Mayday

Βλέπωντας καλοί μου αναγνώστες το μέλλον , μπορεί κανείς να αναρωτηθεί σε ποιό βαθμό θα  είναι δυνατόν να επιβεβαιωθούν ιστορικά ανάλογα. Είναι γνωστό σε όλους ότι από τη περίοδο της βιομηχανικής επανάστασης και μετά υπάρχει μια κύρια αντίθεση , η οποία  παρά τις διάφορες εκφάνσεις και στερεότυπα που δημιούργησε το κοινωνικό γίγνεσθαι , είναι πάντα παρούσα.

Πρόκειται βέβαια για την αντίθεση μεταξύ κεφαλαίου και εργασίας. Μια σχέση που  οι μαρξιστές βλέπουν ως ασυμφιλίωτη αλλά που οι αστοί διανοούμενοι  ( οικονομολόγοι , πολιτικοί , κοινωνιολόγοι κτλ )  θεωρούν εν πολλοίς σχέση συνέργειας αντιτιθέμενων συμφερόντων που εντάσσωνται σε ένα «παίγνιο».

Το παρόν ποστ δεν θα εξετάσει ποιά από τις δύο απόψεις είναι η ορθή . Επισημαίνει απλά ότι η αντίθεση κεφάλαιο – εργασία είναι παρούσα και στη μαρξιανή αλλά και την κατά Μάρσαλλ και Παρέτο ανάλυση του οικονομικού και κοινωνικού γίγνεσθαι , άρα υπάρχει ως ζήτημα προς επίλυση , ανεξάρτητα από τη φιλοσοφική ή πολιτική τοποθέτηση , ανεξάρτητα από την αποτελεσματική της εντέλεια , ανεξάρτητα από τους τρόπους με τους οποίους η αντίθεση αυτή επιλύεται στη πράξη από τα κοινωνικά  συστήματα.

Αν όμως αναδιφήσουμε στο ιστορικό γίγνεσθαι θα διαπιστώσουμε μερικά ενδιαφέροντα πράγματα :

α) Η αντίθεση αυτή δεν έχει μέχρι τώρα επιλυθεί με έναν οριστικό τρόπο. Αν εξαιρέσουμε τη περίοδο του λεγόμενου «υπαρκτού σοσιαλισμού» , όπου επιχειρήθηκε κάτι τέτοιο με τραγικά αποτελέσματα , οπουδήποτε αλλού η αντίθεση αυτή εμμένει ως σταθερό ζητούμενο. Ένα ζητούμενο που υπάρχει μεν ως γενικό ερώτημα , αλλά που μέσω των εκάστοτε σχέσεων εξουσίας , τη κοινωνικής οργάνωσης , του κατά περίπτωση κοινωνικού συμβολαίου , των συσχετισμών , των αναγκών και των περιστάσεων , βρίσκει μια πρόσκαιρη συμβιβαστική απάντηση σε συνδυασμό πάντα με το ζήτημα της ιδιοκτησίας.

β) Σε πολλές χώρες διαχρονικά έχει επιχειρηθεί με τον ένα ή τον άλλο τρόπο η «τακτοποίηση» αυτού το ζητήματος. Λέω «τακτοποίηση» επειδή η αντίθεση εξακολουθεί πάντα να υπάρχει , καθ’ όσον το εκάστοτε υπάρχον πολιτικό και κοινωνικό σύστημα μέσω συναίνεσης ή / και μέσω επιβολής εξουσίας καταφέρνει να αμβλύνει ( βλέπε να επιλύσει προσωρινά ) αυτή τη κυρίαρχη αντίθεση. Έτσι πχ σε οργανωμένες και δημοκρατικές κοινωνίες  το αστικοδημοκρατικό πλαίσιο έχει επιτύχει αυτό που ονομάζουμε κοινωνική ειρήνη ,  συνεργασία των τάξεων , κοινωνικό συμβόλαιο. Δεν πρέπει να ξεχνάμε όμως ότι σε ακραίες συνθήκες  η αντίθεση αυτή «τακτοποιήθηκε» με τη χρήση μέσων που πόρρω απέχουν από τα χαρακτηριστικά μιας αστικής δημοκρατίας. Ουδείς επίσης πρέπει να αγνοεί ότι τα «προηγμένα» αυτά πολιτικά συστήματα – κράτη βασίζουν,  επί 2 αιώνες τουλάχιστον , την ανάπτυξη , τη σταθερότητα και τις αστικές δημοκρατικές τους κατακτήσεις στη στυγνή εκμετάλλευση αποικιών , προτεκτοράτων  και δορυφόρων κρατών , όπου η αντίθεση που μας ενδιαφέρει είχε ( και έχει ) «τακτοποιηθεί» με εντελώς διαφορετικά  και οπωσδήποτε βίαια μέσα.

γ) Δεν πρέπει όμως να ξεχνάμε ότι το πλαίσιο των κοινωνικών , πολιτικών και εργασιακών δικαιωμάτων , δια του οποίου αυτές οι «προηγμένες» πολιτικά χώρες «τακτοποιούν» διαχρονικά τη κύρια αντίθεση , δεν προήλθε από παρθενογένεση. Υπάρχει βέβαια το γεγονός ότι η βιομηχανική επανάσταση ( και αργότερα οι σημερινές κοινωνίες των υπηρεσιών και της γνώσης ) απαιτεί την ύπαρξη ενός ανθρώπινου δυναμικού με δεξιότητες , στοιχειώδη αυτοσεβασμό , δυνατότητα επιβίωσης και αναπαραγωγής , οπότε πράγματι η πλευρά του κεφαλαίου έχει συμφέρον να παραχωρήσει κάποιο «έδαφος» δικαιωμάτων και δυνατοτήτων, ώστε να είναι εφικτή η καπιταλιστική ανάπτυξη. Από την άλλη μεριά όμως γνωρίζουμε ότι μεγάλο μέρος αυτών των παραχωρήσεων δεν δόθηκε αυτόβουλα και συνειδητά από τη πλευρά του κεφαλαίου. Αντίθετα οι περισσότερες κατακτήσεις του αστικού δημοκρατικού συστήματος οφείλωνται σε αγώνες , σε επαναστάσεις και είναι αποτέλεσμα ΑΙΜΑΤΟΣ. Το σύγχρονο δηλαδή habeas corpus  δεν υπάρχει κατά παραχώρηση αλλά κατόπιν συγκρούσεων.

Οι  προηγμένες αστικές δημοκρατίες , αφού  οι μεταξύ τους αντιθέσεις απέδωσαν δύο τρομακτικούς παγκόσμιους πολέμους και συνεχώς παράγουν περιφερειακές συγκρούσεις , βρίσκωνται σήμερα μπροστά σε μία πρωτοφανή κρίση. Επί δύο αιώνες τουλάχιστον κατείχαν τα παραγωγικά και εμπορικά πλεονεκτήματα , τη πρωτοβουλία και τον έλεγχο στο παγκόσμιο πολιτικό και οικονομικό γίγνεσθαι , τη στρατιωτική και οικονομική υπεροχή , τη πρωτοπορία στη τεχνολογία και τις επιστήμες. Αν θεωρήσουμε ότι όλα αυτά τα πλεονεκτήματα οφείλωνται εν μέρει στη προηγμένη κοινωνική και πολιτική δομή τους , στην εμπεδωμένη κοινωνική ειρήνη και συνέργεια , στους φιλελεύθερους θεσμούς και τη διάχυση των ωφελειών σε ευρύτερα στρώματα του πληθυσμού ( σχέση που και εξελικτικά λειτουργεί και αντίστροφα ) η κρίση που αντιμετωπίζουν οι «προηγμένες» χώρες της Δύσης είναι χωρίς προηγούμενο. Απέναντί τους σε ένα διαρκή εμπορικό , οικονομικό  και νομισματικό πόλεμο  βρίσκωνται αναδυόμενες υπερδυνάμεις που διαθέτουν μερικά σημαντικά πλεονεκτήματα. Ξεκινούν από πολύ χαμηλότερο επίπεδο οικονομικής και κοινωνικής ανάπτυξης. Διαθέτουν τεράστιο ανθρώπινο δυναμικό εθισμένο στην υποταγή , τη «θυσία» , τη κακοπέραση. Οι κρατικές τους μηχανές είναι πολύ συγκεντρωτικές και η εκτελεστική εξουσία ανεξέλεγκτη και πανίσχυρη . Τα πολιτικά τους συστήματα ούτε κατά διάνοια δεν πλησιάζουν τα standards των «προηγμένων» δυτικών οικονομιών. Το επίπεδο ικανοποίησης των αναγκών των μεγάλων μαζών , εξαιρώντας τη νομενκλατούρα και τις κάστες των μεγάλων κεφαλαιούχων , βρίσκεται ακόμα στα χαμηλά επίπεδα της πυραμίδας  άρα με όλα τα πλεονεκτήματα που προσφέρει κάτι τέτοιο στη δυνατότητα στυγνής τους εκμετάλλευσης.

Μέχρι και πριν από δύο δεκαετίες ουδείς μη μυημένος μπορούσε να φαντασθεί ότι η προηγμένη Δύση θα αντιμετώπιζε ένα τέτοιο ενδεχόμενο : να πρέπει δηλαδή να ανταγωνισθεί στο παγκόσμιο οικονομικό – εμπορικό – γεωστρατηγικό στίβο αναδυόμενους γίγαντες με τέτοια πολιτικά «πρωτόγονα» χαρακτηριστικά. Χώρες που με τα τεράστικα χρηματικά διαθέσιμα , τα αυξανόμενα εμπορικά τους πλεονάσματα , την επιθετική επιχειρηματική πολιτική τους ασκούν τώρα μια νέα αποικιοκρατία , επιχειρούν ένα νέο μοίρασμα του κόσμου.

Πολλοί θεωρούν ότι οι χώρες αυτές  όπως η Κίνα , τα Εμιράτα , η Σαουδική Αραβία , η Βραζιλία , η Ινδία θα αποδειχθούν συν τω χρόνω γίγαντες με «πήλινα πόδια». Όσοι ανατρέξουν στο παράδειγμα της Ιαπωνίας μεταπολεμικά ( από τη ταχεία ανάπτυξη στο σημερινό αδιέξοδο )  λαθεύουν. Τα μεγέθη και οι συνθήκες διαφέρουν σημαντικά. Οι σύγχρονες τίγρεις ήρθαν για να μείνουν ( τουλάχιστον κάποιες από αυτές )

Το ερώτημα λοιπόν που τίθεται στις προηγμένες δυτικές κοινωνίες είναι αμείλικτο. Αφορά περισσότερο τη τύχη του ενός πόλου της αντίθεσης , δηλαδή το κόσμο της εργασίας , παρά το κεφάλαιο που ήδη έχει βρεί και το τρόπο και τα μέσα για να προσαρμοστεί. Ο πόλος της εργασίας που μέχρι τώρα αποτελεί το βασικό πυλώνα του  οικοδομήματος της δυτικής αστικής δημοκρατίας βρίσκεται στο στόχαστρο ήδη από τη περίοδο της κατάρρευσης των καθεστώτων του ανατολικού μπλοκ. Έχει υποχωρήσει , έχει συμβιβαστεί και έχει προσαρμοστεί στις περισσότερες περιπτώσεις. Η κατ εξοχήν ( σχεδόν de jure ) πολιτική του εκπροσώπηση δηλαδή η ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία και οι Δημοκρατικοί στις ΗΠΑ έχουν προ πολλού εγκαταλείψει τα  «χαρακώματα» , στα πλαίσια του «ρεαλισμού» που διακρίνει συνήθως τους πολιτικούς ηγέτες. Οι «πρώιμες» παρεμβάσεις του Ρήγκαν και της Θάτσερ  έδωσαν τη θέση τους στη σημερινή «σοσιαλδημοκρατία» που αναλαμβάνει να διαχειριστεί το αδιέξοδο. Η επιδείνωση των οικονομικών δεδομένων και των αριθμών δε μπορεί να δικαιολογήσει ή σκεπάσει την επιδείνωση της θέσης μεγάλων στρωμάτων του πληθυσμού των δυτικών χωρών. Την επιδείνωση που ήδη έχει συντελεστεί αλλά περισσότερο την επιδείνωση που βρίσκεται επί θύραις.  Οι συσχετισμοί και τα διακυβεύματα ξεπερνούν κατά πολύ τις δυνατότητες της κάθε χώρας ξεχωριστά , υπερβαίνουν τους διεθνείς μηχανισμούς ελέγχου και εξισορρόπησης , παραλύουν τα μέσα πολιτικής που ένα σχεδόν αιώνα ( και μέχρι πρότινος ) είχαν αποδειχθεί χρήσιμα και εν μέρει αποτελεσματικά.

Είναι επομένως  λογικό να σκεφτεί κανείς ότι μια νέα δόση ΑΙΜΑΤΟΣ είναι ενδεχόμενο να απαιτηθεί, προκειμένου να έχει η κυρίαρχη αντίθεση κεφαλαίου – εργασίας μια νέα «τακτοποίηση». Αλλά είναι επίσης σκόπιμο να ληφθούν υπόψιν και παράγοντες όπως : η παγκοσμιοποίηση , η τεράστια  κινητικότητα του κεφαλαίου , η στηριγμένη στη καταπίεση και την υποταγή ανταγωνιστικότητα των «τίγρεων» , η οριακή κατάσταση στο περιβάλλον και τους πόρους. Παράγοντες ισχυροί και ενάντιοι που με κάνουν να σκέφτομαι ότι η επόμενη δόση ΑΙΜΑΤΟΣ που θα απαιτηθεί εν καιρώ δεν θα επιφέρει κάποιο σημαντικό αποτέλεσμα. Με μια κουβέντα : η κυρίαρχη αντίθεση θα «τακτοποιηθεί» ερήμην των εργαζομένων και της μάζας του πληθυσμού και επί τα χείρω. Any comments or ideas ;;;

This entry was posted in Αφόρητες γενικολογίες, Παίγνια στο Alkatraz, Πολιτικούρες. Bookmark the permalink.

26 Responses to Mayday

  1. Ο/Η nikiplos λέει:

    καλημέρα lucrative παππούλη…
    Μου άρεσε η ισόρροπη περιγραφή σου αν και στα ιδεολογικά λιγάκι έχω κάποιες διαφωνίες.

    Ας μην ξεχνάμε βέβαια ότι μέρος του αίματος που απαιτήθηκε δεν ήταν μόνο οι κοινωνικοί αγώνες αλλά και οι τρεις «παγκόσμιοι πολέμοι» (Ναπολέοντας, πρώτο και δεύτερο ράϊχ) που ακολούθησαν τις οικονομικές κρίσεις, καθώς οι κάτοχοι των παραγωγικών μέσων – κεφαλαίου οδήγησαν τους λαούς στο να σφαχτούν μεταξύ τους, προκειμένου αφενός να σκοτωθούν για τα συμφέροντα των αφεντάδων, αφετέρου να λιγοστέψουν και να υπάρξει ανάκαμψη…

  2. Ο/Η Β.Δ. Καργούδης λέει:

    H ι δέα ότι οι κρίσεις, ακόμα και οι δομικές, μπορούν να επιλύονται στις δημοκρατίες του αναπτυγμένου κόσμου, με βάση το «ισοζύγιο του αίματος»
    (με βάση δηλαδή την ιδέα, ότι σε μια κοινωνία, μπορεί η παρούσα διαταραγμένη ισορροπία να αποκατασταθεί υπέρ κάποιων νέων κοινωνικών δυνάμεων,
    που πριν, βρίσκονταν με την πλάτη στον τοίχο σε επίπεδο συσχετισμών, και τώρα στη νέα ισορροπία, μπορούν να κάνουν στρατηγικό άλμα προς την ηγεμονία, στο βαθμό που είναι διατεθειμένες να πληρώσουν το κόστος του σε αίμα)
    θεωρείται (και είναι) αρχαϊκή & παρωχημένη,
    παντού, εκτός από κάποιες νησίδες ανομοιογενείς, που ανιχνεύονται οριζόντια, σε δυνάμεις διάσπαρτες, πέρα από χαρακτηριστικά εθνικής, ταξικής, ιδεολογικο-πολιτικής ή άλλης ομοιογένειας.

    Το κομβικό σημείο που
    (κατά τη γνώμη μου φυσικά)
    οι δυνάμεις που με την ευρεία έννοια θεωρούνται διαχειριστές των μέσων παραγωγής,
    και κατά τούτο εκφράζουν τις δυνάμεις του Κεφαλαίου,
    -το αν ή όχι είναι ΚΑΙ ιδιοκτήτες ή όχι, είναι παντελώς αδιάφορο-,
    (στο σημείο αυτό είναι που η πραγματικότητα υπερβαίνει την μαρξιστική αλλά όχι και την μαρξική θεώρηση)
    εισάγουν ένα νέο στοιχείο στρατηγικής υπεροχής! Αλλά ταυτόχρονα, αυτό το ίδιο είναι που τις φέρνει να αντιμετωπίζουν την παρούσα δύσκολη (στο ξεπέρασμά της μόνο) κρίση, είναι το ακόλουθο:
    Μέσα από:
    *την ανάληψη των ηνίων -εσωτερικά στις δυνάμεις του κεφαλαίου- από το χρηματοπιστωτικό σύστημα, που αντικατάστησε σ’ αυτό τη βιομηχανική παραγωγή,
    *την παγκοσμιοποίηση, και
    *την ταχύτατη αποδοχή, ενσωμάτωση, εκμετάλλευση και περαιτέρω ανάπτυξη των νέων τεχνολογικών κατακτήσεων στη μετάδοση της πληροφορίας,
    δόθηκε η απόλυτη δυνατότητα στις δυνάμεια αυτές,
    ΝΑ ΠΑΡΑΓΟΥΝ ΠΛΟΥΤΟ (αληθινό ή πλαστικό παντελώς αδιάφορο), ΠΑΝΤΕΛΩΣ ΑΝΕΞΕΛΕΓΚΤΑ, και πέρα από το να τον νέμονται, να μπορούν ΚΑΙ
    να τον διαθέτουν με τη μορφή του στρατηγικού ωφελήματος, στις δυνάμεις εκείνες της Εργασίας που και προσφέρονται (δλδ όλες σχεδόν) και που οι ίδιες επιλέγουν!
    Και να τις εντάσσουν έτσι σε μια διαρκώς επεκτεινόμενη Συμμαχία στρατηγικού χαρακτήρα, που έχει πια συμφέροντα απτά να υπερασπίζεται το στάτους εκείνο που την εγκατέστησε σε έναν νέο τρόπο και μια ποιότητα ζωής, που ήδη με την κυριαρχία της «νέας» αυτής Συμμαχίας στα μέντια, έχει προηγουμένως αναδειχτεί στο απόλυτο ζητούμενο οικουμενικής αποδοχής.

    Με την έννοια αυτή θεωρώ ότι αυτά που εμείς καμια φορά διολισθαίνουμε και ονειροφανταζόμαστε –
    -τρεφόμενοι περιοδικά με αφορμές τύπου «Νέα Δεκεμβριανά του 08″-
    περί αίματος, κοινωνικών αγώνων, εξεγέρσεων και λοιπά,
    για όλο τον υπόλοιπο κόσμο, δεν είναι παρά
    *»αφηγήματα-πρώτη ύλη για καλλιτεχνική δημιουργία» (στην καλύτερη περίπτωση), ή (στη χειρότερη)
    *γραφικές παραμυθίες για γραφικούς αμετανόητους…

  3. Ο/Η nikiplos λέει:

    Αγαπητέ κύριε Καργούδη…

    σύμφωνοι, όμως από την άλλη το οικονομικό αυτό λόμπυ αρματωμένο με όλο αυτό το σύγχρονο χρηματοπιστωτικό παγκοσμιοποιημένο και ταχύτατα ενημερωμένο οπλοστάσιο, καλείται σήμερα να αντιμετωπίσει ένα εγγενές πρόβλημα:

    Κρίση στο μαλακό του υπογάστριο (χώρος και άνθρωποι που συντηρούν, υποστηρίζουν και διαχειρίζονται όλο αυτό το παγκόσμιο κεφαλαιακό στάτους ), καθώς φτωχαίνουν τα μεσαία στρώματα αλλά και συρρέουν συνέχεια τριτοκοσμικοί στις «ευλογημένες» πατρίδες του. Δεν δημιουργούνται θέσεις εργασίας για μεσαίους, ενώ οι εταιρίες βρίσκονται σε μια πυρεττώδη ανακατάταξη με τον φόβο των Τίγρεων που αναδύονται ολοένα και πιο ισχυρές.

    Συν ότι εκλείπει τώρα σιγά σιγά, η βασική αιτία υπεροχής του Δυτικού κόσμου έναντι των υπολοίπων: η πρόσβαση σε φθηνό πετρέλαιο. Ισοδύναμο εναλλακτικό ενεργειακό μέσο εκλείπει για την ώρα. Καλά τα ηλεκτρικά αυτοκινητάκια για να παίζουν τα έφηβα πλουσιόπαιδα, όμως για να πετάξει ένα Τζάμπο ή ένα Τουπόλεφ φορτωμένο την Άρτα και τα Γιάννινα και να πετάξει φθηνά, θα πρέπει να κάψει μαζούτ. Το αυτό και ένα κοντεϊνεράδικο…

    Δεν θα διαλυθεί φυσικά ένα τόσο καλά οργανωμένο και εξοπλισμένο σύστημα. Όμως συμφωνώ με τον παππούλη. Αντιμετωπίζει πρωτόγνωρους κινδύνους και χωρίς προηγούμενο.

  4. Ο/Η Noσφερατος λέει:

    »Η αντίθεση αυτή δεν έχει μέχρι τώρα επιλυθεί με έναν οριστικό τρόπο.»

    τρεις παρατηρησεις .
    1. H Νεωτερικοτητα ως εποχή Ψυχαναγκασμών ξεκινησε και συνεχιζεται ως περιοδος οπου νομιζουμε οτι μπορουμε να λυσουμε τις κυριες και δευτερευουσες αντιθεσεις με ΟΡΙΣΤΙΚΟ τροπο
    2. Ομως στην ζωή ,την ιστορια , το Συμπαν και τα παντα ΤΙΠΟΤΑ δνε λυνεται με οριστικό τροπο .Ευτυχώς .
    3. Η Επιθυμια να λυθουν τα προβλήματα με Οριστικο τροπο ειναι μερος ( αν οχι η πηγη ) του Προβλήματος και οχι της οποιας Λυσης του.

  5. Ο/Η Αναγνώστης ο αθηναίος λέει:

    Νομίζω ότι έχει σημασία ο ορισμός του τρόπου προσέγγισης των «αντιθέσεων» γενικά και, στα πλαίσια αυτά, και της «Κεφάλαιο – Εργασία» στο σήμερα.

    Ας αναφέρω σε αυτό το σημείο κάποιες σκόρπιες σκέψεις, οι οποίες φυσικά δεν κομίζουν κάτι νέο, μιας και είναι αποτέλεσμα «επαναλήψεων».
    Φυσικά η ερμηνεία και αξιολόγηση που ακολουθεί είναι υποκειμενική και , άρα, «με όλο το σεβασμό» , ….που λένε 😉

    Πέρα από την κοινωνιολογική ή εν γένει επιστημονική προσέγγιση , πιστεύω ότι η αναγωγή της, ως «βασική», από την Αριστερά, δεν είναι (κυρίως) απότοκο επιστημονικής ανάλυσης, αλλά αποτέλεσμα της ένταξης του αιτούμενου της «επίλυσής της» ως ΤΟ κρίσιμο βήμα για τον κοινωνικό μετασχηματισμό και την οικοδόμηση νέου τύπου Κοινωνίας.

    Δηλαδή, για την Αριστερά και τους Αριστερούς είναι (ήταν) «βασική αντίθεση», όσο η επίλυσή της με το συγκεκριμένο τρόπο είναι εφικτό και ρεαλιστικό να οδηγήσει και στη ρύθμιση όλων των καίριων αντιθέσεων που καταδυναστεύουν την ανθρώπινη Κοινωνία.
    Έτσι, ο ένας «πόλος» υφίσταται από τη στιγμή που οργανώνεται και εντάσσεται συνειδητά στη συγκεκριμένη στρατηγική κοινωνικής ανάπτυξης (τάξη για τον εαυτό της) και ο έτερος υφίσταται ως τέτοιος μόνον (ή κυρίως) ως συνειδητή και οργανωμένη δύναμη ανάσχεσης της συγκεκριμένης εξέλιξης.

    Νομίζω λοιπόν ότι έξω από αυτό το πλαίσιο, το ζήτημα της «αντίθεσης» δεν μπορεί παρά να έχει άλλο νόημα ή/και βάρος, η δε πιθανότητα αναθεώρησης (ο Χριστός και η Παναγία) της υφιστάμενης ερμηνείας της από την Αριστερά, υπαρκτή και βάσιμη.
    Με άλλα λόγια , όσο η «κατάργηση της ιδιοκτησίας των Μέσων Παραγωγής» είναι μέρος συγκροτημένου σχεδίου «οικοδόμησης κοινωνίας όπου ο Άνθρωπος απελευθερώνεται» , είναι το κρίσιμο βήμα, αλλιώς, όχι.
    Με δεδομένο ότι δεν πιστεύω στις «αντικειμενικά» θετικές ή αρνητικές λειτουργίες, ακόμη και αν το πρόβλημα είναι σε άλλο μέρος της «αφήγησης» το αποτέλεσμα είναι το ίδιο.

    Από εκεί και πέρα νομίζω ότι στα όσα (με ακρίβεια κατά τη γνώμη μου), περιγράφει ο Παπούλης για το σήμερα, ενώ δύσκολα μπορεί να τα αμφισβητήσει κάποιος, εξίσου δύσκολα μπορεί να προτείνει κάτι συγκεκριμένο.
    Το πρόβλημα έγκειται στην αδυναμία (αντι)υποκατάστασης του προτάγματος που ανεφέρθη ως «κατάργηση της ιδιοκτησίας» από κάποιο άλλο που θα μπορούσε να δημιουργήσει κίνηση στην Κοινωνία.
    Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν είναι χρήσιμες (και αναγκαίες) οι προτάσεις για το επιμέρους. Όμως είναι βέβαιο ότι τα θετικά τους αποτελέσματα είναι και θα είναι έως ένα σημείο.

    Πάντως έχει ενδιαφέρον ότι αυτό δεν αφορά μόνον την Αριστερά, αλλά και το σύνολο των ιστορικά καταγεγραμμένων και πατενταρισμένων 🙂 προσεγγίσεων.
    Έτσι , όπως σημειώθηκε και στο post , η φιλελεύθερη άποψη του σήμερα λέει ότι η καλή θέση στην Αγορά του Ελεύθερου Ανταγωνισμού κατακτιέται μόνο από σοβιετικού(και μετα σοβιετικού) τύπου οργανωμένα πολιτικά και οικονομικα μορφώματα» 🙂

  6. Ο/Η papoylis λέει:

    Τρείς παρατηρήσεις , γιατί σήμερα που έχω μόνο καθήκοντα οικιακά θα ανεβάσω αργότερα ένα ή δύο ακόμα ποστ. 🙂

    Νίκιπλε

    προσπάθησα με κάθε τρόπο να αποδεσμεύσω το άρθρο από ιδεολογίες και φιλοσοφήματα . Με αυτή την έννοια στο μυαλό μου συνεχώς, επιχείρησα να δείξω δύο πράγματα : η αντίθεση αυτή υπάρχει , μέχρι τώρα δεν έχει επιλυθεί οριστικά , αλλά στις παρούσες συνθήκες πολιτικά συστήματα και καθεστώτα προηγμένα βρίσκονται μπροστά σε διακυβεύματα πρωτόγνωρα. Τέλος ότι οδηγός του κοινωνικού γίγνεσθαι είναι οι εξουσιαστικοί συσχετισμοί και η βία. Το αίμα που χύθηκε κάποτε για να επιτευχθούν τα βασικά χαρακτηριστικά αυτού του δυτικού μοντέλου αστικής δημοκρατίας , το αίμα που στο μέλλον θα χυθεί πιθανώς χωρίς αντίκρυσμα στη βελτίωση των συνθηκών ζωής της μάζας των πολιτών αυτών των χωρών. Τίποτε περισσότερο.

    Νόσφη

    η νεωτερικότητα επιχείρησε να απαντήσει σε πολλά ερωτήματα που έθετε η κοινωνική πραγματικότητα. Όμως ψυχαναγκασμός ( και καταναγκασμός 😉 ) υπήρχε και προ αυτής και υπάρχει ακόμα περισσότερο στη μετανεωτερική εποχή που ζούμε.
    Οριστικές λύσεις επιχειρούσαν να δώσουν σε όλες τις ιστορικές περιόδους οι κοινωνίες ως προς τις βασικές αντιθέσεις – διακυβεύματα. Δίνω ένα παράδειγμα. Στα μέσα του 19ου αιώνα δόθηκε οριστική λύση στη δουλεία και το δουλεμπόριο , ακριβώς επειδή οι συνθήκες ήταν ώριμες και οι τότε οικονομικές και κοινωνικές άρχουσες τάξεις είδαν πού τείνουν τα πράγματα και πού υπάρχει το δικό τους συμφέρον. Αυτό δεν σημαίνει πως σε άλλη ιστορική περίοδο , όπως πιθανώς τώρα δεν θα εμφανιστούν τέτοια φαινόμενα. Πάντως λύση οριστική δόθηκε. Η αντικατάσταση της δουλείας και της δουλοπαροικίας από τη μισθωτή εργασία δημιούργησε εκ των πραγμάτων δύο νέους πόλους μιας νέας αντίθεσης , που αναδείχτηκε σε κυρίαρχη ακριβώς επειδή η οργάνωση και η δομή του νέου παραγωγικού συστήματος ήταν τέτοια. Η αντίθεση αυτή ενυπάρχει σε κάθε έκφανση αυτού του συστήματος. Δεν μπορώ να σκεφτώ οριστική λύση παρά μόνο με το ξεπέρασμα αυτού του οργανωτικού μοντέλου παραγωγής , εδώ συμφωνούμε. Η λύση θα σημάνει και το τέλος αυτής της αντίθεσης μαζί με το καπιταλιστικό μοντέλο αλλά προφανώς θα θέσει νέες αντιθέσεις προς επίλυση. Ποιό είναι όμως το σήμερα ζητούμενο ; μα προφανώς η επίλυση της αντίθεσης προσωρινά ( «τακτοποίηση» που λέω παραπάνω ) . Μόνο που ίσως πάλι θα χρειαστεί μια νέα δόση αίματος που πιθανά δεν θα αρκεί. Αυτά λέω Νόσφη μου και στις παρατηρήσεις σου ( εκτός από τη τρίτη ) συμφωνώ.

    Καργούδη

    Είναι μόνιμη πλέον η τακτική σου να φέρνεις τη συζήτηση στο μόνο για σένα τρέχον ζητούμενο . Το θέτω με απλά λογάκια για να το καταλάβουν όλοι :
    «πώς θα είναι δυνατόν να πειστούν ( και στην ανάγκη με καταστολή βάρβαρη ) όλοι οι μη προνομιούχοι των ευρωπαϊκών κοινωνιών ότι είναι προς το συμφέρον τους να επιστρέψουμε σε ένα μετανεωτερικό μεσαίωνα , ώστε οι » διαχειριστές του κεφαλαίου» να μπορούν να διαλέγουν κατά βούληση το μέρος του ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΥ πλούτου ( που ΔΕΝ παράγουν αλλά ΛΥΜΑΙΝΟΝΤΑΙ ) που θα ρίχνουν είτε ως ξεροκόμματο είτε ως ρεγάλο σε εκείνη τη μερίδα των δυνάμεων της εργασίας που χρφειάζονται (και επιλέγουν ) ώστε να συντηρείται το καταναλωτικό μοντέλο ;; .»

    Αν κανείς μελετήσει προσεκτικά το σχόλιο σου θα αντιληφθεί πως ο κυνισμός και ο τάχα μου «ρεαλισμός» είναι το κύριο χαρακτηριστικό. Μας εκθειάζεις το μοντέλο της «Νέας Σοσιαλδημοκρατίας» . Αυτό που καλείται να αντικαταστήσει τον πάλαι ποτέ θριαμβεύσαντα νεοφιλελευθερισμό που καταρρέει υπό το βάρος της κρίσης που ο ίδιος δημιούργησε. Εκφράζεις την πιό ωμή και μονόπλευρη αντίληψη που θεωρεί τις κοινωνικές δυνάμεις ενεργούμενα , κινούμενα υπό τη μπαγκέτα ενός ανεξέλεγκτου διαχειριστή , του κεφαλαίου δηλαδή , το οποίο αναδεικνύει και επιβάλλει τη «στρατηγική συμμαχία» εκείνη των τάχα μου πεφωτισμένων «αφεντάδων» και των υποτακτικών τους από τη μία και των «προθύμων» και «εκλεκτών» εκείνων κομματιών από τα κατώτερα κοινωνικά στρώματα που θα θελήσουν να υποταχθούν και να ακολουθήσουν, με μόνο όφελος πως θα έχουν και αυτοί ένα εισιτήριο τρίτης θέσεως στο τραίνο που ήδη ταξιδεύει για το Νέο Θαυμαστό ( και Σοσιαληστρικό ) Κόσμο που εσύ ονειρεύεσαι.
    Αλλά ας δούμε ποιοί θα κληθούν να γίνουν οι ράγες και ποιοί τα κάρβουνα στην «ατμομηχανή» που διατρέχει τις ονειρώξεις σου : πρώτα – πρώτα οι σκλάβοι του πρώην τρίτου κόσμου που θα εξασφαλίζουν στους ηγέτες σου ( βλέπε γιωργάπης ) τη δυνατότητα να κάνουν ποδήλατο , να τρώνε υγιεινές τροφές και να λένε μαλακίες μεταξύ τυρού και αχλαδιού , να διασυνδέονται και να επικοινωνούν σε χρόνο μηδέν με όλους εκείνους τους ισχυρούς παράγοντες των οποίων τα συμφέροντα εξυπηρετούν , να έχουν εξασφαλισμένο πόστο ή στην ανάγκη εξασφαλισμένο ελικόπτερο και διαμονή με φύλαξη στις Μπαχάμες , να πηγαίνουν τα παιδάκια τους στα καλύτερα σχολεία και να τα προαλείφουν για διαδόχους , να καταναλώνουν πολλαπλάσια ενέργεια υπό μορφή τροφής , καυσίμων , υλικών αγαθών. Στη συνέχεια οι υποψήφιοι σκλάβοι της Νότιας Ευρώπης και αργότερα της υπόλοιπης , ένα δυναμικό στην ελαστική απασχόληση , βλέπε ελαστική ανεργία , οι άστεγοι , οι καταδιωγμένοι οι απέλπιδες. Οι κάτοικοι ολοένα και περισσότερων περιοχών που θα βιάζονται οικολογικά , θα βλέπουν τις μικρές τους ιδιοκτησίες να καταλήγουν στις τράπεζες και τους μεγαλοκαρχαρίες , τους φυσικούς τους πόρους να ξεπουλιούνται και να εξαντλούνται για να μπορεί ο κος στρώσε κάνε να πετά κάθε μέρα και σε διαφορετικό μέρος του πλανήτη προωθώντας τη Σοσιαληστρική ατζέντα του ΔΝΤ και το βράδυ να απολαμβάνει το πλούσιο δείπνο του.

    Ο Νέος Θαυμαστός σου Κόσμος , αυτό το τερατούργημα της «ανταγωνιστικότητας» και της «αποτελεσματικότητας» , η εξαμβλωματική σου Στρατηγική Συμμαχία είναι εξ ορισμού για λίγους ( και εκλεκτούς ) επειδή οι παγκόσμιοι πόροι δεν φθάνουν να καλύψουν «αστακό» και «Dom Perignon» για όλους. Και όσο αυτή η αντίθεση υπάρχει κύριο μέλημα των εκάστοτε εξουσιών θα είναι όχι το πως θα αποφευχθεί το ΑΙΜΑ , αλλά το πως αυτό δε θα πνίξει τις ίδιες και τους υπηρέτες τους ( οι οποίοι όμως , όπως γνωρίζεις , είναι αναλώσιμοι ο) ) .

    Επομένως με το σχόλιο σου αυτό , το μόνο στοιχείο πολιτικής ουσίας που εκφράζεις είναι η μόνιμη ανησυχία των διαφόρων ανά την Ευρώπη γιωργάπηδων μήπως τελικά οι πολίτες δεν αντέξουν άλλο και με το αίμα τους χαλάσουν τη γεύση του λουκούλειου γεύματος που έχει στρωθεί για το κεφάλαιο. Αυτή είναι πλέον και η μόνη τους ανησυχία ως φαίνεται , αφού στα πλαίσια της Στρατηγικής σου Συμμαχίας ( my ass ) είναι βέβαιοι πως η υφήλιος θα πλεύσει σε νέες θάλασσες ανάπτυξης και δικαιοσύνης. Δε μας χέζεις ρε Νταλάρα….

    ( όποτε πάλι εκφράσεις εδώ τέτοιες σοσιαληστρικές ονειρώξεις να μη περιμένεις από μένα καλύτερη απάντηση , στα πλαίσια πάντα της φιλικής , αλλά ειλικρινούς σχέσης που μας δένει. Άλλωστε αυτής της ειλικρίνειας έχεις κάνει αγαπητέ χρήση πολλές φορές τελευταία και έμεινες αναπάντητος 😉 🙂 🙂 )

  7. Ο/Η Propapoys λέει:

    ΝΑΙ ΣΤΟ ΣΧΕΔΙΟ ΑΝΑΝ !

  8. Ο/Η Β.Δ. Καργούδης λέει:

    Αγαπητέ μου φίλε @παπς, συνήθισα όταν σκέφτομαι πολιτικά,

    (πράγμα που κάνω όλο και πιο αραιά πια, αφού άλλα ζητάει η πιάτσα σήμερα, που όπως εγώ τα βλέπω, έχουν με την πολιτική
    -όπως, φυσικά, εγώ την έμαθα και την αγαπώ-,
    τη σχέση που έχει ο φάντης με το ρετσινόλαδο)

    να την «αποξηραίνω» την (όποιας αξίας) σκέψη μου, από προσωπικά «Οράματα και Θάματα».
    Προσπαθώ πρώτα να ανοίγω αυτά που μούδωσε η φύση για να βλέπω, και το πολύπλοκο θαύμα που προσλαμβάνω με τις αισθήσεις μου, να προσπαθώ κατόπιν, να το περάσω από τις διαδικασίες, τα φίλτρα, της δικής μου σκέψης για τα παρακάτω.
    Με την έννοια αυτή, δε φταίνε οι δικές μου αισθήσεις, όταν
    όποιος έχει μάτια μπορεί χωρίς την παραμικρή ένταση στα οπτικά του νεύρα, να δει πως ΟΙ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΤΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ (και κατά συνέπεια το Εργατικό Κίνημα) ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΙ ΣΕ ΚΑΘΕΣΤΩΣ ΧΡΟΝΙΑΣ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗΣ ΥΠΟΧΩΡΗΣΗΣ.

    Και οι όποιες μάχες δίνονται πλέον από τις πιο συνεπείς και οργανωμένες δυνάμεις τους, στόχο έχουν ΜΟΝΟ να μην επιτρέψουν η ΥΠΟΧΩΡΗΣΗ αυτή, να ΜΕΤΑΤΡΑΠΕΙ ΣΕ ΑΤΑΚΤΗ ΦΥΓΗ.
    (Και αμέσως μετά την απόλυτη έκλειψη απ’ το Ιστορικό προσκήνιο)
    Όπως επίσης δεν χρειάζεται να επιστρατεύσει κανείς ανώτερες (πέρα από τις απλούστερες) αντιληπτικές διαδικασίες, για να καταλάβει, πως η Συμμαχία στην οποία αναφέρομαι, είναι το άλλο όνομα για το αποτέλεσμα της άνευ αγώνος καθυπόταξης από τις δυνάμεις του Κεφαλαίου
    (και της περιαγωγής τους σε χύδην άμορφη μάζα από την άποψη της κοινωνικής συνείδησης σαν τάξη «per se», και από αυτήν της αξιακής συγκρότησης)
    των «μεσαίων στρωμάτων» της πόλης…
    (Δυνάμεις της Εργασίας στη συντριπτική τους πλειοψηφία κι αυτές, δεν πρέπει να ξεχνάμε)
    Που επανδρώνουν σε όλες τις βαθμίδες, τα πολυπληθή σχήματα του τριτογενή τομέα, της παροχής δλδ Υπηρεσιών.
    Που στη δική μας χώρα, ηυγεμονεύουν παραγωγικά.

    Αν μεταξύ αυτών είναι @παππούλη μου,
    που αναζητάς και (περιέργως, αλλά εσύ! ξέρεις)
    εντοπίζεις τους «αγανακτημένους πολίτες» που θα επιδιώξουν τη λύτρωση αποδεχόμενοι το «ισοζύγιο του αίματος» και το όποιο κόστος απορρέει απ αυτή τους την παραδοχή,
    λυπάμαι που θα σου μαυρίσω την (ωραία, πάντα) ψυχούλα, αλλά (πάλι) ματαιοπονείς…
    Ταύτα μόνον (προς το παρόν) και μένω
    Δικός σου
    Βάγγος

  9. Ο/Η Β.Δ. Καργούδης λέει:

    …Όσο, καλέ μου φίλε, για τη λογοτεχνική ένταση στις περιγραφές σου για την κοινωνική αδικία και τα τραγικά της αποτελέσματα, θα μου επιτρέψεις,
    (μέρες που είναι, & Καλά Χριστούγεννα)
    να καταφύγω και φέτος
    στις περιπέτειες του γΕρο-Σκρουτζ και τον κ. Ντίκενς.

    Αλλού είναι όμως εκεί που «τα Όνειρα παίρνουν εκδίκηση», και
    (δυστυχώς) ΠΟΤΕ
    στο χώρο της ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΣΚΕΨΗΣ & ΔΡΑΣΗΣ…

  10. Ο/Η papoylis λέει:

    Όσα σε συμφέρει διαβάζεις και ερμηνεύεις Βαγγέλη.

    Αλλά μη μου το γυρνάς τώρα για τη Στρατηγική Συμμαχία σου και τις ονειροφαντασίες των σοσιαληστο¨δημοκρατών». Υπάρχουν εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι εδώ στη χώρα μας και πολλά εκατομμύρια σε όλη την Ευρώπη που αμειβόμενοι με μεροκάματο ή μισθός παράγουν υλικά προϊόντα και υπηρεσίες. Και υπάρχει και ένα ολοένα διογκούμενο ποσοστό ανθρώπων που βρίσκωνται ή έχουν ξεπεράσει τα όρια της ένδειας. Όλοι όμως αυτοί έχουν ήδη διαβεί οριστικά το κατώφλι της απελπισίας. Οι προσδοκίες τους για τους ίδιους και για τα παιδιά τους δεν θα είναι ποτέ πλέον ευνοϊκές ή έστω ουδέτερες. Η εργασία ως πόλος της αντίθεσης ήταν και είναι εδώ. Και η αντίθεση σε αυτή τη φάση οξύνεται ανδε το έχεις πάρει πρέφα. Πίσω από τους βολεμένους δημόσιους υπάλληλους – ψηφοφόρους που τώρα ξεβολεύονται υπάρχουν χιλιάδες πολλές φουκαράδων στον ιδιωτικό τομέα που ΚΑΙ παράγουν ΚΑΙ βιώνουν ανασφάλεια ΚΑΙ πληρώνονται ψίχουλα. Γιατί αν δε το κατάλαβες οι εργασιακές σχέσεις έχουν ήδη πάει κατά διαβόλου από την εποχή του μεγάλου εκσυγχρονιστή … του πεφωτισμένου κινέζου.

    Δεν Χρειαζόμαστε ορέ κατακαημένε το Ντίκενς για να μας περιγράψει τα φετεινά , πόσω μάλλον τα επόμενα , Χριστούγεννα. Το βιώνουμε ήδη. Οπότε κράτα για τον εαυτό σου τις ρεβεράντζες και τις ιερεμιάδες.
    Με το άρθρο μου θεωρώ ότι πράγματα που κάποτε κατακτήθηκαν με αίμα είναι πιθανό πάλι να διεκδικηθούν με αίμα . Ούτε το εύχομαι ούτε πιθανολογώ ότι θα υπάρξει αποτέλεσμα. Και οι λόγοι είναι προφανείς αν κάνεις το κόπο να διαβάσεις με προσοχή ( χωρίς προκαταλήψεις και φτηνά πολιτικά προτάγματα ) το ποστ.

  11. Ο/Η Ενη λέει:

    http://aristerovima.gr/details.php?id=1400
    To ως ανω λινκ ειναι μια ανάλυση με τίτλο «Διδάσκοντας την κρίση του καπιταλισμου» του R.Wolf.
    To εδωσα επειδή ειναι μια διεξοδική αναλυση της εξέλιξης των σχέσεων Κεφαλαιου-Εργασίας στις ΗΠΑ (που ειναι και η Μεκκα του Καπιταλισμου).
    Η ανάλυση ειναι απο τις πλεον διεξοδικές με ουσιαστικές παρατηρήσεις για το αναλυόμενο θέμα. Εκει που για ενα ευρωπαικο κοινό δεν συνιστάται ειναι στην προτεινόμενη λύση της «συνδιαχείρισης» (ειναι ενα πολύ παλαιο θέμα βλ. Ρ.Λ. «μεταρρύθμιση η επανάσταση»). Ομως για το κοινό των ΗΠΑ θεωρείται βέβαια ως ριζοσπαστική λύση.
    Εν πάση περιπτώσει αν διαβαστεί το αρθρο με κάποια προσοχή αναδύεται ΄με σαφήνεια και η εικόνα της χρηματοπισττικής κρίσης. (το αρθρο δημοσιεύτηκε τον Απρ. 2010).

    Σε ο,τι αφορά τις κρίσεις περί αναδυόμενων γιγάντων, ισως δεν ειναι ακριβώς ετσι τα πράγματα. Η παγκόσμια παραγωγή εξακολουθεί και ελέγχεται απο τις πολυεθνικές εταιρείες της Δύσης σε ενα μεγάλο ποσοστό 85%. Στους τομείς της βαριάς βιομηχανίας, πολεμικης μηχανης οπως και στην υψηλή τεχνολογία.

    Αυτό που ειναι το παγκόσμιο ζητούμενο στις μέρες μας ειναι πως θα κατισχίσει η πολιτική της οικονομίας. Μόνο με κρατικές ρυθμίσεις, σε παγκόσμιο επίπεδο που θα εχουν ως προτεραιότητα το «κοινωνικό κράτος» , οπου εντάσσονται και οι εργασιακές σχέσεις δηλαδή συστήματα κοινωνικής ασφάλισης,επίδομα ανεργίας,περιορισμός στις τραπεζικές και ασφαλιστικές επιχειρήσεις, νεα επιχειρηματική φορολογία, υποχρεωσεις των επιχειρήσεων. Με λίγα λόγια ενα νεο new deal.
    Μια τέτοια πολιτική δεν ειναι δυνατόν να υλοποιηθει μόνο απο τα μεμονωμένα κράτη. Χρειάζεται αυτό που συζητείται (και λοιδορείται) μια παγκόσμια διακυβέρνηση.
    Για να μη φθάσουμε σε «αιματα» και πόλεμο οπως εχει συμβεί στην Ιστορία.

  12. Ο/Η Νοσφερατος λέει:

    παπουλη εχω κατι δουλειες και πραματα προς το παρόν .. Πρεπει να σου πώ οτι σου οφείλω μια απαντηση περι οριστικών λύσεων και Νεωτερικοτητας και σε παρακαλώ να μου το Θυμισεις ..
    επσιης πρεπει να διηγηθώ το πως ΑΡΧΙΣΑ ΤΟ ΚΑΠΝΙΣΜΑ. και σε παρακαλώ βαλε το σχετικό σχολιοτου ΠΡΟΠΑΠΟΥ ως αναρτηση για να το θυμηθώ .. Αρχιζει το ιστολογιο αυτο να αποκτά πολύ ενδιαφερον … Θα επανέλθω

  13. Ο/Η Αναγνώστης ο αθηναίος λέει:

    MAY DAY

  14. Ο/Η Ενη λέει:

    Να συμπληρώσω δυο λόγια για τα καθ ημας και τον «εργασιακό μεσαίωνα» που προβλέπουν κάποιο με το νομοσχέδιο για τις «εργασιακές ρυθμίσεις».
    Αλήθεια εχει κανεί αναρωτηθεί τι σημαίνει στην ελληνική εκτεταμένη παραοικονομία ο ορος εισφοροδιαφυγή;
    Οτι η παραοικονομία «ανθιζε» με τη «στήριξη» της εισφοροδιαφυγης;
    Οτι ολες αυτές οι δραστηριότητες απασχολούσαν εργατικό προσωπικό το οποίο με διάφορους τρόπους ηταν θύμα υπερεκμετάλλευσης με μηδενικά εργασιακά δικαιώματα.
    Οι σχέσεις εργοδότη-υπαλλήλου ηταν μια «προσωπική υπόθεση». Ουτε σωματεία, ουτε κλαδικές ουτε συνδικαλισμός ισχυε, αυτό πως ονομαζόταν; και θεωρείτο και ο πυλώνας της ελληνικής οικονομίας η παραοικονομία η οποία δρούσε ασύδοτα.

  15. Ο/Η papoylis λέει:

    Οκ Νόσφη

    Για το θέμα κάπνισμα πριν αναρτήσω το σχόλιο του προπάπου ως πστ θα ζητήσω τη γνώμη του 🙂 Για το ζήτημα με τη νεωτερικότητα αναλαμβάνω να στο θυμίσω. 😉

    Κα ¨Ενη , δεν έχετε ίσως αντιληφθεί ότι αυτές οι εταιρείες που ‘ελέγχουν» το 85% της παγκόσμιας παραγωγής , ειδικά οι ανερικανικές είναι υπερδανεισμένες και υπερενισχυμένες από το κράτος και το τραπέζικό τομνέα που επίσης στηρίχτηκε στο κράτος κατά τη διάρκεια της κρίσης. με τη σειρά του το αμερικανικό κράτος έχει εκδώσει ποταμούς ομνολόγων που σήμερα βρίσκωνται στα χέρια των τίγρεψων. Υπολογίζεται ότι αυτές κρατούν περίπου 2.5 τρις δολλάρια σε χαρτιά του αμερικανικού δημοσίου. Αντιλαμβάνεστε ίσωες τώρα για ποιές πρωτοφανείς συνθήκες μιλάμε. Η Μ. Βρεταννία , επί πολλές δεκαετίες γενικός δανειστής και αργότερα στον ίδιο ρόλο ( για μικρότερο όμως διάστημα ) οι ΗΠΑ είναι σήμερα στη θέση του δανειζόμενου 😉

    Το λινκ που δώσατε θα το διαβάσω αργότερα. Τα λοιπά περί παγκόσμιας οικονομικής διακυβέρνησης θυμίζουν New Deal σε παγκόσμια κλίμακα. Δεν νομίζω ότι κάτι τέτοιο , όσο ευκταίο και να είναι , μπορεί να γίνει σήμερα εφικτό ακριβώς επειδή τα συμφέροντα των αναδυόμενων τίγρεων δεν έχουν κοινό ορίζοντα με τα αντίστοιχα των καταδυόμενων ναυαγίων. 😉

  16. Ο/Η Ενη λέει:

    Παπούλη
    Για το ποιος ελέγχει την παγκόσμια παραγωγή διάβασε το λινκ των ερευνητων του Cambridge

    http://aristerovima.gr/details.php?id=1217

  17. Ο/Η Ενη λέει:

    συνέχεια:
    Και για τα οντως αστρονομικά αποθέματα συναλλάγματος της Κίνας υψους 2,3 τρις δολλαρίων, θα μπορουσε το δέος αυτό να μετριασθεί αν σκεφτει κανείς οτι οι δέκα μεγαλύτερες αμερικανικές επιχειρήσεις εχουν μόνες τους κεφάλαια υψους 2,4 τρις.
    Και αλλα πολύ ενδιαφέροντα που αναφέρονται στη μελέτη των ερευνητών ως το ανω λινκ.

  18. Ο/Η Τίμιος λέει:

    «Το κατάστημά μας λειτουργεί κανονικά και οι διαμαρτυρόμενοι δεν έχουν καμία σχέση με την εταιρεία μας και τη βούληση των εργαζομένων»
    http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_2_11/12/2010_425481
    Δυσκολεύουν τα πράγματα, μέχρι και τα παπαγαλάκια χάνουν τον ήχο τους…
    http://www.enet.gr/?i=arthra-sthles.el.home&id=232330
    «…αντί να το κάνεις στη ζούλα, αντί να το κάνει ο καθένας έτσι στα κρυφά και όλοι οι εργαζόμενοι ουσιαστικά να γίνονται όμηροι μιας τέτοιας κατάστασης, ελάτε να έχουμε ένα σύγχρονο θεσμικό πλαίσιο που να μπορείς να καθίσεις γύρω από ένα τραπέζι να ρυθμίσεις τα του οίκου σου…»
    http://strimoniko.blogspot.com/2010/12/real.html
    «… Η πραγματικότητα είναι ότι έγιναν εκλογές (στην Ελλάδα) και ότι η Αριστερά στην εξουσία νίκησε»
    http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=224198

  19. Ο/Η papoylis λέει:

    Κα Ένη
    μη μου ξαναφέρνετε στη συζήτηση το λίνκ που έχουμε δει και στο παρελθόν. Πρόκειται για ευχολόγια των δύο αναλυτών του καίμπριτζ. Προσπαθείστε λίγο να δείτε τη διαφορά.
    Οι δέκα αμερικανικές εταιρείες κολοσσοί έχουν ΚΕΦΑΛΑΙΑ 2,3 τρισ . Αυτά ούτε άμεσα ρευστά είναι ούτε διατηρήσιμα χωρίς πρόσθετες επενδύσεις αφού αλλιώς οι πάγιες αξίες που εμπεριέχουν απαξιώνονται. Παράλληλα η κεφαλαιοποίηση τους εξαρτάται από τις αποτιμήσεις που καθημερινά πραγματοποιεί η αγορά , ενώ ο βαθμός ρευστότητας από πολλούς παράγοντες που δεν είναι της στιγμής.
    Αντίθετα Κινέζοι , Εμιράτα Ρώσοι και μερικοί άλλοι κατέχουν σήμερα ΟΜΟΛΟΓΑ του αμερικανικού δημοσίου αξίας πάνω από 2.5 δις . Τίτλοι άμεσα ρευστοί δηλαδή σε σημαντικό ποσοστό της αξίας τους ακόμα και σε συνθήκες μαζικών πωλήσεων. Αυτό είτε το αγνοούν ( πράγμα απίθανο ) είτε το αποκρύπτουν οι κύριοι αναλυτές.
    Γι αυτό πριν σχηματίσετε γνώμη σκεφτείτε και τη μαλακία που λέει εδώ ο παπούλης.

  20. Ο/Η papoylis λέει:

    Τίμιε ( Τζών )

    ήσουν τυχερός που ήμουν μέσα και είδα το σχόλιο στα pending . Με τόσα λίνκια ήταν αναμενόμενο. Παίξε κανένα τζόκερ να σωθούμε 🙂

  21. Ο/Η Νοσφερατος λέει:

    Μερικές σκεψεις για την Κριση(1η αναρτηση 2-10-2008)

    Πρώτα πρώτα δεν μου φαινεται απλώς Οικονομική κρίση …. Είναι κάτι Βαθύτερο

    Δε μου λέτε; Δεν έχει να κάνει η Κρίση με τον Υπερδανεισμό; Με το Φτηνό χρήμα; Με το ότι πέσανε τα επιτόκια; Κάθε μέρα δεν σας παίρνανε τηλέφωνο οι Τράπεζες; ..» Θα σου δώσουμε δάνειο , θα σου δώσουμε Πιστωτική Κάρτα ;

    Και που πήγαιναν όλα αυτά τα λεφτά; Στην κατανάλωση ..Τι κατανάλωση; Άχρηστων πραγμάτων , παιχνιδιών , αυτοκίνητων κλπ για επίδειξη :» να αλλάξουμε έπιπλα , να αλλάξουμε ταπετσαρία , Εορτοδανεια, διακοποδανεια » κ.οκ .. Ενας φαύλος κύκλος εφεύρεσης αναγκών και Φετιχισμού του εμπορεύματος με την πιο Πλήρη και ΣΕΞΟΥΑΛΙΚΉ σημασία της Λέξης .. Φετιχισμός χωρίς καμία αναφορά στην αξία χρήσης ….

    Και ακομα ..Ολα αυτά τα χρονια(καμμια εικοσαρια χρονια τωρα )

    Το Δημόσιο αντιμετωπίζεται ως απαξία ..Ως κάτι προς ιδιωτικοποίηση ..Ως κάτι που πρέπει να καταβροχθίσουμε….

    Και το καταβρόχθισαν … Και το κράτος -πρόνοιας ..Και τις παλιές οικογενειακές σχέσεις -εφεδρείες όπου μπορούσε να καταφύγει το άτομο (π.χ ως άνεργος ) σε καιρό κρίσης ..

    Και την Ύπαιθρο ..Και την Φύση .. Και δεν έμεινε τίποτε το ανέγγιχτο και όλος ο πλανήτης ενεπλάκη σε αυτόν τον Νεοφιλελεύθερο φαύλο κύκλο : Δανειστείτε – Για να αγοράσετε άχρηστα πράγματα – Χρεωθείτε – Για να επεκταθεί το Πιστωτικό κεφάλαιο και Χρήμα ..

    – Και τώρα μας μιλάνε για κρίση του 29 -30 και επιστροφή στον Κευνσιανισμό;

    Μα τότε Υπήρχαν ακόμα Ανέγγιχτα εδάφη , περιοχές (της φυσης η της ανθρωπινης δραστηριοτητας) όπου δεν είχε επεκταθεί ο Ολοκληρωτικός καπιταλισμός .. Και υπήρχε, ήταν ακόμα δυνατός ο οικονομικός ρόλος του Κράτους

    ΤΏΡΑ;

  22. Ο/Η Τίμιος λέει:

    Σώσος καί Σωσώ σωτήρια τόνδ’ ανέθηκαν·
    Σώσος μέν σωθείς, Σωσώ δ’ ότι Σώσος εσώθη.

  23. Ο/Η Νοσφερατος λέει:

    …εκείνα τα χρόνια οι άνθρωποι είχανε μαζευτεί ξαφνικά ο ένας κοντά στον άλλο όχι από αγάπη η συμπόνια η έστω από φόβο αλλά τρέμοντας μες την ανησυχία για κάτι απροσδιόριστο άγνωστο και απειλητικό ,δεν ήταν φόβος ήταν μάλλον αγωνία κάτι σαν κυματισμός , εναλλασσόμενα συναισθήματα δέους , οργής, θλίψης που όμως ποτέ δεν μετουσιωνόταν σε πένθος αλλά παρέμεναν σαν κύματα σε μια θάλασσα που φαινόταν ότι θα αγρίευε συσσωρεύονταν σύννεφα αγριεμένα και ο ουρανός άλλαζε χρώματα μωβ , μπλάβο, βαθύ βυσσινί άλλοτε κατακόκκινος πάντα όμως με ένα υπόστρωμα μαύρου , απειλητικού, μιας σκοτεινιάς ανεξήγητης τ ‘αστέρια κρύβονται και αρχίζει να λυσσομανά ο αέρας και εκείνοι -οι άνθρωποι- ένιωθαν την καρδιά τους να σφίγγεται και έναν κόμπο στον λαιμό, εντωμεταξύ συνέχιζαν να ασχολούνται με τις εργασίες τους η να ερωτεύονται να καβγαδίζουν, να κάνουν παιδιά , να πηγαίνουν σχολειό , να παρκάρουν ,να κάνουν μπάνιο , να συνομιλούν ακατάπαυστα ξέροντας όμως υπόκωφα πως τίποτε πια δεν είναι όπως πριν και αύριο ,μεθαύριο η και την επομένη ώρα η ζωή ολονων θα άλλαζε ριζικά προς το χειρότερο και ότι δεν υπήρχε κάποιος υπεύθυνος ο ένας και μοναδικός φταίχτης ο αποδιοπομπαίος τράγος οπού θα μπορούσαν να ξεσπαθώσουν να τον βάλουν φυλακή να του βγάλουν τα έντερα να τον αποκεφαλίσουν ώστε να βγάλουν το άχτι τους και ότι μάλλον υπήρχαν χιλιάδες η μάλλον εκατομμύρια αίτια αυτής της παράξενης και ανεξήγητης κρίσης που συσσωρεύτηκαν για χρόνια σαν τα σκουπίδια που σχημάτιζαν βουνά γύρω από τις πόλεις τους ενόσω αυτοί συνέχιζαν να ψωνίζουν στα σουπερμάρκετ να διασκεδάζουν στα πολυσινεμα σ’αυτήν την κρίση που σέρνονταν για χρόνια κι έμοιαζε με εκείνο το πανάρχαιο Φίδι που έτρωγε σύμφωνα με τον μύθο την ουρά του ακατάπαυστα μονό που τώρα δεν ήταν η ουρά αλλά τα ίδια τα παιδιά του που έτρωγε αυτό το Φίδι που ήταν ο Χρόνος αυτοπροσώπως ,ο Κρονος.(το κακό είναι πως οι άνθρωποι δεν αναγνωρίζουν τον Χρόνο σαν την σκιά που ουτως η άλλως τους συντροφεύει είτε φαίνεται μεγάλη είτε εξαφανίζεται ανάλογα με την φορά των ηλιαχτίδων που είναι όμως πανταχού παρούσα σαν τους χτύπους της καρδιάς ,σαν την αναπνοή , την εισπνοή την εκπνοή ,ο χρόνος ,αναπόφευκτη σκιά όπως κι ο θάνατος, νόμιζαν ότι μπορούν να τον απωθήσουν να τον ξεχάσουν να τον αναβάλλουν παίζοντας με την απόλαυση , καταναλώνοντας και φωνάζοντας »Ακόμα» ΑΚΟΜΑ ΕΝΑ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΟ ,ΕΝΑ ΠΑΓΩΤΟ ,ΜΙΑ ΚΟΥΚΛΑ ΜΠΑΡΜΠΙ ,ΤΥΧΕΡΆ ΠΑΙΧΝΙΔΙA ,ακόμα ένα ΚΙΝΗΤΟ , ΕΝΑ ΛΑΠΤΟΠ ΕΝΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ακόμα ενώ εκείνος τους κατέτρωγε τα σωθικά , στριφογυρνώντας μέσα σα σκουλήκι ,σαν πεταλούδα εκκολαπτόμενη μες το κουκούλι της εντός μας, σαν προνύμφη)…………….

    http://nosferatos.blogspot.com/2010/06/blog-post_06.html

  24. Ο/Η Τίμιος λέει:

    Kι όμως οι υπόλοιποι άνθρωποι, εκείνοι, δηλαδή, που δε σκοτώθηκαν από τα πλήγματα αυτά, δε μετανόησαν από τα ασεβή τους έργα, ώστε να πάψουν πια να προσκυνούν τα δαιμόνια και τα είδωλα τα χρυσά και χάλκινα και πέτρινα και ξύλινα, τα οποία ούτε να βλέπουν μπορούν ούτε να ακούνε ούτε να βαδίζουν. 21Mα ούτε και για τους φόνους τους δε μετανόησαν ούτε για τη χρήση των ναρκωτικών ούτε για την πορνεία τους ούτε για τις κλεψιές τους!

    http://www.jesuslovesyou.gr/Bible_Greek/Modern/Revelation/Revelation9_12.htm#9

  25. Ο/Η Νοσφερατος λέει:

    Eίδα κατόπιν έναν άλλο δυνατό άγγελο να κατεβαίνει από τον ουρανό. Ήταν περιβλημένος με νεφέλη και το ουράνιο τόξο ήταν πάνω στο κεφάλι του. Σαν τον ήλιο ήταν το πρόσωπό του και τα πόδια του σαν πύρινες κολόνες! 2Kαι στο χέρι του κρατούσε ένα βιβλιαράκι ανοιγμένο. Έθεσε, λοιπόν, το δεξί του πόδι πάνω στη θάλασσα και το αριστερό στη στεριά, 3κι έκραξε με βροντερή φωνή, όπως βρυχιέται ένα λιοντάρι. Kι όταν φώναξε, μίλησαν οι εφτά βροντές με τους δικούς τους χαρακτηριστικούς ήχους. 4Kι όταν μίλησαν οι εφτά βροντές, ήμουν έτοιμος να γράψω, μα άκουσα μια φωνή από τον ουρανό να μου λέει: �Σφράγισέ τα αυτά που λάλησαν οι εφτά βροντές και μην τα γράψεις�!
    κι εκείνη η μυρωδιά από θειάφι απροσδιόριστη ,αναδύονταν και να σιγά σιγα πού από μια τέτοια οπη αναδυεεται ο ιδιος ο σατανάς ,όχι εκείνος με τα κερατα και τη διχαλωτή ουρά αλλά ο άλλος,πανεμομορφος και μελαγχολικός ,μεγαλοπρεπα απεχθής εκπεσών και ανημπορος με δακρυσμενα μάτια ,καταμαυρος σαν τη νυχτια,αλήτης του επέκεινα διεφθαρμενος ως τα βαθη της ψυχής του, μόνος…
    … και ολοι απομακρυνονταν κατατρομαγμένοι ,κραυγάζοντας , τρεμοντας,κλαιγοντας και αρχισε να αχνιζει ενα συναισθημα που εμοιαζε με αγανακτηση ομως δεν ηταν: ητανε τρομος που μεταμφιεζονταν σε αγανακτηση,ητανε αγωνια μασκαρεμένη σε οργή, ηταν δειλια που εμφανιζοτανε σαν μίσος…..
    http://nosferatos.blogspot.com/2010/06/blog-post_06.html

  26. Ο/Η Νοσφερατος λέει:

    και αυτό που εμφανιζοτανε σαν συμπυκνωμένο μισος ,οργη ,αγανακτηση ητανε στην πραγματικοτητα ενα συναισθημα αερινο,ρευστο , υγρο , σαν Ομίχλη ….
    …kαι ολοι παραμενενα καθηλωμένοι στις θεσεις τους και κοαζανε σαν βατραχοι που κολυμπουν σε βαλτοκαι κοιτουσαν καχυποπτα ο ενας τον αλλον ,οργανωμένοι σε μικρές σφιχταγκαλιασμένες ομάδες που τις ενωνε ο κοινός τρομος και ζητουσαν Δικαιοσυνη δηθεν αλλά εννοουσαν εκδικηση : και ουτε καν εκδικηση για το πραγματικό κακό που ολοι εβλεπαν οτι θαρθει αλλά για το αλλο,το φαντασιακό, αναμνηση μιας ψευδους πληγής , ενός τραυματος που δεν μπορουσανε καλά καλά να θυμηθουνε ποιος το προκαλεσε και τι στο κατω κατω ητανε ,ποιο μερος του σωματος ή της ψυχικής τους δομής ειχε πληγωθει,η μηπως αυτό που νιωθανε σαν τραυμα ηταν η ιδια η τρωτότητα της υπαρξης τους -το οτι εστω για λίγο νιωσανε πως ητανε απλώς θνητοι ,το οτι δεν ησανε απεθαντοι και πως μπορουσανε να σβησουνε το ιδιο συμπτωματικά οπως γενηθηκαν ,

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s