει το 1994.

  21. Ο/Η nikiplos λέει:

    Αφώτιστε,
    bouche bée
    🙂

  22. Ο/Η papoylis λέει:

    Αφώτιστε

    όπως εύκολα αντιλαμβάνεσαι εμείς εδώ είμεθα άτεχνοι 🙂

  23. Ο/Η Αφώτιστος Φιλέλλην λέει:

    Αγαπητε μου Παπουλη,

    «όπως εύκολα αντιλαμβάνεσαι εμείς εδώ είμεθα άτεχνοι :)»

    Οχι ολοι, οχι σε ολους τους τομεις της τεχνης. Λογιοι εισαστε ή προσπαθειτε να γινετε. Και ολοι προσπαθουμε να εκφραστουμε κια -γιατι οχι- να μαθουμε.

    Οι γενικευσεις ειναι αστοχες εως επικινδυνες. Πολλες φορες τα ακουω οταν γενικευω, περιγραφοντας τον μεσοο ορο, θελοντας να ερμηνευσω συμπεριφορες που με ενοχλουν, κλπ.

    Γραφω για τον nikiplos και αναφερομαι στις εικαστικες τεχνες.

    Οταν οι συμφοιτητες μου μαθαιναν μερικες διαφορικες, ενας αλλος συμφοιτητης μου επαιζε κιθαρα και μπασο, τον βρισκαμε καμμια φορα στα Νουφαρα τα ξημερωματα με τους μουσικους να τρωνε την σπεσιαλιτε (μακαρονια ο γκραταιν) παντρευτηκε 3 φορες και τελειωσε το 1986, (αν και ειχε μπει μεσα στους 15 πρωτους) και μετα εγινε πιλοτος αεροπλανων, μεχρι σημερα.

    Ο ΑΦ επειδη οι αρχιτεκτονισσες ηταν το 40% της σχολης τους (και τωρα σχεδον 65% επειδη τα αγορια θελουν κατι σιγουρο αξιωματικος, αστυφυλακας, πυροσβεστης,…), ακολουθησε τις ορμονες του στην Αριχεκτονικη και μετα με «σεξουαλικο συνοικεσιο» μεσω μιας φοιτητριας ΑΣΚΤ, γκομενας κολλητου μου εκεινον τον καιρο (που τελικα εμπλεξε με μια αιρεση ανατολικων θρησκειων και βρεθηκε με εναν βουδισιικο ναο στο σπιτι του , παντρεμενος με γιαπωνεζα) ηρθε σε επαφη με τους φοιτητες και στενοτερη με τις φοιτητριες της ΑΣΚΤ κια ετσι αρχισε η περιπετεια με ….τα εικαστικα. Για κινηματογραφο δεν το συζητω. Πολυ Στουντιο, λιγοτερο Αλκυονιδα, κινημ. προβολες στο ΜΑΧ (Σκουπιδια, καψα, σαρκα, γουωρχολ,-μορισσευ, Κιεριον, ….). Βοηθησα ως εργατης στο θεατρικο του ΕΜΠ, ενω κολλητοι μου/ες ηταν ηθοποιοι-πρωταγωνιστες στο Πανηγυρι του Δ. Κεχαϊδη.

  24. Ο/Η nikiplos λέει:

    Αφώτιστε, εγώ ποτέ δεν ισχυρίστηκα ότι γνωρίζω περί εικαστικών 🙂
    ότι έχω μάθει κι εγώ είναι κυρίως από … διάφορες femmes passantes… και από τα ελάχιστα μουσεία που έχω επισκεφθεί… Αυτά επί των εικαστικών… Τον Κώστα Τσόκλη δεν στον συνέστησα σαν καλλιτέχνη εικαστικό-που είναι γλύπτης κυρίως-αλλά σαν ποιητή του λόγου και του χώρου. Αντ’ αυτού, μου παρέθεσες ένα άθλιο δημοσιοκαφρικό τερατούργημα… Αφήνω εκτός δε την κοινωνική υποκρισία που υφέρπει πίσω από εκείνους που έκαναν «Ω! τι τγομεγό» στη δήλωση Τσόκλη… Πόσοι όμως δεν έχουμε αναφωνήσει μπροστά σε θείο θέαμα που μας αφήνει ενεούς-αναφωνούντες με ενθουσιασμό «Ωρε μάναμ» αφήνοντας τα επόμενα να υποννοούνται…. Την τελευταία φορά που συναναστράφηκα πιπίνια, ήταν στη Μάϊκονος… Τα κορίτσια γδύνονταν για να βγουν και κυριολεκτώ για αυτό… Ενώ άρπαζαν, άπλωναν και χέρι δηλαδή, σε αντίθεση με τις δικής μου κλάσσεως δεσποινίδες που στα χρόνια που ήμασταν νέοι, κυκλοφορούσαν με τζην πουκαμίσα και ελβιέλα σαν τον Τζο τον πιστολέρο και κάπνιζαν αρειμανίως σκεφτόμενες την Κριτική του πρακτικού λόγου… Μόνο οι ΔΑΠίτισσες φορούσαν και μια γόβα κι ένα μίνι βρε αδερφέ! Άπειρες φορές έχω αναφωνήσει το «κι ύστερα λένε πως φταίει ο βιαστής!» του Κώστα Τσόκλη… το ομολογώ, είμαι ένοχος κύριε πρόεδρε…. 🙂

  25. Ο/Η Αφώτιστος Φιλέλλην λέει:

    «….Αντ’ αυτού, μου παρέθεσες ένα άθλιο δημοσιοκαφρικό τερατούργημα…»

    Δεν ειναι αθλιο, ειναι η…επανασταση των τεχνοκριτικων, δες το σαν προχωρημενο μαθημα τεχνης, μαθημα εμβαθυνσης, αλλα εσυ καλυτερα να ασχολεισαι με μερικες διαφορικες που απο μεθαυριο θα ξεκινησω την μελετη του σχετικου συγγραμματος, για να καταστει δυνατον να …επικοινωνουμε εις το αμεσο μελλο, εως την ελευσιν του 2013..

    ΥΓ Ο. Sutton Partial differential equatiions, αν θυμαμαι καλα.
    Και εσυ, αν θελεις, διαβαζεις το βιβλιο» οι σημντικοτερες εκθεσεις του 20ου αιωνα» η καπως ετσι, του καλυτερου ελληνα τεχνοκριτικου Σ.Τσιγκογλου , που ειναι οδοντιατρος.

  26. Ο/Η Αφώτιστος Φιλέλλην λέει:

    Σ. Τσιγκόγλου “Η Τέχνη στιs Αρχέs του 21ου Αιώνα”, Εκδόσειs Λιβάνη, 2005,
    ISBN 960-14-1019-8.

  27. Ο/Η Αφώτιστος Φιλέλλην λέει:

    δΙΟΡΘΩΣΕΙς-συμπληρωσειΣ-επισκεΒαι

    Σταύρος Τσιγκόγλου

    Ο Σταύρος Τσιγκόγλου είναι χειρουργός παίδων και καθηγητής Χειρουργικής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Είναι Γ. Γ. της Εταιρείας Ελλήνων Τεχνοκριτών και μέλος της Διεθνούς Ένωσης Κριτικών Τέχνης (ΑICA). Έγραψε τα βιβλία: Η τέχνη στο τέλος του αιώνα (Τα Νέα της Τέχνης, Αθήνα, 2000) και Η τέχνη στις αρχές του 21ου αιώνα (Εκδοτικός Οίκος Α. Α. Λιβάνη, Αθήνα, 2005). Και τα δύο βιβλία χρησιμοποιήθηκαν ως σπουδαστικά βοηθήματα από τις Σχολές Καλών Τεχνών των Πανεπιστημίων Θεσσαλονίκης και Ιωαννίνων.

    Ο Σταύρος Τσιγκόγλου έχει δώσει διαλέξεις στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών Αθηνών, στα Πανεπιστήμια Θεσσαλονίκης και Κρήτης, καθώς και στο Ιόνιο Πανεπιστήμιο. Είναι μόνιμος συνεργάτης του περιοδικού Τα Νέα της Τέχνης από το 1993. Oργάνωσε τη διεθνή έκθεση τέχνης «Πάσχον Σώμα» στο Κέντρο Σύγχρονης Εικαστικής Δημιουργίας Ρεθύμνης (2004) και εξέδωσε την ομώνυμη μελέτη.

    Το 2006 μαζί με την Ελένη Κυπραίου οργάνωσε τη διεθνή έκθεση «Τα λουλούδια στη σύγχρονη τέχνη» στο Μουσείο Μπενάκη.

    Το βιβλίο Τα λουλούδια στη σύγχρονη τέχνη (Μουσείο Μπενάκη – Κοrres books, 2007) μεταφράστηκε και κυκλοφόρησε στα αγγλικά.

    Από τις Εκδόσεις Καστανιώτη κυκλοφορούν:

    Σήμερα η τέχνη, 2010

  28. Ο/Η papoylis λέει:

    Αφώτιστε

    θα σου κάνω το προηγούμενο σχόλιο μου σε φραγκοδίφραγκα γιατί μάλλον δεν κατάλαβες :

    εδώ βέβαια μπορεί να συζητάμε επί παντός επιστητού αλλά δεν μετράμε ποιός την έχει πιό μακρυά 😉

  29. Ο/Η Αφώτιστος Φιλέλλην λέει:

    Η ολη προσεγγιση του Κ.Τσοκλη για τις γυναικες ειναι παλιομοδιτικη, απο εναν διακεκριμενο ελληνα ζωγραφο που εχει ζησει πολλα χρονια στην Ευρωπη. Αλλα φαινεται οτι η σεξουαλικη πεινα των παιδιων της κατοχηςεχει δημιουργησει προβλημα και οι αντιστοιχες κλισσε συμπεριφορες απεναντι στις γυναικες, εχουν μεινει ανεπεξεργαστες.

    Τωρα, αν ο nikiplos φοιτητης κατα την υστερη μεταπολιτευση γραφει το ….απιστευτο «Άπειρες φορές έχω αναφωνήσει το “κι ύστερα λένε πως φταίει ο βιαστής!” του Κώστα Τσόκλη… το ομολογώ, είμαι ένοχος κύριε πρόεδρε…. 🙂
    πραγματικα κατι δεν παει καλα.

    Η ουσια των γραφτων μου ειναι
    1. «Ο ΑΦ επειδη οι αρχιτεκτονισσες ηταν το 40% της σχολης τους…, ακολουθησε τις ορμονες του στην Αρχιτεκτονικη και μετα ….ηρθε σε επαφη με τους φοιτητες και στενοτερη με τις φοιτητριες της ΑΣΚΤ και ετσι αρχισε η περιπετεια με ….τα εικαστικα. Για κινηματογραφο δεν το συζητω. Πολυ Στουντιο, λιγοτερο Αλκυονιδα, κινημ. προβολες στο ΜΑΧ …», δηλ. ορμονες και τεχνη, ειχα βεβαια καποια…..καλλιτεχνικη προδιαθεση.
    2. Οι γυναικες μας επιλεγουν.Και το…. μεγεθος αν ειναι λειτουργικο, δεν παιζει κανεναν ρολο.
    3. Παραλληλα κανω πλακα στους συμφοιτητες μου για τις γνωσεις τους στα αναωτατα μαθηματικα.Αν ενοχλει τον nikiplos, να μου το δηλωσει, για να σταματησω εγκαιρα την μελετη Δ.Ε. και να συνεχισω το αφηγημα με την τραγικη ιστορια μιας μεξικανας με ενα ελληνα στην αριζονα.

  30. Ο/Η Αφώτιστος Φιλέλλην λέει:

    Επανερχομενος επι της αναρτησεως και εις τον …..νεον πολιτικον ηθοποιον πρωτου ρολου

    «Τέλος, απαντώντας στο ερώτημα αν θα ψήφιζαν ενδεχομένως ένα κόμμα που θα ίδρυε ο Ανδρέας Λοβέρδος το 18,8% απαντά με θετική προδιάθεση (5,1% σίγουρα θα μπορούσα και 13,7% μάλλον θα μπορούσα).

    Πηγή: Δημοσκόπηση Marc: ΣΥΡΙΖΑ 23,4%, ΝΔ 20,3% ΧΡ. ΑΥΓΗ 8,6% ΠΑΣΟΚ 5,5% | iefimerida.gr http://www.iefimerida.gr/node/80236#ixzz2EUsLVt3D

  31. Ο/Η Αφώτιστος Φιλέλλην λέει:

    jeune premier = …..νεος πολιτικος ηθοποιος πρωτου ρολου

  32. Ο/Η papoylis λέει:

    Αφώτιστε

    θα ήταν πολύ παραγωγικό να ασχοληθείς με την αφήγηση στην Αριζόνα . Ο λαός διψάει για μύθο και αφήγηση 🙂

  33. Ο/Η Αφώτιστος Φιλέλλην λέει:

    Ευχαριστω αγαπητε μου Παπουλη
    με …..λυτρωσες
    απο τον αρνητικο σαρκασμο των Δ.Ε. πισω στην αλλη μου μεγαλη αγαπη, την λογοτεχνια
    Αριζονα λοιπον,…

  34. Ο/Η Αφώτιστος Φιλέλλην λέει:


    αλλα το αεροπλανο προσγειωνεται στο L.A.

    και μετα πας στα συνορα California mexico, στην ερημο με του ψηλους φρακτες, τα φιδια κια τους σκορπιους,….


    για να φτασεις στον τοπο κορυφωσης της δραματικης αυτης ιστοριας, στο Tombstone,ΑΖ


    για να καταφυγει τελικα ο Οδυσσεας της στεριας, πισω στην Αθηνα!!!!

    ……………………….

    Αυτη ειναι η Ελλαδα,

    και σε οποιον δεν του αρεσει ας βρει αλλη μια αλλη χωρα να τον ….υιοθετησει.

  35. Ο/Η Αφώτιστος Φιλέλλην λέει:

    Διορθωσις …..ημαρτημενων

    για να φτασεις στον τοπο κορυφωσης της δραματικης αυτης ιστοριας, στο Tombstone,ΑΖ

  36. Ο/Η nikiplos λέει:

    «…πραγματικα κατι δεν παει καλα.»
    Απλά Αγαπητέ Αφώτιστε, έχεις πολύ καιρό να βγεις έξω και να κυκλοφορήσεις! 🙂

  37. Ο/Η Αναγνώστης ο αθηναίος λέει:

    Και να λάβετε υπόψιν σας ότι στα νιάτα μου είχα πηδήξει τη μισή ΑΣΚΤ, πράγμα πολύ σημαντικό διότι από το άλλο μισό πρέπει να αφαιρεθούν οι άρρενες καθώς και όσες δεν μου άρεσαν, άρα το ποσοστό μου είναι ..σοβιετικό που λένε και οι ..εορταζόμενοι

  38. Ο/Η Αφώτιστος Φιλέλλην λέει:

    «Απλά Αγαπητέ Αφώτιστε, έχεις πολύ καιρό να βγεις έξω και να κυκλοφορήσεις! »
    Αν βρειτε τιποτα θεες του ερωτα, κρατηστε και δυο για….παρτη μου.Μια φυσικη ξανθια να θυμηθω τα ξανθα νιατα μου και μια μελαγχροινη, διοτι τα ετερωνυμα….

    Τωρα, το μικρο-καπιταλιστικο γουρουνι ο ΑΦ γραφει λογοτεχνια, παραλληλα με μελετη, και ας ειναι …..Κυριακη και σχολη.

  39. Ο/Η nikiplos λέει:

    φέτος το καλοκαίρι ήμουν στην μάϊκονος… πληρωμένα όλα από τους Βέλγους… βλέπεις αφώτιστε κάτι αποφέρουν και τα ανώτερα μαθηματικά… χο χο χο
    λοιπόν είδα ο τσώκλης αυτό το θέαμα με τη νέα μόδα τα camel toe strings και αναφώνησα
    «τι ευειδείς δεσποσύνες!!!» και η φωτογραφία εδώ είναι και στημμένη μπορώ να πω… μιλιούνια ήταν τα δεσποινάρια εκεί… έτσι ντυμένα….

  40. Ο/Η nikiplos λέει:

    πάλι χάθηκε ο λίκνος:
    #http://forum-olympiacos.org/forums/storage/20/329446/587px-Malakas-mykonos.jpg
    αφαιρέστε την πρώτη δίεση και ειδήτε!

  41. Ο/Η Αφώτιστος Φιλέλλην λέει:

    Ο Bryan Ferry σπουδασε ζωγραφικη με τον πατερα της ποπ αρτ Richard Hamilton.

    Richard Hamilton, a British painter and printmaker whose sly, trenchant take on consumer culture and advertising made him a pioneering figure in Pop Art, and who designed the cover of the Beatles’ “White Album,” died on Tuesday at his home near Oxford. He was 89.
    http://www.nytimes.com/2011/09/14/arts/design/richard-hamilton-british-painter-and-a-creator-of-pop-art-dies-at-89.html?pagewanted=all&_r=0

    «Among the students Hamilton tutored at Newcastle in this period were Rita Donagh, Mark Lancaster, Tim Head, Roxy Music founder Bryan Ferry and Ferry’s visual collaborator Nicholas De Ville. Hamilton’s influence can be found in the visual styling and approach of Roxy Music.»
    wikipedia

  42. Ο/Η Αφώτιστος Φιλέλλην λέει:

    Αυτα και αλλα πολλα, σχοινια-στηθοδεσμοι με ταπες, κ.λ.π. μου τα εχει στειλει προ 3ετιας ενας συνεργατης 36 ετων σημερα, που ασχολειται με το θεμα.

    Παντως , εαν βρειτε τιποτα θεες του ερωτα, κρατηστε και δυο για….παρτη μου.Μια φυσικη ξανθια να θυμηθω τα ξανθα νιατα μου και μια μελαγχροινη, ….Μονον να μην ειναι ανεργες μηχανικο και μου τα ζαλισουν με τους μετασχηματισμους fourier . Η ξανθια ειναι για…. να ξεκουραζεται η μελαγχροινη, που ειναι η βασικη προτιμησις μου.

  43. Ο/Η Αφώτιστος Φιλέλλην λέει:

    Διαδικυακα διδακτικα σφηνακια γνωσης για τον πατερα της ποπ αρτ Richard Hamilton.

    «The seventies saw Hamilton produce some of his most political work:

    Hamilton had always been politically engaged, vociferously supporting the CND. In the 1980s he began a “Northern Ireland” trilogy: The Citizen (1981-83) depicted a “dirty protest” prisoner in the Maze; The Subject (1988-89), a self-righteous Orangeman; and The State (1993), a British soldier on patrol. Inevitably such politicised subject matter attracted criticism, though many considered the works merely naive oversimplifications.»

    http://dangerousminds.net/tag/Richard-Hamilton

  44. Ο/Η Αφώτιστος Φιλέλλην λέει:

  45. Ο/Η Αφώτιστος Φιλέλλην λέει:

    «φέτος το καλοκαίρι ήμουν στην μάϊκονος… πληρωμένα όλα από τους Βέλγους… βλέπεις αφώτιστε κάτι αποφέρουν και τα ανώτερα μαθηματικά… χο χο χο»

    Αν χαιρεσαι επειδη ηταν «… πληρωμένα όλα από τους Βέλγους…» τοτε κλαφτα χαριλαε -nikiplos Στην ηλικια σου ειχα παει σε 12 χωρες, ολα πληρωμενα απο τον ΑΦ, εκτος μια Kωσταντινουπολη, το 1978, που τα πληρωσε η Γαλλις μοντελλα των στηθοδεσμων Triumph, για να λαβει 3μηνη η 6μηνη παραμονη, επειδη ημουν ο συνοδος της (bodyguard) στην Πολη με τους αντρες με τα αγριεμενα ματαια οταν εβλεπαν φυσικη καστανοξανθη με πρασινα ματια. Ασε που μου εκανε συνεχεαι χαλαστρα η μαλακω!!!

  46. Ο/Η nikiplos λέει:

    Cher Αφώτιστος…

    Περιμένω εξήγηση του προσωνύμιου Χαρίλαος… εκτός να προέρχετο από τη φράση…
    «κλάφτα χαράλαμπε» και τα μπέρδεψες… δεν κλαίω πάντως χρήματα που δεν πλήρωσα εγώ… άλλοι τα κλαίνε…

    Μια ερώτησις…
    Την Γαλλίδα την π…ξες?
    απάντησις προαιρετική…

    Εγώ φίλε μου, αν δεν μου τα πλήρωναν οι απ’ έξω, ούτε μέχρι το Περιστέρι δεν θα είχα φθάσει… 🙂
    αν περίμενα να με πληρώσει ο nikiplos δηλαδή…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s