Για να τελειώνουμε με ορισμένα ζητήματα :

Σύντομα καλοί μου αναγνώστες θα διαπιστώσετε μια αλλαγή στη θεματική αυτού του ιστολογίου. Μια στροφή που οφείλεται στην ανάγκη του υποφαινόμενου να κλείσει την εμπλοκή του με τη καθημερινή επικαιρότητα και το σχολιασμό της , τουλάχιστον σε ότι αφορά τα ζητήματα που θα θίγωνται  στις αναρτήσεις και για απροσδιόριστο διάστημα στο μέλλον.

Δεν πρόκειται βέβαια για μια στάση υποχώρησης , αποφυγής ή άγνοιας μπροστά στον ορυμαγδό εξελίξεων στη σφαίρα της κοινωνίας της πολιτικής και της οικονομίας. Αντίθετα μάλιστα , σε  πολλές αναρτήσεις και σχόλια μου εδώ , αλλά και σε σχόλια που έγραψα σε  φιλικά ιστολόγια έχω ξεκαθαρίσει τη θέση μου απέναντι σε αυτά που συμβαίνουν στο τόπο μας και με την ευκαιρία αυτού του άρθρου θα τις επαναλάβω συνοπτικά λίγο πιό κάτω. Άλλωστε κάθε επόμενο γεγονός , αποκάλυψη ,  παρέμβαση έρχεται να επιβεβαιώσει ( παρά να διαψεύσει ) τις επισημάνσεις που έκανα , εγώ και αρκετοί άλλοι φίλοι ,  σε ανύποπτο χρόνο , οπότε η παρακολούθηση της καθημερινής επικαιρότητας  θα είχε ως μόνη χρησιμότητα την επιβεβαίωση αυτών των απόψεων.

Αλλά μια τέτοια επιβεβαίωση δεν έχει καμμία πρακτική χρησιμότητα για έναν ανώνυμο και άσημο  ιστολόγο που δεν έχει φιλοδοξίες πολιτικές , δεν ενδιαφέρεται για αναγνώριση και προβολή , δεν επιδιώκει τίποτε περισσότερο από αυτό που επιζητεί κάθε άνθρωπος σε αυτή τη χώρα : το ελάχιστο δηλαδή ( να μη νομίζουν ότι μπορούν δια παντός να μας δουλεύουν ) 😉

Επειδή και εδώ έχουν διεξαχθεί στο παρελθόν ομηρικές  διαμάχες  σχετικά με το πολιτικό , κοινωνικό και οικονομικό μας παρελθόν , όπως και για το παρόν και το μέλλον , όπου έχουν αναπτυχθεί επιχειρήματα από διάφορες πλευρές , νομίζω ότι  δεν χρειάζεται περαιτέρω χώρος για να αναλυθούν οι καταστάσεις. Πόσω μάλλον που συχνά (  όλοι μας εδώ )  υπερβήκαμε τα καλώς εννοούμενα  όρια μιας ευπρεπούς συζήτησης και φτάσαμε σε προσωπικές επιθέσεις και χαρακτηρισμούς. Μεταφέραμε την ένταση και τη πίεση που νοιώθουμε από τη πραγματική μας ζωή σε αυτήν εδώ τη γωνιά του διαδικτύου, λες και δε μας έφτανε η καθημερινή μας εμπειρία , αβεβαιότητα , σύνθλιψη.

Επομένως , σαλπάρωντας για πιό ήρεμες θάλασσες 🙂 , το ιστολόγιο αυτό θα ξεκαθαρίσει άπαξ δια παντός τη θέση του απέναντι στα πράγματα ( μια θέση που μπορεί να αμφισβητείται από διάφορους εδώ σχολιαστές , αλλά που τουλάχιστον όσο με αφορά είναι οριστική και αμετάκλητη ).

Μετά από δεκαετίες όπου διαχρονικά τα δύο μεγάλα κόμματα υπηρέτησαν πιστά τα συμφέροντα  εκείνων που τους  προώθησαν και τους στήριξαν στην εξουσία , ήρθε η ώρα της απαξίωσης και της οριστικής ξεφτίλας. Αφού οι πολιτικάντες – λακέδες  εξάντλησαν κάθε μέσο και τεχνική για να υφαρπάζουν τη ψήφο και τη στήριξη των ιθαγενών , με τα ψίχουλα και τα  αποφάγια που άφηναν να πέσουν από το τραπέζι όπου δεξιώνονταν τα μεγάλα συμφέροντα , ήρθε η στιγμή να αναθέσουν τη πορεία της χώρας απευθείας στα χέρια του ξένου παράγοντα.

Η κατάληξη αυτή και σχεδιασμένη και προδιαγεγραμμένη ήταν εδώ και χρόνια. Από την εποχή που ο γέρων «Εθνάρχης» κυβέρνησε το τόπο μέχρι και σήμερα όπου κάτι  ερασιτέχνες λούστροι ( στιλβωτές υποδημάτων ) ασκούν τυπικά την εξουσία.

Η περίφημη «γενιά του Πολυτεχνείου» , η γενιά μου , ενσωματώθηκε και επωφελήθηκε ( με εξαιρέσεις πάντα ) από το μεταπολιτευτικό πανηγύρι. Ξεπουλήθηκε  ( συχνά πολύ φτηνά ) , διαβρώθηκε , ξεφτιλίστηκε , υπονομεύθηκε εκ των έσω. Ο πόλος της «αριστεράς»  αποδείχθηκε όχι μόνο κατώτερος των περιστάσεων , αλλά συχνά συνένοχος για τη σημερινή κατάντια. Σύρθηκε από τις παγκόσμιες και εγχώριες εξελίξεις και όταν  κλήθηκε εκ των πραγμάτων να βγάλει το φίδι από τη τρύπα ( 1989 –  90 , 2007 – 2008 ) τα έκανε μπάχαλο. Το ζήτημα της «ενότητας της αριστεράς»  κατήντησε ανέκδοτο , όσο κανείς ανέμενε λύσεις από τις εκάστοτε ηγεσίες των επιμέρους μικροκαταστημάτων.

Πού θα κριθούν  , δυστυχώς , τα πράγματα ;;  : στους δρόμους και στη ρήξη , ανεξέλεγκτα και αβέβαια. Η δημοκρατία μας , υπό τη σκέπη της οποίας υποτίθεται ζούμε και ενεργούμε είναι πλέον ιδιοκτησία των ολίγων. Ένα νεκρό γράμμα , όπως και το πάλαι ποτέ όνειρο για την «Ευρώπη των λαών». Η εμπιστοσύνη στη πολιτική και τους θεσμούς , στους νόμους και τις παπαριές περί ισονομίας , κοινωνικής δικαιοσύνης , αναδιανομής και όλους τους υπόλοιπους φερετζέδες της αστικής ιδεολογίας και του προνομιακού της εκφραστή : της σοσιαλδημοκρατίας έχει εξαντληθεί προ πολλού. Ελπίζωντας ( κατά το δυνατόν ) ο καθένας ξεχωριστά σε προσωπικές διαφυγές , θα πορευθούμε μέχρι τη στιγμή που θα γίνει αντιληπτό από τους ιθαγενείς ( και ειδικά τους νέους ) ότι όλα αυτά τα ορέα όπως νόμοι , θεσμοί , κράτος , κοινωνικές δομές , δικαιώματα και υποχρεώσεις είναι εν τέλει προφάσεις και φτηνές δικαιολογίες για να συνεχίζεται το οργανωμένο πλιάτσικο των ζωών μας και των ψυχών μας.

Αυτά θεωρεί και νομίζει αυτό το ιστολόγιο και επ’ αυτών δεν έχω τη διάθεση να επανέλθω στο μέλλον. Είναι βέβαια προφανές ότι αραιά και που , όταν οι συνθήκες το επιβάλλουν , θα αναρτώνται και άρθρα σχετικά με τη τρέχουσα πολιτική πραγματικότητα . Όταν η ξεφτίλα των λούστρων θα εκδηλώνεται ακραία  αυτό το ιστολόγιο δεν θα αγνοήσει , δεν θα παραβλέψει , δεν θα σιωπήσει.

Κάθε νέα του παρέμβαση στο μέλλον που θα αφορά τις πολιτικές εξελίξεις καλό θα είναι να ιδωθεί σε σχέση με τα  ανωτέρω βασικά συμπεράσματα τα οποία δεν προτίθεμαι να αλλάξω 😉

Πάμε γι’ άλλα λοιπόν….

This entry was posted in Αφόρητες γενικολογίες, Διαδικαστικά φληναφήματα. Bookmark the permalink.

6 απαντήσεις στο Για να τελειώνουμε με ορισμένα ζητήματα :

  1. Ο/Η nikiplos λέει:

    Όπως και να’ χει παππούλη, αν και εύχομαι να αναιρέσεις αυτήν την απόφασή σου, γιατί τα οξυδερκή σου σχόλια, πέρα από κάθε ιδεολογική ή πραγματολογική διαφωνία, αποτελούν μια σταθερά που εκλείπει τούτες τις δύσκολες μέρες που έρχονται σιγά, σιγά.

    Πόσω μάλλον που οι εξελίξεις θα αρχίσουν με τη μορφή χιονοστιβάδας να έρχονται τόσο γρήγορα και βίαια…

    Με όχημα έναν δικοματικό κρατισμό που ιδεολογικά ζει ακόμη στα 70ς- ακόμη καθώς απευθύνεται στον απευθυσμένο μας (συγνώμη στο θυμικό των μαζών ήθελα να ειπώ).

  2. Ο/Η papoylis λέει:

    Νίκιπλε

    Νομίζω ότι σε πολλές μέχρι τώρα συζητήσεις σε αυτό το ιστολόγιο , έχουν συμβάλλει αποφασιστικά με τη παρουσία τους διάφοροι σχολιαστές . Συχνά η δική μου συμμετοχή περιορίζεται στο να δώσω τα ερεθίσματα 😉

    Η στροφή αυτή δε σημαίνει ότι θα αποσυρθώ σε ησυχαστήριο , αν και θα αραιώσουν τα ποστ τα σχετικά με την άμεση επικαιρότητα. Ένα από τα επόμενα ποστ πχ θα αφορά την Αίγυπτο τη περίοδο της δεκαετίας του 1870. 🙂

  3. Ο/Η Δύστροπη Πραγματικότητα λέει:

    Παπούλη εύχομαι καλή τύχη στην νέα κατεύθυνση που θέλεις να δώσεις στο ιστολόγιο σου.

    Εαν κρίνω δε από το θέμα στο οποίο θα αναφέρεται η επόμενη ανάρτηση σου, θα έλεγα πως αυτή η κατεύθυνση θα είναι πιο ενδιαφέρουσα για ορισμένους – έστω όχι τακτικούς – σχολιαστές όπως εγω. Εύχομαι το καλύτερο. 🙂

  4. Ο/Η papoylis λέει:

    Δύστροπε , ευχαριστώ

    πάντως θα υπάρχουν , όπως έγραψα , και ποστ με θέμα τις τρέχουσες εξελίξεις 🙂

  5. Ο/Η Β.Δ. Καργούδης λέει:

    Περίμενα πότε θα γινόταν σε όλους μας φανερό @Παπς, ότι με τον τρόπο που είμαστε μερικοί τόσο μετωπικά απέναντι τοποθετημένοι πολιτικά

    (εγώ πχ σε μερικούς σχολιαστές
    -στις απόψεις τους δηλαδή-
    εντοπίζω ίχνη από το σκληρό «κουκούτσι» της ελληνικής Ιστορικής κακοδαιμονίας και της ιστορικής Μοίρας της Καθυστέρησης & του Αρχαϊκού μορφωτικού-αναλυτικού ελλείμματος της ελληνικής Αριστεράς, της καταδίκης της με άλλα λόγια -ιδίως από το 1990 κε.- να είναι «δια βίου γραφικό περιθώριο»,και υποθέτω κι αυτοί, αντίστοιχα, νοιώθουν κάπως έτσι και για τις δικές μου απόψεις)

    χαϊρι & προκοπή δεν θα υπήρχε με θεματολόγιο της «ζεστής» πολιτικής επικαιρότητας.
    Αλλά ούτε και χάζι (θα υπήρχε πλέον) σε αντιπαραθέσεις που απλά σε οποιοδήποτε θέμα, οι σχολιαστές «αναζητούσαν & εύρισκαν» τον σκληρό πυρήνα του πολιτικού τους ρεπερτορίου, που απλά το επαναλάμβαναν πλέον
    (το επαναλαμβάναμε μάλλον)
    ευκαιρίας δοθείσης.
    Έμοιαζε δηλαδή το πράγμα να πηγαίνει να μετατραπεί σε έναν πρωτόγονο μπερντέ αγκιτάτσιας α λα παλαιά, (χωρίς λόγο & χωρίς το παραμικρό νόημα) με όλα τα «αρχαία» κολπάκια, σε θέματα που υποτίθεται δεν συγχωρούν ούτε τρυκάκια ούτε ξεγελάσματα.

    Το θεματολόγιο λοιπόν που έχεις κατά νου, μπορεί ευκολότερα να προκαλέσει ένα πιο «μαλακό» κομάτι του ιδεολογικού εαυτού του καθενός μας, που όμως αν το καλοδούμε, πάνω σ αυτό είναι που χτίστικαν οι πολιτικές μας απόψεις αυτές, που σήμερα φαντάζουν τάχαμου πιο σπουδαίες…
    Με το καλό λοιπόν, να δούμε τι ψάρια θα πιάσουμε,
    ή
    «ντουρ μπακαλούμ» (άντε λοιπόν να δούμε),
    στο σκληρό προσφυγικό ιδιόλεκτο…

  6. Ο/Η Left G700 λέει:

    Товариш Яков Федотович Павлов,

    Εμείς εδώ στην Ελλάδα έχουμε ένα τραγούδι, του οποίου οι δυο πρώτοι στίχοι του ρεφραίν νομίζουμε ότι ταιριάζουν γάντι («φούστα-μπλούζα», σύμφωνα με την Αλέκα) στην περίπτωσή σου, όπως τουλάχιστον την καταλαβαίνουμε εμείς. Κι αφού σου ταιριάζουν, στους αφιερώνουμε:

    Άλλα μου λεν τα μάτια σου
    και άλλα η καρδιά σου

    Увидимся 😉

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s