Shooting into the looking glass..

Μετά από μια επικοινωνία προχθές με έναν αγαπητό φίλο και σχολιαστή σε αυτό το ταλαίπωρο ιστολόγιο , μια αποστροφή του με έβαλε , καλοί μου αναγνώστες , σε πολλές σκέψεις. Θα αφιερώσω επομένως αυτό το ποστ στον υπαίτιο Δόκτωρα Σούη , αλλά την ευθύνη αυτών που γράφω παρακάτω θα τη πάρω αποκλειστικά στη πλάτη , μαζί με όσα άλλα η ζωή με έχει φορτώσει.

Είναι πράγματι αναντίρρητο πως η εμπειρία και το βίωμα  αποτελούν τα βασικά μέσα διαμόρφωσης ενός χαρακτήρα και των συμπεριφορών του. Αλλά είναι σκόπιμο να εξετάσει κανείς μέσα σε ποιό πλαίσιο και ποιό περιβάλλον λειτουργεί και συμπεριφέρεται αυτός ο χαρακτήρας. Ακόμα περισσότερο αν αυτός ο χαρακτήρας είναι μια περσόνα , άυλη και ανώνυμη , καθρέφτισμα ενός πραγματικού , υλικού και επώνυμου , όντος.

Μη έχωντας γνώσεις ψυχολογίας , ούτε  όντας ενήμερος της βιβλιογραφίας και των μελετών των σχετικών με την ιδιοτυπία που θα επιχειρήσω να αναλύσω , αντιλαμβάνομαι το δυσχερές του εγχειρήματος. Κατανοώ τη δική μου ανεπάρκεια και την σοβαρή πιθανότητα να καταλήξει αυτό μου το κείμενο σε φιάσκο , όπως και τη δυνατότητα να παρεξηγήσουν κάποιοι ( δικαίως ίσως ) ορισμένα σημεία του , αλλά η σπίθα που μου άναψε ο Δόκτωρ ουκ εα με καθεύδειν. Γιατί πέραν των θεσμικών ρυθμίσεων που ανήρτησα στο υπερώο με τίτλο «ΤΙ ΕΙΝΑΙ – ΤΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ ΤΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ , ρυθμίσεων που είναι νομίζω χρήσιμες  και σκόπιμες , υπάρχει και μια άλλη διάσταση πολύ πιό σημαντική.

Πέραν των τυπικών χαρακτηριστικών και κανόνων που διέπουν μια άυλη οντότητα  , πέραν των ρυθμίσεων που καθορίζουν και οριοθετούν τη λειτουργία της , υπάρχει ένα ζήτημα ουσίας που ξεπερνά κάθε άλλο : το πλέγμα άνθρωπος – περσόνα ως πρόβλημα και ως έδαφος πάνω στο οποίο και αυτό το ιστολόγιο αναπτύχθηκε και εξελίχθηκε. Είναι επομένως  , εκλεκτοί μου αναγνώστες , σκόπιμο να αντιληφθείτε πως το κείμενο που ακολουθεί είναι μια εκ βαθέων εξομολόγηση που θα εκτεθεί μεν εδώ εις μαρτυρία σας ,  αλλά κυρίως απευθύνεται  στον ίδιο τον υποφαινόμενο και υπογράφοντα.

Όταν για πρώτη φορά  βρέθηκα στο πέλαγος του διαδικτύου , αρχικά ως σιωπηλός κυβερνοναύτης που αναζητούσε πληροφορίες  στα μέσα  της δεκαετίας του 90 και λίγο αργότερα ως περσόνα σε διάφορα φόρα , οι  δραστηριότητες μου ήταν σαφώς περιορισμένες. Περιορισμένες από τις μικρές τότε δυνατότητες του μέσου  , αλλά και από το γεγονός ότι δεν μπορούσα να αντιληφθώ τον εαυτό μου ακόμα ως περσόνα. Ομοίως τότε και οι άλλοι , όσοι εμπλέκονταν στο διαδίκτυο ήσαν λίγοι και με πολύ συγκεκριμένα ενδιαφέροντα. Επομένως οι σχέσεις και η επικοινωνία λάμβαναν χώρα σε ένα περιβάλλον στενό και σαφώς καθορισμένο. Η ανωνυμία μου , αλλά και η ανωνυμία των άλλων δεν αποτελούσε πρόβλημα , ενώ  το στενό πεδίο ενδιαφερόντων κάθε ( εξειδικευμένης ) συζήτησης δεν επέτρεπε να έρθουν στην επιφάνεια χαρακτηριστικά , ζητήματα και ιδιομορφίες που θα καθιστούσαν τις σχέσεις στενότερες , τις εντάσεις ή τις συμπάθειες πιό έκδηλες , τις διαθέσεις και τις συμπεριφορές πιό αιχμηρές. Εξαιρέσεις  βέβαια υπήρχαν , αλλά εκείνη η περίοδος της εμπλοκής μου με το διαδίκτυο θα μπορούσε να οριστεί ως «διερευνητική».

Αργότερα αναμείχθηκα πιό ενεργά σε φόρα και ιστολόγια , που είχαν κατά βάση λογοτεχνικό περιεχόμενο , ως σχολιαστής και συνεργάτης. Ειδικά τα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του 2000 η εμπλοκή μου έγινε πιό  σοβαρή , με την έννοια ότι διέθετα όλο και περισσότερο χρόνο , προσπάθεια , ψυχικό απόθεμα σε αυτές τις δραστηριότητες. Άρχισα να γνωρίζω δια ζώσης , ως σάρκινο όν , άλλους συμμέτοχους , σχολιαστές , συνεργάτες και υπευθύνους αυτών των τόπων. Μη φανταστείτε πολλούς. Μετριούνται με το σύνολο των δακτύλων μας. Να προσθέσω εδώ και τα προσωπικά μέηλ και τηλέφωνα με ανθρώπους που δεν είχα τη τύχη ή τη δυνατότητα να γνωρίσω από κοντά , αλλά μπόρεσα τουλάχιστον να συνομιλήσω μαζί τους υπό  «ιδιωτική» σκέπη ( και συγχρόνως έκθεση ) .

Άρχισα τότε να αντιλαμβάνομαι ότι ο χώρος του πραγματικού βίου , οι πραγματικές σχέσεις , φιλίες , εχθρότητες έχουν τα ίδια χαρακτηριστικά με τα αντίστοιχα του διαδικτυακού μου βίου. Ότι δηλαδή τα φαινόμενα συμπεριφοράς ,  οι λεπτές εκφάνσεις των χαρακτήρων , η πολυπλοκότητα των στόχων , των κινήτρων και των μέσων αντιστοιχούν στα  του καθημερινού μας βίου. Παράλληλα , επειδή η δια ζώσης επικοινωνία , το αντίκρυσμα του άλλου  , τα βλέμματα , τα νεύματα  , οι «οσμές» και οι στάσεις παρείχαν τη δυνατότητα να αποκτήσω  καλύτερη θέαση των περσόνων  ( ανωνύμων και επωνύμων )  ως πραγματικά όντα , απέκτησα σταδιακά τη πεποίθηση ότι αυτά που δεν μπορούν να επιλυθούν ή να ερμηνευτούν στη δημόσια εν διαδικτύω έκθεση , είναι δυνατόν να συγκεραστούν , να εξηγηθούν με τη προσωπική σχέση στο «πραγματικό» βίο. Και εισάγω για πρώτη φορά το «πραγματικό» με «αυτιά» , επειδή αυτή μου η πεποίθηση , όπως θα εκθέσω παρακάτω , αποδείχθηκε φενάκη.

Στα μέσα της περασμένης πλέον ( φευ ) δεκαετίας οι δυνατότητες που προσέφερε το διαδίκτυο ήταν πολύ μεγαλύτερες και συγχρόνως  το δικό μου ενδιαφέρον για τα της λογοτεχνίας είχε μειωθεί  ή κορεσθεί αισθητά. Σε αυτό συνέβαλε και το γεγονός ότι συνειδητοποίησα πως , ελλείψει κλασσικών σπουδών , έμπνευσης ,  γλωσσικής επάρκειας και κινήτρων , το «μέλλον» μου στο χώρο ήταν  αναιμικό. Να σημειώσω εδώ ότι δεν είχα ποτέ σοβαρές φιλοδοξίες , παλαιότερα  , τότε και πόσω μάλλον τώρα , οπότε η απόφαση μου να εγκαταλείψω οριστικά τους σχετικούς χώρους ούτε δύσκολη , ούτε επαχθής ήταν. Παράλληλα  δεν  θέλησα να δώσω συνέχεια σε ορισμένες αντιπαλότητες και διαμάχες με διάφορους επηρμένους , που δεν είχαν το στοιχειώδες εχέγγυο του αυτοσαρκασμού  και της μη σοβαροφάνειας , οπότε η απόφαση μου αυτή ήταν , όπως καταλαβαίνετε , ακόμα πιό εύκολη.

Έχωντας πάντα ευρύτερα ενδιαφέροντα αναζητούσα ήδη νέους τόπους  , νέες σχέσεις και εμπλοκές στο διαδίκτυο. Το τελευταίο  ήδη προσέφερε πολύ περισσότερες δυνατότητες για ενημέρωση , συζήτηση ,  προβολή απόψεων και μάλιστα είχε ήδη διαδοθεί και στη χώρα μας το ιστολογείν. Άνοιξα τότε δύο βραχύβια μπλογκς ως δοκιμαστικούς σωλήνες για να πειραματιστώ με τα τεχνικά χαρακτηριστικά και τις δυνατότητες του μέσου.  Αυτά πλέουν ακόμα στο πέλαγος , καρυδότσουφλα και μνημεία μιας περσόνας που ούτε ανέπτυξα επαρκώς , ούτε κατενόησα και καλλιέργησα ως  ξεχωριστή οντότητα .

Περιφερόμενος στη μπλογκοχώρα , είχα τη τύχη να συναντήσω τον εσχαρέα Πετεφρή και λίγο αργότερα το Πάνο το Ζέρβα στη Καλύβα του. Ξέρετε όλοι πως γίνονται αυτά : από λινκ σε λινκ κοκ. Από τον πρώτο μπορώ τώρα να ομολογήσω , με την άνεση του ανεπρόκοπου , ελάχιστα διδάχθηκα και κατάλαβα. Αυτό οφείλεται αποκλειστικά στη δική μου ανεπάρκεια , γιατί ο ίδιος καταβάλλει ακουσίως και καθημερινά εργώδεις προσπάθειες με τα κείμενα και την εν γένει στάση του. Για τον δεύτερο περισσότερα παρακάτω.

Όσο ακόμα επεφύλασσα στον εαυτό μου το ρόλο του περιστασιακού σχολιαστή , που ήθελε μεν να εμπλακεί στο μέσο  αλλά να μπορεί να εξέλθει αβρόχοις ποσί , δεν είχα αντιληφθεί ότι εμπλεκόμουν σε ένα πλέγμα σχέσεων που ΔΕΝ ήταν παίγνιο. Αυτό μπόρεσα να το καταλάβω λίγο αργότερα , όταν εμφανίστηκα ως αραιός και αργότερα τακτικός σχολιαστής στη Καλύβα με το αποκλειστικό νικ Παπούλης , αυτό που διατηρώ μέχρι και σήμερα και το οποίο  ΠΟΤΕ δεν έχω αλλάξει. Ήταν αυτό το ανελαστικό στοιχείο στο χαρακτήρα μου , αυτό που και αλλού έχω ονομάσει «ρομαντισμό» , που δεν μου επέτρεπε να παραβώ κάποιες «αρχές». Αρχές που όπως θα δούμε παρακάτω ενέχουν προβλήματα , επειδή αυτές είναι ίδιον πραγματικών ανθρώπων ( ανωνύμων ή επωνύμων ) και όχι περσόνων.

Η μακρά θητεία μου στη Καλύβα πέρασε όπως είναι λογικό κάποια στάδια. Έχωντας παρακολουθήσει τη πορεία της για αρκετό διάστημα πριν ανεβάσω εκεί το πρώτο μου σχόλιο και γνωρίζωντας ήδη τα «χούγια» ορισμένων εκεί σχολιαστών , από την συμπεριφορά τους στην υπόλοιπη μπλογκόσφαιρα που  από πολύ  νωρίτερα παρακολουθούσα , δεν μου ήταν δύσκολο να ενταχθώ στο κλίμα που επικρατούσε εκεί.

Ένα ιστολόγιο με πολλά ενδιαφέροντα , ανησυχίες που και εμένα διακατείχαν ,  φροντισμένο layout , υψηλό ενίοτε επίπεδο θεματολογίας αλλά και κειμένων και προπάντων για μένα μια «φωλιά» ήταν η Καλύβα καλοί μου αναγνώστες. Συν τω χρόνω άρχισα να σχολιάζω όλο και πιό συχνά , να συμμετέχω σε συζητήσεις , να συνεισφέρω με απόψεις , να απολαμβάνω το χιούμορ και τη καλή διάθεση που χαρακτήριζε τους βασικούς συντελεστές – σχολιαστές αλλά και το Καλυβάρχη .  Ιδιαίτερα σε μια κατηγορία όπως η Χελιδόνα όπου ανεμπόδιστα αναπτυσσόταν η φαντασία , το παίγνιο , το σκώμμα μέσω στίχων είχα βρεί το κονάκι μου , δηλαδή  ( σύμφωνα με την μνημειώδη έκφραση του πάλαι ποτέ Θείου Ισισδώρου ) περνούσα ορέα.

Αλλά εδώ πλέον έπρεπε να οικοδομήσω επιτέλους μια συνεκτική και σταθερή περσόνα , στο μέτρο που , τηρώντας τη πιό πάνω «αρχή» , ήθελα να παραμείνω  στη Καλύβα ως διακριτή και συμπαγής οντότητα. Πέρα από διαμάχες και κόντρες , φυσιολογικές σε ένα τόσο ευρύ ιστολογικό χώρο , από όπου πολλοί διήλθαν  ( και παρήλθαν ) είχα την ευκαιρία να γνωρίσω αρκετά πρόσωπα από το «στενό» πυρήνα των τότε σχολιαστών καθώς και τον ίδιο το Πάνο . Είχαμε κατακτήσει μεταξύ μας μια πολυδιάστατη σχέση που περιείχε ( ως ένα βαθμό ) εμπιστοσύνη , καλή προαίρεση , διάθεση συνεννόησης  , κανόνες «εμπλοκής» αν με εννοείτε. Οι πολιτικές ή άλλες διαφωνίες μπορούσαν να αντιμετωπιστούν χωρίς ρήξεις αν οι κανόνες «εμπλοκής» τηρούνταν από όλους. Εκεί άρχισε να εμφανίζεται ( χωρίς ακόμα να το καταλαβαίνω ) το πρόβλημα. Πέραν των προσωπικών και δια ζώσης σχέσεων είχαν δημιουργηθεί ισχυρές περσόνες , απεικάσματα των πραγματικών ( ανώνυμων και επώνυμων ) όντων . Περσόνες που ως ένα βαθμό , στη δημόσια έκθεσή τους στη Καλύβα και αλλού είχαν περίπου αυτονομηθεί από τους εκπομπούς τους. Γιατί είναι άλλο πράγμα να συζητάς ιδιωτικά , οπότε έχεις και το χρόνο και το τρόπο αλλά και την συσχέτιση πραγματικών όντων , και άλλο πράγμα η δημόσια επικοινωνία όπου εκτίθενται οι περσόνες και όχι οι άνθρωποι. Πολλοί εδώ θα σκεφτούν ότι λαθεύω : ότι δηλαδή όταν εκτίθεται η περσόνα , τότε ο εκπομπός της είναι που εκτίθεται και μάλιστα δημόσια.

Θα τους απαντούσα πως όταν έχεις τη δυνατότητα να εμπλακείς σε ένα χώρο δημόσιο καλυπτόμενος πίσω από μια περσόνα και από όλες τις δυνατότητες που σου παρέχει η ανωνυμία και η εξ αποστάσεως επικοινωνία , το πράγμα αλλάζει. Και τούτο γιατί στα δύσκολα και τη διαμάχη αυτό που πρέπει να προβάλλεις και ενίοτε να υπερασπιστείς είναι η περσόνα , όπως αυτή παρουσιάζεται δημόσια. Έχω γνωρίσει προσωπικά ανθρώπους που εμπλέκονται στο ιστολογείν και μπορώ να σας διαβεβαιώσω ότι συχνά η δημόσια εικόνα τους δεν έχει καμμία σχέση με το πραγματικό πρόσωπο.

Η εμπειρία μου στη Καλύβα ήταν , ή μάλλον τώρα  διαπιστώνω πως είναι , ανεκτίμητη. Από απλός σχολιαστής κατέληξα τελικά συνεργάτης και ώθορας , σε ένα ιστολόγιο με σημαντικό παρελθόν , μεγάλη αναγνωσιμότητα , κύρος  και εκτόπισμα.

Γι αυτό μόνο ευχαριστίες έχω να  πω στον Πάνο. Από την άλλη μεριά   πολλά συνέβησαν σε διάφορες χρονικές περιόδους , διαμάχες , αντιθέσεις , ξεκατινιάσματα και σφαγές , γεγονότα που έβαζαν σε δοκιμασία  τη συμμετοχή μου , αλλά και τις ως άνω ρομαντικές μου «αρχές». Αντί σε δοσμένες τέτοιες στιγμές να παραιτηθώ και να αποχωρήσω , επέλεγα τις μορφές εκείνες συμβιβασμών που θα μου επέτρεπαν μεν να  διατηρήσω την εκεί συμμετοχή μου , αλλά που θα έδειχναν συγχρόνως  τη σημασία που έδινα στις «αρχές» . Αν αυτό φαίνεται λίγο δυσνόητο να το εξηγήσω χωρίς να υπεισέλθω σε πραγματικά γεγονότα :

Μετά από το δεύτερο χρόνο εμπλοκής μου στη Καλύβα και αφού είχε δημιουργηθεί εκείνη η αξέχαστη παραγωγική , δημιουργική παρέα υπήρξαν αρκετές περιπτώσεις όπου ο ιστολόγος ήρθε σε βίαια σύγκρουση με άλλους σχολιαστές ή όπου σχολιαστές συγκρούστηκαν μεταξύ τους. Μη έχωντας την ευθύνη του μπλογκ , αλλά και συγχρόνως όντας ο ίδιος πεπεισμένος  ( βλακωδώς ίσως ) για την εγγενή αξία της παρέας των προσώπων – περσόνων ,  με τη στάση μου προσπάθησα να αμβλύνω τις αντιθέσεις. Θεωρούσα ότι τα πρόσωπα μπορούν να συννενοηθούν και να συνυπάρξουν βάσει των «αρχών» , ερήμην των περσόνων. Ότι δηλαδή οι προσωπικές σχέσεις είναι εκείνες που θα επιτρέψουν την εξομάλυνση , ακόμα και αν οι περσόνες  ( η μια ή η άλλη ) είναι καταφανώς φάουλ.

Ορισμένοι εδώ θα αντιτάξουν τη παρατήρηση ότι , τουλάχιστον για τους επώνυμους όπου πρόσωπο και περσόνα τάχα μου ταυτίζονται , δεν υπάρχει τέτοιο ζήτημα. Οι επώνυμοι μιλούν και συμπεριφέρονται με το «βάρος» της δια ζώσης τους οντότητας. Αλλά  κατά τη ταπεινή μου άποψη , το πράγμα δεν είναι έτσι. Η ειδοποιός διαφορά  , το καίριο στοιχείο είναι η ίδια η δημόσια έκθεση σε κοινή θέα . Αυτό ισχύει και για τους επώνυμους και για τους ανώνυμους και ενώ στη περίπτωση των επωνύμων σημαδεύει και πρόσωπο και περσόνα , στη περίπτωση των ανωνύμων ( γνωστών ίσως σε ένα κύκλο )  σημαδεύει οπωσδήποτε τη περσόνα. Χρησιμοποιώ τον όρο «σημαδεύει» και όχι «επιδρά» επειδή ίσως είναι ακόμα δυσδιάκριτη η επίδραση της δημοσιότητας στο πλέγμα περσόνα – πρόσωπο. Αλλά ας ξαναγυρίσω στα «εις εαυτόν». Το ρομαντικό ιδιόλεκτο των ‘αρχών» μου βρέθηκε πολλές φορές σε αμφισβήτηση από το ρεαλιστικό αναντίρρητο των καταστάσεων. Και υπερασπιζόμενος αυτές τις «αρχές» κατέληγα να μην υπερασπίζομαι ούτε τη περσόνα μου ούτε το  ασήμαντό μου δέμας. Και τούτο γιατί δεν είχα αντιληφθεί ακόμα ότι σε αυτό το παίγνιο δημοσιότητας η περσόνα μπορεί να απορροφήσει και να υπερκεράσει , εν τη αδηφαγία της , το ταπεινό μου σαρκίο. Τη «τιμή και υπόληψη» μιας ανύπαρκτης ποτέ «παρθένου»  έσπευδα σε κάθε ευκαιρία να  στηρίξω.

Όμως  η εμπειρία και τα παθήματα , όπως γράφω στην εισαγωγή ,  κάποτε δημιουργούν μια κρίσιμη μάζα. Τότε αντί για αποκάλυψη , περισυλλογή και συνειδητοποίηση έρχεται η έκρηξη .   Εκεί όπου οι «αρχές» και οι «ρομαντισμοί»  εξαντλούν την όποια διάθεση συνδιαλλαγής και οδηγούν στη ρήξη. Αυτό συνέβη φέτος το καλοκαίρι στη Καλύβα , οπότε και ο υποφαινόμενος αποχώρησε  , φροντίζωντας να δημιουργήσει τον ελάχιστο δυνατό θόρυβο , τηρώντας και με τη συνδρομή του Καλυβάρχη προσχήματα και αξιοπρέπειες. Δεν γνωρίζω πραγματικά αν θα ήταν χρήσιμο είτε για μένα , είτε για κείνον ένα εφ’ όλης της ύλης ηρωικό ξεκατίνιασμα , ώστε να ανέβουν τα γράδα και να διασκεδάσει  η αφόρητα πλήττουσα μπλογκόσφαιρα , αλλά πάντως κάτι τέτοιο δεν έγινε. Βέβαια η απόφαση μου υπήρξε κάθετη και οριστική με αποτέλεσμα για ένα διάστημα να παρακολουθώ μεν στενά τα εκεί τεκταινόμενα , να απέχω όμως και να τρώω τα σωθικά μου αποκομμένος από μια συνήθεια και μια δραστηριότητα εντός ενός συγκεκριμένου περιβάλλοντος ,  που είχε γίνει για μένα τρόπος ζωής.

Στο μικρό διάστημα των 20 περίπου ημερών μέχρι να ανοίξω αυτή τη «σκήτη» , όπως την ονόμασα χαριεντιζόμενος με τη βλακεία μου ,  και πέρα από το σύνδρομο «στέρησης» που με διακατείχε , είχα την ευκαιρία να ξαναδώ τη μέχρι τότε συμμετοχή μου στη μπλογκόσφαιρα και να εξετάσω τα κίνητρα , τα οφέλη ,  τα μειονεκτήματα μιας νέας ενδεχόμενης εμπλοκής μου από τις «επάλξεις» ενός δικού μου ιστολογίου.  Αν και αρχικά αρνητικός σε μια τέτοια ιδέα , ένοιωθα μέσα μου τη περσόνα να με πιέζει αφόρητα , ενώ πολύ πιό ήπια με προέτρεπαν για μια επιστροφή ορισμένοι καλοί φίλοι. Τη κατάληξη αυτών των διλημμάτων διαβάζετε τόσο καιρό φίλοι μου ως ιστολόγιο της Evil Bitch ,  ενώ την ανάγνωση των συμπερασμάτων και της κατακλείδας των εμπειριών θα ολοκληρώσετε σε λίγο όταν θα τελειώνει και αυτό το ποστ.

Στο νέο και άσπιλο «μαγαζί» μου πλέον ήμουν ταυτόχρονα «μαγαζάτορας» και «πελάτης» : είχα στα χέρια μου χάρη στη WordPress ένα εργαλείο που μπορούσα να ελέγχω με πλήκτρα και πόντικα ως έμβιο όν – πρόσωπο και συγχρόνως ένα πρώτο πελάτη τη περσόνα Παπούλης για να εξυπηρετήσω. Με στόχους ταπεινούς και μετριόφρονες αλλά φευ στη δημόσια σφαίρα , ειδικά από τη περίοδο που επέτρεψα και αργότερα απελευθέρωσα τα σχόλια. Γιατί τότε πλέον , πέραν της κατ’ ιδίαν ενθάρρυνσης από φίλους , υπήρχε πλέον διάλογος και επικοινωνία περσόνων σε δημόσια θέα.Όμως συγχρόνως  ο άνθρωπος που κρύβεται πίσω από τη περσόνα μου έπρεπε να φροντίζει , να ελέγχει , να απαντά και γενικά να παρεμβαίνει ως υπεύθυνος στη λειτουργία αυτού του ιστολογίου. Κύριο μέλημα του ήταν να διατηρηθεί αυτό που νόμισε ότι είχε κατακτήσει , την εποχή όμως που τη»φύλαξη» και ευθύνη την έφερε στις πλάτες του άλλος ( και συγκεκριμένα ο Καλυβάρχης ) . Σκοπός σίγουρα δεν ήταν να αναγεννηθεί εκ του κουρνιαχτού εκείνη η υπέροχη περίοδος ( στην οποία ήδη αναφέρθηκα )  , αλλά τουλάχιστον να αποφευχθούν παρενοχλήσεις και παρεκουμβήσεις , ώστε το ελάχιστο τούτο κονάκι να πορευτεί με δημιουργικότητα , καλή διάθεση , χιούμορ , ενδιαφέρουσες απόψεις και παρεμβάσεις. Είχα αρχικά την εντύπωση ότι αρκεί να χρησιμοποιηθεί η πειθώ και η καλή διάθεση , οι προτροπές και όχι οι αιχμές , ώστε στα πλαίσια πάντα των ρομαντικών μου «αρχών» , να πλεύσουμε προς το ευοίωνο και το «ευαγές».  Η αντικειμενική εξίσωση φαινόταν διαχειρίσιμη και επιλύσιμη χωρίς την ανάγκη ευριστικών μεθόδων. Αλλά συνήθως σε τέτοια προβλήματα πάσχουμε στους περιορισμούς. Για όσους αυτά φαίνονται κινέζικα να εξηγήσω ότι σχεδιάζει κάποιος και στήνει την βασική μέθοδο με την οποία θα επιλύσει κάποιο ζήτημα . Νομίζει ότι υπάρχει λύση με βάση τη πεπατημένη και χωρίς να χρειαστεί να πρωτοτυπήσει. Ανακαλύπτει στη πορεία ότι η βασική μέθοδος επίλυσης απαιτεί  προσφυγή σε υποθέσεις – περιορισμούς , γιατί αλλιώς δεν μπορεί να επιτευχθεί το ζητούμενο αποτέλεσμα. Και συνήθως αυτό που αποδεικνύεται στη πράξη ότι δεν ισχύει είναι οι περιορισμοί .

Μια πρώτη υπόθεση – περιορισμός που δεν ισχύει , ήταν ότι οι συμμετέχοντες , της αφεντομουτσουνάρας μου πρωτεξάρχουσας , ,  δεν θα κουβάλαγαν εδώ ολόκληρη την ένταση που τους τροφοδοτεί η ραγδαία επιδεινούμενη καθημερινότητα. Αυτό ήταν ήδη διακριτό τη τελευταία περίοδο στη Καλύβα και πρόδηλο στη πορεία αυτού του μπλογκ. Όσο βάθαιναν οι αντιθέσεις και τα προβλήματα στην έξω ζωή των ανθρώπων , τόσο πιό δύσκολο γινόταν για τις περσόνες  ( επώνυμες και ανώνυμες ) να  αποδεσμευθούν από τις πεποιθήσεις , τις εμμονές ή ακόμα και τις δεσμεύσεις τους. Αυτό είναι ορατό σε όλη τη μέχρι τώρα εξέλιξη αυτού του ιστολογίου.

Μια άλλη υπόθεση ήταν ότι θα επιτευχθεί ο κοινός τόπος – στόχος και ότι  οι αντιθέσεις  ( βλέπε πρώτη υπόθεση )  θα μπορούσαν να συγκεραστούν  σε ένα κλίμα αλληλοσεβασμού και κατανόησης. Δεν νομίζω ότι και αυτή η υπόθεση ευοδώθηκε  μέχρι τώρα και αναγνωρίζω ευθύνες και στο «μαγαζάτορα»

Επίσης ως υπόθεση θα μπορούσαμε να δεχτούμε ότι ακόμα και όταν με αναρτήσεις και σχόλια  εκφραζόταν εδώ μια πολιτική θέση , δεν θα έπρεπε τούτο το μπλογκ να εκληφθεί από ορισμένους ως  χώρος συσπείρωσης , προπαγάνδας και «αγώνα» ,  δηλαδή ως  μπουντέλι της μιας ή της άλλης πλευράς , παρά μόνον ως ένας τόπος συζήτησης που θα μπορούσε μεν να είναι οξεία αλλά ποτέ κακόπιστη και ad hominem. Ούτε αυτή βεβαίως η υπόθεση επαληθεύθηκε και εδώ στο ταπεινό μου εαυτό θα καταλόγιζα τις μικρότερες των ευθυνών , όχι για να τον παραδώσω άσπιλο , αλλά για να είμαι συνεπής με τα πραγματικά γεγονότα.

Θα μπορούσα εδώ να παραθέσω και άλλες σχετικές υποθέσεις – περιορισμούς που μάλλον θα περιέπλεκαν  αυτό που θέλω τελικά να πω. Πάντως θα πρέπει να γίνει κατανοητό πως  στη πορεία αυτού του μπλογκ , και όσο οι ανωτέρω  περιορισμοί διαψεύδονταν οικτρά ( αν και συχνά με κωμικό τελικά τρόπο )  ο υποφαινόμενος απεδείχθη «κατώτερος των περιστάσεων» . Όχι τόσο γιατί δεν κατάφερε να εξασφαλίσει τις υποθέσεις εκείνες που θα επέτρεπαν την «επ αγαθώ» ανάπτυξη και λειτουργία αυτού του ιστολογίου , αλλά γιατί ο ίδιος δεν είχε εισέτι αντιληφθεί πως κάτι τέτοιο ήταν αδύνατον εξ αρχής και επίσης γιατί δεν γνώριζε εισέτι την αιτία ( που κάτι τέτοιο ήταν εξ αρχής αδύνατον )

Όσο λοιπόν  εκτυλισσόταν η  μέχρις εδώ περιπέτεια αυτού του ιστολογίου , ο υποφαινόμενος  ( και τάλας ) ιστολόγος θεωρούσε ότι ο ίδιος ως πραγματικό πρόσωπο και η περσόνα του συνέκλιναν , υπό τη σκέπη του ρομαντισμού των «αρχών» που τον διείπε από παλαιά.  Σε κάθε επόμενη μέρα , άρθρο , σχόλιο η ευθύνη αυτών των «αρχών» , των οποίων την εμπέδωση είχε αναλάβει εργολαβικά στη δημόσια σφαίρα η περσόνα , βάραινε στους ώμους. Στο βάρος αυτό προσέτρεχαν για να συμβάλλουν αρκετοί συμμετέχοντες και ο υποφαινόμενος , είτε ως πρόσωπο , είτε ως περσόνα ήταν πάντα έτοιμος να δεχθεί και αυτό το πρόσθετο βάρος , βάζωντας τη περσόνα δημόσια είτε να προτρέπει , είτε να διαμαρτύρεται , είτε να το ρίχνει στο χιούμορ , ώστε να τηρούνατι κατά το δυνατόν οι ρομαντικές «αρχές» . Από την άλλη ο ίδιος υποφαινόμενος , έβαζε το πρόσωπο να συνδιαλέγεται ιδιωτικά με αρκετούς από τους εδώ συμμετέχοντες , συνηθέστατα δε με τους ίδιους τόνους και τεχνικές όπως αυτές της περσόνας , ώστε να μη κόψει το γλυκό.

Δηλαδή καλοί μου πελάτες η από θέση ευθύνης εμπλοκή μου στη μπλογκόσφαιρα επέδρασε πάνω μου καταλυτικά , ακριβώς επειδή ήμουν εγκλωβισμένος στις «ρομαντικές» μου εμμονές . Η δημόσια έκθεση εμού και των εδώ συμμετεχόντων  , υπό την ευθύνη ενός Παπούλη ή αν θέλετε μιας Evil Bitch  με ανάγκασε να υποταχθώ στη περσόνα μου , ενώ όσο οι ορέες στιγμές συνεχίζονταν  περσόνα και πρόσωπο αντί να συγκλίνουν απέκλιναν. Εκεί πού το πρόσωπο , παρά τις «αρχές» ήθελε να σιχτιρίσει και να διαολοστείλει , η περσόνα το έρριχνε στη πλάκα ή στη προτροπή , εκεί όπου το πρόσωπο διαπίστωνε λάθη της δημόσιας του περσόνας , ανελάμβανε η περσόνα να  κρατήσει τα μπόσικα και να διασώσει τη παρτίδα. Με μια κουβέντα αυτό το εξάμηνο με άλλαξε και ως πρόσωπο αλλά και ως περσόνα. Αυτή περίπου η τελευταία φράση ήταν  το ζουμί της επισήμανσης του καλού μου Δόκτωρα Σούη , που με έβαλε σε σκέψεις   ώστε να έρθω σήμερα να σας κουράσω με το μακροσκελές αυτό τερατούργημα.

Δεν γνωρίζω ακόμα πως θα αντιμετωπίσω αυτό το ζήτημα. Ίσως με το να επιχειρήσω να ταυτίσω πάλι το πρόσωπο με τη περσόνα και να συμπεριφέρομαι ως ζωντανό ον  ( πρόσωπο ) . Ένα πρόσωπο που έχει περάσει από καιρό το μισό του προσδόκιμου βίου του ,  έχει βιώσει καλές και κακές στιγμές , έχει κάνει λάθη σοβαρά στη ζωή του τα οποία αδιαμαρτύρητα  πληρώνει , αλλά έχει τουλάχιστον ακόμα τη διάθεση να ενδοσκοπεί και να εξομολογείται.

[ Θα παρακαλέσω τυχόν σχόλια να είναι σε αντιστοιχία με το κείμενο . Σκώμμα , παρατηρήσεις , αυστηρός έλεγχος  επιβάλλονται νομίζω , αλλά μόνο σε σχέση με το προκείμενο . Να αφιερώσω τέλος το ποστ στο προσφάτως αποχωρήσαντα Βάμπιρα ]

This entry was posted in Αφόρητες γενικολογίες. Bookmark the permalink.

14 Responses to Shooting into the looking glass..

  1. Ο/Η Μαύρο πρόβατο λέει:

    Κλασσική (και ξεπερασμένη) βιβλιογραφία: ένα και δύο. Έχοντας συγκριτικά ελάχιστα επενδύσει στη δραστηριότητα, με ολότελα διαφορετική μοτιβασιόν, δεν είχα σκεφτεί τίποτα απ’όλα αυτά τα εύστοχα. Να καταθέσω μόνο με την ευκαιρία, μια περίληψη ενός παράδοξου «μνημόνιου κατανόησης» που με δεσμεύει μονομερώς ως περσόνα στις παρεμβάσεις μου: 1) Επιμένουμε στα κείμενα: ελάχιστες παραδοχές για τις περσόνες, τους φορείς τους, τον τρόπο που οι υπόλοιποι φορείς μέδω των περσόνων τους αντιλαμβάνονται λοιπές περσόνες και φορείς κοκ: ελάχιστες παραδοχές γενικώς, για το «τοπίο των μεσολαβήσεων». Μια τέτοια συμπεριφορά εξάλλου απλοποιεί τη διαδικασία των παρεμβάσεων, καθιστώντας γενικά και καταρχήν το ιδιωτικό μέρος (ηλεκτρονικές αλληλογραφίες κτλ) ελάχιστο. 2) Εφαρμόζουμε την ίδια αρχή στην τεκμηρίωση: παραπέμπουμε πάντα σε ο,τι κοντινότερο στην πηγή του θέματος έχουμε υπόψη. Γλιτώνουμε έτσι «κακή πολυπλοκότητα», όλον το θόρυβο των σχολίων και των επισχολίων, ώστε να μένει θέση για την «καλή πολυπλοκότητα», τα ψιλά γράμματα του θέματος στο οποίο αναφερόμαστε. 3) Κατανοούμε οτι όλο αυτό είναι espaces discursifs και σόρι για τα γαλλικά, κάτι που σημαίνει οτι τα φαινόμενα αυτοεκπληρούμενης προφητείας είναι εγγενή όπως και οτι, στο σύμπαν αυτό, paroles=actes de parole (πάλι σόρι). Για να εξηγήσω τι θέλω να πω, παίρνω ως παράδειγμα το προηγούμενο ποστ με τις λέξεις αναζήτησης: με το που τις αναφέρεις, πολλαπλασιάζεις τις πιθανότητες να έρθει κι άλλη κίνηση στο ιστολόγιο λόγω αυτών. Το πράγμα έχει μια κορυφαία πολιτικής φύσης συνέπεια: κάθε διάλογος στο μέσον ναυαγεί αν δεν υπάρχει πρόθεση σεβασμού (άρα, σεβασμός) της αρχής του αυτοπροσδιορισμού των συνομιλητών. Πρόκειται για κάτι βαθύτερο από την ηθικιστική ελεεινολογία του ad hominem.
    4) Η δική μου συνεισφορά στο ταμείο του ρομαντισμού, με την αναγκαία δόση κυνισμού: τίποτε από όλα αυτά τα διαμειβόμενα δεν είναι σημαντικό.

  2. Ο/Η Κώστας.Κ λέει:

    Κάποιος έλεγε που λες Παπούλη πως οι άνθρωποι έχουμε τρεις εαυτούς : αυτόν που προβάλλουμε προς τα έξω, αυτόν που νομίζουμε ότι έχουμε και αυτόν που έχουμε πραγματικά. Με τις περσόνες του διαδικτύου μάλλον αποκτούμε μία ακόμη διαστρωμμάτωση (μείγμα και των τριών ;). Σε κάθε περίπτωση θέλω να σε ευχαριστήσω για αυτή σου την αφήγηση-εξομολόγηση που ήταν ιδιαίτερα διαφωτιστική για μένα τουλάχιστον που αγνοώ την ιστορία σου, του μπλογκ και της παρέας. Προσωπικά θα ήθελα να δω πρόσωπα και περσόνες να γίνονται ένα. Επέτρεψέ μου να σου αφιερώσω και το παρακάτω συμβολικό βιντεάκι.

    ΥΓ : γιατί αλήθεια λες πως έφυγε ο βάμπιρας ; Εύχομαι να μην ισχύει.

  3. Ο/Η nikos__alfa λέει:

    Εγώ πάλι νομίζω ότι βρισκόμαστε στην πιο βαριά και δύσκολη περίοδο του έτους ,στο τέλος του χειμώνα και ο ανθρώπινος οργανισμός καταπονημένος από την μακρόχρονη μείωση του φωτός ,κουρασμένος από το κρύο και τις αντιξοότητες δυσκολεύεται να ανταπεξέλθει στις κάθε είδους απαιτήσεις της καθημερινότητας ..Έτσι με μειωμένη αντοχή,λιγότερο κουράγιο ,ελαττωμένη δυνατότητα για χιούμορ και ευελιξία μεγαλοποιούμε τις αντιθέσεις ,τα πλήγματα που δεχόμαστε έστω και στον εικονικό κόσμο του διαδικτύου ,βαριόμαστε ,εκνευριζόμαστε και διολισθαίνουμε σε τάσεις απομόνωσης με μεγάλη ευκολία ,αρχίζουμε να αμφιβάλλουμε για τις ικανότητες μας και γενικά μεγαλοποιούμε τα αρνητικά και ελαχιστοποιούμε τα θετικά που μας συμβαίνουν ,κατηγορώντας και τον εαυτό μας στο τέλος για ευκόλως κατανοητά πράγματα που είναι περαστικά και εφήμερα!
    Η άνοιξη είναι κοντά , θα ανακτήσουμε γρήγορα τις δυνάμεις μας και θα βρούμε πάλι την άκρη είτε με παλιούς είτε με καινούργιους τρόπους.
    Έτσι απλά τα βλέπω τα πράγματα και να με συγχωρείτε αν αδυνατώ να εμβαθύνω περισσότερο,καθότι πολύ φρέσκος και άπειρος στα διαδικτυακά γεγονότα!
    Και να προσθέσω Παπούλη ότι εγώ παράπονο δεν έχω ούτε και επιτρέπω στον εαυτό μου να έχει από κανέναν εδώ μέσα από την στιγμή που δεν με φίμωσε ούτε μούκοψε τον δρόμο κανείς!

  4. Ο/Η Κώστας.Κ λέει:

    Αφήνοντας στην μπάντα πρόσωπα και μουτσούνες και συμφωνώντας με τον Νίκο πιστεύω πως θα βρούμε τον δρόμο μας… με ή χωρίς τη βοήθεια της συμπατριώτισας από τον Καναδά. Την καληνύχτα μου με ειδική αφιέρωση στον φίλο Παπούλη.

  5. Ο/Η Δύστροπη Πραγματικότητα λέει:

    Πολύπλευρος ο προβληματισμός σου Παπούλη. Περισσότερο θέτει ερωτήματα παρα δίνει απαντήσεις.
    Και κάποιες από τις πλευρές αυτού του προβληματισού με έχουν απασχολήσει και μένα, και εξακολουθούν και με απασχολούν μέχρι σήμερα…

  6. Ο/Η kapetanios λέει:

    οι χώροι κοινωνικής δικτύωσης (τσατς ,φορουμ ,μπλογκ, fb, twitter ,κλπ)αυξάνονται προσπαθώντας να καλύψουν ο καθένας τους κάποιες από τις ανάγκες των εμπνευστών τους κατ αρχήν και εν συνεχεία του αναγνωστικού κοινού .
    Το λοιπόν , ο καθείς κατά πως εκφράζεται -πάντως τα «προβλήματα» και οι διεργασίες που περιγράφονται παραπάνω απαντώνται απ αρχής των χώρων αυτών .Φωτεινό προσωπικό παράδειγμα το greek audiogalaxy (~1991) που από χώρος κοινών ενδιαφερόντων(μουσική) εξελίχθηκε σε πανελλήνια δικτυακή παρέα( με κοινές συνευρέσεις / κρασοκατανύξεις σε Αθήνα, Θες/νίκη) και διαλύθηκε λίγα χρόνια αργότερα γι αυτόν ακριβώς τον λόγο. Τα προσωπικά «δράματα»/εμπειρίες συνεχίστηκαν σε φόρουμ που είχαν πάντα την ίδια πορεία και κατάληξη( κοινά ενδιαφέροντα/δια ζώσης γνωριμία/παρέα / διάλυση) Βέβαια κάθε τέλος σηματοδοτούσε και μια νέα αρχή και υπό αυτήν την έννοια όλα καλώς γινωμένα. Ως φυσικά πρόσωπα και ως περσόνες οφείλουμε ,εάν θέλουμε να παραμείνουμε παραγωγικοί(ζωντανοί δηλαδή), να προσαρμοζόμαστε/επανατοποθετούμαστε στις νέες προκλήσεις.
    Βασική ίσως και μόνη απαραίτητη αρχή η ξεκάθαρη προσωπική θέση στο τι ζητάμε απ τον χώρο που δημιουργούμε- το βέβαιο είναι ότι ΔΕΝ μπορούμε να δημιουργήσουμε έναν(1) χώρο κοινωνικής δικτύωσης που θα καλύψει όλες τις παραπάνω ανάγκες 😉
    υγ
    ουδείς «φεύγει» από τα μπλογκς γιατί τα μπλογκς δεν είναι φόρουμ! Είναι πχ σαν να λέμε ότι κάποιος φεύγει από το fb . Η μπλογκεράδικη ζωή κύκλους κάνει και τα «δράματα» στην μπλογκόσφαιρα κρατούν μόνο λίγες μέρες

  7. Ο/Η nikiplos λέει:

    καλησπέρα…
    αναγνωρίζεται από πολλούς στ’ αλήθεια αυτή η διττή διάσταση περσόνας-εκπομπού που όσο κι αν ο πραγματικός πολλαπλός εαυτός υλοποιείται στον ίδιο εγκέφαλο (άρα και ύπαρξη και συνείδηση) στην πραγματικότητα ως περσόνα αποκτά αυτοστιγμεί μια δημοκρατικότερη οντότητα από αυτήν στον έξω πραγματικό κόσμο.
    Οπτικά οντα κυρίως εμείς συχνά αντικαθιστούμε την υπολείπουσα εικόνα (εκπομπού σήμερα, ραδιοφωνικού παρουσιαστή παλαιότερα) με αυτό που σε μας κομίζει (και έχει γίνει στερεότυπο μέσω βιωματικών διαδικασιών) ο λόγος.

    Θυμάμαι όταν κάποτε είχα μείνει στο Παίδων 15 μέρες με κλειστά και τα δυό μάτια (γιατι είχα τη φαεινή ιδέα να φτιάξουμε βέλη από μπανέλες ομπρέλας και ήμουν ταυτόχρονα και το πρώτο θύμα από αυτά τα πραγματικά δυνατά αγχέμαχα παιδικά όπλα) και είχα γνωρίσει περί τους 20 ανθρώπους. Όταν άνοιξε το ένα μάτι μου και είδα τους πραγματικούς, ουδεμία σχέση είχαν με αυτό που εγώ είχα σχηματίσει…

    Πιστεύω δυνατά πως το περσόνα-εκπομπός είναι ακριβώς το ίδιο… αυτό που αλλάζει είναι η λεγόμενη φρεναπάτη… 😉

  8. Ο/Η Left G700 λέει:

    Товариш Яков Федотович Павлов,

    Πολλά θα θέλαμε να γράψουμε αλλά οι καιροί είναι δύσκολοι και -το χειρότερο- εμείς δεν είμαστε πρίγκηπες. Ωστόσο, τρεις κουβέντες θα τις πούμε.

    Η πρώτη είναι ενημερωτική: Πηγαίνοντας λίγο παραπέρα αυτό που αναφέρει ο Κώστας Κ. περί τριών εαυτών, να σου παρουσιάσουμε ένα παλιό αλλά ακόμα έγκυρο μοντέλο προσωπικότητας. Είναι γνωστό ως «Παράθυρο JHOHARY». Περιλαμβάνει 4 εαυτούς:

    1. Δημόσιος εαυτός (γνωστός σε μένα και στους άλλους).
    2. Τυφλός εαυτός (άγνωστος σε μένα και γνωστός στους άλλους).
    3. Κρυφός εαυτός (γνωστός σε μένα και άγνωστος στους άλλους).
    4. Ασυνείδητος εαυτός (άγνωστος σε μένα και στους άλλους).

    Η δεύτερη κουβέντα αφορά σε μια επισήμανση που απορρέει από το παραπάνω μοντέλο: στην περίπτωση του νετ η περσόνα είναι ένας δεύτερος δημόσιος εαυτός.

    Η τρίτη κουβέντα έχει να κάνει με μια «ανακρίβεια» (το λέμε κομψά):

    «[…] με το αποκλειστικό νικ Παπούλης , αυτό που διατηρώ μέχρι και σήμερα και το οποίο ΠΟΤΕ δεν έχω αλλάξει».

    Για να τα λέμε όλα товариш Яков, δεν έχουμε γνωρίσει μεγαλύτερο ψεύτη! 😉

    Увидимся

    ΥΓ Αντιλαμβάνεσαι βέβαια ότι, με τρεις δημόσιους εαυτούς, έχεις κατορθώσει να κάνεις τα κόκαλα του JOE (Luft) και του HARRY (Ingram) να τρίζουν!

  9. Ο/Η papoylis λέει:

    Και εδώ χρωστώ απαντήσεις αλλά θα είμαι λακωνικός :

    Να ευχαριστήσω το φίλο μου Κώστα Κ. για την αφιέρωση

    Να πω ότι διάβασα με προσοχή και τα σχόλια και τα λινκ και χρωστώ σε όλους ένα κέρασμα 🙂

    Τελος να πώ στους Λέφτηδες ότι τη τελευταία τους παρατήρηση την εκλαμβάνω ως χιούμορ 🙂 🙂 Το παρατσούκλι του Γιάκοβ εσείς μου το κολλήσατε παλιόπαιδα 🙂

  10. Ο/Η Left G700 λέει:

    Товариш Яков Федотович Павлов,

    Εννοείται πως είναι χιούμορ! (Βάλαμε και το αντίστοιχο οπτικό σύμβολο!).

    Εννοείται πως εμείς σου το κολλήσαμε!

    Αλλά και (πάντα υπάρχει ένα αλλά) εννοείται πως σου άρεσε! 😉

    Увидимся

  11. Ο/Η Αναγνώστης ο αθηναίος λέει:

    Θα ήθελα να κάνω την εξής παρατήρηση:
    Δείχνει ότι η περσόνα είναι μια (από τις πολλές, όχι μόνο κατά είδος όπως αναφέρθηκε, αλλά και κατά σκοπό) «ανάκλαση» του «πραγματικού» εαυτού, αλλά με την ιδιομορφία ότι ο κάτοχός της (νομίζει ότι) τη διαμορφώνει όπως αυτός θέλει.
    Έτσι, η ευθύνη «υπεράσπισής» της , αλλά και διαχείρισής της στον εικονικό κόσμο είναι μεγαλύτερη από άλλες «δημόσιες ανακλάσεις» (πχ συμμετοχή σε Σωματείο , Κόμμα, Επαγγελματικο Σύλλογο), διότι αθροίζονται και θέματα «θυμικού, συναισθήματος, δομής κλπ».
    Επίσης, έχω παρατηρήσει ότι κάποιος μπορεί να «αναθέσει» στην περσόνα του να βάλλει κατά ενός άλλου (ή και να του εκφράσει συμπάθεια), αλλά το «αντικείμενο» το αντιλαμβάνεται ως όλον και αυτό το καταλαβαίνει αυτός που δέχεται την «επίθεση».
    Σε αυτό δεν νομίζω ότι μπορεί να γίνει κάτι, έτσι είναι και απλώς πρέπει να βρεθούν τρόποι διαχείρισης των αποτελεσμάτων.
    ΚΑΙ για τους λόγους που πρανέφερα, πιστεύω ότι το βασικό θέμα που παλεύουν τόσο η περσόνα , όσο και ο κάτοχος είναι η ανασφάλεια και η αμφιβολία.
    Αυτό είναι και καλό και κακό… 😉

  12. Ο/Η sissa ben dahir λέει:

    It’s better shooting shot glasses. Ho.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s