«Α πούχει πίνει»

Προχθές  βράδυ καλοί μου αναγνώστες , μαζεμένοι σε ένα φιλικό σπίτι , τρώγαμε τυράκι και πίναμε κρητική ρακή συζητώντας για τις ορέες στιγμές που περνά η χώρα μας  , αλλά και κάθε οικογένεια ξεχωριστά.

Ήταν ένα ήσυχο και όμορφο βράδυ  και η ρακή κυλούσε και ζέσταινε τις καρδιές , ελάφρωνε τα βάρη του βίου , έδιωχνε  ή καλύτερα σκέπαζε τα προβλήματα της καθημερινότητας και έτσι η αυτοσχέδια βεγγέρα ( με τους εκ των ενόντων ταπεινούς μεζέδες )  συνεχίστηκε μέχρις αργά τη νύχτα.

Στη διάρκεια αυτής της γενικής ευωχίας μού ήρθε στο μυαλό μια φράση που συχνά χρησιμοποιούσε ένας φίλος Κρητικός , όταν προ αμνημονεύτων υψώναμε τα ποτήρια μας σε εκείνη την , αξέχαστη για μένα , άκρη της ευλογημένης Κρήτης :

‘Ελεγε ο  αγαπητός μου Νίκος : » Α πούχει πίνει « με τη χαρακτηριστική του προφορά και το ζεστό του χαμόγελο.

Δεν θα σας μαρτυρήσω , εκλεκτοί μου αναγνώστες , ούτε τον ακριβή τόπο , ούτε τη ταυτότητα του καλού μου φίλου , αλλά μόνο την χρονική περίοδο που βίωσα τις αξέχαστες αυτές εμπειρίες . Ήταν δεκαετία του 80 που πρωτοπήγα σε αυτό τον παραδεισένιο τόπο , σταλμένος από ένα παλιό συνάδελφο στο στρατό. Παρά το γεγονός ότι ήδη γνώριζα πολύ καλά τη Κρήτη , δεν είχα μέχρι τότε αξιωθεί να βρεθώ σε αυτό το χωριό .

Εκεί λοιπόν έμεινα για λίγα βράδια με κάτι γκαρδιακούς φίλους , γνωρίστηκα με το Νικόλα , ένα πολυπράγμονα ταβερνιάρη , αγρότη , κτηνοτρόφο , μουσικό και προπάντων θυμόσοφο άνθρωπο. Γεύτηκα μια απίστευτη φιλοξενία και γνώρισα ένα πανέμορφο τόπο με θάλασσα , βουνό , πηγές , φαράγγι που ανέδιναν αρώματα , γεύσεις και εικόνες που χαράχτηκαν βαθειά στη καρδιά μου.

Από τότε  , σε κάθε επόμενη επίσκεψη στη Κρήτη , πότε με αντροπαρέα  , αργότερα με τη μέλλουσα σύζυγο , υπήρχε πάντα στο πρόγραμμα η επίσκεψη και η ολιγοήμερη διαμονή στο μικρό οικισμό του Νίκου. Και κάθε φορά που το βραδάκι σμίγαμε σε εκείνη τη ταβέρνα , καταπρόσωπο στη θάλασσα , ακουγόταν από τα χείλη μας η αψεγάδιαστη αυτή φράση : » Α πούχει πίνει «.

Τελευταία φορά που επισκέφτηκα το χωριό αυτό , αλλά και τη Κρήτη ,  παντρεμένος με γυναίκα και δύο παιδιά , ήταν πρίν από 12 χρόνια. Ο ακραίος Δίας από το βράχο του αγνάντευε σταθερά το πέλαγο , ελπίζω και τώρα . Δεν το ξεχνώ ….

 

Στην υγειά σου Νικόλα …

 

[ να αφιερώσω αυτό το ποστ στο καλό μου sissa , αυτός αντιλαμβάνεται καλά γιατί σήμερα μιλώ ]

 

This entry was posted in Αλκοολούχα υπόλοιπα, Ανάτυπα ενός ενδόξου παρελθόντος, Ανήθικες προτάσεις, Βίοι Αγίων - Λειψανοθήκαι, Ποθητά και απόμακρα, Φυσιογνωμίες. Bookmark the permalink.

3 απαντήσεις στο «Α πούχει πίνει»

  1. Μ’ έφιαξες Παπούλη. Πάω να ανανεώσω τις προμήθειές μου σε ρακή.

  2. Ο/Η papoylis λέει:

    Πήγαινε Δύτα και βρες καλή παρέα για να τη πιείς 🙂

  3. Ο/Η sissa ben dahir λέει:

    Άργησα να το δω παποyλη, μα απόψε που το είδα μόνο τούτο μπορώ να σου αντιφωνήσω:
    Άστε τις κόντρες, κάτσετε μία ρακή να πιούμε
    μες την ζωη οι προστριβές σε βάσανα θα βγούνε.

    Σ΄ευχαριστώ για την αφιέρωση και χρειάζεται μια επιστροφή στον (α)κριό.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s