Το θαύμα της Βασσίλως

Μια σπαρακτική ιστορία της Λαίδης Προγιαγιάς ( σπολλάτη της )

Το θαύμα της Βασσίλως

(σε ελεύθερη απόδοση και τη Βασσίλω με δυο σ)

Την 13η Αυγούστου του έτους 1852, η Βασσίλω η ωραία και νεαρά σύζυγος του Mιχαλάκη .Χάνου εκ Βούνου Χειμάρας, μετέβη εις το όρος , δύο ημέρας μακράν από το χωρίο της, δια να συλλέξει ξύλα.

Καθυστερήσασα κατά την συλλογήν επέστρεψε εκ του όρους την 15η Αυγούστου, ημέρα του εορτασμού της Κοιμήσεως της Θεοτόκου. Ως ήταν κατάκοπη και ιδρωμένη και επιθυμούσα να σπεύσει εις την εκκλησίαν διά να μεταλάβει, λούστηκε με ψυχρό νερό. Αμέσως όμως κατέστησαν άχρηστα το αριστερό χέρι και το πόδι της, το δε πρόσωπό της στράβωσε εις μόνιμον και αποτρόπαιον μορφασμόν.

Από της ημέρας εκείνης και επί δυο έτη υπεβλήθη σε κάθε δυνατή θεραπεία, χωρίς όμως κανένα αποτέλεσμα. Η ασθένεια της είχε ως αποτέλεσμα και το διαζύγιο, το όποιον ζήτησε και έλαβεν ο σύζυγος της κατά τα μουσουλμανικά έθιμα (ταλάκ). Αλλά και αυτοί οι στενοί συγγενείς της άρχισαν να δυσανασχετούν δια την ενόχληση την οποίαν τους έδιδε η ανάπηρος.

Μόνη ελπίς της απέμεινε ο Θεός και οι Άγιοι Αυτού, και μετά συντριβής και μετανοίας προσεύχονταν και παρακαλούσε για την σωτηρία της. Τον Δεκέμβριο του έτους 1855 είδε στον ύπνο της ένα Κληρικό, ο όποιος της πάτησε το άχρηστο πόδι και της είπε

«μὴ γράψῃς πρὸς τὸν ἐν Κερκύρᾳ αὐτάδελφόν σου, ὡς κατὰ νοῦν ἔχεις, ἀλλ’ αὐτοπροσώπως ἐλθέ».

Κατάπληκτη τον ρώτησε· «ποιὸς εἶσαι σύ»;

εκείνος δε της απάντησε «ὁ Ἅγιος ἐγὼ εἶμαι, τὸν ὁποῖον τόσες φορὲς ἐπεκαλέσθης».

Ξύπνησε έντρομος η Βασσίλω και διηγήθηκε το όνειρό στους συγγενείς της, αμέσως δε έλαβαν απόφαση να την μεταφέρουν στον Ναό του ιερού Σπυρίδωνος, στην Κέρκυρα. Δέκα ημέρας διήρκεσε η μεταφορά της, η κατάσταση δε στην οποία βρισκόταν η ασθενής προκαλούσε την φρίκην, και αποστροφήν η δυσωδία την οποία ανέδιδε. Τρεις ημέρας κείτονταν χωρίς τροφήν και νερό κοντά στη λάρνακα του αγίου, ουδείς την επλησίασεν ακόμη και για να της μιλήσει.

Η αποφορά της έδιωχνε κάθε πιστόν και προσκυνητή, ακόμη δε και κατά τας νύκτας εβασανίζετο, βλέπουσα εις όνειρον την διάσωσιν του ιερού λειψάνου του Αγίου εκ των αγαρηνών σκυλιών, κατά την άλωσιν της Πόλης. Έβλεπε ιερωμένον τινά με λαμπρά άμφια αλλά χωρίς μίτρα ή καλυμμαύχι με σπάθαν κυρτή, να αγωνίζεται λυσσωδώς έναντι ομάδας απίστων για να διασώσει το λείψανον, έως την στιγμήν που οι τρισκατάρατοι το άρπαξαν στα χέρια, στην προσπάθειά του δε να το αποσπάσει απεκόπη η δεξιά χειρ του λειψάνου, την οποία ο ιερωμένος συνεκράτησε, ενώ οι άπιστοι αλαλάζοντες απεμακρύνοντο με το ιερόν τους λάφυρον, ήτο δε ο ιερωμένος αυτός ο επίσκοπος Ισίδωρος, πρόσωπον αμφιλεγόμενον λίαν και μη αξιωθέν την αγιοσύνην εν τέλει .

Και έτσι η δύστηνος επέρασεν τρεις ημέρας και δυο νύκτας Την τρίτη νύκτα, όμως, είδε όραμα που έφερε στην ψυχή της μεγάλη αγαλλίαση και γαλήνη. Κείτονταν επί της άμμου, οι πόδες της υγραίνοντο από το ήρεμο κύμα της θαλάσσης, το δε νερό σιγά – σιγά εσχημάτισε ημικύκλιο και κάλυψε όλη την αριστερήν πλευράν της. Με τον αριστερόν οφθαλμόν της, τον καλυπτόμενον υπό του ύδατος, εώρα, εις διάθλασιν, τον κυανούν ουρανόν, τα νέφη και τα κωλοβούτια, ενώ ο δεξής ήτο τυφλός. Αίφνης η υγρασία του ύδατος κατέστη απαλόν χάδι και εκ της διαθλάσεως, ως εκ πέπλου, εξήλθε νέος, ξανθός και ωραίος, κύπτων επ αυτής. Οξύς πόνος την διαπέρασεν και απώλεσε τις αισθήσεις της, παντελώς.

Την επομένην ο Εφημέριος του Ναού την ηύρε να κοιμάται εις στάσιν εμβρύου με τα ρούχα και τα μαλλιά της ακόμη νοτισμένα και αναδίδοντα άρωμα θαλασσινής αύρας, εψιθύριζε δε, και τότε τα μέλη της συνεσπώντο, το όνομα Αρτεμίδωρος. Σκανδαλισμένος ο .ιερεύς την εξύπνησε και αυτή με αγαλλίαση του ανήγγειλε ότι θεραπεύθηκε υπό του Αγίου και ειδικότερον υπό του βοηθού του, ότι κατόπιν θαύματος, το οποίο σεμνύνετο να περιγράψει, θερμάνθηκαν τα ξηρά μέλη της και ότι μπορεί να κινηθεί. Ακολούθως βάδισε μόνη της, τελείως υγιής, προς την Ωραία Πύλη και κοινώνησε των Αχράντων Μυστηρίων.

Μαθών ο σύζυγός της το θαύμα επεδίωξε να την συναντήσει και να επανασυστήση τον γάμον τους αλλά εκείνη τον απέκρουσεν σκαιώς, όπως και κάθε άλλον μνηστήρα εις την συνέχεια. Ανεκοίνωσε δε εις τους συγγενείς της το τάμα το οποίον της επεβλήθη κατά τη διάρκειαν του θεραπευτικού θαύματος και το οποίον έκτοτε ετήρησε ανελλιπώς, ωσότου έφθασεν εις βαθιά γεράματα. Κτίσασα καλύβην εις ερημικήν και απόκρημνον ακτήν, εκάστη νύκτα μετά την δύση του ηλίου, ανεξαρτήτως καιρού και εποχής, εξάπλωνε με ελαφρύ νυκτικόν στην άκρην του αιγιαλού και εκοιμάτο βαθέως άχρι πρωίας, με τους πόδας γλυφομένους υπό των κυμάτων, ουδέποτε παρασυρθείσα υπ΄ αυτών, και αν ακόμη σφοδρότατος ετύγχανε ο αήρ και ταραχώδες το ύδωρ.

Ούτω δε διήγε τον βίον της με απλότητα και σεμνότητα, καλοσύνην και ηπιότητα τόσην, που μεταξύ των συγχρόνων της εθεωρείτο αγία, μετά δε τον θάνατόν της, το τάμα της συνηθίζεται να τηρούν αι στέρφαι γυναίκαι έως ότου ευτεκνήσουν, συμβαίνει δε αυτό πολύ συχνά, οι ευλογημένες όμως αποφεύγουν να ομολογήσουν το θαύμα ακόμη και στον παπά. Προσφάτως δε, με την χορηγίαν πλουσίας δεσποίνης δεχθείσης και αυτής την χάριν του θαύματος, εις την θέσιν της καλύβης της Βασσίλως ανηγέρθη το παρεκκλήσιον του Αγίου Αρτεμιδώρου, όστις παριστάται εις το τέμπλον, ξανθός, ωραίος και εξερχόμενος των κυμάτων.

 

( εκ μεταφοράς από σχόλιο και προαχθέν εις ποστ κατά τα υπεσχημένα )

 

This entry was posted in Βίοι Αγίων - Λειψανοθήκαι, Φυσιογνωμίες. Bookmark the permalink.

24 Responses to Το θαύμα της Βασσίλως

  1. Ο/Η ΝΟΣΦΕΡΑΤΟΣ λέει:

    ΠΡΟΣΕΧΩς

    η Θυσια του ΓΑΠ – ΕΝΑ ΜΕΓΑΛΟ ΕΡΓΟ ΠΟΥ ΘΑ αποτελείται από 1144 ομοιοκατάληκτους στίχους.
    http://nosferatos.blogspot.com/2011/09/1144.html

  2. Ο/Η Προγιαγιά λέει:

    Μεγάλην τιμήν περιποιήσατε στο ταπεινό μου σχόλιο. Διακρίνω το θρησκευτικό σας ενδιαφέρον και σκέφτομαι τι θα μπορούσα να κάνω για να το συντηρήσω.

  3. Ο/Η sissa ben dahir λέει:

    Νέα κατηγορία ατοπημάτων στην evil αυλή του παπούλη, οι πιστοί και η πίστη. Σπεύδω να καταγώ.
    Για αυτούς που πιστεύουν, καμιά απόδειξη δεν είναι απαραίτητη. Για αυτούς που δεν πιστεύουν, καμιά απόδειξη δεν είναι δυνατή. Οι πιστοί Αρτεμίδωροι και Βασσίλες δεν έχουν ανάγκη αποδείξεων αλλά δοκιμασιών.
    Ταύτα και μένω και την προγιαγιά αναμένω.

  4. Ο/Η papoylis λέει:

    πολλά μπορείτε Σεβαστή…
    Και τώρα που επιστρέφει ο προπάτωρ από τη ντάτσια φαντάζομαι ακόμα περισσότερα…..

  5. Ο/Η Β.Δ. Καργούδης λέει:

    «…οι ευλογημένες όμως αποφεύγουν να ομολογήσουν το θαύμα ακόμη και στον παπά…»

    (από το της προμήτωρος αφήγημα)

    (συνέχ.)
    «…ούτινος η μορφή,
    -οσάκις εκαθίστατο κοινωνός εξομολογήσεων ενοριτισσών του, του τύπου αυτού, έστω και καταφανώς ελλιπών, ή σκοπίμως νεφελωδών-
    ελάμβανε, κατά μαρτυρίας πολλών, όψιν ταυτοχρόνως γλυκείαν αλλά και πονηράν!
    Προσομοιάζουσαν το ύφος αργυραμοιβών τινών, οίτινες, πολλά γνωρίζοντες περί τα νομίσματα, τα μέταλλα και τους λίθους, πολυτίμους και μη, αλλά μετερχόμενοι το επάγγελμά των και ψωμιζόμενοι υπό την δέσμευσιν δυνάμειων υπερτέρων (αλλά και πολλαπλώς επωφελών), συναινούν δια της σιωπής των, είς την διαιώνισιν των ανεξηγήτων «μυστηρίων»!
    «Μυστηρίων» κατά τον τύπον αυτών και μόνον, βεβαίως-βεβαίως…»

    (σπάραγμα γραπτόν, προσφάτως αποκαλυφθέν, και αποδίδον εις αφήγημα λαϊκόν ,προφορικότητος εξαιρέτου, απαιτήσεις λογίας γραπτής μαρτυρίας)

  6. Ο/Η Ενη λέει:

    Κι΄ ετσι ο υπαινυχτικα (κατα Αθηναιο-Αναγνώστη) ολοκληρώθηκε μια αφήγηση, απο τους αριστείς.

    Γεια σου Προγιαγια, τί εγινες βρε κορίτσι; ηρθες και μεμιας «σκουπισες» τα πάντα. smile:

  7. Ο/Η kapetanios λέει:

    Mιχαλάκης vs ξανθού Αρτεμίδωρου γράψτε 2
    το ερώτημα πάντως παραμένει αναπάντητο: αποκλειστικά πνευματικός ο γυναικείος οργασμός ?

  8. Ο/Η papoylis λέει:

    Πνευματικός κάπταιν όπως και τα κομπρεσσέρ 🙂
    Άλλωστε όλες οι ευσεβείς κυρίες διαθέτουν το πνευματικό τους 😉

  9. Ο/Η Ενη λέει:

    Μπα ,απο «φαντασιώσεις» μάλλον «αριστεύουν» οι αντρες. Αλλωστε ειναι και ¨βιωματικη εφηβικη εμπειρία».
    Τώρα τα περι «πνευματικών-ψυχολογικών» ειμαι παντελώς αναρμόδια λόγω του οτι ολη αυτή η επιστήμη δεν ηταν ποτέ των ενδιαφερόντων μου. Νομίζω οτι ολα ειναι απλούστερα απο οτι συνήθως παρουσιάζονται για να εξάπτεται και η φαντασία των «φαντασιόπληκτων». Χο

  10. Ο/Η Αναγνώστης ο αθηναίος λέει:

    Αφού εκφράσω πρώτα τα αισθήματα χαράς αναρωτιέμαι: Μα καλά , εκεί πάνω το Σεπτέμβριο δεν έχει τις καλύτερες θάλασσες;; 🙂
    Τώρα, σχετικά με το ερώτημα που έθεσες δεν μπορώ να βοηθήσω, αφού, στα νιάτα μου, δεν προλάβα να ασχοληθώ με το ΠΩΣ βιώνουν τον οργασμό, αλλά με το ΑΝ τον βιώνουν ή απλώς είναι ….ευγενικές .
    Εσύ βέβαια μπορεί να έχεις εντρυφήσει παραπάνω. Το λέω διότι (ενθυμούμαι παλαιότερα) έχεις θέσει υψηλά στάνταρ(τς) και έμεινα (από τότε) με την (ΕΥΛΟΓΗ 😉 ) απορία πώς έβγαλες την εν λόγω (τότε) άντερ καλιφικέησον.
    Βλέπεις ότι είμαι ..ανοικτός (στην άλλη άποψη) 🙂

    ΥΓ1 Ένη το «υπαινυχτικά» είναι δάνειος όρος, που λέει και ο ΓΑΠ, από το συνεργατικό κέιμενο του Παπούλη και του Θείου «Σχέδιο Ανανάς». Εκεί βέβαια η σημασία του είναι ..πολλαπλή, εγώ απλώς έπαιξα με το ότι έγραψα σχόλιο αργά τη νύκτα.
    Παρεμπιπτόντως συνιστώ ανεπιφύλακτα το κείμενο , διότι αποδεικνύει γιατί δεν υπάρχει λόγος να ανησυχεί κάποιος ότι οι κόντρες χαλάνε καρδιές (…ανήκεστα).
    Χρήσιμο , δε, θα ήταν να έχει μια ιδέα για το ποιοι ήταν οι μπλόγκερ της εποχής και σε ποια θέματα διαφωνούσαν, ώστε να το ευχαριστηθεί καλύτερα.

  11. Ο/Η Nοσφερατος λέει:

    Υφισταται ακομα το σχεδο ..Ανανας Νομιζα οτι ειχε αντικατασταθει απο το σχεδιο ΝΑΝΑ

  12. Ο/Η Προγιαγιά λέει:

    Ο Αρτεμίδωρος, γόνος πλουσίου πατρός, ετάχθη υπό της μητρός του, όταν ακόμη ήτο παις αμούστακος, εις την εκκλησίαν και τύχη αγαθή τον έφερε να μαθητεύσει ως διάκονος παρά του ιερού Σπυρίδωνος. Ήτο τολμηρός και καλόγνωμος και αρκούντως μελετηρός και υπάκουος, μέγα μειονέκτημα όμως είχε την πλουσίαν ξανθή κόμη, τους φωτεινούς οφθαλμούς και το ηρωικόν παράστημα, ουδέν εκ των ανωτέρω ικανόν να εμπνεύσει κατάνυξιν και σεβασμόν εις το εκκλησίασμα, σκανδαλισμόν δε προκαλούσαν αι αντιδράσεις των γυναικών, οσάκις τον έβλεπαν να εξέρχεται εκ του ιερού με το θυμιατόν ανά χείρας, συχνά δε λιγωμέναι προσέπιπτον εις τους πόδας του, τάχα λιπόθυμες εκ του θυμιάματος.
    Ουδέ ο θυμός του ιερού Σπυρίδωνος, ποικίλως και πλειστάκις εκφραζόμενος, ουδέ αι νουθεσίαι του ανέκοπταν τα καμώματα των γυναικών, απειθώς και προπετώς φερομένων, εις πάσαν ευκαιρίαν. Προσέτι δε ο νεανίας ήρχισε να αποσπάται εκ των καθηκόντων του και κατά τας προσευχάς, η αγνή φωνή του έχανε βαθμηδόν την θέρμην της. Η Αγιότης του επροσεύχετο δια το θαύμα της διάσωσης του νέου νυχθημερόν, το θαύμα όμως αργούσε.
    Νύκτα τινά ανέσπερον και εαρινήν, ο Αρτεμίδωρος, ανήσυχος εις την φύσιν και αναζητών τρόπους δια να κοπιάσει το σώμα και να ησυχάσει το πνεύμα, εξήλθεν της εκκλησίας και, παρά το σκότος, επεχείρησε την μεταφοράν λίθων προς κατασκευήν περιβόλου. Και είχε πράγματι μεταφέρει ικανόν αριθμόν, όταν αίφνης στάθηκε εμπρός του σκοτεινή σκιά, ενδεδυμένη με μαύρον ράσον και σχήματος ακαθορίστου.
    Η αιφνίδιος εμφάνισίς της δεν ετάραξε τον Αρτεμίδωρον, όστις αμέσως άρχισε να ψαύει το πλάσμα δια να διαπιστώσει την ταυτότητά του, τάχιστα δε διαπίστωσε ότι επρόκειτο δια την ωραιοτέραν εκ των τριών αδελφών, θυγατέρων γνωστού άρχοντος της Τριμυθούντος, ήτοι της Νυμφοδώρας, αδελφής της Μητροδώρας και της Μηνοδώρας.
    Μεθ΄ ου πολύ παρέσυρεν αυτήν προς τον αιγιαλόν, λησμονών το σχήμα του και τας υποσχέσεις του, όπου, ανάψας κερίον εκ λίπους χοιρινού, εθαύμασεν την καλονήν της νέας, αφαιρεσάσης εν τω μεταξύ το ράσον. Έτοιμος ήτο ο Σατανάς να κατατροπώσει τα θεία, καθώς η Νυμφοδώρα, λικνιζομένη αισχρώς, επλησίαζεν τον Αρτεμίδωρον, όστις εκοίταζεν εκστατικός, όταν η πείσμων προσευχή του Αγίου έκαμε το θαύμα της. Συμφόρηση εκτύπησε τη Νυμφοδώρα, το αριστερό χέρι και το πόδι της εμαράνθησαν και το πρόσωπόν της στράβωσε εις μόνιμον και αποτρόπαιον μορφασμόν.
    «Μὴ μοῦ ἅπτου ὦ γύναι» κραύγασε ο Αρτεμίδωρος, συναισθανόμενος την υστάτην στιγμήν το έργον του διαβόλου και το σωτήριον θαύμα του Αγίου, η Νυμφοδώρα όμως χωλαίνουσα έτεινε την δεξιάν της χείραν προς αυτόν.
    «Μὴ μοῦ ἅπτου ὦ γύναι» κραύγασε εκ νέου και μετά περισσής αγωνίας ο Αρτεμίδωρος, οπισθοχωρών εν τη θαλάσση, δαιμονική δύναμις όμως έσΜπρωχνε την Νυμφοδώρα προς αυτόν.
    «Μὴ μοῦ ἅπτου ὦ γύναι» κραύγασε δια τρίτην φοράν ο Αρτεμίδωρος και κύμα της θαλάσσης τον παρέσυρεν εις τον βυθόν δια παντός.
    Λέγουσι ότι εκ της θυσίας ταύτης προς χάριν της αγνότητος, άγιος ανεκηρύχθη και εσαεί λατρευόμενος υπό των γυναικών, των δεχομένων την χάρην του μετά θάνατον, τυγχάνει. Άλλοι όμως λέγουσι ότι ο Αρτεμίδωρος ανάξιος εδείχθη της αληθούς δοκιμασίας, επιδείξας δειλίαν, μωρίαν και αφροσύνην και ότι δια της αρνήσεως δεν αγιάστηκε, αλλά ότι επιτίμιον εκτελεί οσάκις εξέρχεται των κυμάτων

  13. Ο/Η Αναγνώστης ο αθηναίος λέει:

    Μένοντας ..ενεός (που λένε) και καληνυχτίζοντας, να πω ότι όλα αυτά πρέπει να γίνονταν πέριξ της Σαλαμίνος. Τώρα αν τον 4ο αιώνα υπήρχαν τα Παλούκια δεν γνωρίζω

  14. Ο/Η Μαύρο πρόβατο λέει:

    Σῶσον Κύριε τὸν λαόν σου καὶ εὐλόγησον τὸ σὸν φυλάττων διὰ τοῦ Σταυροῦ σου πολίτευμα.

  15. Ο/Η Αναγνώστης ο αθηναίος λέει:

    χο χο χο, την κληρονομίαν ξέχασες (αυτή να ευλογήσει) 😉 .
    Όσο για το Πολίτευμα αυτό θα φυλάσσεται μόνο αν ..δωρούμενος νίκας τοις βασιλεύσει .
    Βοήθειά μας 🙂

  16. Ο/Η nikos__alfa λέει:

    Μεγίστη είστε ..Κυρία και θαυμαστά τα έργα σας! 😯 🙂

  17. Ο/Η nikos__alfa λέει:

    Άφρονες,αμαρτωλοί,δαψιλείς και σπάταλοι (Αναγνώστη,Μαυροπρόβατε,κλποί) ΜΕΤΑΝΟΕΙΤΕ :mrgreen:

    Μετανοείτε , Ο ΚΑΙΡΟΣ ΓΑΡ ΕΓΓΥΣ 😦

    (Το είπε και ο ..Μπάμιας) 😆 😀

  18. Ο/Η sissa ben dahir λέει:

    Μα αγαπητή μας προμήτωρ, ο μάρτυρας Αρτεμίδωρος δια πυρός εμαρτύρησε.
    Ἀρτεμίδωρος ὡς καθάλλεσθαι σθένει,
    Καὶ τοῦ πυρὸς φλέγοντος ἔργῳ δεικνύει.
    Δεν ομοίαζε προς τον Jean -Marc Barr που προτίμησε το «άγγιγμα» του δελφινιού από το άγγιγμα της δεσποσύνης.

    Μήπως τον συγχέετε με εκείνον τον
    νιο αφέντη απ’ το Τούνεζι,
    μαύρο σαν του βυθού το στρείδι
    αυτόν που πιάστηκε στα δίχτυα του έρωτα
    κι είχε ένα μάτι σαν αχάτη
    αυτόν που πιάστηκε στα δίχτυα του έρωτά της
    αλλά τον παραμόνευαν απ’ το Καστέλι
    οι τρεις δικοί της αδελφοί
    κι αστράψαν ξαφνικά τα βέλη
    κι ο νιος από το Τούνεζι
    πάει τον κατάπιε η θάλασσα;

  19. Ο/Η Αναγνώστης ο αθηναίος λέει:

    Sissa, το βλέπεις πολύ ..εγκεφαλικά 🙂
    Και εγώ κάτι ..άκουσα για πυρά, όπως και (κατ’άλλους) για ξίφος.
    Όμως, πρέπει να πρόκειται για άλλον.
    Δεν μπορώ να στο αποδείξω αλλά έτσι το ..βιώνω.
    Νομίζω ότι πρέπει να περιμένουμε την εξέλιξη όλου του ..δράματος.
    Ηδη το παζλ με:
    Λατινοφρονούντες Ισίδωρους, που σχετίσθηκαν και με πόλεις της τέως ΕΣΣΔ, Σαλαμίνα, έστω και Κυπραίικη, νεαρές και νεαρούς που στραβώνει το στόμα τους και μετά ..ανανήπτουν φυσικώς ή/και μεταφυσικώς δια των ..βιωμάτων, Ιερούς Ναούς , αλλά και Κρεμλίνα,
    αρχίσει και σχηματίζεται, έστω και αν η απόσταση είναι μεγάλη και έχει παλιόκαιρο).
    Πίστεψέ με 🙂

    ΥΓ Νίκο είμαι περίεργος να δω τι έχεις στο μυαλό σου ότι θα προκύψει (ως ..σύνθεση) , αν μετανοήσουμε ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ εγώ και το Μαύρο Πρόβατο (αααχ η Κεντροαριστερά θα σε φάει)

  20. Ο/Η Μαύρο πρόβατο λέει:

    (αυτοδιαφήμιση) κλικ στη φωτο με τα σιντι. Άπαιχτο!

  21. Ο/Η papoylis λέει:

    Ανεβαίνει ως ποστ εντός ολίγου με την άδεια ( φαντάζομαι ) της σεβαστής Μυλαίδης 🙂 )

  22. Ο/Η kapetanios λέει:

    αναγνώστη
    πέριξ της Σαλαμίνος εκεί κοντά στον 4ο αιώνα (πχ) το μόνο που έλαβε χώρα είναι η ναυμαχία της ( που συμπτωματικά αυτές τις ημέρες τιμάται http://www.salamis-aiantis.blogspot.com/ 😉 )

  23. Ο/Η Αναγνώστης ο αθηναίος λέει:

    Και σε αυτήν , αλλά και στην άλλη (την Κυπριακή, 2 με 3 δεκαετίες αργότερα) έγινε ναυμαχία πάλι με τους Πέρσες.
    Δεν σταματούν εδώ όμως οι συμπτώσεις (των Σαλαμίνων)
    Στην ..άλλη (την Κυπριακή) εμφανίζεται «σύνδεση» (συμμετοχή στη μεταφορά της χειρός) με κάποιον ονόματι Ισίδωρο, ο οποίος έχει ..λατινοφρονήσει, τα χώνει στους δικούς του που επιμένουν ..ανατολικά και προτιμούν να αυτοκτονήσουν (Άλωση και συνεπαγόμενα) παρά να (δυτικο)ομονοήσουν και επιπροσθέτως συνδέεται με το Κίεβο και άρα δεν μπορεί παρά , πηγαίνοντας ή γυρνώντας, να έχει δει και το Κρεμλίνο (το κτίριο), αξιωματούχος γαρ.
    Άρα, ας μην περιοριζόμεθα στον 4ο Αιώνα (ούτε μχ όπου παρουσία ή όχι του Αρτεμιδώρου ο Άγιος κατετρόπωσε τον Άρειο, ούτε πχ που έχουμε 2 Ναυμαχίες) , αλλά ας πλανηθούμε στο χωροχρόνο με τη γνώση της ταπεινότητός μας που μόνον δια των βιωμάτων ψαύουμε.
    Όμως , το ότι οι συνεπαγωγές, δια συσχετίσεων, είναι εύλογες, είναι, αντικειμενικά αν το δούμε

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s