Ποιός ήταν λοιπόν αυτός ο ..Βάμπιρας ;;;

Φαντάζομαι ότι μερικοί από τους εδώ ( ολίγους)  αναγνώστες θα  νομίσουν ότι με το ποστ αυτό ο συγγραφεύς και υπεύθυνος του παρόντος ιστολογίου σχεδιάζει να αποκαλύψει στο διψασμένο για γνώση κοινό του τη ταυτότητα , τα χούγια , τις μύχιες «αρετές’ και τα κρυμμένα μυστικά του αγαπημένου μου Νοσφεράτου

Δύσβατο , καλοί μου αναγνώστες , το ιστορείν για πρόσωπα υπαρκτά και αγαπημένα , ειδικά όταν  συμβαίνουν δύο τινά :

α) το πρόσωπο αυτό δεν βρίσκεται στο κόσμο των ζωντανών

β) υπάρχουν ελάχιστα στοιχεία και τεκμήρια να βοηθήσουν τον αφηγητή και τη παραπαίουσα ( εδώ και καιρό ) μνήμη του.

Αλλά θα δοκιμάσω….

Δεύτερη τη τάξει κόρη σε πολυμελή Ηπειρώτικη οικογένεια , γεννήθηκε στα τέλη του 19ου αιώνα ανάμεσα σε πέτρες , καρυδιές και έλατα σε ένα  χωριό του ανατολικού Ζαγορίου.

Ένας πατέρας , o κυρ Τόλιος πρόβατο αλλά δουλευταράς και μια μάνα δεσπόζουσα , ισχυρή προσωπικότητα της οικογένειας αλλά και του χωριού. Η κυρά Βικτώρια με τ’ όνομα  , όνομα που προφανώς  έλαβε κάπου στα 1870  εκ της τότε κυριάρχου του ένδοξου βρεταννικού imperium. Μια  μικρή αβροφροσύνη προς τους  δυνητικούς προστάτες  ή προσδοκία βίου και ευμάρειας προσωπικής με ισχύ ευχολογίου ;;; κανείς ποτέ δε θα το μάθει φαντάζομαι.

Στη περιοχή ακόμα κυρίαρχη η Οθωμανική αυτοκρατορία , αλλά τα Ζαγοροχώρια όπως γνωρίζουμε απολάμβαναν ένα ιδιότυπο καθεστώς και είχαν αναπτύξει ισχυρή ομογένεια και εμπορικούς δεσμούς  στη Δυτική Ευρώπη. Στο χωριό όπου ανθούσαν οι μαστόροι , οι πραματευτάδες  οι έμποροι και η κτηνοτροφία σε συνδυασμό με υλοτομία και περιορισμένη γεωργική παραγωγή σε πεζούλες , η ανάπτυξη  ήταν εμφανής και  οικονομικά και κοινωνικά. Τρίπατα σπίτια , πολυτελή χαγιάτια και αυλές , καλντερίμια και ένας πληθυσμός πάνω από χίλιες ψυχές  σε δύο μαχαλάδες  – ενορίες , σχολείο , σύλλογοι συνέθεταν ένα δραστήριο κοινωνικό περιβάλλον.  Τούρκοι  δεν υπήρχαν  και η μόνη αρχή ήταν η εκκλησία και οι προύχοντες. Ο μπάρμπα Τόλιος όμως και η κυρά Βικτώρια , όπως και πολλοί άλλοι κάτοικοι του χωριού γνώριζαν , έβλεπαν , επικοινωνούσαν με , τη τότε μικρή Ελλάδα της εποχής , αισθάνονταν ότι θα έπρεπε  κάποτε να ενταχθούν  ως ελεύθεροι πολίτες σε μια Ελλάδα μεγαλύτερη ,  που να περιλαμβάνει και τις δικές τους περιοχές και συμμετείχαν σε  πολιτικές δραστηριότητες και ζυμώσεις που αναπτύσσονταν τότε σε όλα σχεδόν τα Βαλκάνια.

Θα μου πείτε τώρα ότι αυτή είναι η εθνολαϊκιστική παραμυθία που γέννησε εθνοκαθάρσεις , πολέμους και δεινά στους υπηκόους της τότε  καταρρέουσας οθωμανικής αυτοκρατορίας . Μιας αυτοκρατορίας που είχε ήδη εφαρμόσει δύο τουλάχιστον μεγάλες μεταρρυθμίσεις και δεν μπορούσε να χαρακτηριστεί με τους ίδιους όρους όπως  στην εποχή του Σουλεϊμάν του Μεγαλοπρεπούς. Είχαν πέσει  σχεδόν ακούσιοι ο μπάρμπα Τόλιος και η κυρά Βικτώρια στο δόκανο της εθνικιστικής προπαγάνδας και ετοιμαζόντουσαν για εξεγέρσεις και σφαγές  των αδελφών Οθωμανών , των Εβραίων  , των τσάμηδων και «κάθε άλλης μιαρής φάρας που λυμαινόταν το πλούτο του τόπου και το κόπο των χεριών τους και διαγούμιζε τη θρησκεία και τις παραδόσεις της αθάνατης ελληνικής φυλής» .  Σήμερα όλα αυτά  τα βλέπουν μερικοί με αυτή ακριβώς την οπτική και άλλοι με την ακριβώς αντίθετη ,  ίσως να έχουν και οι δύο δίκιο, πράγμα  που όμως δεν θα το συζητήσω εδώ.

Πάντως , για να επανέλθω στην αφήγηση ,  οι τότε κάτοικοι του Ζαγορίου πιθανώς απόγονοι Σλάβων  ή Βαλλάχων αισθάνονταν Έλληνες και προσέβλεπαν στην ικανοποίηση των εθνικών τους επιδιώξεων. Επομένως το να συζητάμε εκ των υστέρων και να προσπαθούμε να ερμηνεύσουμε φαντάζομαι ότι θα τους άφηνε ( τότε ) παγερά αδιάφορους. Τον κυρ Τόλιο και τη κυρα Βικτώρια ομοίως. Ανακατεύτηκαν λοιπόν στις  εθνικές  «κινήσεις» και ειδικά η κυρά Βικτώρια με το δυναμισμό και την εντυπωσιακή της εμφάνιση έμπαινε στο μάτι  όλων εκείνων , που βολεμένοι στο μακραίωνο καθεστώς αντλούσαν σταθερά οφέλη και ισχύ. Με το τέλος του  «άτυχου» πολέμου του 97 τα πράγματα στη περιοχή , ως φαίνεται , πήραν πιό άγρια τροπή και άρχισε το κυνηγητό κάθε «εθνικής’ δραστηριότητας. Πιεσμένοι από τους  τοπικούς προύχοντες οι δύο σύζυγοι  μάζεψαν τα συμπράγκαλα και την οικογένεια  ( μέχρι τότε δύο κόρες ) και μη έχωντας αποκούμπι στη τότε Ελλάδα , κατέφυγαν στον αδελφό του μπαρμπα Τόλιου , που όλοι στην οικογένεια τον φωνάζανε Νούνο.

Ο Νούνος ζούσε με την  πολυπληθή του οικογένεια σε  μεγάλη πόλη της σημερινής Ανατολικής Μακεδονίας  , εντός του φθίνοντος οθωμανικού κράτους και ευημερούσε  , ασχολούμενος επικερδώς με το επάγγελμα του ζαχαροπλάστη. Σύμφωνα με μετέπειτα αδέκαστες μαρτυρίες η κρέμα που έφτιαχνε ήταν εφάμιλλη με τα καλύτερα δημιουργήματα των αυτοκρατορικών συναδέλφων του στη Βιέννη. Στη πόλη αυτή εγκαταστάθηκε το κυνηγημένο ζευγάρι με τις δύο κόρες και ο μπάρμπα Τόλιος άνοιξε ένα εστιατόριο  , που συν τω χρόνω αποτέλεσε σημείο αναφοράς για τους καλοφαγάδες της πόλης. Μια πόλη μείγμα  πολιτισμών και θρησκειών με κύρια δραστηριότητα τα καπνά που έμελλε να τους φιλοξενήσει περίπου τέσσερεις δεκαετίες.

Εντάχθηκαν γρήγορα στη κοινωνική ζωή και τα κορίτσια μεγάλωσαν , ενώ παράλληλα  η οικογένεια αυξανόταν με διαδοχικές γέννες. Ηπειρώτικο κόκκαλο η κυρά Βικτώρια γεννοβολούσε παιδιά το ένα μετά το άλλο. Κρατούσε σφικτά τα ηνία του σπιτιού και καθοδηγούσε το μπάρμπα  Τόλιο  και όλο το υπόλοιπο κοπάδι με σιδερένιο χέρι. Παράλληλα η οικογένεια  είχε μπλεχτεί στο Μακεδονικό αγώνα , γιατί όπως ξέρουμε , πρώτα βγαίνει η ψυχή και μετά το χούι… Με εξαίρεση δύο θύματα της  ( στατιστικά τότε κρατούσας ) βρεφικής θνησιμότητας από τη μήτρα της είδαν το φως και μεγάλωσαν 7 παιδιά με τη τελευταία γέννα του μικρού Αλέξη το 1913. Όμως , όπως έλεγε και ο Κρυστάλλης , τη κυρά Βικτώρια την έφαγε ο κάμπος. Λίγο πριν τη τελευταία γέννα ήταν ήδη άρρωστη και σχεδόν ανήμπορη , αλλά ευτυχώς οι δύο πρώτες κόρες είχαν μεγαλώσει αρκετά.

Η πρωτότοκη κόρη  Ελένη , πιστό αντίγραφο της μάνας της ,  ήταν τσαούσω και απείθαρχη. Αντί να κάνει δουλειές στο σπίτι , να φροντίζει τα μωρά , να πλέκει και γενικώς να διάγει βίο αξιοπρεπή και υποταγμένο , ανέλαβε  αυτόκλητη το  ρόλο υπασπιστού και θρονιασμένη δίπλα στη μάνα ασκούσε χρέη πραίτωρα. Αντίθετα η δευτερότοκη Τερψιθέα έσκυψε αδιαμαρτύρητα μπροστά στην ανάγκη και ανέλαβε πλήρως τα καθήκοντα του υπηρέτη , του μάγειρα , του βρεφοκόμου και του παιδονόμου. Κατέστη δηλαδή αυτό που θα λέγαμε κουρμπάνι – θυσία στον οικογενειακό βωμό της ανάγκης. Ελάχιστα γράμματα πρόλαβε να μάθει , ενώ τα επόμενα τη τάξει παιδιά , 2 κορίτσια και 3 αγόρια πήγαν σχολείο , μορφώθηκαν , εντάχθηκαν στη κοινωνική ζωή της πόλης , στις παρέες , τους συλλόγους , τον αθλητισμό. Εκείνη στο σπίτι φύλαγε Θερμοπύλες και μόνη της  έννοια ήταν η προσφορά φροντίδας και αγάπης στην οικογένεια .

Η δική της ενασχόληση . όταν τελείωνε το καθημερινό ταμάχι , ήταν η θρησκεία. Σε μια οικογένεια που δεν είχε μεγάλη σχέση με το αντικείμενο , εκείνη ήταν η εξαίρεση. Διάβαζε συχνά την Αγία Γραφή , γνώριζε ψαλμούς και πήγαινε τακτικά στη λειτουργία. Πίστη και κατάνυξη , ηπιότητα , έσχατη ταπεινότητα , άμεμπτη αλλά ποτέ  επιδεικνυόμενη ηθική  επάρκεια , νηστεία ,  και προ πάντων ανεκτικότητα και αγάπη. Ένα πλάσμα βγαλμένο απευθείας από τις παραδόσεις των πρωτοχριστιανών που δεν βαρυγκομούσε , δεν  πτοούνταν ,  δεν αναζητούσε άλλες απολαύσεις , παρά μόνο τη δυνατότητα να παραδίδεται ψυχή τε και σώματι στη πίστη της. Ένα ξωκκλήσι φτωχικό αλλά μετέωρο η δευτερότοκη κόρη Τερψιθέα.

Με τους Βαλκανικούς Πολέμους γνώρισαν τελικά το καλό πρόσωπο της ελευθερίας και του Νέου Ελληνικού Κράτους. Θα είχαν την ευκαιρία αργότερα να το γνωρίσουν και από την ανάποδη. Η κυρά Βικτώρια θα κατέρρεε σιγά σιγά από την αρρώστια , ενώ τα παιδιά μεγάλωναν με τη φροντίδα της δευτερότοκης κόρης. Με το  πρώτο παγκόσμιο πόλεμο η περιοχή πέρασε σε βουλγάρικα χέρια. Ένας νέος πολύ σκληρότερος δυνάστης εμφανίστηκε. Ο μπάρμπα Τόλιος με το Νούνο , επίστρατοι στο «περίφημο» 4ο  ΣΣ  ήταν ήδη σε διακοπές στο Γκαίρλιτς παρά τω Όδερ  και τα δύο μαγαζιά κλειστά. Δυστυχία και πείνα , διώξεις , θανατικό αλλά η κυρά Βικτώρια στάθηκε βράχος. Μια μέρα που ένα  Βουλγάρικο τάγμα παρέλαυνε μπροστά στη Μητρόπολη , ο βενιαμίν Αλέξης έρριξε μια πέτρα στο άλογο ενός αξιωματικού. Εκείνος  εξαγριωμένος ξεπέζεψε και κυνήγησε το πιτσιρίκι μέχρι τη πόρτα του σπιτιού με γυμνή τη σπάθη . Από τη φασαρία σηκώθηκε από το στρώμα η κυρά Βικτώρια και με το ..κόπανο στο χέρι πέταξε κυριολεκτικά το Βούλγαρο ιππέα στο δρόμο. Ο μικρός έντρομος είχε κρυφτεί στο πλυσταριό  όπου η γωνιά από ένα μπαούλο του  πλήγωσε τον αριστερό μηρό. Έντρομη η Τερψιθέα έτρεξε να επιδέσει το τραύμα που άφησε στο παιδάκι ανεξίτηλο σημάδι.  Το σημάδι αυτό το έδειχνε με υπερηφάνεια στο γιό του μέχρι και  λίγο πριν πεθάνει ο  λιλιπούτειος τότε και γιγαντόσωμος  αργότερα Αλέξης…

Με το πέρας του πρώτου παγκοσμίου πολέμου η χώρα , η περιοχή και η οικογένεια δεν έμελλε να ησυχάσει.. Επέστεψαν οι δύο  παραθεριστές από τη Γερμανία , άνοιξαν τα μαγαζιά , η κοινωνική και οικονομική ζωή της πόλης αποκαταστάθηκε , ο Βενιζέλος κυρίαρχος και η μεγάλη ιδέα επρόκειτο να πραγματοποιηθεί στο προαιώνιο  λίκνο της  Ιωνίας.. Ο μεγαλύτερος εκ των αρρένων τέκνων , ο Δήμος ,  ήδη 16 ετών και ύψους 1.90 πολύ γοητεύτηκε από τις  μεγαλοστομίες και τους πατριωτικούς διθυράμβους και  ξεγελώντας τους στρατολόγους κατετάγη εθελοντής για τη Μικρασία χωρίς να ενημερώσει κανένα. Εξαφανίστηκε κυριολεκτικά από προσώπου γης για να στείλει πολύ αργότερα ένα γράμμα στην οικογένεια , όπου την ενημέρωνε για τη πορεία και τις νίκες των ελληνικών στρατευμάτων. Θα εμφανιζόταν μετά τη καταστροφή , ρακένδυτος και ταλαιπωρημένος , κουβαλώντας μαζί του μνήμες  ντροπής  ,  ξέφτια δόξας και μια βαθειά συναίσθηση ενοχής για να χαθεί στις αγκαλιές της οικογένειας . Μόνη η κυρά Βικτώρια ,  με ψυχραιμία δήμιου αν και στα τελευταία της , ανασηκώθηκε και τράβηξε στο νταγλαρά ένα φούσκο που , όπως έλεγε ο ίδιος , θα το θυμόταν σε ολόκληρη τη ζωή του.

Λίγο αργότερα και εν μέσω ανακατατάξεων έσβησε  το καντήλι της κυρα Βικτώριας και το βλέμμα του μπάρμπα Τόλιου απέκτησε εκείνη τη θλιμμένη πατίνα που δεν θα ξέφτιζε μέχρι και το θάνατο του. Έμελλε να τραβήξει το υπόλοιπο του βίου του , κοντά 2 δεκαετίες χωρίς τη κυρά και αυθέντρα του , χωρίς τη γυναίκα που αγάπησε πιστά και αφοσιωμένα. Τα μεγάλα κορίτσια ήταν ήδη σε ηλικία γάμου. Αν εξαιρέσουμε τη πρωτότοκη Ελένη , που από ιδιοσυγκρασία και  τσαμπουκά δε  σκόπευε να παντρευτεί ,  η δευτερότοκη Τερψιθέα ίσως θα μπορούσε ή και θα ήθελε. Κανείς δε ζει για να μας το βεβαιώσει.  Αλλά θανούσης της κυρά Βικτώριας  οι ευθύνες της  δεν άλλαξαν , ενώ η ανάγκη να παραμείνει στην οικογένεια και να υπηρετεί  κατέστη τώρα αδήριτη.. Έτσι θυσίασε οριστικά και πάντα αδιαμαρτύρητα το ενδόμυχο όνειρο κάθε κοριτσιού της ηλικίας της  να παντρευτεί και να ανοίξει δικό της σπίτι. Έμεινε στη κουζίνα και το πλυσταριό της , είλωτας  όλων και νικητής του εαυτού της , με την Αγία Γραφή υπό μάλης και εκείνο το αφοπλιστικό της χαμόγελο  μοναδικά της όπλα.  Θητεία σε μια πρώιμη αγιωσύνη και παραμέσα  , ίσως ποιος ξέρει ,  το εθελούσιο βίωμα ενός δράματος ως συνήθεια και ως εξαγνισμός. Τέτοια ήταν η θειάκα μου η Τερψιθέα….

Η πόλη άλλαξε πολύ. Στη θέση των τούρκων που έφευγαν οριστικά με την ανταλλαγή πληθυσμών , ήρθαν  νέοι κάτοικοι , πρόσφυγες από τον Εύξεινο και την  Μικρασία . Ο μικρός Αλέξης έχασε πολλούς από τους παιδικούς του φίλους , για να βρει νέους , η πόλη έχασε ένα κομμάτι της ταυτότητας της και αναζητούσε ένα νέο. Οι παλαιότεροι εκεί Έλληνες και Εβραίοι κάτοικοι  θα έβλεπαν να καταφθάνουν τα καραβάνια με το νέο εργατικό δυναμικό για τα καπνοχώραφα και τα καπνεργοστάσια και μαζί με αυτά τα καραβάνια μια άλλη κουλτούρα και νέες ιδέες. Η οικογένεια ήταν ακραιφνώς Βενιζελική και δεδηλωμένα αντιμοναρχική. Το εστιατόριο ήταν στέκι Φιλελευθέρων και τα αδέλφια  , δουλεύοντας πότε εκεί και πότε στα καπνά ήρθαν σε επαφή με ιδέες και ανθρώπους , ανάπνευσαν αέρα προσδοκιών και ελπίδων. Οι δύο μικρότερες αδελφές επίσης μεγάλωσαν και όλοι πρόσεχαν το μικρό Αλέξη που και αυτός μετά τα 13 ψήλωσε και ανδρώθηκε. Η Τερψιθέα , ως μάνα του λόχου  πλέον , φρόντιζε για όλα και πιο πολύ για το βενιαμίν που τον ένοιωθε σαν δικό της παιδί.

Αλλά δεν έμελλε να τελειώσουν οι περιπέτειες. .  Εργατικές απεργίες και αιματηρά επεισόδια σημάδευαν χρόνο το χρόνο  τη πόλη και τη περιοχή. Οι πρόσφυγες όχι μόνο εντάχθηκαν , αλλά διαμόρφωσαν νέα πολιτικά , κοινωνικά και οικονομικά δεδομένα. Ο μεγάλος αδελφός  , με την ευχή και κατάρα της θανούσης  μητέρας , ξαναπήγε  στο Γυμνάσιο και το τελείωσε , για να διοριστεί , μορφωμένος πλέον ων ,  στην Εθνική Τράπεζα που τότε επεξέτεινε τις δραστηριότητες της στις «νέες» χώρες. Ο δεύτερος αδελφός απεστάλη στην Εσπερία για να σπουδάσει μηχανικός και ο μικρός Αλέξης  στο Γυμνάσιο. Το ίδιο και τα «κορίτσια» , οι δύο νεώτερες αδελφές , έχωντας  τις πλάτες της πρωτότοκης  , περί διάφορα του βίου ετύρβαζον περιχαρείς αφού οι οικιακές ανάγκες καλύπτονταν με το παραπάνω από την υπερπροσφορά της δευτερότοκης.

Ο μπάρμπα Τόλιος στο δικό του κόσμο να πενθεί  σιωπηλός και να εργάζεται στο εστιατόριο και τα σύννεφα στον ορίζοντα να πληθαίνουν. Ήρθε και στη  χώρα  , ήρθε και στη πόλη η Μεγάλη Κρίση  . Λίγο καθυστερημένα είναι αλήθεια , όπως πάντα συμβαίνει σε αυτή τη πολύπαθη χώρα , δηλαδή με υστέρηση περίπου 2 ετών. Η οικονομική δυσπραγία  επεκτείνεται σε όλη τη περιοχή και  καθιστά ακόμα πιο σκληρές τις  αντιθέσεις. Αυτό αντανακλά και στην ίδια την οικογένεια. Ο Μπάρμπα Τόλιος δεν μπορεί πλέον  μόνος να  κατευθύνει το μαγαζί . Ο μεσαίος αδελφός θα επιστρέψει επειγόντως από το εξωτερικό , αφήνωντας τις σπουδές του στη μέση για να ασχοληθεί οριστικά με το εστιατόριο και αργότερα με τη πολιτική . Ο μικρός  Αλέξης , πρόσφατα εισαχθείς στη Νομική του ΑΠΘ θα αναγκαστεί να επιστρέψει και να  βρεί δουλειά σε ένα καπνέμπορο. Και τα  «κορίτσια»  στο δικό τους ντορό : οι δύο νεώτερες  πλέον σε ηλικία γάμου ( και βάλε ) δεν τολμούν επειδή η πρωτότοκη και η δευτερότοκη έχουν τυπικά σειρά. Οι ευκαιρίες και τα χρόνια περνούν και η Τερψιθέα  στη δική της ασκητική εξακολουθεί να υπηρετεί και να παρατηρεί σιωπηλή , με την Αγία Γραφή της πάντα υπό μάλης και το στοργικό της βλέμμα σταθερά προσηλωμένο  στο μικρό. Το μικρό που για πρώτη φορά στα καπνομάγαζα έρχεται σε επαφή με τις σοσιαλιστικές ιδέες.

Άφησε σημάδια βαθειά και στη πόλη και στην οικογένεια  αυτή  η περίοδος . Και η δευτερότοκη ήταν εκεί με το λάδι και το χαμομήλι , με  το βάλσαμο της αγάπης της για να  υπηρετεί , να ανακουφίζει και να θεραπεύει. Ο μεγάλος αδελφός έφυγε στην Αθήνα , ο μεσαίος  στέλεχος στους Φιλελεύθερους και ο μικρός στρατιώτης να υπηρετεί τη θητεία του. Ήρθε και το αποτυχημένο κίνημα του 35  για να  αλλάξει πολλά  στους συσχετισμούς , τα δεδομένα  και τις δομές  της Βόρειας Ελλάδας , της πόλης  και της περιοχής , να επηρεάσει για ακόμα μια φορά τις τύχες της οικογένειας. Γαλόνια που ξηλώνονταν και ξίφη σπασμένα στο χώμα , απεργίες και νεκροί εργάτες , χαμός στα καπνομάγαζα. Ο μικρός απολύθηκε και έδωσε εξετάσεις στη Τράπεζα της Ελλάδας. Προσλήφθηκε και έφυγε για τα ανατολικά σύνορα όπου , επί Μεταξά κυβερνήτου πλέον , επιδόθηκε σε διάφορες «ανεπίσημες» δραστηριότητες προς όφελος της «εθνικής οικονομίας». Η οικογένεια  χωριζόταν αλλά στη πόλη παρέμενε ο πυρήνας … ο γέρο Τόλιος ,  η Ελένη που είχε και αυτή αρρωστήσει βαριά , ο μεσαίος αδελφός Θανάσης να προσπαθεί να τα φέρει βόλτα με το εστιατόριο και τη πολιτική του φιλοδοξία , άγρια πιά κουτσουρεμένη από το  καθεστώς , τα «κορίτσια» και η δευτερότοκη Τερψιθέα , μονίμως στο στασίδι του σπιτιού ή σε αυτό της εκκλησίας , αλλά πάντα γονυπετής. Μια ύλη  πολυδιάστατη και συγκολλητική , ένας πομπός δεσμών και στοργής αυτή μου η θειάκα…

Λίγο αργότερα  υποχρεώθηκε ο μπάρμπα  Τόλιος σε δεύτερη κηδεία. Αυτή τη φορά θα έθαβε τη πρωτότοκη  που λυτρώθηκε οριστικά από την αρρώστια και το πόνο, αφήνωντας στη Τερψιθέα  και το ρόλο του γκιουλέκα. Ένα ρόλο που εκείνη δεν ανέλαβε ποτέ. Έτσι τα ηνία πήρε ο μεσαίος αδελφός , ο μόνος παρών από τους άρρενες , συνεπικουρούμενος από τη μεγαλύτερη από τα δύο «κορίτσια». Κανείς ακόμα δεν είχε παντρευτεί. Τα «κορίτσια» επειδή τη προτεραιότητα έπαιρνε  πλέον η δευτερότοκη , η Τερψιθέα  που  όμως  δεν  εξεδήλωνε καμμία τέτοια επιθυμία. Θεωρούσε ότι στην ηλικία της πλέον τέτοια προοπτική δεν υπήρχε , πέραν του γεγονότος ότι έπρεπε να εξακολουθήσει να ασκεί τα «καθήκοντα» της απέναντι στο πατέρα  και τα λοιπά αδέλφια. Σειρά από τα αγόρια είχε βέβαια ο πρωτότοκος  που με τα παραδεδεγμένα της εποχής ώφειλε πρώτα να  «αποκαταστήσει» την εναπομείνασα δευτερότοκη και τα «κορίτσια» προτού προβεί εκείνος στο απονενοημένο. Διαμορφωνόταν έτσι ένα  ιδιότυπο πλέγμα εξαρτήσεων , μια μπερδεμένη ουρά αναμονής που διακόπτονταν από εκδηλώσεις αυτοθυσίας , ειδικά μεταξύ των δύο μεγαλύτερων αρρένων αδελφών και των «κοριτσιών» που πλέον ξεπερνούσαν αρκετά τη , κατά τα ειωθότα κατάλληλη , ηλικία γάμου. Μόνοι αμέτοχοι μέχρι τούδε στο παίγνιο η Τερψιθέα με την Αγία Γραφή της  και ο «μικρός»  που απουσίαζε μονίμως στα σύνορα.  Σε αυτό το παίγνιο υπομονής  και προσδοκιών , αυτοθυσίας και υπολογισμών όλοι οι παράγοντες  λειτουργούσαν από κοινού και ταυτόχρονα. Όλες οι εξαρτήσεις παρήγαγαν και ενδυνάμωναν δεσμούς και δεσμεύσεις  , ψυχαναγκασμούς και ψυχισμούς προς ένα αδιέξοδο  , μια  entente cordiale αρρωστημένη που έπρεπε να σπάσει. Η ώρα εκείνη όμως αργούσε ακόμα πολύ..

Εν τω μεταξύ οι μεσαίος αδελφός με  τις δύο μικρότερες  , τα «κορίτσια» , είχαν συμπήξει μια ιδιόμορφη συμμορία. Με εμπνευστή και καθοδηγητή το Θανάση  που υπήρξε  άνθρωπος του «κόσμου»  , χαρτοπαίκτης γλεντζές και πότης  , τα «κορίτσια» επιδόθηκαν σε δύο δραστηριότητες που πρώτο θηλυκό διδάξαντα οικογενειακώς είχαν την αποθανούσα Ελένη : τη τράπουλα και το οινόπνευμα . Μια παραμυθία εύληπτη , εύπεπτη και σχετικά οικονομική αν και καθόλου υγιεινή , όπως θα φανεί στη συνέχεια.

Και ήρθε επιτέλους ο νέος μεγάλος πόλεμος ,  το κορυφαίο γεγονός που σημάδεψε το πλανήτη , την ήπειρο , τη μικρή μας χώρα και σαν αποτέλεσμα τη πόλη και την οικογένεια. Από τα αγόρια μόνο ο μικρός θα έφευγε , επιλοχίας πυροβολικού , στην Αλβανία , ο μεσαίος επιστρατεύτηκε τοπικά στη πολιτική άμυνα , ενώ ο μεγάλος , στέλεχος ήδη της τράπεζας στην Αθήνα , είχε περάσει το όριο ηλικίας για επιστράτευση. Στη μονάδα επιστράτευσης  όπλα δεν υπήρχαν εκτός από μερικές αραβίδες Μάνλιχερ για τους στρατιώτες και ο Αλέξης επέστρεψε για λίγο στο σπίτι , αναζητώντας το ενθύμιο που είχε φέρει από τη Μικρασία ο μεγάλος. Ένα εξάσφαιρο περίστροφο …Γκόλτς  ( Κόλτ δηλαδή ) που ακόμα λειτουργούσε. Έντρομη η Τερψιθέα , έσπευσε κάνωντας το σταυρό της να πετάξει το περίστροφο στο πηγάδι της αυλής , εξηγώντας αλαφιασμένη στο  «μικρό» ότι  αν κουβαλάει όπλο  θα πάει στη μάχη και εκεί θα «σκοτωθείς παιδάκι μου» . Ένας πασιφισμός σε οικογενειακή συσκευασία , πιο ειλικρινής σίγουρα από τις διαβεβαιώσεις και της πρόνοιες  της συνθήκης του Μονάχου , αν και το ίδιο αναποτελεσματικός. Το σφαγείο ήδη βρισκόταν σε λειτουργία. Μαζί με άλλους επίστρατους ο μικρός έφυγε με τη μονάδα του για το μέτωπο και πίσω όλη η οικογένεια αγωνιούσε με τη Τερψιθέα να παρακαλάει όσο ποτέ τα εικονίσματα.

Η συνθηκολόγηση και η ήττα λίγους μήνες μετά σήμανε και το τέλος  της παραμονής της οικογένειας στην επί σαράντα χρόνια φιλόξενη πόλη της Ανατ. Μακεδονίας που έγινε η δεύτερη πατρίδα τους και λίκνο των περισσότερων από τα τέκνα .  Η περιοχή θα περιερχόταν υπό Βουλγαρική κατοχή και η οικογένεια είχε κακό ιστορικό με τους Βουλγάρους. Με πρόσκληση του μεγάλου αδελφού ο πατέρας και οι τρεις αδελφές έφυγαν για την Αθήνα , ενώ πίσω  έμεινε μόνο ο Θανάσης , ο μεσαίος αδελφός  που ήδη είχε σοβαρό δεσμό και σχεδίαζε να παντρευτεί. Θα ήταν ο πρώτος που θα «έσπαγε» το συμβόλαιο τιμής που έδενε τα αδέλφια λίγο αργότερα. Και θα παρέμενε στη πόλη μέχρι τη τελευτή του βίου του διατηρώντας  το πατρικό εστιατόριο και μια σχετική επιρροή στα μεταπολεμικά πολιτικά πράγματα του τόπου. Η μετακόμιση υπήρξε περιπετειώδης , όπως κάθε παρεμφερές εγχείρημα  εκείνη τη περίοδο. Αγνοούσαν ακόμη τη τύχη του Αλέξη που αδυνατώντας να περάσει τη γέφυρα στον Αξιό , όπως χιλιάδες βορειοελλαδίτες που υποχωρούσαν από την Αλβανία , στράφηκε προς νότο  , αγνοώντας ότι ήδη η οικογένεια βρισκόταν στην Αθήνα.

Η συνάντηση έγινε τελικά στο κλεινόν άστυ που βέβαια  ελάχιστο κλέος του απέμενε με τη σβάστικα να κυματίζει στην Ακρόπολη. Με εξαίρεση το μεσαίο αδελφό , τα εναπομείναντα μέλη της οικογένειας ξαναβρέθηκαν επιτέλους. Ο Αλέξης κουβαλούσε από την Αλβανία την αίσθηση μιας ήττας αναμενόμενης , την αηδία για τους προδότες  αξιωματικούς  , τη διάθεση για αντίσταση μέχρι τη τελική νίκη και τη βαθειά πεποίθηση ότι ένας κόσμος καλύτερος θα ήταν εφικτός μετά αυτή τη «τελική» νίκη.  Κατοίκησαν σε ένα μικρό σπιτάκι , χωμένο σε ένα ελάχιστο δρομάκι στις υπώρειες του Λυκαβηττού . Λίγο αργότερα κατέφθασε και ο Νούνος με τη Νούνα και μερικοί ακόμα από το συγγενολόι για  να απολαύσουν τη πείνα και τις κακουχίες της κατοχής εν σώματι. Η Τερψιθέα και πάλι μάνα του λόχου , με τη συνδρομή της Νούνας,  μιας καλλονής της εποχής της που ήταν ράφτρα περιωπής εκεί πάνω  για χρόνια , χρόνια που συγχρόνως ανεχόταν τις τζατζαλιαριές του Νούνου , ενός καλοκάγαθου κατά τα λοιπά ανθρώπου με φλογερό πάντως ταμπεραμέντο.

Και  για του λόγου το αληθές , λίγο καιρό μετά ήρθαν μαντάτα από τη πόλη πως εμφανίστηκε  στο ζαχαροπλαστείο ένας νεαρός αξιωματικός της Λουφτβάφφε , ηλικίας όχι μεγαλύτερης των είκοσι ετών που αναζητούσε εναγωνίως το Νούνο.  Ο νεαρός με το  όνομα Φριτς ανήκε σε μια πτέρυγα βομβαρδισμού που μεταστάθμευε σε αεροδρόμιο της περιοχής , μάλλον στο Πράβι , προτού αναλάβει αποστολές στο Ανατολικό Μέτωπο. Περιττό μάλλον να πληροφορήσω  ότι έκτοτε δεν είχε η οικογένεια είδηση γι αυτόν. Όμως  στις αφηγήσεις της οικογένειας  το πρόσωπο αυτό  » ο Φρίτς μας» κατέχει μια ξεχωριστή θέση , αφού ελάχιστες οικογένειες μπορούν να ισχυριστούν εν Ελλάδι ότι  στις τάξεις των υπήρξε τέτοιος ήρως και μάλιστα  της Λουφτβάφφε..

Η ζωή στην κατοχική Αθήνα δεν ήταν προφανώς  διασκέδαση. Ο Αλέξης εντάχθηκε και πάλι στη Τράπεζα της Ελλάδος ως υπάλληλος στο Πειραιά και αργότερα , μετά το βομβαρδισμό στο Κεντρικό. Ο Δήμος σταθερά στην Εθνική Τράπεζα  και έτσι μπορούσαν να εξασφαλίσουν τα απολύτως απαραίτητα προς το ..ζειν  μ ε την έννοια ότι είχαν κάτι να βράσουν κάθε βράδυ. Ο μικρός όμως  είχε μπλεχτεί με το ΕΑΜ και την αντίσταση , όντας ήδη μέλος του ΚΚΕ από προπολεμικά , ανέβηκε κλιμάκια και πήρε μέρος σε διάφορες αντιστασιακές δραστηριότητες αγνοώντας τις επικλήσεις και τις αντιρρήσεις της οικογένειας που αγωνιούσε . Μόνο η Τερψιθέα  δεν του έφερε αντίρρηση ούτε τον αποπήρε. Παρακαλούσε κάθε βράδυ που έλειπε ο Αλέξης στα εικονίσματα και προσευχόταν , αλλά πικρή κουβέντα δεν του είπε. Ο μπάρμπα Τόλιος έχωντας χάσει ήδη κάθε επαφή με τα εγκόσμια , πέθανε ήσυχα το 43 , ο  Νούνος είχε πλέον κουφαθεί εντελώς και η ζωή συνεχιζόταν με τις συνήθεις για την εποχή δυσχέρειες , ενώ παράλληλα συνεχιζόταν και η αντιστασιακή δράση του μικρότερου αδελφού. Η άγρια καταστολή των γερμανών και των  συνεργατών τους δεν τον πτοούσε και παράλληλα προκαλούσε όλο και περισσότερα αισθήματα  αποδοχής και υποστήριξης από τη μεριά των υπόλοιπων μελών της διευρυμένης οικογένειας. Εκτός από το Νούνο που μοναδικό του μέλημα ήταν να επιστρέψει στο ζαχαροπλαστείο του και τον μεγάλο αδελφό που τηρούσε στάση επιφυλακτική , όλος ο γυναικείος πληθυσμός , της Νούνας συμπεριλαμβανομένης ,  είχαν μετατραπεί σε  πιστούς οπαδούς του ΕΑΜ και ζηλωτές του ΚΚΕ. Χωρίς εξαίρεση… δηλαδή ακόμα και η βαθύτατα θρησκευάμενη Τερψιθέα , ξενυχτούσε με την Αγία Γραφή  και το παράνομο τύπο στο προσκεφάλι περιμένωντας ..το Αλεκάκι. Στο σπίτι μάλιστα για ένα μικρό διάστημα φιλοξενήθηκε η Ηλέκτρα Αποστόλου με την οποία η  Τερψιθέα ανάπτυξε μια σχέση κατανόησης και αλληλοεκτίμησης που  δε συναντιέται συχνά στους κομματικούς δαιδάλους , είτε δούμε στο παρελθόν , είτε στο  ( τότε ) παρόν και ακόμα περισσότερο στο αδιανόητο ( τότε πάντα ) ) μέλλον.

Δεν ήταν ανεξήγητη και τυχαία αυτή  η πολιτική μεταστροφή του γυναικείου πληρώματος . Δύο παράγοντες συνετέλεσαν σε αυτό : η διάχυτη πλέον αίσθηση ότι  η νίκη της αντίστασης  ήταν εφικτή , αλλά πολύ περισσότερο  η γυναικεία φύση που εμπιστεύεται  , λατρεύει και αφιερώνεται στο πιο σφριγηλό  , δραστήριο αρσενικό της οικογένειας , μια φυσική επιλογή που εμπεριέχει ελάχιστη λογική ,  ένα ποσοστό υπολογισμού , αλλά πολύ και γνήσιο συναίσθημα και πίστη.

Χιλιάδες άνθρωποι , μαζί και η Ηλέκτρα , θυσιάστηκαν σε αυτό τον αγώνα μέχρι να έρθει η ελευθερία  στη πατρίδα. Από τους πανηγυρισμούς και την ευωχία των πρώτων ημερών περάσαμε γρήγορα στη περίσκεψη , τη δυσπιστία , το  ξεσκέπασμα των προθέσεων και των δόλιων σχεδιασμών και τέλος  το ξέσπασμα της σοβούσας σύγκρουσης. Το ..Αλεκάκι χαμένο  στις γειτονιές , στα αχτίφ και τις επιχειρήσεις  και οι όλμοι να πέφτουν βροχή στις στέγες  και τις αυλές της γειτονιάς απ τους Εγγλέζους απελευθερωτές μας. Ο Νούνος ένοιωθε μονάχα  το ωστικό κύμα των εκρήξεων , έβλεπε τα παραθυρόφυλλα να κοπανάνε και φώναζε στη Τερψιθέα : « Φ’σάει ορέ Πετεσέα φ’σάει.. ! »  και γύρω του η πόλη ρήμαζε και το αίμα κύλαγε ποτάμι.

Και ήρθε η ειρήνευση και η Βάρκιζα , προς δόξαν του Έθνους και της ισορροπίας  μεταξύ των νικητών ,  που ακόμα πάλευαν να εξοντώσουν το πληγωμένο  τίγρη στο Βερολίνο . Η διάδοχη τάξη πραγμάτων για τον κόσμο δεν περιείχε στο σχεδιασμό ελπίδα και μέλλον για εκείνους που  αψήφησαν το φασισμό και δεν ηράσθησαν το Γλύξμπουργκ  και τα αφεντικά του. Μπήκε η χώρα και η πόλη σε μια νέα φάση  «νομιμότητας» που ,  δια μέσου των κεφαλιών που κρεμάσανε στα  Τρίκαλα , θα  καταλήγαμε στα γουναράδικα για τα περαιτέρω. Η Νούνα με το Νούνο επέστρεψαν στο βορρά  , στο ζαχαροπλαστείο  και στην Αθήνα απέμειναν τα τρία «κορίτσια» : η Τερψιθέα , η Ευτέρπη και η Αρετή μαζί με το μικρό και το μεγάλο αδελφό. Η σταθερή μέχρι τότε σύμβαση   , ότι  θα έπρεπε πρώτα να τακτοποιηθούν  – αποκατασταθούν οι αδελφές  , είχε διαρραγεί αρχικά από το μεσαίο αδελφό  στο τέλος της κατοχής και σύντομα θα ερχόταν στο κόσμο και το πρώτο μέλος της νέας γενιάς στην οικογένεια . Πριν ξεσπάσει ακόμα ο Εμφύλιος  ο Δήμος  ακολούθησε το παράδειγμα του μεσαίου και ο ..μικρός μόνο απέμενε ελεύθερος ( εδώ με διττή έννοια ) . Είχε ήδη σχέση με μια συνάδελφο ιδίων φρονημάτων και φυράματος λίγο πριν βγουν και οι δύο στη παρανομία. Στο μικρό σπιτάκι απέμειναν τελικά τα τρία «κορίτσια» με τη Τερψιθέα στα γνωστά της καθήκοντα και τις άλλες δύο να περιφέρονται και να  ασκούνται στο βαλέ και το ποτήρι. Εδώ να  σημειώσω ότι  ούτε αυτές  είχαν  τίποτε το πραγματικά μεμπτό , τουλάχιστον ως προς το επίπεδο των ηθικών αξιών που εδώ ασκούμε. Καλόκαρδες , σχεδόν απονήρευτες και ολοκληρωτικά πλέον δοσμένες στο οικογενειακό ιδεώδες  , δηλαδή στην ανυπόκριτη και άνευ όρων λατρεία  των αρσενικών της οικογένειας που επιτέλους έφτιαχναν τη ζωή τους , αν εξαιρέσουμε το μικρό. Γιατί μια τέτοια συρροή  ευτυχών συγκυριών  ποτέ δεν  έμεινε ασυνόδευτη από τραγικές περιπλοκές. Ο Αλέξης είχε τελικά συλληφθεί και οδηγηθεί στο στρατοδικείο με κατηγορίες που θα επέφεραν οπωσδήποτε τη ποινή της εκτέλεσης , αν και διαμέσου κάποιων μεσολαβήσεων για τις οποίες κάποτε  θα πρέπει να γράψω , καταδικάστηκε τελικά σε ισόβια και ενεκλείσθη στα Βούρλα.  Η συνάδελφος μνηστή του πάλι είχε πάρει την άγουσα για παραθερισμό  στους Παρθενώνες  και δεν  θα έμελλε να ξαναϊδωθούν πριν περάσει μια πενταετία.

Ο μεγάλος αδελφός είχε αναλάβει πλέον τη προστασία των τριών «κοριτσιών» και με το γάμο του μετώκησε στη , πολύ του συρμού τότε ,  Πλατεία Αμερικής. Ανέβαινε ένα – ένα τα σκαλοπάτια της ιεραρχίας στη τράπεζα και με το μισθό του μπορούσε να καλύψει τα έξοδα δύο σπιτιών. Η Τερψιθέα πλέον είχε «υποβαθμισμένο» αντικείμενο : τα αγόρια έλειπαν , ο πατέρας είχε πεθάνει  και οι δύο μικρότερες αδελφές αποτελούσαν πλέον το δικό της μικρόκοσμο υποχρεώσεων. Πέρα από τη συνεχή αγωνία για το ..μικρό  που συνομιλούσε με σπουργίτες στα Βούρλα και τη σχεδόν καθημερινή εκστρατεία προς το  λιμάνι για ένα  αμφίβολο επισκεπτήριο , η κυρά «Πετεσέα» είχε τώρα περισσότερο ελεύθερο χρόνο. Ένα χρόνο που φυσικά  αφιέρωνε στη μελέτη της Αγίας Γραφής  και στα καθήκοντα της προς την εκκλησία. Είχε πλέον περάσει τα 50 και από κοντά ακολουθούσαν , σαραντάρες , οι δύο μικρότερες αδελφές. Η νηστεία , η σκληρή δουλειά , η αποφυγή  του καπνίσματος των ξενυχτιών και του ποτού ,  η αδιαπραγμάτευτη άρνηση της να καταφεύγει , όπως οι άλλες ,  στη  χάρτινη γοητεία  του φάντη  και του παππά τη διατηρούσε  σε άριστη υγεία. Το βράδυ , όταν οι ..άλλες επιδίδονταν με τη λοιπή τους παλιοπαρέα σε ολονυχτίες πόκας ή κουμ κάν , είτε τριγύριζαν στις ταβέρνες και σε φιλικά σαλόνια , εκείνη χτένιζε τα μακριά της μαλλιά σε  καθώς πρέπει κότσο μουρμουρίζοντας ψαλμουδιές με το μυαλό της στο ..μικρό ,  που και εκείνος από  το στενό του κάγκελο ονειρευόταν το Κρεμλίνο και την οριστική επικράτηση των λαών.

Πέρασαν έτσι μερικά ακόμα ενδιαφέροντα χρόνια , μέχρι τη στιγμή που με διάφορα μέτρα «ειρήνευσης»  μετετράπη η ισόβια ποινή του Αλέξη σε 10ετή κάθειρξη και στη συνέχεια με διάφορες χάριτες  και αμνηστίες  αποφυλακίστηκε το 54 . Έτσι δεν πρόλαβε τη μεγάλη απόδραση , ούτε  τον ενόχλησαν σοβαρά στη συνέχεια οι αρχές. Ήταν ήδη δηλωσίας και διαγραμμένος , οπότε  ούτε ο μηχανισμός του κόμματος  , όσος είχε απομείνει , επεδίωξε να έχει σχέση μαζί του.  Ένα χρόνο πριν είχε  απολυθεί από το μεγαλούργημα του Ικτίνου και εκείνη η φουκαριάρα η συνάδελφος , διαλυμένη  από τη καλοπέραση και σύντομα παντρεύτηκαν. Αυτή η σχέση   μια ιστορία από μόνη της καλοί μου αναγνώστες που δεν θα μας απασχολήσει εδώ. Το καίριο  , που μας αφορά , είναι ότι  ο Αλέξης  δεν απόλαυσε την …ελευθερία του  για μεγάλο διάστημα . Ομοίως και οι τρεις αδελφές δεν τον χάρηκαν για πολύ μετά την αποφυλάκιση. Είχαν πλέον μετακομίσει σε ένα μικρό τριάρι στη Κυψέλη , προσφορά του μεγάλου αδελφού , όπου πάλι τρεις γυναίκες μόνες έμελλε να περάσουν και να κλείσουν το κύκλο του βίου τους. Ο Αλέξης μετακόμισε σύντομα σε μια πάροδο της Λ. Αλεξάνδρας μαζί με τη σύζυγο για να ανοίξουν στα  σαράντα τους  οικογένεια στη μετεμφυλιακή Αθήνα ,  που γέμιζε σιγά σιγά πολυκατοικίες και η καλή μου θειάκα Τερψιθέα ευχαριστούσε κάθε βράδυ στη προσευχή της το Πανάγαθο και  τη Παναγία που ο μικρός βρήκε επιτέλους το δρόμο του.

Πίσω από αυτή την ανυπόκριτη στάση της  , υπάρχει  μια παλληκαριά και μια αυταπάρνηση στην οποία η Τερψιθέα ήταν τρόπον τινά εθισμένη. Το γεγονός ότι και τα τρία αδέλφια είχαν παντρευτεί χωρίς να  καταφέρουν το τότε αυτονόητο , να αποκαταστήσουν δηλαδή τις αδελφές τους , δεν ήταν μικρό πράγμα. Έθετε αφ΄ εαυτού του ζητήματα ,  υπέθαλπτε στάσεις  ,   εξέθρεφε δυνάμει πικρίες  και νευρώσεις  , αλλά  εκείνη ποτέ δεν εξέφρασε το παραμικρό.  Σκυμμένη στη δουλειά και τη προσευχή δεν άφηνε στον εαυτό της τέτοιες «πολυτέλειες» ως  διέξοδο. Δεν συνέβαινε το ίδιο με τις άλλες δύο. Ενώ η Τερψιθέα υπήρξε , όσο ζούσε  συμπαραστάτης ειλικρινής της συμβίας του Αλέξη , οι δύο νεώτερες αδελφές τήρησαν στάση που δεν θα μπορούσε να χαρακτηριστεί άμεμπτη. Μη φανταστείτε τίποτε συνεχείς υστερίες και  θερμά επεισόδια. Μέσα στα πλαίσια μιας εκατέρωθεν αξιοπρέπειας  ως κανόνα   επέρχονταν και έληγαν οι ρήξεις και οι ζήλιες. Όμως η Τερψιθέα βράχος υπήρξε και κυματοθραύστης ακατάβλητος , στον οποίο η φουκαριάρα σύζυγος , κόρη ξεπεσμένης  οικογενείας του Πειραιώς με πιάνο και γαλλικά  , έβρισκε  απάνεμο και σίγουρο λιμάνι.

Εκείνη είναι περίπου η περίοδος όπου η οικογένεια εμπλουτίζεται και από δεύτερο μέλος της νέας γενεάς. Δεν έμελλε να προκύψει άλλο στη πορεία :  όπως θα θυμάστε ίσως στη μικρή πόλη της Βόρειας Ελλάδας απέμενε μόνο ο μεσαίος αδελφός  που με τη συμβία του διατηρούσαν το γνωστό πατρικό εστιατόριο. Είχαν ήδη αποκτήσει άρρεν τέκνο από δεκαετίας που έφερε  υπερήφανα το όνομα του μπάρμπα Τόλιου.  Τώρα και ο μικρός αδελφός Αλέξης , αποκτούσε επιτέλους άρρεν  που έμελλε κάποτε να συγγράψει αυτό το άχαρο χρονικό. Και  επρόκειτο σύντομα να λάβει «τούνομα» του δεύτερου τη τάξει αδελφού , που μετά από σύντομη αλλά βαρύτατη ασθένεια θα έφευγε από τη ζωή , αφήνωντας πίσω του σύζυγο και παιδί και την οικογένεια σε συντριβή. Ο θάνατος ήταν τακτικός επισκέπτης της οικογένειας και μάλιστα κληρονομικώ πλέον δικαίω.

Η δεκαετία του 60 ήρθε για την οικογένεια με τους ίδιους περίπου όρους. Ο μεγάλος αδελφός είχε αρρωστήσει και πολύ σύντομα θα αποχαιρετούσε και αυτός τα εγκόσμια. Μετά από ένα διαζύγιο και ένα δεύτερο άτυχο γάμο δεν άφησε πίσω του απογόνους  ούτε περιουσία άξια λόγου , παρά μόνο μια σύνταξη για τις τρεις άγαμες αδελφές  και την έξωθεν καλή μαρτυρία για τη τιμιότητα  και την εν γένει πολιτεία του στη τράπεζα και τη κοινωνία. Μετά και αυτό το γύρο θανατικού  , υπήρξε επιτέλους μια περίοδος ηρεμίας για την οικογένεια.

Ο Αλέξης με τη σύζυγο και το μικρό στη Λ. Αλεξάνδρας , ασχολούμενος στο Πειραιά με εμπόριο ξυλείας και οι τρείς αδελφές . τα «κορίτσια» , στο διαμέρισμα της Κυψέλης. Μια απόσταση ασφαλείας μεν , αρκετά όμως εγγύς  ώστε να είναι εφικτή η διατήρηση της ισορροπίας στις δεσμεύσεις και  επαφές. Γιατί , αν θυμάστε καλά , το είπαμε  και λίγο παραπάνω , με εξαίρεση την άψογη στάση της Τερψιθέας οι σχέσεις των δύο μικρότερων αδελφάδων με τη σύζυγο δεν  μπορούσαν να χαρακτηριστούν αγαστές , αν και σε ελάχιστες περιπτώσεις τα πράγματα έφτασαν στα άκρα. Τα «κορίτσια» μη έχωντας πλέον άλλο προστάτη ήσαν παθολογικά προσκολλημένα στον εναπομείναντα μικρό αδελφό , το μόνο από τους άρρενες της οικογένειας που θα είχε βίο πολύχρονο. Αυτός προσπαθούσε να τηρήσει τα προσχήματα , να γεφυρώσει αντιθέσεις , αλλά  κάτι τέτοιο δεν ήταν πάντα εφικτό επειδή ήταν βαρύτατη πάνω του η αίσθηση  ενοχής για το γεγονός ότι δε κατέστη εφικτό να αποκατασταθεί έστω μια από τις τρεις αδελφές.

Έτσι σε κάποιες λίγες περιπτώσεις είχαμε  κρίσεις  και εξάψεις  μεταξύ των δύο νεωτέρων «κοριτσιών» και της συμβίας του Αλέξη , που κατέληγαν  ακόμα πιο σπάνια σε λιποθυμικά επεισόδια της θιγείσης συζύγου. Επεισόδια πραγματικά και όχι θεατρινισμοί , λιποθυμίες που οφείλονταν στο νευρικό κλονισμό που είχε υποστεί η σύζυγος και μητέρα κατά τις παραθεριστικές της περιπέτειες ανά τας νήσους του Αιγαίου. Είχε τη μεγάλη τύχη να  απολαύσει όλη τη διαδρομή : Χίο , Τρίκκερι , Μακρόνησο και όλες τις  εκεί «αθλητικές» δραστηριότητες και η υγεία της , ιδίως  νεύρα και στομάχι , ήταν από τότε  εύθραυστη. Θα επιβίωνε τελικά φτάνωντας σε βαθειά γεράματα και αφού θα προλάβαινε να θάψει όλους τους προαναφερόμενους , όμως εκείνα τα επεισόδια τα θυμόταν πάντα και παρά τις μακρές περιόδους φαινομενικής ηρεμίας η σχέση της με τις δύο αδελφάδες  , αν και με το όπλο παρά πόδα , δεν ειρήνευσε οριστικά ποτέ. Η θολή αίσθηση εκείνης της περιόδου παραμένει ακόμα και σήμερα  ως αχλύς παιδικών μνημών στο γράφοντα , ανακατεμένη με μνήμες από οικογενειακές συγκεντρώσεις ,  βεγγέρες , τραπέζια στη Κυψέλη  για τη Πρωτοχρονιά ή το Πάσχα , ιστορίες και αφηγήσεις στο τραπέζι επί ώρες για  γεγονότα , ανθρώπους  , ιστορικές στιγμές με φαγητό , κρασί και τσιγάρο και αργότερα  , κατά το απόγευμα , το στρώσιμο της τσόχας , οι μάρκες   και άλλο πιοτό και άλλες συζητήσεις και άλλο τσιγάρο.  Ψυχή και κέντρο βάρους  πάντα ο μικρός αδελφός προς τον οποίο όλα τα βλέμματα και όλες οι εξυπηρετήσεις απευθύνονταν και ο οποίος είχε το τελικό λόγο για όλα τα ζητήματα που ετίθεντο.

Η Τερψιθέα παρίστατο κατά τη διάρκεια του γεύματος ή του δείπνου για να εισπράξει  τα κολακευτικά σχόλια  των συνδαιτημόνων για τη μαγειρική της , αφού δεν χρειάζεται να το εξηγήσουμε : πίττες ηπειρώτικες , ψητά ,  διάφορες εντράδες  ,  ορεκτικά  και  μακεδονίτικες σπεσιαλιτέ που στόλιζαν το τραπέζι ήταν δικό της έργο. Έτρωγε ελάχιστα ή  και καθόλου όταν βρισκόταν σε νηστεία ,  εξέφραζε με ένα γλυκό μορφασμό  , μείγμα αποστροφής και  ανεκτικότητας , τον αποτροπιασμό της στις εκατέρωθεν εκτοξευόμενες αθυροστομίες και με το πέρας του φαγητού αποσυρόταν στο μέσα δωμάτιο με τα εικονίσματα , την Αγία Γραφή της , τις ψαλμουδιές και το αναμμένο της καντήλι . Χτένιζε σε κότσο τα μακριά της μαλλιά , μερικές φορές έπαιρνε μαζί της το  μικρό  γόνο του Αλέξη και του χάιδευε τα μαλλιά μέχρι να αποκοιμηθεί και πριν γύρει και αυτή να ξαποστάσει έβαζε στο πλάι τα γυαλιά της  και  μέσα σε ποτήρι με νερό τη μασέλα της. Γιατί πλέον αγαπητοί μου αναγνώστες  τα χρόνια είχαν περάσει και οι συσσωρευμένες ταλαιπωρίες  , κακοπάθειες και νηστείες μπορεί να μη κλόνισαν την υγεία της , αλλά είχαν αδυνατίσει την όραση της και ερημώσει κυριολεκτικά την οδοντοστοιχία της. Θα μπορούσε κανείς να ισχυριστεί ότι η Αγία Γραφή , το καντήλι με τα εικονίσματα , το χτενάκι , τα γυαλιά και η μασέλα της ήταν τα μοναδικά της περιουσιακά στοιχεία , μια περιουσία αμύθητη για τα δικά της δεδομένα , για τις δικές της πεποιθήσεις.

Εκεί για πρώτη φορά ο γράφων , σχεδόν νήπιος , παρατήρησε το φαινόμενο «μασέλα» . Ένα απρόσμενο θαύμα μπροστά στα παιδικά μάτια ,  μια παράσταση σχεδόν ζογκλερική , όπου τμήμα της ανθρώπινης ύπαρξης αποσπάται με μια κίνηση από τον φέροντα οργανισμό και εναποτίθεται σε ένα ποτήρι νερό. Σε αυτή την ανεξήγητη  και επομένως γοητευτική διαδικασία ήρθε να προστεθεί , συν τω χρόνω ,  ένα ακόμα  πιο καταπληκτικό εφφέ συνοδευόμενο από μια λεκτική έκφραση που αποτελεί το έναυσμα και το τίτλο για αυτή την αφήγηση. Με πρωτοβουλία των δύο άλλων αδελφάδων και προς νουθεσία και  εκφοβισμό του έτερου βλαστού της οικογένειας , του άτακτου υιού του δεύτερου αδελφού που συχνά φιλοξενούνταν στη Κυψέλη ,  επιστρατεύονταν  η δύστυχη Τερψιθέα  με τη μασέλα της για μια μοναδική , όσο και τρομερή παράσταση. Εμφανιζόταν στη πόρτα του σαλονιού και υπό τις προτροπές και οιμωγές ( εν μέσω γελώτων φυσικά ) των παρισταμένων  : « ο ..Βάμπιρας …ο Βάμπιρας» επεδείκνυε  την επίφοβη  μασέλα εξέχουσα της γνάθου  και τρεμάμενη στο εκστασιασμένο κοινό.

Όσον αφορά το  μεγάλο και άτακτο μειράκιο η παράσταση αυτή , μετά την αρχική έκπληξη της πρώτης φοράς , προκαλούσε μάλλον θυμηδία και διασκέδαση και τέλος  βαρεμάρα , ενώ ο μικρός , σχεδόν νήπιο ,  παρατηρούσε έκθαμβος  αν και ελάχιστα φοβισμένος . Είχε συνδυάσει πλέον  τα πράγματα και είχε αντιληφθεί την ισχυρή συσχέτιση που συνέδεε τη λέξη «Βάμπιρας» με τη μασέλα και τα δόντια. Αδυνατούσε βέβαια να αντιληφθεί το  σκώμμα και τη πλάκα , τη θυμηδία της ομηγύρεως  και την  ενόχληση που προκαλούσε στη Τερψιθέα το όλο δρώμενο και απλά χαμογελούσε ντροπαλά  για να εξαφανιστεί στη συνέχεια στο χωλ , όπου μόνος του έπαιζε με ένα μουσικό κουτί. Μια γόνδολα  με φωτάκι  που άναβε και μια χορεύτρια μπαλέτου μινιατούρα που περιδινιζόταν πάνω στη γόνδολα με τη μουσική.  Άναβε το φωτάκι , κούρδιζε το μηχανισμό και παρατηρούσε  , σαν μέσα σε όνειρο , τη μπαλαρίνα με το φουρό να περιστρέφεται … ξανά και ξανά … και ξανά. Μια μνήμη ακόμα και σήμερα ανεξίτηλη  , καλοί μου αναγνώστες.

Η θειάκα μου η Τερψιθέα ανελήφθη στους ουρανούς μετά από σύντομη ασθένεια  στο τέλος της δεκαετίας του 70 , την εποχή που ο γράφων είχε προ πολλού κατανοήσει τι είναι και τι κάνει ένας … Βάμπιρας. Είχε φροντίσει γι αυτό ο κινηματογράφος και εκείνες οι αλησμόνητες ταινίες τρόμου με το Πήτερ Κάσινγκ και το Κρίστοφερ Λή που μεσουρανούσαν στα τέλη της δεκαετίας του 60 σε  αίθουσες  εμβληματικές όπως το «Κόρονετ» και η «Αβρόρα» … οι υπόλοιποι της οικογένειας θα έφευγαν ένας ένας σταδιακά στη πορεία της επόμενης εικοσαετίας και βάλε… Η μικρότερη από τις αδελφές ,  ο Αλέξης  , η εναπομείνασα αδελφή , ο πρώτος τη τάξει απόγονος και τέλος η συμβία του Αλέξη , για να απομένω μόνος πλέον εδώ να αναπολώ και να αναρωτιέμαι « Ποιος ήταν λοιπόν αυτός ο  .. Βάμπιρας»

Να ομολογήσω ότι ορισμένα ονόματα και ορισμένα γεγονότα δεν  καταγράφωνται εδώ  εκ μεταφοράς  απευθείας από τα κιτάπια της πραγματικότητας  , όμως δεν απέχουν αισθητά από  μια τίμια αφήγηση του χρονικού μιας ολόκληρης γενιάς της οικογένειάς μου.

This entry was posted in Αλκοολούχα υπόλοιπα, Βίοι Αγίων - Λειψανοθήκαι, Δαρβινικά κατάλοιπα, Ιστορικά κακοτράχαλα, Ποθητά και απόμακρα, Φυσιογνωμίες. Bookmark the permalink.

153 απαντήσεις στο Ποιός ήταν λοιπόν αυτός ο ..Βάμπιρας ;;;

  1. Ο/Η papoylis λέει:

    το υπεσχημένο αφιερώνεται στο καλό μου Νσφεράτο και τη σεβαστή μου Λαίδη που το περίμενε εδώ και δυό μέρες … Κουράγιο αναγνώστες…🙂

  2. Ο/Η ΝΟΣΦΕΡΑΤΟΣ λέει:

    1η διαγωνια αναγνωση ..θυμιζει λιγο Ταχτση

  3. Ο/Η ΝΟΣΦΕΡΑΤΟΣ λέει:

    2Η ..παπουλη ειναι αριστουργημα ..Το αναδημοσιευω αμεσως και τα κερδη μισα μιασα οπως πάντα
    – Μπραβο ρε παπουλη …..
    -(θα κατσω κιεγω να γραψω ενα οσονουπω)

  4. Ο/Η papoylis λέει:

    ..Βάμπιρα

    θα προτιμούσα να μη το αναδημοσιεύσεις όλο.. ίσως ένα μικρό απόσπασμα και το λινκ θα ήταν καλύτερο. Τα κέρδη θα τα μοιραστούμε έτσι κι αλλιώς μισά μισά 😉

    Ευχαριστώ πάντως για τα καλά σου λόγια . Δεν φιλοδοξούσα να μοιάσω στο Ταχτσή… απλά μια εξόφληση λογαριασμών έκανα

  5. Ο/Η ΝΟΣΦΕΡΑΤΟΣ λέει:

    ΕΓΙΝΕ ..

  6. Ο/Η papoylis λέει:

    Σε ευχαριστώ βαθύτατα Βάμπιρα… σου χρωστάω γι αυτό ( όπως και τα μισά κέρδη )

    κανόνισε μη μπει στο ντηλ κανένας Αναγνώστης ή ο Νικάλφας γιατί θα δηλώσω πτώχευση και θα κάνω αίτηση για υπαγωγή στο άρθρο 99 του ΑΚ 😉

  7. Ο/Η ΝΟΣΦΕΡΑΤΟΣ λέει:

    παρε και συ ενα δωρακι που βρηκα στου ταμιστα την πίστα. νομιζω οτι ταιριαζει με το γραπτο .. ειναι η Ελλη Λαμπετη
    http://nosferatos.blogspot.com/2011/10/audio.html

  8. Ο/Η papoylis λέει:

    Το είδα ήδη πριν μου το προτείνεις. Ο Ταμίστας αγαπητέ Βάμπιρα είναι στολίδι και κεφάλαιο ανεκτίμητο για τη μπλογκόσφαιρα

  9. Ο/Η Αναγνώστης ο αθηναίος λέει:

    Εγώ έχω αναστείλει τις επιχειρηματικές μου δραστηριότητες (για λίγο), διότι διάγω φάση (αυτο)δέσμευσης , οπότε δεν υπάρχει φόβος (καθόσον με αφορά, για άλλους δεν ξέρω (*)) 🙂

    Παπούλη είναι πολύ ωραίο (αλήθεια όχι pr και μ@@@κίες).
    Εκτός ότι το διαβάζεις «με μία» , πράγμα δύσκολο για μεγάλα κείμενα σε Η/Υ (σε μένα τουλάχιστον) , σε οδηγεί στο να κάνεις συσχετίσεις για βιώματα που αφορούν μνήμες δικές σου και άλλων κοντινών προσώπων.
    Όχι όμως στο άσχετο , στο δρόμο που έχει βάλει το κείμενο , ορίζοντας και το εύρος των ….επεκτάσεων.
    Δεν ξέρω τι είχες στο μυαλό σου , αλλά αυτό που είχα στο δικό μου το πέτυχες..
    Ετσι , σου χρωστάω (**)εκτός από το φχαριστήθηκα κατά την ανάγνωση , και το ότι ευχαριστήθηκα και ένα ..ντρινκ στη βεράντα συνοδεία καπνού ….ασκαρδαμίζοντας (ατενίζοντας).

    (*) άντε να δούμε θα το πιάσουν το ..σήμα ή θα μου λένε «μα εσύ δεν είπες ότι τώρα δεν …. και που να το ξέραμε και τέτοια»
    (**) και θα βρούμε το τρόπο να ..ισοσκελίσουμε🙂

  10. Ο/Η ΝΟΣΦΕΡΑΤΟΣ λέει:

    Όσον αφορά το μεγάλο και άτακτο μειράκιο η παράσταση αυτή , μετά την αρχική έκπληξη της πρώτης φοράς , προκαλούσε μάλλον θυμηδία και διασκέδαση και τέλος βαρεμάρα , ενώ ο μικρός , σχεδόν νήπιο , παρατηρούσε έκθαμβος αν και ελάχιστα φοβισμένος . Είχε συνδυάσει πλέον τα πράγματα και είχε αντιληφθεί την ισχυρή συσχέτιση που συνέδεε τη λέξη «Βάμπιρας» με τη μασέλα και τα δόντια»
    αυτο ειναι το Ojet petit α που λεει και ο Λακαν

  11. Ο/Η nikiplos λέει:

    Αγαπητέ Παπούλη, καταρχάς ευχαριστούμε που μοιράστηκες μαζί μας αυτές τις ράγες της ζωής σου…

    Μου έκανε εντύπωση (ως ερασιτέχνη ψυχιάτρου, αλλά οπαδού του Όλιβερ Σακς, και όχι του Γιάλομ …🙂 ), η καλή και με επίγνωση περιγραφή που έκανες στα ζητήματα, ψυχαναγκασμού, οικογενειακών δεσμών και ρόλων μέσα στην οικογένεια που διατηρήθηκαν αναλλοίωτοι. Η περιγραφή της ασκητικής οσίας Τερψιθέας, που κράτησε τον πρωτεύοντα τελικά ρόλο του σταθερού πυλώνα για όλη την οικογένεια. Εντύπωση μου έκανε επίσης η εκούσια μάλλον περιστολή του ρόλου των ανδρών της οικογένειας. Φορτωμένων με τις ευθύνες αλλά και προστατευμένων ταυτόχρονα σε ένα σκηνικό, που συνθέτει και θυμίζει αποσπάσματα αρχαίας τραγωδίας, και που ίσως παρατηρείται σε πολλές ελληνικές οικογένειες της περιόδου… Τέλος η σωστή δόση του ειδικού βάρους της πολιτικής που αναμφισβήτητα έπαιξε τον ρόλο της, ίσως όχι καταλυτικό, γιατί αυτοί οι δεσμοί, οι άνθρωποι και η συμπαγή τους ιδιοσυγκρασία, αποδείχτηκε ισχυρότερη…

    Μακάρι σήμερα τούτες τις περιόδους να μπορούσαμε να αντλήσουμε κάποιες δυναμικές από αυτούς όλους τους ανθρώπους… κι ας μας φαντάζουν ενδεχομένως δυσμενέστερα τα πράγματα…
    αυτά τα ουκ ολίγα…

  12. Ο/Η ΝΟΣΦΕΡΑΤΟΣ λέει:

    Μια γόνδολα με φωτάκι που άναβε και μια χορεύτρια μπαλέτου μινιατούρα που περιδινιζόταν πάνω στη γόνδολα με τη μουσική. Άναβε το φωτάκι , κούρδιζε το μηχανισμό και παρατηρούσε , σαν μέσα σε όνειρο , τη μπαλαρίνα με το φουρό να περιστρέφεται … ξανά και ξανά … και ξανά. Μια μνήμη ακόμα και σήμερα ανεξίτηλη , καλοί μου αναγνώστες.
    —————-
    κιεγω ειχα την ιδια μπαλαρινα καλλά επισης και ενα μαιμουδι τζαζιστα που το κουρδιζες και επαιζε κρουστα .. Επισης ενα Ολοκληρο μηχανικό τρενακι εξαιρετικά περιπλοκο που φεραμε απο την Πραγα το 1966 (η 65)οταν μας επετρεψα να επισκεφτουμε τους συγνειες πολιτικους προσφυγες .. Απο εκει ειχαμε φερει και μια μηχανή με Σλαιντς και ειχα μαεψει τους φιλους μου γιανα τους δειξω ..»Μονο που δεν κουνιουνται » τους ειπα και μου λεει ο Φλιππας που ειχε μια λύση για ολα » Κονα το και θα κουνιουνται »’ ..και αρχισα α κουναωτηνμηχανή και τα σλαιντς ..κουνοντανε..
    Στην Πραγα ειχα πρωτοδει και Τηλεοραση .. Ειχα μεινει Αναυδος

  13. Ο/Η ΝΟΣΦΕΡΑΤΟΣ λέει:

    την ειδα την Θεια.. μετά απο πολλά χρόνια οτνα ξαπαπηγα στην Πραγα .. Μου διηγηθηκε τη ζωή τς οταν ηταν 13 χρονών νοσοκομα στο Δ Σ και τα παληκαρια κατρακυλουσανε στην αγαλια της στο βαθος του Λακου .. Στα 14 την στειλανε στη Σλοβακια (για να γινει στελεχος στην επερχομενη κομμουνιστική Ελλαδα ) εκει μεταξύ αλλων εμαθε .. και πατινάζ .. Εκει γνωρισε και τον μελλοντικό της Αντρα τον Θειο Μ . Τσεχο.. Ζησανε ευτυχισμένοι κιερχοτανε στην Ελλαδα μεχρι το 1967.. και μετα το1974…Συμμμετειχανε στην ανοιξη της Πραγας και ο Θειος εχασε την δουλεια του .. Μετά τον ξαναπροσλαβανε .Στα 1989 και παλι βγηκαν στους Δρομους ..(και οι Γερμανοι απο διπλα τους λέγανε – μαζι σας ειμαστε) Μετά ομως οι Γερμανοι τους φερθηκαν σαν αποικιοκρατες .. Η Θεια ελεγε πώς ο Χάβελ ητανε ενας μπεκρης και ο Κλαους -ασε μη πώ .. Οτνα ηρθε ο καπιταλισμός τους πήρε τα σπιτια , την ντατσα ,ολα , ναι ειχε και μια ντατσα ,. Επρπε να τα εξαγορασουν .. εξαπλασιασε την τιμή του νερου , το φως κλπ.. …
    Μετα η θεια εβγαλε ενα φροντισμένο πακετο με γραμματα .. Ηταν του πατερα μου απο τα χρόνια του 50 και 60…

  14. Ο/Η Προγιαγιά λέει:

    Πριν από χιλιάδες χρόνια, έχοντας υποπτευθεί τη μακρινή καταγωγή σου έγραφα «Το μπουρίνι που θα χαλούσε τον τραχανά, η Ζαχαρούλα που ανακάλυψε ότι ο παππούλης έχει σπίτι στα Ζαγόρια και βάλθηκε να τού το φάει…» και άλλα ορέα της εποχής εκείνης…
    Ωραία σάγκα παπούλη, εντυπωσιακή η συρρίκνωση της οικογένειας.
    Ευχαριστώ θερμά για την αφιέρωση, σού αφιερώνω κι εγώ ένα τετράστιχο του Αντρίκου Βέτα :
    Ἡ παράλιος πόλις Καβάλα
    προϊόντα ἐξάγει τοὺς βράχους,
    τὸ δὲ Πράβι κρομμύδια καὶ πράσσα,
    μουσικὴ τοὺς ὡραίους βατράχους

  15. Ο/Η Προγιαγιά λέει:

    Αναγνώστη, ασφαλώς και το διάβασες με τη μία. Ο παπούλης δεν είναι ερασιτέχνης, είναι μεταμφιεσμένος επαγγελματίας.

  16. Ο/Η atheofobos λέει:

    Αναγνώσας μετά ιδιαιτέρας ικανοποιήσεως την γλαφυράν ταύτην σινδόνην ηστάνθην ιδιαιτέραν συγκίνησιν είς την σχετικήν περιγραφήν περί της μασέλας διότι πάραυτα ήλθεν είς την μνήμην μου η σχετική απορία ην είχε η κόρη μου όταν έβλεπε την μητέρα μου το βράδυ προ της κατακλίσεως μετά την τοποθέτησιν της μασέλας της είς ποτήριον με ύδωρ: Γιατί μπαμπά η γιαγιά είναι διαφορετική το βράδυ;

  17. Ο/Η Μαύρο πρόβατο λέει:

    Ανεγνώσθη άπαξ απνευστί – και μια δεύτεη φορά για τις λεπομέρειες. Ο τρόπος είναι άψογος, αλλά μας έχεις συνηθίσει. Είναι η ίδια η ιστορία – η πυκνότητα και οι «λήψεις» της κεντρικής μορφής.
    Θέλουμε κι άλλο, και στο χαρτί!

  18. Ο/Η papoylis λέει:

    Να ευχαριστήσω μόνο μπορώ για τα μέχρι τώρα σχόλια

  19. Ο/Η Αναγνώστης ο αθηναίος λέει:

    Aθεόφοβε, αν μου επιτρέπεις, όταν «χτυπήσει» κάποιος στο νικ σου προκύπτει ένα «atheofobos2» χωρίς άλλα στοιχεία διέυθυνσης και φυσικά δεν τον οδηγεί στο μπλογκ.
    Έτσι το βρήκα τυχαία (μετά από μια αποτυχημένη προσπάθεια στη wordpress) ως:
    atheofobos2.blogspot.com 🙂

  20. Ο/Η Χρηστος Κ. λέει:

    Παπουλη ευγε! Να ρωτησω μονο κωδικοποιημενα. Η πολη στη βορεια ελλαδα ειναι αυτη που φανταζομαι?

  21. Ο/Η tamistas λέει:

    Ευχαριστώ ταπεινά για τη συγκίνηση που με κατέκλυσε (και όχι μόνο).

  22. Ο/Η nikos__alfa λέει:

    Ορέ την ατυχία μου, πάλι τελευταίος ,λόγω ανωτέρας βίας,το διάβασα!Απνευστί και άπαξ. Μεγάλη επιτυχία Παπούλη ,αν και εσύ μια υποχρέωση μνήμης ,σεβασμού και αγάπης εκπληρώνεις,γιατί μη σου φανεί παράξενο,οι περισσότεροι θα βρουν ένα κομμάτι της δικής τους οικογενειακής ιστορίας στις γραμμές της δικής σου οικογενειακής αφήγησης,για τα ταραγμένα χρόνια που κύλησαν και μοιάζουν ,αν και μακρυνά ,σαν να πέρασαν μόλις χθες.Λίγο πολύ ο πόλεμος,το μετεμφυλιακό κράτος, η προσφυγιά ,οι στερήσεις,οι διώξεις ,οι απώλειες αγαπημένων προσώπων, έχουν χαράξει οδυνηρά και ανεξίτηλα την μνήμη των περισσότερων, που συνοπτικά και άκαρδα πια χαρακτηρίζονται μεσήλικες,που σήμερα βλέπουν τα πέτρινα χρόνια των αναμνήσεων να προβάλλουν ξανά μπροστά τους και να απειλούν τα παιδιά τους.
    Τι θυμήθηκα και αναρωτιέμαι ορέ Παπούλη τώρα! Τότε την δεκαετία του 60 ,είχα κιεγώ μια θεία που είχε ξεμείνει στην Αθήνα μετά τον πόλεμο και με έστελναν κάποια καλοκαίρια για «παραθέριση» οι γονείς μου ,αν σε πήγαιναν για διασκέδαση στο Σινεάκ για κινούμενα σχέδια και ελληνικές ταινίες οι δικοί σου. Η βόλτα στα περιστέρια στον Εθνικό κήπο και στο Σύνταγμα και το Σινεάκ είναι οι πιο δυνατές μου αναμνήσεις από την Αθήνα της εποχής μαζί με την κηδεία του Γεωργίου Παπανδρέου,το 68.
    Υγ
    Προς τους …Εμπόρους των Εθνών,ουπς ..αθηνών -Θεσσαλονίκης, ήθελα να πω.Πάλι ορέ το μυαλό σας στην κονόμα τόχετε; Φρούδες ελπίδες ! Ο Μπένι ….καραδοκεί!

  23. Ο/Η atheofobos λέει:

    Αναγνώστης ο αθηναίος-
    Το μπλογκ μου είχε ξεκινήσει ως Αθεόφοβος αλλά ο άκαρδος Blogger στο 400ο μου ποστ το 2009, πιθανώς και από δική μου βλακεία γιατί δοκίμαζα το κουμπί που λέει Αναφορά κατάχρησης,απέκλεισε την πρόσβαση σε αυτό και παρά τα επανειλημμένα μηνύματα που τους έστειλα αντέδρασαν σαν γνήσια ελληνική δημόσια υπηρεσία, δηλαδή δεν πήρα απάντηση!
    Έτσι αναγκάστηκα να μεταφέρω ΟΛΟ το μπλογκ του Αθεόφοβος από την αρχή του στο Αθεόφοβος2 δηλαδή ως .atheofobos2.blogspot.com
    Όσοι λοιπόν βρίσκονται στον Blogger όταν πατούν το νικ τους παραπέμπει στην αρχική σελίδα που εμφανίζονται και τα 2 μπλογκ οι δε άλλοι υφίστανται αυτό που γράφεις.
    Ως γνήσιος δε σκράπας με αυτά δεν ξέρω πως μπορώ να το διορθώσω.

  24. Ο/Η Αναγνώστης ο αθηναίος λέει:

    Αθεόφοβε καλημέρα, θα σε ..συνέδραμα αλλα έχω αναλάβει μια υποχρέωση αυτοφίμωσης (έγινα τραπίστ, ένα πράμα σαν μπύρα) και έτσι ρώτα τους άλλους (προφανώς αστειεύομαι , δεν ξέρω, τουλάχιστον όμως επιβεβαίωσες τη διεύθυνση, άρα καλώς μπήκα) 🙂

    Νίκο με αρέζει που συνενοούμεθα.
    Κοίτα, αν έχει θάλασσα η πόλη, εκεί πήγε το μυαλό μου και μένα. Το επιπρόσθετο ενδιαφέρον δε είναι ότι, αν είναι αυτή η πόλη, δύναται και άλλοι(ες) να έχουν σχέση με αυτήν.
    Στην ουσία:
    Αυτό ένοιωσα και εγώ.
    Αναπόλησα τη σχέση με μια συγκεκριμένη περίπτωση σαν της Τερψιθέας.
    Μάλιστα εκεί που μου έκανε κλικ είναι ότι παρόλο που «είχε αφιερωθεί» (η συγκεκριμένη όχι στη θρησκεία ούτε σε κάποια ιδεολογία, απλώς στην οικογένεια, αλλά δεν έχει σημασία) ήταν ένας βαθύτατα δημοκρατικός άνθρωπος, εξαιρετικά προοδευτικός και ανοιχτός.
    Καθώς μεγάλωνα η σχέση μου μαζί της ήταν πραγματική ..όαση.
    Εκεί όμως που έτοιμος είμαι να το ρίξω στη …μεταφυσική, είναι ότι αν κάτι θυμάμαι περισσότερο είναι ότι καθόταν με ειλικρινή ευχαρίστηση να μου διηγηθεί διάφορα πράγματα που άκουγε ή διάβαζε εντός των ενδιαφερόντων μου και άκουγε τις δικές μου π@@@ρες για ήρωες κλπ. Το έβλεπες όμως, «την έβρισκε» , δεν «εκτελούσε υπηρεσία», όπως έκανε σε όλη τη ζωή της.
    Δες τώρα: στο προηγούμενο post ..εξομολογήθηκα στη Προγιαγιά πως μια από τις αγαπημένες μου δραστηριότητες είναι να κάνω το ίδιο με το τέκνον μου και φίλους του (η ιστορία με το Μπαρμπαρόσα είναι αληθινή και αν θυμάμαι αργότερα κάτι από την εκδρομή στη Μυτιλήνη θα είναι αυτό)
    και εδώ διαβάζω για την Τερψιθέα και μούρχονται οι …αναλογίες.
    Άβυσσος……

  25. Ο/Η sissa ben dahir λέει:

    * * * * * / * * * * *

  26. Ο/Η Propator λέει:

    Παπου.
    τι ειναι ολα αυτα που γραφεις και γιατι εμενα μου ελεγες τελειως διαφορετικα πραγματα, οτι ησουνα «Χωρις οικογενεια» και οτι σε ειχε μεγαλωσει ενας κυριος, ο γερο-Βιταλης?

  27. Ο/Η papoylis λέει:

    Χρήστο

    … προφανώς αγαπητέ.

    Σίσσε

    τελικά προόδευσες πολύ στα ..αραμαϊκά 🙂

    Πατέρα

    επέστρεψες δριμύτερος βλέπω😉

  28. Ο/Η papoylis λέει:

    Νικάλφα

    Πράγματι οφειλόμενους λογαριασμούς εξώφλησα με αυτό. Έχω δυό τρεις ακόμα και μετά μπορώ να παραδώσω καθαρός. Συμπληρώνεται σαν να λέμε το 108 μου.

    Σινεάκ με πήγαινε η μάνα μου , αλλά μια πενταετία και βάλε πριν από σένα 🙂

  29. Ο/Η Χρηστος Κ. λέει:

    Παπουλη θα ηθελα καποιο στοιχειο τοτε για τη ταβερνα και το ζαχαροπλαστειο μιας και πλησιαζουμε επικινδυνα κοντα😉. Ιδιωτικως ή δημοσιως οπως επιθυμεις.

  30. Ο/Η papoylis λέει:

    Κα Ένη μου

    Πρώτα να αποκαταστήσω μια δική μου σημαντική παράλειψη ( έγκλημα θα το έλεγα καλύτερα )

    Ο πρώτος άνθρωπος που δικαιωματικά θα πρέπει να του αφιερωθεί ετούτο το ποστ είστε ΕΣΕΙΣ καλή μου 🙂

    Τώρα που τα βρήκα όλα αυτά ;;;

    Μα στη μνήμη μου καρφωμένα κα Ένη μου . Καταγραφή μνημών έκανα , δεν χρειάζονται στοιχεία , θυμητάρια και τεκμήρια για κάτι τέτοιο.

    Χρήστο

    αργότερα και ιδιωτικώς 😉

  31. Ο/Η Propator λέει:

    Βαγγελη,
    ανοιξα το πρωι το ραδιο Αθηνα και απ΄οτι καταλαβα το’χετε ριξει στην απεργια, για εξηγησε μου «περι τινος προκειται εαν δεν απατωμαι» ?

  32. Ο/Η Προγιαγιά λέει:

    Να σου πει ο παπούλης

  33. Ο/Η Propator λέει:

    Ρε Παπουλη,
    τι διαολο γινεται με το αβαταρ μου?
    Τη μια βγαινει ενα κιτρινο εργαλειο σαν αυτο το δολοφονικο αστεροειδες που πετανε οι νιντζα και την αλλη ενα πρασινο τραπεζομαντηλο. Πουρκουα?

  34. Ο/Η papoylis λέει:

    Πατέρα

    αν επιτέλους αποφασίσεις να μπαίνεις και να σχολιάζεις με το ΙΔΙΟ μαιλ , όπως τώρα , δε θα ξαναδείς το suriken😉

    Λαίδη

    τι να του πω εγώ για τον 9.84 ;;; ή για τις απεργίες ;;;
    Εγώ σεβαστή λογαριασμούς εδώ ξοφλάω😉

    ΥΓ : φαντάζομαι θα έρθει ο Βάγγος να του εξηγήσει😉

  35. Ο/Η Propator λέει:

    Καλως τηνε την Προγιαγια αν ηλθες μοναχη σου
    μην ηλθες με τη μανα σου και με την αδελφη σου
    βαδιζοντας μεχρι εδω εκατονταδες μιλια
    να κανετε επισκεψη στου Πάπου τη φαμιλια
    ηρθες να παιξετε χαρτια μπιριμπα και θαναση
    μετα θα φατε απ’ το φαί που θα’χει ετοιμασει
    εκεινη η θειακα του Παπου η ομορφη Τερψιθεα
    οπου την τερψη ανεδιδε η ομορφη της θεα
    καθως τρεμοπαιζε χλωμο το φως απ’ το καντηλι
    κι αυτη στο μισοσκοταδο κενταγε το μαντηλι.

  36. Ο/Η Αναγνώστης ο αθηναίος λέει:

    Παπούλη, άστα να πάνε , μάλλον δεν βρέχεται από θάλασσα η ..Καβάλα (και εγώ που νόμιζα).
    Καλημέρα🙂

  37. Ο/Η Χρηστος Κ. λέει:

    Αναγνωστα μου η … Καβαλα βρεχεται αλλες δε βρεχονται.

  38. Ο/Η papoylis λέει:

    όντως δεν βρέχεται

    καλημέρα 🙂

  39. Ο/Η Αναγνώστης ο αθηναίος λέει:

    Καλά η Ένη δεν έχει σχέσεις (..έμμεσες καταγωγές κλπ) με πόλεις που βρέχονται (από ότι έχει δηλώσει) ;;
    Πάλι μπερδεύτηκα, αφήστε το θα ξεμπερδευτώ στην πορεία, συνεχίστε ..απρόσκοπτα τη συζήτηση😉 🙂

  40. Ο/Η nikos__alfa λέει:

    Παπούλη ,αν και με καθυστέρηση,
    νομίζω «λογαριασμούς» ,με την καλή έννοια, εννοούμε και οι δύο.Επειδή το ανέφερες ξανά, δεν πιστεύω να παρεξήγησες το σχόλιο μου! Η «υποχρέωση» ,νομίζω πως ήταν σαφές, ότι είναι αναφορά στο συναίσθημα και στα ανθρώπινα που μας διακατέχουν όλους σε τέτοιες περιπώσεις! Έτσι είναι ή ..αλλιώς;
    Μικρή διόρθωση :
    » Τι θυμήθηκα και αναρωτιέμαι ορέ Παπούλη τώρα!»
    «Τι θυμήθηκα (μεταξύ πάρα πολλών άλλων) και αναρωτιέμαι ορέ Παπούλη τώρα!

    Στα χρονολογικά μάλλον λάθος κάνεις .Μη σε παρασύρει το..68.Η διαφορά είναι ανύπαρκτη ή μικρότερη! 😉
    Αναγνώστη, ελπίζω να είσαι στη σωστή ..πορεία. 🙂

  41. Ο/Η Αναγνώστης ο αθηναίος λέει:

    ‘Ενη ..υπερκαλύφθηκα, merci, για την πορεία (στον άλλον λέω) θα δείξει🙂

  42. Ο/Η nikiplos λέει:

    Δεν το ήξερα παπούλη ότι υπήρξες «παναθήναιος» …🙂

  43. Ο/Η Β.Δ. Καργούδης λέει:

    Για τον @Προπάτορα: (και για όποιον ενδιαφέρεται)
    Στον ΑΘΗΝΑ 984, βρίσκεται, απλά, σε πλήρη εξέλιξη στρατιωτικού τύπου καταδρομική επιχείρηση κατάπνιξης εν τω γεννάσθαι
    (και εξελίσσεσθαι, μάλλον, γιατί το ξεκίνημα υπήρξε άκρως επιτυχές και ελπιδοφόρο, παρά ΠΑΣΑ ΠΡΟΣΔΟΚΙΑ, εχθρών τε & «φίλων»)
    ενός άκρως ενδιαφέροντος πειράματος:

    Πάνω δηλ στην κουρελαρία ενός ΡΣ που υπήρξε το σύμβολο της κατάργησης του κρατικού μονοπωλίου στην ενημέρωση
    (α! ρε αείμνηστε Δημήτρη Μαρούδα με τους πυραύλους σου αέρος-αέρος…)
    και εξελίχτηκε
    (όπως και κάθε πηγή ελπίδας & δημιουργίας που πάει να κοντράρει τις δημόσιες νόρμες)
    σε απεχθές πάρκινγκ ευνοουμένων και απεχθών αργόμισθων,
    πήγε να στηθεί ένας σύγχρονος Ρ/Σ και ταυτόχρονα μια ψηφιακή πολυπλατφόρμα.
    Το εγχείρημα στηρίχτηκε από διεύθυνση-εργαζόμενους που εν τω μεταξύ κατοχύρωσαν τη λειτουργία τους σαν ενός συνόλου με εξαιρετική συνοχή και αντοχές χωρίς έξωθεν και άνωθεν πλαστούς (επί του συγκεκριμένου) διαχωρισμούς.
    Και πέτυχε σε 5 μηνάκια όλα κι όλα,
    *ΥΠΟΤΡΙΠΛΑΣΙΑΣΜΟ του ΔΙΑΘΕΣΙΜΟΥ ΜΠΑΤΖΕΤ
    *ΥΠΟΔΙΠΛΑΣΙΑΣΜΟ του ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΥ &
    *(σχεδόν)ΔΙΠΛΑΣΙΑΣΜΟ της ΑΚΡΟΑΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ.

    Έπρεπε λοιπόν κάπως να τελειώνει αυτό το αφύσικο κακόηθες εκβλάστημα.
    Πράγμα που ήδη συντελείται με αυτήν την καταδρομική επιχείρηση δια χειρός της «εξεγερμένης» ΕΣΗΕΑ,που απεργεί όπου ευκολύνεται και της περνάει, δηλαδή (που αλλού;) σε μαγαζιά του ευρύτερου δημόσιου τομέα, αφήνοντας ακώλυτη την άσκηση κυριαρχίας σ αυτήν την «καπιταλιστική» διαφημιστική πίττα, στα «ιδιωτικά μαγαζιά», αφού εκεί οι απεργίες δεν περνάνε ούτε στ αφεντικά
    (κι ας έχουν να πληρώσουν μεροκάματα απ τ αγίου πούτ..ου ανήμερα),
    ούτε στους εργαζόμενους!….

    Για περισσότερα, από βδομάδα,
    (ίσως και νωρίτερα, η υπεροχήμε του εχθρού σε βλήματα & «βλήματα», είναι ανυπέρβλητη, οπότε, «αι ημέτεραι δυνάμεις κλπ κλπ…»)
    με το που θα πάρει τέλος αυτό το ανόσιο φαντασιοκόπημα που τόλμησε και έδωσε
    (άκου να δεις φίλε μου!)
    τη δυνατότητα σε μια ομάδα ανθρώπων, παλιών & νέων (όσων ήθελαν, βεβαίως)
    να δοκιμαστούν και να δημιουργήσουν πάνω στο αντικείμενο που (υποτίθεται) διάλεξαν και αγαπούν

  44. Ο/Η zeppos λέει:

    «Το δίκιο του εργάτη» Βάγγο, είναι Ο νόμος ανέκαθεν..
    Όπου ενφανίζετο κάποιος ή κάποιοι που ήθελαν να δουλέψουν και χάλαγαν την πιάτσα.. τους έτρωγαν στο π & φ…
    Δεν είδες ποιοί ξεσκίζουν τα κομπινεζόν τους για την «διατήρηση της ΕΡΤ1»; Κι’ας πλερώνουμε δεκαετίες τους αργόμισθους. Θυμάμαι το αδέρφι του Αντώναρου να είναι μόνιμος στο Κολωνάκι και να φωτογραφίζει τα γκομενάκια για το μπλοκ του και παράλληλα να λαμβάνει 7.500 χιλ. το μήνα από την ΕΡΤ ως ειδικός σύμβουλος.. Μπας είναι ακόμη εκεί;
    Για γράψε μας πόσοι είσασταν επί Κακλαμάνη και πόσοι είστε τώρα εκεί.
    Διάβαζα τότε για πάνω από 300 νομάτοι «υπηρετούσαν» την Αθηναϊκή ενημέρωση μέσω του 9,84

  45. Ο/Η Προγιαγιά λέει:

    Αναγνώστη ψηλά το κεφάλι. Αυτοί οι αριστεροί είναι επαγγελματίες στα μπερδέματα. (Σού πετάνε ένα μεγάλη πόλη χωρίς να προσθέσουν «τότε»).
    Όλα τα άλλα ταίριαζαν. Ευτυχώς που έχουμε τη φωνή της αλήθειας (Ένη).

  46. Ο/Η papoylis λέει:

    Η καλή μου κα Ένη , Αναγνώστα και Λαίδη , δεν μπορεί να κρατηθεί😉🙂

    Νικάλφα :

    καμμία παρεξήγηση δεν υπήρξε , όσο για το ηλικιακό πάω πάσσο..😉

    Νίκιπλε :

    λίιγο πιό κάτω στάση Σόνια😉

    Τέλος παρατηρώ ορισμένους να πετάνε το μακρύ και το κοντό τους σε ένα βιωματικό ποστ που δεν έχει καμμία σχέση με τα , ενδιαφέροντα αλλά άσχετα , που συζητούν μεταξύ τους. Δεν θα παρέμβω , απλά παρατηρώ. Keep up the good job guys 🙂

    Να ειδοποιήσω τους ενδιαφερόμενους ότι το ποστ αυτό θα έχει και κάποιας μορφής συνέχεια πολύ σύντομα

  47. Ο/Η Αναγνώστης ο αθηναίος λέει:

    Αχ Προγιαγιά και ..λοιποί , αν ξέρατε πού είχε πάει το μυαλό μου όταν έλεγα για σχέσεις με Καβάλα, (πλην της Ένης η οποία είναι του ..opengov, ήτοι πάντοτε διαφανής) και μάλιστα μέσω ταξιδιού στο χωρόχρονο όπου με οδήγησε η ανάγνωση για τα τεκταινόμενα μιας παρουσίασης των μπλόγκερ πριν κάτι χρόνια στην Καβάλα (Καλύβα) και πώς ο συνειρμός «Καβάλα – Θεσσαλονίκη δεν είναι και πολύ μακριά για να μην υπάρχουν καταγωγές», άρα και γνωριμίες ..έκπαλαι, θα με είχατε αρχίσει στους ..χρι(η)σμούς😉
    Ευτυχώς η Ένη (πάντοτε αξιόπιστη ) , τό(με)σωσε.. 🙂

  48. Ο/Η nikiplos λέει:

    Εκεί στη συγκεκριμένη στάση μαζί με την ομώνυμη καφετέρεια-ορόσημο, σύχναζαν τα ξαδέλφια μου, μεγαλύτερα σε ηλικία, μαζί με τους γνωστούς και μη εξαιρετέους διάσημους ΠΑΣΟΚους… Στα γεγονότα του Πολυτεχνείου τα ξαδέλφια μου τα έσωσε το επίμαχο βράδυ ο ηθοποιός Νίκος Βασταρδής που τα έκρυψε στην Μαυροματαίων, σε ένα ισόγειο σπίτι…

    εμείς ήμασταν σε … άλλο ανέκδοτο τότε (70ς-80ς) και συχνάζαμε το πολύ στον Κωστάρα… 😉

  49. Ο/Η papoylis λέει:

    Νίκιπλε

    η αφεντιά μου μετώκησε από τη περιοχή το 69….
    Μου θύμισες Αλεξάνδρας και Κηφισίας το ..Κωστάρα που δεν υπάρχει πια…🙂

  50. Ο/Η atheofobos λέει:

    Και τα εξαιρετικά μπιφτέκια που έφτιαχνε ο Κωστάρας που ικανοποιούσαν ως τροφή τον πεινασμένο μας στόμαχο μετά την ικανοποίηση του πνεύματος μας σε κάποιο κινηματογράφο της περιοχής!

  51. Ο/Η νοσφερατος λέει:

    οτι η εν παση περιπτώσει η Ενη δεν ειναι “μονη καλαμια στον κάμπο” , αλλα εχει οικογένεια, συγγενείς κλπ. που δεν γουστάρουν ασφαλώς, οπως και η ιδια, να γίνουν “μυθιστορηματικά πρόσωπα”.
    μπραβο κ Εvh
    εξαλλου καραδοπκουν κι εκεινοι που ψαχνουν να βρουν ευκαιρια για να προβοουνσε αποκαλυψεις ονοματων κλπ..
    καιτο παιζουν και …επαναστατες κι. απο πάνω

    ΄»Ανοιγουμε τηξν καρδια μας στους ξενουνς κι αυτοι τις αγγιζουν με Βρωμικα Δαχτυλα »

  52. Ο/Η nikiplos λέει:

    Ναι αλλά η ίδια η κα Ένη προέβη σε … αποκαλύψεις…😉

    και ας μην έχουμε μεγάλες ιδέες για τους εαυτούς μας… (δεν προσωποιείται αυτό…)
    όλοι μας είμαστε «εντελώς μόνοι», κοινωνοί, και επί τοις ουσίας αλληλοεπιδρώμενοι… και το πέρασμά μας από αυτόν τον κόσμο… μικρό, ανούσιο και φθαρτό…

    παρατηρώντας τα εκατομύρια οστά στις κατακόμβες, σκεφτόμουν ότι όλοι αυτοί ήταν σαν και εμάς, σκεπτόμενοι, ερωτεύτηκαν αγωνίστηκαν προδόθηκαν, πρόδωσαν κλπ. μόνο η μνήμη και ο γραπτός λόγος αποτρέπει από τη λήθη, σώζει λίγο, περιστασιακά… οι διηγήσεις, οι μύθοι…

  53. Ο/Η νοσφερατος λέει:

    παρατηρώντας τα εκατομύρια οστά στις κατακόμβες, σκεφτόμουν ότι όλοι αυτοί ήταν σαν και εμάς, σκεπτόμενοι, ερωτεύτηκαν αγωνίστηκαν προδόθηκαν, πρόδωσαν κλπ.
    »»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»

    αυτο ειναι αληθεια αγαπητε νικιπλε. αλλά και δεν ειναι.
    ολοι αυτοι πραγματι ερωτεύτηκαν αγωνίστηκαν προδόθηκαν, πρόδωσαν κλπ.
    αλλά; απο ολους αυτους αλλοι ερωτεύτηκαν αγωνίστηκαν προδόθηκαν, ή προδωσαν (ασυνειδητα) με καλές προθεσεις(κι εστρωσαν τον δρομο για τηνκολαση τους)
    και αλλοι Δηθεν ερωτεύτηκαν αγωνίστηκαν προδόθηκαν
    και προδιδαν απο συστημα και πεποιιθηση τηρωντας..οικογενειακές παραδοσεις; με μια ευκολια που προκυπτει απο εθισμο στην προδοαια .Την μαθανε οπως την αναπνοη. εγινε δευτερη φυση τους.Ειπνεουν ,εκπνέουν και προδιδουν ,ευκολα, αβιαστα,φυσικά…

  54. Ο/Η Χρηστος Κ. λέει:

    Παπουλη οπως βλεπεις δεν απαντω στις συνεχεις υβριστικες προκλησεις του Νοσφερατου οπως και του αλλου εξυπνακια. Ομως η υπομονη εχει και ορια…..

  55. Ο/Η νοσφερατος λέει:

    καμμια υβριστική προκληση δεν εκανα και σε κανενα. Αντιθετα.
    η δικη μου υπομμονη εχει ορια ..

  56. Ο/Η νοσφερατος λέει:

    μα..εχει fiction.(στα σχολια) και ..πολύ ενδιαφερουσα μαλιστα😉

  57. Ο/Η Αναγνώστης ο αθηναίος λέει:

    1.
    https://papoylis.wordpress.com/2011/10/12/vampiras/#comment-8250

    Λοιπόν:
    Προγιαγιά = Προγιαγιά
    …Λοιποί = Παπούλης.
    Ο λόγος απλός, είναι ότι το «πού πήγε το μυαλό μου» ΔΕΝ αφορά άλλους από τους συμμετέχοντες πλην αυτων , αν υπήρχε θέμα θα ήταν από αυτούς, από άλλους όχι (για το συγκεκριμένο).
    Λογικό λοιπόν να μην είναι κατανοητό, το ..κατανοώ και το διευκρινίζω.

    2.
    Ένη, όταν είπα ότι «πάντα αξιόπιστη και το σώσε» ΔΕΝ θα μπορούσε να υπήρχε κάτι ειρωνικό για σένα ΟΥΤΕ για άλλον , ακόμη και για αυτούς που απευθύνθηκα (στο σχόλιο).
    Δεν νομίζω ότι υπάρχει φόβος αποκαλύψεων (του έχω εμπιστοσύνη), κατά τα λοιπά ΣΥΜΦΩΝΩ με το όπως το θέτεις. Και όντως , καλώς, η οικογενειακή σχέση σου ήταν γνωστή, αφού το έχεις δηλώσει (καλώς και όπως ακριβώς το θέτεις) . Άρα εξ’ αυτού η πλάκα για το opengov.

    Ρε τι τραβάμε🙂

  58. Ο/Η papoylis λέει:

    Βάμπιρα

    μπορούμε να τελειώνουμε σε παρακαλώ με αυτό το νταραβέρι ;;;

    Χρήστο

    στο σχόλιο που σου έσβησα ( όταν το πήρα πρέφα ) είχες κάνει ένα σοβαρό ( για τα εδώ ειωθότα ) σφάλμα.

    καλό είναι να το έχεις υπ όψιν όταν διαμαρτύρεσαι για τις …ομορφιές του Νοσφεράτου. Νομίζω είναι ώρα για εκείνον να ξεθυμάνει και εσύ επίσης να κατεβάσεις τη πίεση σου😉

    Κα Ένη

    σε επόμενο τεύχος θα ασχοληθώ με μια ειδική περίοδο της οικογενειακής μου ζωής , όπου συνέβησαν αξιοπερίεργα πράγματα , θα υπάρχει και μια σταλιά fiction , αλλά αυτό δεν θα σας αφορά , και να μη σας ανησυχεί καθόλου. Τοποθετείται περίπου στο 47 – 48 , όπου εσείς δεν είχατε ακόμα γεννηθεί😉

  59. Ο/Η papoylis λέει:

    κα Ένη μου

    αν αυτό το ΚΟΜΠΛΙΜΕΝΤΟ το εκλάβατε διαφορετικά και μάλιστα ως ..αγένεια τι άλλο να πω πιά 🙂🙂

    Διαβάστε το πάλι πιό ήρεμα και υπό το φως αυτής μου της εξήγησης και θα καταλάβετε 🙂

    ΔΕΝ πρόκειται να το συζητήσω περαιτέρω😉

  60. Ο/Η ΝΟΣΦΕΡΑΤΟΣ λέει:

    Νομίζω είναι ώρα για εκείνον να ξεθυμάνει και εσύ επίσης να κατεβάσεις τη πίεση σου
    μα δεν ..θυμωσα.παπουλη. Αντελήφην οτι ο κυριος Χρηστος δεν εχει συνηθισει τα εδω ειωθότα και εχει τα δικα του ..ειωθοτα .. Αλλά αφου το λές το σταματαω το νταραβερι ετσι κι αλλιως δεν θελω να χω τετοια νταραβέρια

  61. Ο/Η Προγιαγιά λέει:

    Παπούλη,
    κατόρθωσες το ακατόρθωτο, να μού συγχλίσεις την Ένη. Να προσέχεις περισσότερο σε παρακαλώ, ειδικά μετά την αναφορά της στην πόλη της Ξάνθης, που με συγκίνησε ιδιαιτέρως.

  62. Ο/Η papoylis λέει:

    Κα Ένη

    δεν έχω τίποτα περισσότερο να καταλάβω παρά μόνο ότι εξακολουθείτε να μη ..στρίβετε.
    Το τι σημαίνει αυτή η τελευταία έκφραση θα σας το εξηγήσει ασμένως φαντάζομαι η Προγιαγιά που έσπευσε να σας ..υποστηρίξει🙂

    Έλεος πια…!

  63. Ο/Η papoylis λέει:

    Νόσφη

    ΟΚ , αλλά φτάνει..😉

  64. Ο/Η ΝΟΣΦΕΡΑΤΟΣ λέει:

    ε αυτο ειπα κι εγω φτανει .οκ 😉
    δε με λές ..πως σου φανηκε το τραγουδι της γερικης ΜΑΣΕΛΑΣ;
    να το συνεχισω ;

    …σε λίγο
    τωρα εχει στην τηλεοραση τους εντιμοτατους φιλους νο 2

  65. Ο/Η papoylis λέει:

    Σε ποιό κανάλι ορέ Βάμπιρα ;;;
    ( το τραγούδι της μασέλα εξαιρετικό )

    Κα ¨Ενη

    συνεχίστε ακάθεκτη… θα δείξω κατανόηση 🙂🙂🙂
    ( αλλά πάλι θα μου πείτε ότι υπεκφεύγω ….. 😆 )

    ΥΓ όπως βλέπετε όσοι είστε ακόμα εδώ γύρω οι ανοχές μου είναι ( σχεδόν ) ανεξάντλητες … Ας προσπαθήσει κάποιος άλλος να της εξηγήσει please

  66. Ο/Η ΝΟΣΦΕΡΑΤΟΣ λέει:

    νομιζω νετ

  67. Ο/Η ΝΟΣΦΕΡΑΤΟΣ λέει:

    γραψε λάθος στις 3 το βαλανε στη νετ
    τωρα εχει βιμ βεντερς

  68. Ο/Η Αναγνώστης ο αθηναίος λέει:

    Οι πληροφορίες μου λένε για τις 22.30.
    Νοσφεράτε λάβε υπόψιν ότι δεν παίζει η ¨Ολγα Καρλάτος 😉
    Αλήθεια αυτή που παίζει τη γυναίκα του γιατρού που την ξεφορτώνεται με το να την πασάρει σε άλλον , θυμάσαι σε ποιο είναι (1,2 ή άλλο) ;;
    Βόηθα γιατί όπως είδες μπερδεύομαι εύκολα.

    ΥΓ Παπούλη σε αυτόν που πρέπει να εξηγήσουν είναι σε εσένα το απλούστερο στον κόσμο: όταν συχλίσεις κάποιαν δεν δικαιούσαι να παραπονείσαι ότι έφαγες χειροβομβίδα στο κεφάλι (τα ..μεταδεδομένα μου έτσι λένε), άλλωστε όλοι έτσι κάνουμε 🙂

  69. Ο/Η papoylis λέει:

    Φαντάζομαι ότι αστειεύεσαι Αναγνώστα με το προς εμένα ΥΓ.🙂

    Αν όχι παρακαλώ να με πληροφορήσεις 😉

  70. Ο/Η νοσφερατος λέει:

    δεν θυμαμαι γαμ..τον αιζενχαουερ μου μεσα….
    παντως Αναγνωστα αν εννοησα οτι λές σε πληροφορω οτι δεν συγ(χ)λίστικα. μονο η προγιαγια μπορει να με ..συγ(χ)λίσει

    παντως απο νεες τεχνικες σχιζεις..καλα σε λέω Σοφο.

  71. Ο/Η papoylis λέει:

    Ρε Νόσφη ΚΑΠΟΙΑΝ είπε ο Αναγνώστης , όχι κάποιον 🙂🙂
    Ρε μπας και είναι εκεί μαζί σου η ..Λάουρα ( μία είναι η Λαόυρα ) και χάνεις λάδια ;;;

    μπα σε καλό σου σήμερα🙂

  72. Ο/Η Αναγνώστης ο αθηναίος λέει:

    Ε βέβαια με εσένα αστειεύομαι, λες να ..διακατέχομαι από άγνοια κινδύνου για να αστειευτώ με καναν άλλον(ην) 🙂 , ή να θέλω να σου πω ότι ήθελες να προσβάλλεις κανέναν (καμίαν);; .
    Ρε τι τραβάμε.. (δις).
    Πάντως καλού κακού σε μερικές περιπτώσεις (τι μερικές, σε όγκο σκέψου ότι είναι το μισό του ουρανού ..και βάλε) και δίκιο νάχεις, άστο δεν θα το βρεις (έχει να κάνει ότι είσαι στο άλλο μισό), οπότε το να εμφανισθείς αδικημένος, κατανόηση θα βρεις, αλλά υποστήριξη (ενεργή) , ..χλωμό.
    Αν δε με πιστεύεις , ρώτα και το Νίκο που είστε και συνομήληκοι
    Πάει αυτό (έχει γούστο να με ρωτήσεις αν αστειεύομαι πάλι🙂 ).

    Στο ….υποσημειώνω όμως, διότι τώρα θα ασχοληθώ με το άλλο post και τα δίκια του ενός και του άλλου.
    Εκεί λοιπόν θα σου επισημάνω πως το να ανήκει κάποιος σε μια κοινωνική κατηγορία (σύνολο), η ένταξή του αυτή και ότι συνεπάγεται, ήτοι η ιδιότητα (συνολάκια κοκοσανελ για κάποιους(ες), μπλουτζήν και επιμελώς ατιμέλητη εμφάνιση σε λουκ οργισμένου ..με ανησυχίες για κάποιους άλλους και δεν εννοώ εσένα ή καναν άλλον εδώ μέσα, -ρε τι τραβάμε τρις-) μπορεί να καθορίζει και το πως αξιολογούνται οι συμπεριφορές τους.
    Αν λοιπόν η ιδιότητα σημαίνει και την ένταξη σε σύνολο , πώς «κουρεύεται ο κουρέας»;; (που λες και εσύ).
    Αμπιεντό λοιπόν🙂

  73. Ο/Η nikiplos λέει:

    Αγαπητή Ένη…

    το σχόλιό μου είχε φατσούλα… ήτο δλδ αστεϊσμός ή χαριτωμενιά, επι τω λαικότερω…
    ως ‘αποκαλύψεις’ απλά εννοούταν ο συσχετισμός σου με το δέντρο… αν δεν αποκαλυπτόσουν, ουδένας εδώ δεν θα γνώριζε τίποτε (και who cares? σε τελευταία ανάλυση…). κανείς πλην του συγγραφέως δεν θα εξελάμβανε ως συμβατική την αντίδρασή σου (αυτό δλδ που περιέγραφες ως «κάνω την αδιάφορη» ) και τονίζω για ν-στή φορά, δεν έχει και ιδιαίτερη σημασία… οι ψυχές δεν μεταγγίζονται σε οικεία εξ αγχιστείας έστω πρόσωπα… πόσω μάλλον μεταγενέστερα χρονικά…

    Η υπεραντίδρασή σου, (hyper-reaction ή overreaction αν προτιμάς τους αγγλοσάξωνες) αφορά πραγματικά (ή πραγματολογικά – δλδ συναγόμενα εκ πραγματικών) δεδομένα που αφήνουν τον μέσο αναγνώστη του ποστ (δλδ άσχετο τελείως σαν και μένα) αδιάφορο επι της ουσίας…

    @αναγνώστα… για πρώτη φορά, αδικείς τον Παπούλη, και δεν έχω τίποτε μεμπτό να σου προσάψω!!! 😉 …

    Παπς, μέχρι το 69, αν δεν κάνω λάθος και δεν πέφτω τελείως έξω σε ηλικίες, στην Σόνια συχνάζαν αρκετά λαλιωτόπαιδα και παπουτσόπαιδα…😉 νέα έστω…😉

    εμείς του «Κωστάρα» τη λέγαμε «μικρή Μόσχα» την καφετέρεια…😉

  74. Ο/Η νοσφερατος λέει:

    Ρε Νόσφη ΚΑΠΟΙΑΝ είπε ο Αναγνώστης , όχι κάποιον
    αφου ξερεις οτι (χωρις μασελα ) δεν βλεπω

  75. Ο/Η νοσφερατος λέει:

    με ζαλισε αυτος ο Αναγνωστης με τις σοφιες του.

  76. Ο/Η Προγιαγιά λέει:

    Κι εμένα η Αϊζενχάουερ δε μ αφήνει να θυμηθώ πως ακριβώς τέλειωνε το βιβλίο: Το ποντίκι που ήθελε να αυτοκτονήσει είχε βάλει το κεφάλι του στα σαγόνια του γάτου, που όμως ήτανε φιλαράκι του και δεν μπορούσε να τον αποκεφαλίσει ιν κολντ μπλαντ, γι αυτό και άπλωσε την ουρά του στο πεζοδρόμιο. Εκείνη την ώρα δέκα τυφλά κοριτσάκια βγήκαν από το σχολείο τους…..
    (Ξέρω το έχω φριχτά παραποιήσει, θα το διορθώσει ο Νοσφεράτος, του έχω απόλυτη εμπιστοσύνη).

  77. Ο/Η Προγιαγιά λέει:

    Μικρή Μόσχα λένε το Δοξάτο, πολύ κοντά στη Δράμα.
    (Κρεμλίνο δεν διέθετε πάντως έστω και μικρό)

  78. Ο/Η Χρηστος Κ. λέει:

    Αγαπητη μου Προγιαγια να σας διορθωσω γιατι ειναι λαθος αυτο που γραψατε. Μικρη Μοσχα λεγοταν η Χωριστη ή αλλιως Τσαταλτζα.

  79. Ο/Η papoylis λέει:

    Επιτέλους Κα Ένη μου

    μπορείτε να αντιληφθείτε ότι ο ..ενθουσιασμός μου ΔΕΝ περιείχε , ούτε περιέχει σχέδια για περαιτέρω ανάπτυξη των σχέσεων της δικιάς μου φαμίλιας με τη δική σας ;;;;

    Αν δείτε πάλι το παρόν ανάγνωσμα θα διαπιστώσετε ότι σε ένα σημείο αφήνω ένα παράθυρο για περαιτέρω ανάπτυξη στο μέλλον. Και αυτό αφορά περίοδο που οι δύο οικογένειες μας ΔΕΝ γνωρίζονταν. ( 47 – 48 ) . Γι αυτό σας έκανα και το κομπλιμέντο που μου το πετάξατε στη μούρη εκνευρισμένη επειδή νομίσατε ότι προτίθεμαι να επεκταθώ στις μεταξύ μας σχέσεις.

    Κουίζ προς εσάς και τους λοιπούς ενδιαφερόμενους ( αν υπάρχουν ) :

    Για ποιό πράγμα αφήνω παράθυρο περαιτέρω ανάπτυξης στο παρόν ποστ ;;;;;

    Ο ευρών αμειφθήσεται … !

    ( επιπρόσθετα μόνη σας βάζετε τους εδώ αναγνώστες να αναζητήσουν το «διήγημα» που έγραψα παλαιότερα ως άλλη περσόνα στο διαδίκτυο και εν μέρει σας αφορά … Μόνη σας τα αποκαλύπτετε και μαζί και το ποιά περσόνα υπήρξα στο παρελθόν , αν οι αναγνώστες καταφέρουν να το βρουν ….. Στην ουσία περισσότερες αποκαλύψεις έχετε κάνει εσείς παρά εγώ🙂🙂🙂 )

  80. Ο/Η papoylis λέει:

    Νόσφη

    το βράδυ αργά είχε και το ΙΙΙ 🙂
    Πρόκειται για εμβληματικά φίλμ..🙂

  81. Ο/Η papoylis λέει:

    Λαίδη σεβαστή

    ο Χρήστος Κ. έχει μάλλον δίκιο , αν και στο Δοξάτο επίσης υπήρχε ισχυρό εργατικό κίνημα. Η κατ ‘ εξοχήν μικρή Μόσχα ήταν η Τσατάλτζα , άνευ ..Κρεμλίνου βεβαίως βεβαίως.

  82. Ο/Η nosfy λέει:

    υπαρχει και iii..;
    εγω πάντως το ξαναδα το ii…
    οταν τοπρωτοειδα προ αμνμημονευτεων ετων δεν φανταζομουνα ποτε οτι θα τοξαναβλεπα σε ..αλλλη ηλικια
    τωρα βεβαια τους κατανοω καλύτερα

  83. Ο/Η Προγιαγιά λέει:

    Χρήστο έχεις δίκιο, πρέπει να πάω για τεστ μνήμης επειγόντως. Τώρα μπορείς να μου θυμίσεις αν το ταβερνάκι της Δράμας που σύχναζαν τα χαρακτηρισμένα φαντάρια λεγότανε Γανιώτης ή αλλ αντ΄άλλων θυμάμαι κι εδώ;
    Παπούλη τι ειναι αυτά τώρα; Έχουμε και δουλειές.

  84. Ο/Η nosfy λέει:

    ιδιως τον κομη καθοτι ομοιως ….κομης

  85. Ο/Η papoylis λέει:

    Σεβαστή

    τους εντιμότατους υπονοείς ή κάτι άλλο ;;;

    ( οι δουλειές φαντάζομαι είναι ..γιαπράκια !!! )

  86. Ο/Η Χρηστος Κ. λέει:

    Αγαπητη μου Προγιαγια με εκπλησσετε ευχαριστα. Γανωτης λεγοταν η ταβερνα. Υπαρχει ακομα με αλλη διευθυνση και ειναι στο δρομο προς το παρκο Κομνηνων. Συνεχιζοντας την αριστερη παραδοση εκει τραπεζωνουμε τους περισσοτερους κομματικους καλεσμενους. Παπς δε νομιζω οτι το Δοξατο ειχε ισχυρο εργατικο κινημα. Η δυναμη τους ηταν μεσα στη πολη της Δραμας οπου υπηρχαν και τα περισσοτερα καπνομαγαζα. Να θυμισω επισης οτι λιγο μετα την απελευθερωση και για μικρο χρονικο διαστημα ο ΕΛΑΣ ειχε καταλαβει την εξουσια στη πολη πριν ερθουν οι ορδες των ταγματασφλιτων και λοιπων «πατριωτων» και γεμισουν πτωματα τη περιοχη.

  87. Ο/Η papoylis λέει:

    Βάμπιρα

    πράγματι τώρα πιά αυτές τις ταινίες τις βλέπουμε με διαφορετικό μάτι..😉

  88. Ο/Η nosfy λέει:

    η σκηνη που εξεφραζε παντα μια βαθεια μου επθυμια

  89. Ο/Η papoylis λέει:

    Είχε Χρήστο

    τουλάχιστον έτσι γνωρίζω από αφηγήσεις😉

  90. Ο/Η papoylis λέει:

    Όταν γράφω «ανάπτυξη σχέσεων» κα Ένη μου εννοώ τη δια της αφήγησης ανάπτυξη των ΤΟΤΕ σχέσεων. Αν δεν το εξέφρασα καλά μπορούσατε να το αντιληφθείτε από τη συνέχεια του σχολίου και το Κουίζ που έβαλα😉🙂

    Η λογική δηλαδή είναι ΕΔΩ , εσείς δεν τη βλέπετε😉🙂

  91. Ο/Η papoylis λέει:

    .Οι σχεδόν μονολεκτικές απαντήσεις της λαίδης με κάνουν να υποψιάζομαι ότι φτιάχνει παστίτσιο ή λαχανοντολμάδες . Τα αρώματα φτάνουν μέχρις εδώ σε μας τους χαμουτζήδες.

  92. Ο/Η nosfy λέει:

    μια ερωτηση που αφορα στη δικη μου οικογενειακή ιστορια: ξερω οτι η περιοχή της Δραμας κατεχοταν απο τους βουλγαρους ..ομως η ιδια η δραμα -η πολη –ειχε Γερμανους;

  93. Ο/Η papoylis λέει:

    Κα Ένη

    μήπως θέλετε να αναθεωρήσετε το προηγούμενο ακριβώς σχόλιο σας ;;;
    Θα σας πρότεινα πριν απαντήσετε να μου κάνετε τη χάρη να ξαναδιαβάσετε τη μεταξύ μας «συζήτηση» ( ο γιαραμπής να τη κάνει τέτοια ) από το σημερινό σχόλιο σας των 11:40😉

  94. Ο/Η Χρηστος Κ. λέει:

    Νοσφυ κατα παραβαση. Η πολη ειχε βουλγαρικη κατοχη αλλα και μια γερμανικη φρουρα ως ελεγχο.

  95. Ο/Η Χρηστος Κ. λέει:

    Παπς και Ενη(κυριως) νομιζω οτι δεν εχει πλεον νοημα η αντιπαραθεση. Κυρια Ενη οτι εμαθα παντως για τη σχεση σας με το διηγημα του παπουλη ηταν απο δικες σας αποκαλυψεις. Και μαλιστα συνεχιζετε τις αποκαλυψεις παρακινοντας τον παπουλη να μη γραψει κατι παραπανω. Σε λιγο θα μας πειτε ολα τα ονοματεπωνυμα και θα καλειτε τον παπουλη να μη γραψει τιποτε αλλο.

  96. Ο/Η papoylis λέει:

    ορέ Χρήστο

    άσε τη κα Ένη να ξαναδιαβάσει τα σχόλια που της πρότεινα και ελπίζω αυτή τη φορά να καταλάβει.

    Να το πω άλλη μια φορά ;;;

    έχω βάλει ένα Κουίζ😉 που η λύση του αποκαλύπτει με τι σχετικό πρόκειται να ασχοληθώ στο εγγύς μέλλον. Κάτι που δεν έχει ΚΑΜΜΙΑ σχέση με αυτά που φαντάζεται η κα Ένη !!!

    Αν πάλι δε καταλάβει , η μόνη που μπορεί να επαναφέρει εδώ τη λογική είναι η Λαίδη Προγιαγιά , όμως αυτή τώρα ασχολείται με τη κουζίνα..😉

  97. Ο/Η Αναγνώστης ο αθηναίος λέει:

    Στην Καβάλα είχαν πάει οι Βούλγαροι ή την κράτησαν οι Γερμανοί ..αυτοπροσώπως;;

    Συγχωρήστε μου την ιλαρά διάθεση και μην με παρεξηγήσετε αλλά είναι δύσκολο να αγιάσω (είναι και αυτός ο εξαποδώ που από μικρός τον συμπαθούσα).
    Ερώτηση :
    «Τώρα μπορείς να μου θυμίσεις αν το ταβερνάκι της Δράμας που σύχναζαν τα χαρακτηρισμένα φαντάρια λεγότανε Γανιώτης…»

    Απάντηση :
    » Συνεχιζοντας την αριστερη παραδοση εκει τραπεζωνουμε τους περισσοτερους κομματικους καλεσμενους».

    Πρικαταβολικώς δηλώνω ότι δέχομαι το οποιδήποτε επιτίμιο και γενικώς ήμαρτον, δεν φταίω εγώ , αλλά ο καύκος (που προολίγου άδειασα)

  98. Ο/Η Χρηστος Κ. λέει:

    Αναγνωστα μου αν ποτε βρεθειτε στις βορειες εσχατιες αυτης της χωρας ευχαριστως να σας τραπεζωσουμε κι ας μην εισαστε κομματικο στελεχος.🙂 Στη Καβαλα την εξουσια την ειχαν οι γερμανοι.

  99. Ο/Η Αναγνώστης ο αθηναίος λέει:

    Χρήστο μερσί (ειλικρινώς) και επιφυλάσσομαι 🙂
    Στη Δράμα είχα ανέβει μια φορά ως φοιτητής, αλλά δεν θυμάμαι και πολλά και μια πριν λίγα χρόνια , αλλά με τους σαρδανάπαλους που είχα μπλέξει (καμιά σχέση με κομματικά) δεν με πήγαν σε τέτοια μέρη.
    Το μόνο που κατάφερα είναι να «την κάνω» ένα απόγευμα μόνος και να την περπατήσω και όντως ωραία μου φάνηκε.
    Άσχετο (για τους άλλους). Υπήρχε στη Θεσσαλονίκη ένα μαγαζί που το λέγαν Δόξα και είχε πολύ ωραία συκωτοειδή . Υπάρχει ακόμη;;

  100. Ο/Η Propator λέει:

    Παπουλη,
    αφου ανακαλεσες στην ταξη οσους σχολιαζαν …εκτος θεματος μαθαμε επι τελους κι εμεις οι περιεργοι που θα σε τραπεζωσουνε αμα πας στη Δραμα ως κομματικος καλεσμενος. Τωρα λοιπον επιτρεψε μου να απευθυνθω στον Βαγγελη σχετικα με τον Αθηνα 984.

    Ευαγγελε,
    επι δυο δεκαετιες που βολευοντουσαν ενα σωρο αργομισθοι ολων των πολιτικων αποχρωσεων και καλοπληρωνωντουσαν απο τους δημοτες, οι οποιοι κατεβαλαν δημοτικα τελη, ενω ο σταθμος ευρισκοταν στην ανυποληψια και την παρακμη το συνδικαλιστικο οργανο των δημοσιογραφων δεν ειχε προχωρησει σε απεργια.
    Οταν βρεθηκε ενας ανθρωπος ο οποιος αποφασισε να παρει μετρα και να αναβαθμισει τον σταθμο βρηκε απεναντι του ‘εκτος απο την απομακρυνθεισα πολυθεσητισα …καθηγητρια πανεπιστημιου Κα Αννα Παναγιωταρεα, τα Τσιπροπουλα καιτον Τριμη.

    Κι επειδη ο τελευταιος ειναι καινουργιος στην καρεκλα του προεδρου θα πρεπει να ξερεις οτι:
    ΤΟ ΓΑΜΗΣΙ ΤΟΥ ΑΤΖΑΜΗ ΤΟ ΦΟΒΑΤΑΙ ΚΑΙ Η ΠΟΥΤΑΝΑ!

    Και με την ευκαιρια αφιερωνω στον Τακη καμπυλη ενα τραγουδι απο αυτα που δεν παιζει ο σταθμος!

  101. Ο/Η Προγιαγιά λέει:

    Παπούλη ζητώ συγνώμη για την απουσία αλλά είχα καλεσμένους. Για γιαπράκια είναι νωρίς, ας χειμωνιάσει λίγο ακόμη, αν κι εδώ πάνω σήμερα το πρωί είχαμε πέσει στους πέντε βαθμούς.
    Το γουρουνάκι στη γάστρα συνοδευμένο με ξυνόμαυρο κρασί Γουμένισσας και πιπεριές Φλωρίνης σού κάνει ναι ή οχι;
    Τέλος, δεν αναφέρθηκα στους εντιμότατους φίλους μου, η αγαπημένη μου σκηνή δεν είναι τα χαστούκια, κι ας τη θεωρώ κορυφαία, είναι εκεί που τραγουδανε το κουαρτέτο από το Ριγκολέτο, στο αυτοκίνητο.
    Αν εννοούσες το ποντίκι, τη γάτα και τα δέκα τυφλά κοριτσάκια, είναι δανεισμένα από τον αφρό των ημερών, όσο μπορώ να θυμηθώ το τέλος του βιβλίου, και φιλοδοξούσε να λειτουργήσει παραβολικά για τις σχέσεις των συσχολιαστών αλλά δεν τα κατάφερε και λειτούργησε αραμαϊκά.
    Χρήστο ευχαριστώ για τις υπενθυμίσεις, το πάρκο το θυμόμουν, αλλά τριάντα πέντε χρόνια είναι αυτά και στη Δράμα δεν ξαναπήγα από τότε.

  102. Ο/Η Propator λέει:

    Οπα οπα οπα!

    ΥΓ
    Ειναι παραγγελια στο Βαγγελη να το βαλει στην εκπομπη του, αφιερωμενο στη σημερινη διευθυνση του σταθμου για να το αφιερωσει με τη σειρα του στην ηγεσια του συνδικαλιστικου οργανου των δημοσιογραφων.

  103. Ο/Η Β.Δ. Καργούδης λέει:

    @Σεβαστέ Προπάτορα, παραγγελιά ελήφθη, over!
    Αναμείνατε εκτέλεσιν (της παραγγελιάς)

    ΣΣ: το θέμα, αναμένω βασίμως ότι θα έχει χάζι στις περαιτέρω εξελίξεις του….
    Υγιαίνετε (όσον το δύνασθε)

  104. Ο/Η Προγιαγιά λέει:

    παπούλη που γκρινιάζεις για τα εκτός θεματος, το ποστ ζει μεγάλες στιγμές και διαμορφώνει εξελίξεις.
    Ούτως ειπείν κι εγώ θα ευχηθώ χρόνια πολλά στο sissa από δω.

  105. Ο/Η nosfy λέει:

    νομιζω οτι η ταβερνα στο παρανέστι λέγεται μποζικης μποζιδης η κατιτετοιο .. κρεατα τελεια ,καλοψημένα,εξυπηρετηση ,χωρις πολλες φιοριτουρες και μλκιες
    κα φτηνα..
    κοντα στο παρανεστι ειναι το μαυρο δασος ..
    εχει κιεναν απιθανο καταρραχτη

  106. Ο/Η nosfy λέει:

    περναει και το τρενο απο κει πέρα

  107. Ο/Η Left G700 λέει:

    Товариш Яков Федотович Павлов,

    Τελευταίοι και καταϊδρωμένοι, αλλά δεν γίνεται να μη σχολιάσουμε.

    Εξαιρετική διήγηση με παράλληλο ταξίδι στο χρόνο. Η περίπτωση του Αλέξη και της πειραιώτισσας μας θύμισε τα «Πέτρινα χρόνια» τού Βούλγαρη. Περιμένουμε τη συνέχεια. Για το κουίζ, μας έβαλες στα αίματα. Θα το ψάξουμε.

    Увидимся

    ΥΓ Η περίπτωση του Φριτς εντυπωσιακή (και εντυπωσιακό που πέρασε στο ντούκου από τους σχολιαστές, παρ’ όλο που αρκετοί «πυροβολούσαν» στα τυφλά, σε ανέμους και ύδατα). Επέζησε από τον πόλεμο ή τον έφαγε καμιά Lilya Litvyak;

  108. Ο/Η nosfy λέει:

    γιαπράκια είναι νωρίς, ας χειμωνιάσει λίγο ακόμη, αν κι εδώ πάνω σήμερα το πρωί είχαμε πέσει στους πέντε βαθμούς.
    Το γουρουνάκι στη γάστρα συνοδευμένο με ξυνόμαυρο κρασί Γουμένισσας και πιπεριές Φλωρίνης σού κάνει ναι ή οχι;

    εμενα μου φτανουν οι πιπεριές Φλωρίνης

  109. Ο/Η Προγιαγιά λέει:

    Εμένα δυστυχώς δεν μού έφθασαν, προμηνύεται κακή νύχτα. Φέρανε και προφιτερόλ από το Μπλε οι μοντέρνοι…..

  110. Ο/Η papoylis λέει:

    Πατέρα και εν μέρει Προγιαγιά

    όταν έγραψα στις 14 / 10 9:28 :

    «Τέλος παρατηρώ ορισμένους να πετάνε το μακρύ και το κοντό τους σε ένα βιωματικό ποστ που δεν έχει καμμία σχέση με τα , ενδιαφέροντα αλλά άσχετα , που συζητούν μεταξύ τους. Δεν θα παρέμβω , απλά παρατηρώ. Keep up the good job guys🙂 »

    ήμουν λάθος

    Πράγματι το ποστ αυτό πλούτισε αναπάντεχα με τις εκατέρωθεν διηγήσεις , πληροφορίες , καβγάδες ( για το τίποτα ) , αναφορές νοσταλγικές σε αγαπημένους τόπους και φίλμ , ακόμα και τα παραφερνάλια περί 9.84 που μας έφερε εδώ ο Βάγγος με το Προπάπο.

    Επομένως συνεχίστε ακάθεκτοι και βλέπουμε , αφού φαντάζομαι , ό,τι είχε να ειπωθεί για το κυρίως θέμα του ποστ , μάλλον έχει εξαντληθεί 🙂

    Μερικές σύντομες απαντήσεις – παρατηρήσεις :

    Λέφτηδες

    ευχαριστώ για το σχόλιο. Πράγματι οι σχέσεις των γονιών μου πέρασαν από «Πέτρινα Χρόνια» , αλλά όχι στο βαθμό που πέρασε το ζεύγος Γκολέμα…
    Ο Φρίτς ( όπως έγραψα ) δεν έδωσε σημεία ζωής μετά το πόλεμο. Τώρα αν τον έφαγε η Λίτβακ ή το κρύο δεν γνωρίζω 😉
    Το κουίζ που έβαλα αφορά το ειδικό ζήτημα που υπονοώ ότι θα ασχοληθώ μέσα στο ποστ. Μπορείτε να ψάξετε , γιατί δεν βλέπω άλλον να έκανε το κόπο.

    Λαίδη

    Στο sissa έχω ήδη ευχηθεί ιδιωτικά , για λόγους που νομίζω καταλαβαίνεις , αλλά ας το κάνουμε και από δω , δημοσία.🙂
    Κατά τα λοιπά ο Παπούλης τρώει όλο το ( οποιοδήποτε ) φαί του , για να δει το Κρεμλίνο προφανώς , διαβάζει πολύ και αγαπάει το κελλί του , άρα το γεύμα που περιγράφεις είναι υπέρ-επαρκές 🙂

  111. Ο/Η νοσφερατος λέει:

    ετσι κι αλλιως todo cambia

  112. Ο/Η Αναγνώστης ο αθηναίος λέει:

    Ή για τα Βούρλα, ή για τη χαρτοπαιξία ή για τις ..ανθρώπινες σχέσεις (χο χο , νάμαστε και μέσα)
    Τώρα που είπα χο χο , χρόνια πολλά και καλά Sissa (δεν το αντελήφθην) 🙂

  113. Ο/Η nikiplos λέει:

    Σχτικά με το κουίζ:

    Εξαρχής είχα την εντύπωση ότι θα ασχοληθείς με το ζήτημα της υπογραφής και της απαλλαγής του Αλέξη. Ή συντρόφων του… Αλλά η συζήτηση εξετράπη και έτσι δεν έδωσα χιτ… 😉

  114. Ο/Η papoylis λέει:

    Πράγματι Αναγνώστα και Νίκιπλε το κουίζ ήταν απλό

    Πέσατε και οι δύο πολύ κοντα και σύντομα θα διαπιστώσετε γιατί🙂

  115. Ο/Η Προγιαγιά λέει:

    Δεν θα δεις το Κρεμλίνο τρώγοντας αλλά κρατώντας το στομάχι ελαφρύ. Στην ηλικία μας οι καρδιακές ανακοπές είναι εύκολες και πρέπει να προσέχουμε. Εκτός αν επιμένεις να δεις το Κρεμλίνο τρώγοντας, οπότε είσαι εντελώς εκτός γραμμής και λείπει και η προσφιλεστάτη Ένη που θα σού εξηγούσε.
    Μην καθυστερείς τη λύση του κουϊζ γιατί οσονούπω πτωχεύουμε και επισήμως και δεν θα περισσεύει χρόνος για βιωματικές συζητήσεις και τα συμπαρομαρτούμενα.

  116. Ο/Η papoylis λέει:

    Μα Σεβαστή Λαίδη ήμουν πάντα εκτός γραμμής γι αυτό και ιδιωτεύω εδώ και πάνω από 30 χρόνια μαζί με το Πατέρα.😉

    Τη λύση του κουίζ τη βρήκαν ήδη δύο σχολιαστές λίγο πιό πάνω. Για την ανάπτυξη του στίλβοντος όμως θα χρειαστεί λίγος χρόνος. Φαντάζομαι ότι τη Πέμπτη που θα ψηφιστεί και το άρθρο 37 ο απαραίτητος χρόνος θα μου έχει δοθεί.🙂

  117. Ο/Η papoylis λέει:

    Αλήθεια τι μαγειρεύεις σήμερα ;;; 🙂

  118. Ο/Η νοσφερατος λέει:

    μωρε τι κοιλιοδουλοι ειναι αυτοι; προγιιαγια εγω θελω μονο τις πιπεριες φλωρινης …Φυλαξε μου τις σε ταπερ

  119. Ο/Η Χρηστος Κ. λέει:

    Να πω κατι διορθωτικα παλι. Εν μερει βεβαια γιατι το μαυρο δασος ειναι η αυτολεξη μεταφραση του Καρα Ντερε. Ομως αν ερθεις Δραμα και πεις μαυρο δασος θα σε στειλουν στο Καϊμακτσαλαν. Το Παρανεστι ειναι η πυλη εισοδου για το Παρθενο Δασος οπου βρισκεται και ο καταρρακτης στο Φρακτο.
    Τωρα κατι αλλο, Προπατωρ διαβαζε καλυτερα σε παρακαλω. Η προσκληση ηταν για τον Αναγνωστη και οχι για το Παπουλη. Για τον Παπουλη εχω αλλα μερη που θα τον ξεναγησω και θα τον φιλεψω.

  120. Ο/Η νοσφερατος λέει:

    να τον πας στον ΜΠΟΖΙΔΗ

  121. Ο/Η Β.Δ. Καργούδης λέει:

    Καλέ μου φίλε @Παπς,
    ξέρεις, είμαι βέβαιος, ότι η παράθεση σχολίων που σχετίζονται με τον 984,
    ούτε είχε, ούτε (πολύ περισσότερο) θα μπορούσε ποτέ να έχει χαρακτήρα χαλάστρας σε ένα ποστ που είναι φανερό πως και κόπο χρειάστηκε, και χρόνο, και ψυχούλα, και ανακατώματα ζόρικα μνήμης, αλλά και διάθεση έκθεσης σε καιροφυλακτούντες (πάντα) αδιάκριτους..

    Μόνο, να, ξέρεις, αυτά που ώρα την ώρα ξετυλίγονται στον 984, συμβαίνει για μερικούς από μας να συμπυκνώνουν αφαιρετικά & με τρόπο μοναδικά περιεκτικό,
    όλη την (α λα Μπόλυγουντ) σάγκα της πολύ πρόσφατης ξεφτίλας μας.
    Του απύθμενου θράσους μας δηλαδή,
    την ψοφοδεή πεισματική ακινησία του εαυτούλη μας
    ή του στενού ισναφιού μας,
    πίσω από και στο όνομα «κεκτημένων»
    που για τους περισσότερους δεν είναι παρά ο «καταναλωτικά» επαργυρωμένος φτηνο-ντενεκές του πρόχειρου καταλύματος-κλουβιού μας,
    (τζάμπα πράμα εξαγορά, με άλλα λόγια)
    να της δίνουμε το βολικό (παρά τη φθορά του) όνομα
    «κοινωνία εν εξεγέρσει», κ;αι να ξεμπερδεύουμε συνοπτικά, μια κι όξω δλδ απ την πόρτα των ενοχών μας.

    Γι αυτό λοιπόν, κι εσύ και οι άλλοι, κάντε, παρακαλώ σας λίγη ακομα υπομονή, και ρίχτε μια ματιά σε ένα κείμενο του Τάκη του Καμπύλη που δημοσιεύεται σήμερα, κι άμα λάχει ρίχτε και κανα σχολιάκι με τις απόψεις σας.:
    (Θα μου επιτρέψεις @Παπς, τις δυο κουβεντούλες που έχω να πω για τον -πολύ σημαντικό- Βάμπιρά σου, να τις πω με πιο καθαρό μυαλό, σε καμιά-δυο μερούλες, δλδ)…
    ———————————————————————————————————————-

    ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΗΡΘΑ Η ΕΣΗΕΑ……

    Πριν από 7 μήνες ανέλαβα τη διεύθυνση του 9,84.
    Το ποιός ήταν ο σταθμός, δεν χρειάζεται να το αναφέρω.
    Απλώς ότι η μισθοδοσία των περίπου 280 δημοσιογράφων του σταθμού, σε σύνολο 380 εργαζομένων, (που βέβαια είχε φροντίσει να βγεί από τις έρευνες ακροαματικότητας- η πρώτη εκτίμηση τον περασμένο Μάρτιο ήταν στο 0,4%!) στοίχιζε περίπου 9.000.000 ευρώ /χρόνο, περίπου όσα ξοδεύονταν για τα συσίτια αστέγων και περίπου όσα χρειάζονται για τη σίτιση των 90 βρεφονηπαικών σταθμών της Αθήνας.
    Ο 9,84 είχε προϋπολογισμό περίπου 13.000.000/ χρόνο, (3.000.000 έξοδα και μόλις 500.000 έσοδα. Τα αντίστοιχα μεγέθη για τον πρώτο σε ακροαματικότητα σταθμό μόλις και προσσέγγιζαν το 1/3 αυτών του 9.84).
    Το δίλημμα ήταν σαφές και έπρεπε όχι μόνο να τεθεί αλλά και να απαντηθεί. Δημοσιο χρήμα κι όχι ιδιώτες χρηματοδοτούσαν αυτή την ημιθανή πραγματικότητα.
    Το «σύστημα» τόσο του δήμου όσο και του σταθμού ήταν μια χαρά βολεμένο σ’ αυτη την πραγματικότητα. Ουδείς το είχε καταγγείλει (όλοι εκ των υστέρων). Η Ένωσή μας προτιμούσε να αποσιωπά αυτή την πραγματικότητα όσο οι εργαζόμενοι πληρώνονταν, γενικά όσο η κατάσταση παρέμενε ακίνητη. Στάσιμη. Η αδράνεια ήταν επιλογή.

    Η νέα διοίκηση συμφώνησε με τον Δήμο σε ένα σχέδιο εξυγίανσης και ανάπτυξης του σταθμού. Η βασική μας αρχή ήταν να αποφύγουμε τις δύο εύκολες λύσεις:
    Το λουκέτο (άμεσα) στον σταθμό ή
    το αναπόφευκτο λουκέτο μετά από το μαρτύριο της σταγόνας, δηλαδή μετά από ένα συνεχές «μάζεμα» του σταθμού για όσο κι όποιος αντέξει.

    Η λύση που προτείναμε (και έγινε αποδεκτή από το Δήμαρχο) προέβλεπε τρείς φάσεις:
    Πρώτον, εξυγίανση του σταθμού.
    Δεύτερον, μετεξέλιξη της Δημοτικής Επιχείρησης Ραδιοφωνίας Αθήνας (ΔΕΡΑ) σε μια σύγχρονη πλατφόρμα πολυμέσων και
    Τρίτον, αυτονόμηση από τον δήμο και λειτουργία του με κριτήρια αγοράς σε χρονικό διάστημα όχι περισσότερο των δύο χρόνων.
    Στόχος της προτεινόμενης λύσης ήταν να δημιουργηθεί ένα δημόσιο μέσο ενημέρωσης που όμως μπορεί να πληρώσει τα έξοδά του. Η συγκυρία είναι δύσκολη αλλά τουλάχιστον ζητήσαμε και πήραμε το δικαίωμα να αναλάβουμε το στοίχημα.

    Σήμερα ο 9,84 βρίσκεται στην εξής θέση:
    Το φετεινό του κόστος –συνολικά- δεν θα ξεπεράσει τα 6.000.000 ευρώ και τα 4.000.000 ευρώ για το 2012 (εφόσον ο δήμος στη σημερινή κατάσταση μπορέσει να μας τα εξασφαλίσει.).
    Η μισθοδοσία βρίσκεται λίγο πιό κάτω από τα 4.000.000 ευρώ /χρόνο και τα έξοδα φέτος μόλις στις 200.000 ευρώ –‘εναντι 3.000.000 πέρυσι.
    Απασχολεί 210 εργαζόμενους (σύνολο) αλλά ουδείς από τους περίπου 170 εργαζόμενους που αναγκαστήκαμε να αποχωριστούμε δεν βρέθηκε στην ανεργία.

    Παράλληλα, στο πλαίσιο της δεύτερης φάσης, η ΔΕΡΑ έχει συμφωνήσει με την Κυβέρνηση για την (επανα) λειτουργία του air 104,4, του ξενόγλωσσου προγράμματος του 9,84.
    Ο Air είναι ένα μοναδικής ταυτότητας ραδιόφωνο, μιλάει 16 γλώσσες, το οποίο ξεκίνησε το 2004 λόγω Ολυμπιάδας αλλά συνέχισε να λειτουργεί έτσι, χωρίς άδεια!
    Πρίν από έναν χρόνο ο εισαγελλέας έκλεισε τον πομπό του και έκτοτε οι 40 εργαζόμενοι παρέμεναν σε μία γκρίζα ζώνη απασχόλησης.

    Επίσης, σε συμφωνία με τον Δημο, η ΔΕΡΑ ανέλαβε το παρατημένο και βασανισμένο webtv της Αθήνας –αν μπείτε σήμερα στη σελίδα του θα διαβάσετε «κλειστόν διότι παντρευόμαστε». Τρελλά πράγματα. Αυτή τη στιγμή το web tv μεταφέρεται στις εγκαταστάσεις του 9,84 και ο προγραμματισμός ήταν να ξεκινήσει τις μεταδόσεις των δημοτικών συμβουλίων δίνοντας τη δυνατότητα στους πολίτες να διατυπώνουν στο προεδρείο του σε πραγματικό χρόνο ερωτήματα ή θέσεις για τη συγκεκριμένη συνεδρίαση.
    Επίσης αναδιοργανώθηκε το portal του σταθμού ώστε να αποτελέσει την ομπρέλα της νέας πλατφόρμας.
    Παράλληλα δημιουργήθηκαν νέα τμήματα εσόδων (για συγχρηματοδοτούμενα και όχι μόνο προγράμματα) και δικτύωσης του σταθμού με άλλα ραδιόφωνα ελληνικά αλλά και από χώρες της νοτιονατολικής Ευρώπης (π.χ μαζί με ένα ουγγρικό ραδιοφωνικό συγκρότημα και με το Πανεπιστήμιο Αιγαίου διεκδικούμε για το 2012 ένα πρόγραμμα (Εuropaid) ύψους 3.000.000 ευρώ). Βρισκόμαστε στην εποχή των συνεργειών και ο 9,84 αυτή τη στιγμή είναι στην κατηγορία του πρωτοπόρος στην Ελλάδα.

    (Δεν θα σας κουράσω με τις δυσκολίες αυτού του εγχειρήματος-απλώς αναφέρω ότι χρειάζεται ακόμη και αλλαγή του καταστατικού της ΔΕΡΑ για να μπορέσει να έχει έσοδα πλην της δημοτικής επιχορήγησης και πλην των όποιων διαφημίσεων).

    Τέλος αναδιομορφώθηκε πλήρως το πρόγραμμα του ,984.
    Και ,τότε, ήρθε η ΕΣΗΕΑ…

    Εξηγούμαι:

    Το πρόγραμμα για έναν σταθμό είναι ό,τι το κεντρικό νευρικό σύστημα για τον άνθρωπο ό,τι η δημοσιογραφική ύλη για μία εφημερίδα. Και η ακροαματικότητά του σταθμού, δηλαδή οι όροι ύπαρξής του στη συγκεκριμένη αγορά εξαρτώνται ευθέως από την αποδοχή του προγράμματος. Τελικά εκεί κρίνεται η δουλειά όλων μας δηλαδή αν αξίζει να συνεχίσει να πληρώνει ο δημότης αυτά που πληρώνει σ αυτές τις συνθήκες κρίσης.
    Το νέο πρόγραμμα του σταθμού είναι φιλόδοξο και δυναμικό και, το τονίζω αυτό, η επιτυχία του θα δείξει στο Δήμο πόσο τηρούνται τα υπεσχημμένα. Το πρώτο κρας τεστ είχε συμφωνηθεί για τα Χριστούγεννα.
    Αυτό λοιπόν το τόσο σημαντικό για την επιβίωση του σταθμού πρόγραμμα ξεκίνησε πριν από τρείς βδομάδες. Οι άνθρωποι του σταθμού το αγκάλιασαν (κανείς δεν μπορεί να το διαψεύσει αυτό) το πίστεψαν και το έφεραν σε πέρας. Αρχίσαμε να έχουμε τα πρώτα δειλά σημάδια της ανάκαμψης. Ο σταθμός ποτέ δεν είχε δουλέψει έτσι (ούτε αυτό μπορεί κανείς να το διαψεύσει) και ποτέ δεν είχε υπάρξει μια τόσο στενή δημιουργική και καθημερινή συνεργασία διοίκησης και εργαζομένων.

    Και ενώ ετοιμάζαμε μια μικρή αλλά δυναμική καμπάνια ενημέρωσης για το νέο πρόγραμμα (σήμερα επρόκειτο να έχουν αναρτηθεί αφίσες μας σε κεντρικές στάσεις της Αθήνας) και ενώ είχαμε κτίσει ένα καλό πυρήνα αποδοχής και χορηγιών, ενέσκηψε μια απεργία της ΕΣΗΕΑ που ούτε λίγο ούτε πολύ αφήνει κλειστό τον σταθμό (μόνον αυτόν από τους ανταγωνιστές του) για έξι συνεχόμενες μέρες. Δεν χρειάζεται να είναι κανείς άνθρωπος των media για να αντιληφθεί τι σημαίνει αυτό σε ένα ραδιόφωνο πάνω στην τελική του προσπάθεια.

    Η 48ωρη απεργία που αιφνιδιαστικά κήρυξε η ΕΣΗΕΑ την περασμένη Τετάρτη το απόγευμα αφορούσε –κυρίως- την ΕΡΤ, το ΑΠΕ, και τον 9,84!

    Η απεργία ήταν παράνομη, το διευκρίνισε με ανακοίνωσή της η Ενωση Συντακτών Μακεδονίας Θράκης και δεν πήρε μέρος σ αυτήν.

    Επικοινώνησα το ίδιο απόγευμα με τον πρόεδρο της ΕΣΗΕΑ για να λάβω την απάντηση “τώρα δεν μπορώ να κάνω τίποτα”.

    Ζήτησα από τον εκπρόσωπο των εργαζομένων στον 9,84 να καλέσει Γενική Συνέλευση για να ζητηθεί η εξαίρεση του 9,84 από την απεργία σε μια τόσο κρίσιμη στιγμή για την επιβίωσή του. Το αρνήθηκε το ίδιο βράδυ αλλά την επομένη το πρωί τη συγκάλεσε αφού στο μεταξύ είχε φθάσει και η “γραμμή”.

    Το ίδιο απόγευμα της Τετάρτης ενημέρωσα τον Δήμαρχο ότι υπό τις συνθήκες αυτές, το εγχείρημα τίθεται σε αμφιβολία και πάντως με την Ένωση να ασκεί εκεί που τη βολεύει (δηλαδή στα δημόσια μέσα) επαναστατική γυμναστική , η διοίκηση του 9,84 δεν μπορεί να τηρήσει το πλάνο της μέχρι τον Δεκέμβριο . Και επειδή δεν πρόκειται –το ξαναλέω- για χρήματα κάποιου ιδιώτη αλλά για δημόσιο χρήμα δήλωσα την παραίτησή μου.

    Τις επόμενες μέρες εκτός από ένα μπαράζ συνελεύσεων στον σταθμό με την αιτιολογία κάποιων φημών (ουδείς συνδικαλιστής παρά τη δημόσια προτροπή του δημάρχου ζήτησε να με συναντήσει για να διερευνήσει τις φήμες) ήρθε και το δεύτερο χτύπημα. Την Παρασκευή η ΕΣΗΕΑ ανανέωσε τις απεργιακές της κινητοποιήσεις μόνο στους συνήθεις υπόπτους, ΕΡΤ, ΑΠΕ, 9,84 μέχρι και την Τρίτη! Ο σταθμός κλειστός για έξι μέρες και οι ανταγωνιστές ελεύθεροι να πάρουν και τα τελευταία μερίδια ακροαματικότητας του 9,84.

    Το αίτημα είναι να εξαιρεθούν οι δημοσιογράφοι της ΕΡΤ και του ΑΠΕ από διατάξεις περί δημοσίων υπαλλήλων όπως αναγραφόταν στη σχετική ανακοίνωση της ΕΣΗΕΑ. (Αναγραφόταν και κάτι για τον ιδιωτικό τομέα που δεν τηρεί τις συλλογικές συμβάσεις-αλλά εκεί χρειάζονται συνδικαλιστικά κότσια και κάτι περισσότερο από τη μονότονη επανάληψη μιας απεργίας).

    Το συμφέρον του σταθμού με αναγκάζει να έρθω απέναντι από την κινητοποίηση του σωματείου μου. Και για λόγους αρχής: Δεν αντιλαμβάνομαι τι κοινό έχει η ΕΡΤ και το ΑΠΕ με τον 9,84 . Εμείς εδώ βάλαμε μόνοι μας το μαχαίρι στο κόκαλο και μάλιστα το σύνθημά μας ήταν ακριβώς αυτό: “Δεν θα ξαναγίνουμε αυτό που ήμασταν: Η δημοτική (παλαιά) ΕΡΤ”. Μόνο οι κοντόφθαλμοι ή οι πάσης φύσεως φανατικοί δεν αντιλαμβάνονται ότι τα ψέματα τέλειωσαν. Ότι σήμερα δεν υπάρχει χώρος για εργασιακές καβάντζες. Ακόμη κι αν δικαιωθούν οι όποιες συνδικαλιστικές μπαταριές, το πρόβλημα δεν έχει λυθεί, ούτε καν αντιμετωπιστεί. Το μόνο κέρδος είναι η καταγραφή των συνομιλητών σε ένα παζάρι μεταξύ πολιτικών και συνδικαλιστών . Δηλαδή η ενίσχυση του διαμεσολαβητικού ρόλου τους χωρίς να υπάρχει πραγματική ατζέντα αντίστοιχη των προβλημάτων της εποχής μας.

    Παρασκήνιο, ομαδούλες, και παραγοντίσκοι συνεχίζουν ένα παιχνίδι που μας έφερε μέχρις εδώ.

    Κάνω χρήση του προφανούς δικαιώματός μου να ζητήσω από τους συναδέλφους μου να ξαναδούμε το ζήτημα της ΕΣΗΕΑ. Όλοι ομολογούμε την αποτυχία της (μας;), ας αναλάβουμε διαδικτυακά την πρωτοβουλία για τη διοργάνωση μιας ευρείας συζήτησης με στόχο ένα πραγματικά ιδρυτικό συνέδριο μιας Ένωσης που δεν μπορεί να σκέπτεται μονίμως την κατάληψη των ανακτόρων αλλά και πως ήρθε η ώρα να μαζέψει κι αυτή τα δικά της(μας;) σκουπίδια.

    Υγ. Δεν θα αναφερθώ στον βρώμικο πόλεμο που υφίσταται η σημερινή διοίκηση από τα διάφορα blogs. Δεν είναι η πρώτη φορά, αλλά τώρα είναι άλλα τα κέντρα του. Ας συνεχίσουν να κρύβονται με την ανωνυμία τους. Αυτοί δεν έχουν , οι άμοιροι, άλλη επιλογή , δεν αναλαμβάνουν στοιχήματα,μόνο τζογάρουν στα στοιχήματα των άλλων.

    *Ο Τάκης Καμπύλης είναι ο διευθυντής του Αθήνα 9,84.»

  122. Ο/Η νοσφερατος λέει:

    ΩΧ! ΔΕΝ ΜΑς ΦΤΑΝΕΙ Ο ΒΑΜΠΙΡΑς ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΔΙΑΒΑΣΟΥΜΕ ΚΑΙ ΤΟ ΣΕΝΤΟΝΙ
    καργουδη πλάκα κανω μη θυμωνεις ..εχω ζαλιστει απο τα φαρμακα..
    παπουλη πραγματιεχει φιξιον ,σασπενς κι ανατροπές αυτο το ποστ

  123. Ο/Η Χρηστος Κ. λέει:

    Παπς κατι ασχετο. Μπορεις να μου δωσεις ενα μεηλ για να σου στειλω μερικα ενημερωτικα?

  124. Ο/Η νοσφερατος λέει:

    κιεγω εχω κατι διαφημιστικά για ξενωνες,ταβερνες φαγαδικα…

  125. Ο/Η Αναγνώστης ο αθηναίος λέει:

    Βαγγέλη με γλύτωσες από τον κόπο να γράψω αναλυτικά για τα περί του χώρου της Παιδείας στο άλλο post (άλλωστε πολύυυ παλιότερα τάχαμε ξαναπεί με τον Παπούλη στην Καλύβα ).
    Είχα δει κάτι δημοσιεύματα παλιότερα, αλλά δεν ήξερα ότι είχε γίνει συγκεκριμένη προσπάθεια και μάλιστα ..στοχευμένη, άλλωστε η ..περιρρέουσα ατμόσφαιρα μας οδηγεί όταν ακούμε για κάτι τέτοιο να λέμε «μ@@@@κίες, ωραίες δηλώσεις , αλλά …μπα».
    Μακάρι τέτοιου είδους (έτσι όπως τα περιέγραψες) εγχειρήματα να πετύχαιναν

  126. Ο/Η Left G700 λέει:

    Товариш Яков Федотович Павлов,

    Έχεις δίκιο, η διήγησή σου ξεκαθαρίζει, εν μέρει, την τύχη του Φριτς. Μου είχε φύγει αυτό, έχω όμως το ελαφρυντικό τής πυκνότητας του κειμένου σε πληροφορίες και υλικό.

    Το κουίζ το πρόλαβαν άλλοι. Πάλι στην απόξω εμείς!…😉 (Για την ιστορία -και για να τα λέμε όλα: Ανέπτυξα δεύτερες σκέψεις για τον Φριτς και, επειδή ακριβώς μου είχε διαφύγει το σημείο τής άγνωστης τύχης του, είχα σχεδόν πειστεί ότι γι’ αυτόν θα ήταν η συνέχεια του ποστ.)

    Увидимся

  127. Ο/Η progiagia λέει:

    Εξαιρετικό το κείμενο του καμπύλη και πολύ λυπάμαι για όσα διάβασα.

  128. Ο/Η nosfy λέει:

    УВАЖАЕМЫЕ Товариш Яков Федотович Павлов,
    С сегодняшнего дня, разговаривая с тобой Россия
    До встречи

  129. Ο/Η nosfy λέει:

    Β, Καργουδη καταλαβα καλά οτι η απεργια της ΕΣΗΕΑ αφορα μονο δημοσια μεσα; δηλαδη ολοι αυτοι οι Αυτιαδες που τσιριζουνε οι αντιμνημονιακοι tδεν απεργουνε; και πώ του λένε οσους δεν απεργουνε;

  130. Ο/Η papoylis λέει:

    Βάγγο

    θα ήταν σκόπιμο να το ανεβάσω ( το κείμενο του ΤΚ σε ξεχωριστό ποστ για να συζητηθεί από όποιον ενδιαφερόμενο ;;

    ( κανένα πρόβλημα για τον εδώ «θόρυβο» , αφού όπως προέκυψαν τα σχόλια , έχουν ανοίξει εδώ συζητήσεις μέχρι και για ..γιαπράκια😉 )
    Όταν θα έχεις χρόνο θα ήθελα την άποψη σου για το παρόν ποστ..🙂

    Χρήστο

    θα το κάνω σε λίγο..😉

  131. Ο/Η papoylis λέει:

    Κα Ένη

    διαβάσατε τη σειρά σχολίων που σας πρότεινα ;;;😉

    Γιατί οι χαριεντισμοί με τη Προγιαγιά , οι προτάσεις για αναγνώσεις και τα παιχνιδιάρικα ΥΓ δεν είναι απάντηση όταν πιό πάνω κρέμωνται σχόλια απόλυτα απαξιωτικά για τον υποφαινόμενο ιστολόγο 🙂

  132. Ο/Η papoylis λέει:

    Νόσφη

    αυτά που γράφεις δεν είναι Ρούσικα αλλά ..αραμαϊκά 🙂

  133. Ο/Η Β.Δ. Καργούδης λέει:

    «Βάγγο
    θα ήταν σκόπιμο να το ανεβάσω ( το κείμενο του ΤΚ σε ξεχωριστό ποστ για να συζητηθεί από όποιον ενδιαφερόμενο ;;»,
    ρωτάς καλέ μου @Παπς.

    Με δεδομένο ότι
    *όπως πληροφορούμαι θα ακολουθήσει και άλλο, αλλά και
    *μια αίσθηση ότι προκαλείται ευρύτερο ενδιαφέρον,
    καθόλου άσχημη ιδέα, θα έλεγα.

    Το πιο σημαντικό ενισχυτικό στοιχείο βέβαια,
    παραμένει η ενορατική(;) μου πεποίθηση ότι στην κουβέντα που ενδεχομένως θα ανοίξει, θα έχουμε ευρεία συμμετοχή «πάση δυνάμει» του @Προπάτορα

  134. Ο/Η Αναγνώστης ο αθηναίος λέει:

    Και φυσικά η πεποίθησή μου ότι ΟΛΟΙ μας έχουμε υψηλό αίσθημα ευθύνης για τη διαχείριση ενός θέματος που αγγίζει επώνυμο συνομιλητή μας , ανώ αρκετοί θα παρέμβουμε ανώνυμα, κάτι που δεν είναι πρόβλημα, αφού ξέρουμε ότι σε διαφορετικές ιδιότητες αναλογεί διαφορετικός τρόπος προσέγγισης.
    Sorry για την επισήμανση , δεν κομίζω γλαύκα, ούτε κάνω «μαθήματα σε δασκάλους», απλώς θέλω να συμμετάσχω στο θετικόν του πράγματος με ένα επιπλέον ενισχυτικό στοιχείο.

  135. Ο/Η nosfy λέει:

    ειπα γω οτι ειναι ρουσσικα;

    Σοφε που εμαθες να ομιλεις τοσο σοφιστικέ;

  136. Ο/Η Προγιαγιά λέει:

    Παπούλη, άσε τις κυρίες να χαριεντίζονται, μην κάνεις σαν ένα από τα δέκα τυφλά κοριτσάκια.
    Ένη, το έχω διαβάσει, τελείωσέ το και το κριτικάρουμε, αλλά έχω την εντύπωση ότι ο παπούλης, αν στρωνόταν για περισσότερες από 1500 λέξεις θα μας έδινε κάτι πιο δυνατό.
    Αγαπητέ Κάργα αν έιναι να έχεις τετοιες ενοράσεις να περιμένουμε.

  137. Ο/Η Αναγνώστης ο αθηναίος λέει:

    Νοσφεράτε, στην (κρεατ)Αγορά (Καπάνι) , τα έμαθα😉🙂

  138. Ο/Η nosfy λέει:

    σε αντιλαμβανομαι.
    φαινεται οτι ξερεις.

  139. Ο/Η papoylis λέει:

    Κα Ένη

    την έχετε χάσει εντελώς τη μπάλα μου φαίνεται , οπότε ας σταματήσουμε εδώ και ο καθένας ας βγάλει τα συμπεράσματα του.

    καλό θα είναι από δω και πέρα και μέχρι να το ξαναδείτε το «επίμαχο» μεταξύ μας ζήτημα , να μη ξανασχολιάσετε προς εμένα… πιστέψτε με : ΔΕΝ το θέλετε πραγματικά😉 …:mrgreen:

    Με τους λοιπούς εδώ σχολιαστές μπορείτε να συνεχίσετε ελεύθερα🙂

  140. Ο/Η papoylis λέει:

    Για την …Ιστορία

    Πολλοί αναγνώστες των σχολίων αυτού του ποστ θα απορήσουν επειδή σε ορισμένα σημεία αναφέρεται ή εμπλέκεται η κα Ένη ενώ τα δικά της σχόλια απουσιάζουν…

    Η σχολιαστής έπεσε σε μια σειρά από συνεχή ατοπήματα που εξελίχθηκαν από :

    -αποκαλύψεις πέραν αυτών που ήθελε ο ιστολόγος να παρουσιάσει σε
    -παρεξηγήσεις για τις προθέσεις μου
    -εξακολουθητικές γκάφες και τέλος
    -απαράδεκτους για μένα χαρακτηρισμούς σχετικούς και με τα πρόσωπα που εμπλέκονται στο κυρίως κείμενο. Ένα κείμενο εξόφλησης προσωπικών λογαριασμών που ΔΕΝ έχουν σχέση με τη κα Ένη , ούτε επρόκειτο να έχουν , όπως επεχείρησα επανειλημμένα και ματαίως να της εξηγήσω.

    Όταν η κα ¨Ενη εκλήθη εξακολουθητικά να ξαναδιαβάσει τα σχόλια , να αντιληφθεί επιτέλους και να ανασκευάσει , κατέφυγε και εδώ και σε άλλα ποστ σε υπεκφυγές , ενώ τα σχόλια της παρέμεναν επί τριήμερο εδώ αναρτημένα.

    Κατόπιν αυτού σήμερα κατέβασα ΟΛΑ τα δικά της σχόλια σε αυτό το νήμα (17 τον αριθμό ) , πράγμα που προφανώς δυσκολεύει την ανάγνωση και κατανόηση της σειράς των σχολίων. Γι αυτό ζητώ συγγνώμη από τους αναγνώστες , αλλά δεν γινόταν μετά από τόσες δικές μου οχλήσεις να εξακολουθεί η κα Ένη να εμμένει στη τακτική της. Αν με ΕΝΑ μόνο σχόλιο είχε ανασκευάσει , όλα τα σχόλια θα βρίσκονταν εδώ. Εννοείται ότι η αρχική μορφή των σχολίων έχει διασωθεί για το αρχείο.

    ΥΓ βέβαια η απουσία των δικών της σχολίων φτωχαίνει το νήμα αυτό , αλλά για όσους ενδιαφέρονται παραμένει τουλάχιστον το κυρίως κείμενο , ουσία αυτόνομη και ανεπηρέαστη από τα σχόλια.😉

  141. Ο/Η Νοσφερατος λέει:

    Eλπίζω να επιτρεψεις-σε ενα πόστ που η αρχη του τουλάχιστον αναφερεται σε μένα- να πω στην κ. Ενη οτι την εκτιμώ πολύ ,την θεωρω μια απο τις ευγενεστερες παρουσιες στην μπλογκοσφαιρα και τα σχολια της σημαντικά και ευπρεπή τηνν κατανοώ οτι θα ηθελα να συνεχισω ναχω μια επικοινωνια και οτι με λυπει πολύ αυτη η εξελιξη.

  142. Ο/Η papoylis λέει:

    Και βέβαια σου επιτρέπω

    ¨ομως λάβε υπ’ όψιν ότι το μόνο που έκανα εγώ ήταν να σβήσω από το νήμα 17 δικά της σχόλια και αφού είχα προειδοποιήσει τις και επί τριήμερο.😉

    Η επιλογή της να αποχωρήσει από τον εδώ σχολιασμό είναι δική της γιατί φαίνεται εθίγη. Υέλεις μήπως να ξανανανεβάσω τα κομμένα για να διαπιστώσεις πόσο θίχτηκα εγώ ;;;;;

  143. Ο/Η Νοσφερατος λέει:

    οχι.0,ηθελα απλώς να πώ αυτό που ειπα:

    οτι θεωρώ την κ Ενη μια απο τις αξιοπρεπεστερες και ευγενικές παρουσιες της Μπλογκοσφαιρας και θα λυπομουν πολύ αν δεν μου δινοταν η ευκαρια να ανταλλάξω σχολια μαζι της . Οπως ξερεις -περα απο το Μπλογκ σου η κ Εωη σχολιαζει σε δυο αλλα μπλογκ -ενα παλιο και ενα ….νεο – οπου δεν μπαινω με τιποτε. (ειδικά στο νεο με την προβοκατορικη-βρωμερη αναρτηση εις βαρος μου)
    Αυτο ηθελα να πώ και το ειπα. Τα σχολια της εδω τα ειδα και μου φανηκαν ευπρεπη και ευγενικά. Εχω δει ..σχολια και σχολια εδω μεσα. και η κ Ενη εκανε τα πιο αξιοπρεπή που εχω δει. Αλλά φυσικά δικο σου ειναι το μπλογκ και εσυ θα ξερεις τι ακρριβώς σε τσατισε -δεν μπορω να ξερω και ουτε ειναι δικο μου θεμα…..
    κ.Ενη ελπίζω στο επανιδειν

  144. Ο/Η papoylis λέει:

    Νόσφη

    φταίω εγώ που συνεχίζω αυτή τη συζήτηση μαζί σου και σου δίνω την ευκαιρία να μου ΞΑΝΑ φέρνεις εδώ διαμάχες με άλλα ιστολόγια:mrgreen:

    Γράφεις :

    «Αλλά φυσικά δικο σου ειναι το μπλογκ και εσυ θα ξερεις τι ακριβώς σε τσατισε -δεν μπορω να ξερω και ουτε ειναι δικο μου θεμα…..»

    Δε σου ζήτησα ορέ να το κάνεις δικό σου θέμα. ΕΣΥ εδήλωσες τη λύπη σου και το «να σταματήσει αυτή η διαμάχη» αλλά δεν έκανες το κόπο ( παρά το τάχα μου ενδιαφέρον σου ) να ρίξεις μια ματιά στα σχόλια , που σε περίμεναν εκεί ΕΠΙ ΤΡΙΗΜΕΡΟ … ! επί τριήμερο Βάμπιρα και τώρα μου κάνεις τώρα το ..διπλωμάτη😉 :mrgreen:

    Δε σου ζήτησα ορέ να λάβεις θέση… εγώ ποτέ δε ζήτησηα υποστήριξη από κανένα , όταν άλλοι το έκαναν ( αλλού ) για τη πάρτη τους ( ΔΕΝ εννοώ εσένα ) . Να πληροφορηθείς γι αυτό που ζητάς σου ζήτησα εδώ και πολλές φορές.😉

    ΜΗ μου απαντήσεις πάλι πάνω σε αυτό το θέμα σε παρακαλώ …!

  145. Ο/Η Νοσφερατος λέει:

    δεν απαντω σε αυτο το θεμα. μονο να σου πώ οτι δεν βρισκομαι σε καμμια απολύτως διαμαχη με κανενα μπλογκ.Αυτο που υπαινισσεσαι δεν ονομαζεται …διαμαχη .

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s