Καλό κατευόδιο Μητσάρα

Χωρίς λόγια …………….

This entry was posted in Φυσιογνωμίες. Bookmark the permalink.

9 απαντήσεις στο Καλό κατευόδιο Μητσάρα

  1. Ο/Η papoylis λέει:

    Παρακαλώ μόνο προσεγμένα σχόλια… Το προηγούμενο ποστ έχει ακόμα χώρο για «γενικότητες»

  2. Ο/Η nikos__alfa λέει:

    17 Απριλίου 2011 ,χάσαμε τον Νίκο Παπάζογλου!
    17 Απριλίου 2012 τον Δημήτρη Μητροπάνο!
    Πολύ σκληρός ο Απρίλης ! Ένας ακόμη από τους (ελάχιστους πια) τελευταίους μεγάλους λαϊκούς ερμηνευτές έφυγε για πάντα αφήνοντας μας φτωχότερους.

    Πριν καμιά σαρανταρέα χρόνια καβάλα στο ποδήλατο 15Αύγουστο μαζί με τους άλλους γαβριάδες τρέχαμε στον γεμάτο λακκούβες χωματόδρομο να προλάβουμε το μεγάλο πανηγύρι του διπλανού χωριού . Μεγάλη ατραξιόν της γιορτής, στην χαλικοστρωμένη, σκονισμένη, γεμάτη με στρωμένα με λαδόκολες τραπέζια πλατεία, ο Δημήτρης Μητροπάνος, νέος τραγουδιστής τότε που έκανε τα πρώτα του βήματα με το μπουλούκι του! Μεγάλη γιορτή ,μεγάλα γλέντια ,μεγάλα τραγούδια ,μεγάλοι και μικροί, απλοί άνθρωποι του μόχθου, ενωμένοι σε μια μέθεξη-ανάπαυλα της σκληρής δουλειάς του καλοκαιριού στα χωράφια του κάμπου!
    Αντίο Δημήτρη ! Θα μας συντροφεύουν τα τραγούδια σου !

  3. Ο/Η nikiplos λέει:

    καλησπέρα…

    είναι κάποιοι καλλιτέχνες που έχουν ιερατικές ιδιότητες, μυσταγωγούν και μεταβάλλουν το πλήθος, το κοινό σε κάτι άλλο, μια πιο ομογενή ομάδα ας πούμε…

    Τα κέντρα των 80ς («Μωρό» Λεωφ. Αλεξάνδρας) δεν είχαν καμία σχέση με εκείνα του μιλένιουμ… Εκείνα τα παλιά με ένα επαρχιώτικο πουλ μουρ, μεγαλείο και συστολή μαζί μα άνεση, καρέκλα καφετέρειας και κυρίως άπλα για να ρίξεις τη ζεμπεκιά σου δίπλα στο τραπέζι σου.
    Τα «πολιτιστικά» κέντρα του μιλένιουμ, διαφορετικά, μεταλλαγμένα, φκιασιδωμένα, με πιπίνια, λαϊκοπόπ και όμορφα μουτράκια… Πήχτρα, τα τραπέζια λιλιπούτεια έτσι ώστε θέλοντας και μη να πέφτει ο ένας πλάϊ στον άλλο, να ακουμπάς στον δίπλα και η καρέκλα σου να κάνει πόλεμο με του πίσω για μια σπιθαμή γης… Φυσικά τα βαλάντια απλησίαστα 250€/4 άτομα για μια φιάλη ουΐσκι της πλάκας μετά ξεθυμασμένης κόκα-κόλα και κάτι απολοιφάδια από φρούτα που σερβίρονται ως «κουβέρ» ή «φρουτοσαλάτα».

    Ένα τέτοιο στην «Ακτή Πειραιώς» στην Πειραιώς ψηλά… Αδαμαντίδης, Μπάσης και Μητροπάνος… Πήχτρα από κόσμο… Από γκλαμουράτους νεόπλουτους τζιπάτους που είχαν πιάσει τα τραπέζια, μέχρι καραμαλάκες που σπρώχνονταν στη μπάρα ή τον ελεύθερο χώρο τινάζοντας τα χέρια για ζεμπεκιά δήθεν αδιαφορώντας αν χτυπήσουν τον πίσω ή τον δίπλα… λουλουδούδες κλπ… όλα αυτά τα εκνευριστικά μέχρι που βγήκε ο Μητροπάνος… Σοβαρότητα, απλή στάση και άσματα… Ξαφνικά, δεν σε ενοχλούσαν ούτε οι δίπλα, ούτε τίποτε… ακόμη και οι γκλαμουράτοι είχαν αφήσει το πουλ μουρ στυλ και είχαν μια συστολή στην ακρόαση των τραγουδιών…

    Δύσκολα τραγούδια, δεν τα τραγουδάς εύκολα παρά μόνο στα ρεφραίν, εκεί άλλωστε φαινόταν η αξία του τραγουδιστή… Σωστή στάση, ενωτική, καθόλου σκυλάδικη ή νταραβέρι με τους «έτσι» που «έχουν τον τρόπο τους». Ιερέας, μυσταγωγία…

    Ίσως υπερβάλλω… μόνο ο Μητροπάνος και ο Θ. Μικρούτσικος είχαν δημιουργήσει αυτά τα μαζικά αισθήματα στις 5-10 φορές που είχα επισκεφθεί τέτοιους «πολυχώρους». Και ο Χριστοδουλόπουλος, αλλά αυτό είναι άλλη ιστορία που πρέπει να κάνω πολύ κόπο για να πείσω… οπότε το αφήνω…

    64 ετών… ούτε στη σύνταξη δεν πρόλαβε να βγει… και εδώ προσφορά…

  4. Ο/Η nikos__alfa λέει:

    Όντως δύσκολα τραγούδια Νίκιπλε! Πολύ δύσκολα.
    Όποιος αμφιβάλει δεν έχει παρά να δοκιμάσει να τα τραγουδήσει.

  5. Ο/Η Μαύρο πρόβατο λέει:

    Κρίμα
    Γνωρίζουμε τα πρόσωπα των καλλιτεχνών από τη δημόσια, και εμπορική, εικόνα τους. Δύσκολο να βρεις τόσο συμπαθητική όσο αυτή του Μητροπάνου.
    Ανήκε στο κλειστό κλαμπ των «ιστορικών ερμηνευτών» του νεοελληνικού λαϊκού τραγουδιού.
    Ανήκε στον ακόμα στενότερο κύκλο όσων μπορούν με τη γυμνή φωνή τους να συγκινήσουν, αφήνοντας στο φόντο το τραγούδι, τους στίχους, την ενορχήστρωση, το είδος, καθιστώντας όλα αυτά, δοχείο μιας πολύτιμης ουσίας.
    Έχουμε ακόμα σπουδαίους τραγουδιστές και τραγουδίστριες – αλλά η απώλεια είναι τεράστια.

    Ένα από τα πιό θλιμμένα του τραγούδια, ειπωμένο με μαγικό τρόπο, σε ζωντανή εκτέλεση νομίζω ακόμα καλύτερη κι από την αρχική του δίσκου:

    [youtube http://www.youtube.com/watch?v=keZXBmL1dAY&w=420&h=315

  6. Ο/Η nikiplos λέει:

    ΜΠ πολύ ωραίο τραγούδι…
    Βέβαια το σήμα κατατεθέν του… που δύσκολα θα μπορέσει να τραγουδήσει κανείς άλλος…
    Αυτό Νίκε_Άλφα κι αν προσπαθήσει κανείς να το πει…
    Από τα ζεϊμπέκικά του άφθονα, εκείνο όμως που μου άρεσε πάντα και σε στίχο είναι οι πεθαμένες καλησπέρες… το οποίο προϊόντος του χρόνου με εκφράζει ολοένα και περισσότερο…

  7. Ο/Η Αναγνώστης ο αθηναίος λέει:

    Πολλές φορές όταν κάποιος ακούει ένα τραγούδι και αυτό του αρέσει δηλαδή το ακούει πραγματικά και όχι σαν χαλί για κάτι άλλο που κάνει εκείνη την ώρα (και ειδικά αν βλέπει και τον ερμηνευτή είτε λάιβ, είτε στην τηλεόραση) ταυτίζεται με τον τραγουδιστή.
    Ας πούμε ότι την ώρα που «τη βρίσκει» στη φαντασία του γίνεται και αυτός Μητροπάνος, Ρουβάς, Μπιθικώτσης ή ..Καρέρα (ανάλογα τις προτιμήσεις).
    Το θέμα είναι πόσο, τι σημαίνει αυτή η ταύτιση ως αποτέλεσμα και το πόσο ρόλο παίζει ο ερμηνευτής σε σχέση με το άσμα για αυτή τη διαδικασία.

    Ο Μητροπάνος σε τράβαγε να ταυτιστείς σε περισσότερα από αυτά του γούστου σου, επειδή τα ερμήνευε αυτός και το αποτέλεσμα ήταν να νοιώθεις ένας λεβέντης που ξέρει το τραγικό του βίου, αλλά το παλεύεις με αξιοπρέπεια, μεγαλοθυμία και νικάς κιόλας.
    Αυτό δεν συνέβαινε μόνο σε ειδικό κοινό, όπως ορθά λέει ο Νίκιπλος προσκυνούσαν όλοι, από φλώρους, σκυλάδες, γιάπηδες, μέχρι αριστεροί και φεμινίστριες αγκαλιά με νοικοκυρές.
    Έστω και αν κάποιοι από αυτούς το κάνανε κρυφά, απλώς φανερά βαράγανε προσοχή διότι καταλαβαίνανε ότι κάτι σημαντικό γίνεται.

    Ανάλογα παραδείγματα που μούρχονται στο μυαλό είναι ο Μπιθικότσης και ο Ξυλούρης.

    Το αγαπημένο μου τελευταία, δηλαδή το ψιλοάκουγα τον τελευταίο χρόνο περισσότερο από τα άλλα, χωρίς να το αξιολογώ (σε σχέση με τα άλλα) :

  8. Ο/Η Left G700 λέει:

    Товариш Яков Федотович Павлов,

    Από την ευχή που διατυπώνεις στο ποστ, κρίνω ότι όλο και κάπου θα τον συνάντησες αφού, όπως λες, «έχεις δουλέψει χρόνια στη νύχτα». Αν θέλεις, πες μας κάτι από τη γνωριμία σου μαζί του ή έστω τις «από κοντά» εντυπώσεις σου.

    Увидимся

  9. Ο/Η papoylis λέει:

    Ευχαριστώ όλους για τα εξαίρετα σχόλια….

    ορισμένες παρατηρήσεις και επισημάνσεις ερμηνε΄υουν πράγματι το φαινόμενο και εν μέρει τον άνθρωπο που χάσαμε. Δεν μπόρεσα δυστυχώς να βρεθώ στη κηδεία του. Δούλευα σα σκύλος.

    Λέφτηδες

    Να το αφήσουμε καλύτερα για μια άλλη στιγμή ;;;

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s