…Χάσμα Γενεών

[ Το ποστ αυτό είναι της σεβαστής μας Προγιαγιάς ]

Δημοσιογράφος: Yπάρχει κάτι που να έχει στιγματίσει τη σχέση σας με την αστυνομία;

Χρυσοχοΐδης: Ναι. Ήμουν φοιτητής στη Νομική Σχολή Θεσσαλονίκης και στην επέτειο για τον θάνατο του Λαμπράκη, τον Μάιο του 1975, οι αστυνομικοί μάς κυνήγησαν και μας στρίμωξαν κάπου εκεί μπροστά στο τουρκικό προξενείο. Έφαγα μια δυνατή στην πλάτη με γκλομπ από έναν αστυνομικό. Eίχα μια άσχημη διάθεση απέναντι στην αστυνομία.

(Αλήθεια λέει, τον είδα).

TO KOKKINO ΣΟΥΤΙΕΝ

……………………..Υπήρχε κάποτε ένα μπαρ το «Απαράλλαχτο» όπου κάθε συμπεριφορά ήταν ανεκτή, αρκεί να είχε έναν αέρα διανόησης, να δήλωνε έναν από τους κατοχυρωμένους κωδικούς. Τα παραμύθια της μπάρας τραβούσαν εκεί πολλούς νεολαίους. Εκστασιασμένοι άκουγαν ιστορίες για τις ηρωικές εποχές που δεν πρόλαβαν να ζήσουν, από τους πρωταγωνιστές και τους αυτόπτες μάρτυρές τους. Οι συναρπαστικές λεπτομέρειες οδηγούσαν καμιά φορά τις νέες  και σπανιότερα τους νέους, στα κρεβάτια των μεγαλύτερων. «Παρ’ τα όλα μωρό μου», βογκούσαν οι παλαίμαχοι αντικαπιταλιστές την ύστατη ώρα, «στην υγειά του αγώνα» συνήθιζε να απαντά μια μικρή αγωνίστρια, με το στόμα μπουκωμένο, κι η πρόποσή της έγινε σλόγκαν που γράφτηκε με κραγιόν στον καθρέφτη του μπαρ και συντηρήθηκε προσεκτικά για πολλά χρόνια. Η Δώρα και τα φουλάρια της, που μισόκρυβαν το βαθύ ντεκολτέ της (το wonder bra δεν είχε διαδοθεί ακόμη και τα βαθιά ντεκολτέ ήταν σπάνια), ήταν η αδιαμφισβήτητη βασίλισσα του χώρου. Χωρίς κόπο αποσπούσε τα βλέμματα των νεαρών από κάθε ανταγωνίστρια και σιγά – σιγά εγκατέλειψε τις βόλτες στα άλλα μπαρ. Γιατί να δίνει αμφίβολες μάχες; Το Λευτέρη τον μάζεψε μέσα από μια παρέα κοριτσόπουλα. Δεν χρειάστηκε να προσπαθήσει. Κυκλοφορούσε μια ιστορία γι αυτήν, που ποτέ δεν την διέψευσε. Δέκα χρόνια πριν, στην πρώτη διαδήλωση για την επέτειο της δολοφονίας του Λαμπράκη, στη μεταπολίτευση, έδωσε μάχη μ’ ένα μπάτσο και του άρπαξε το κλομπ. Ο έρωτας που της έκανε ο Λευτέρης, ήταν ο έρωτας σε μια ηρωίδα. Μαχητικός, αλλά γεμάτος σεβασμό.

**************************************

Η Δώρα, από το μισητό της Θεοδώρα, δεν αγαπούσε τις διαδηλώσεις. Ωστόσο συνέχισε να περπατά στριμωγμένη ανάμεσα στο θεόρατο Βασίλη και την επίσης θεόρατη μανούλα του, παλιά καπνεργάτρια και μέλος του τιμημένου, που άκουγε στο αταίριαστο όνομα Ρεγγίνα. Προσπαθούσε να διώξει την αμηχανία για την εμφάνισή της και το φόβο της για τους παρατεταγμένους στα πεζοδρόμια χωροφύλακες, που δήθεν έκρυβαν τα κλομπ τους σε εφημερίδες τυλιγμένες σε ρολό. Μόλις μια ώρα πριν είχε κατέβει στο περίπτερο, φορώντας ένα κοντό άσπρο τσιτάκι με μπρατελίτσες και σαγιονάρες με κίτρινες μαργαρίτες και κρατώντας ένα δίφραγκο που τώρα το έσφιγγε στο χέρι, γιατί το φόρεμα δεν είχε ούτε τσέπες. Απ τις μπρατελίτσες ξέφευγαν ανάρμοστα οι τιράντες του κόκκινου σουτιέν, σταλμένου απ την εξαδέλφη της Αγγλίας πριν από τρία χρόνια και γι αυτό πια ασφυκτικού. Δυο μαύρα ελεφαντάκια στα καίρια σημεία αχνοφαίνονταν κάτω απ το άσπρο φόρεμα, χειροτερεύοντας την κατάσταση. Στο δρόμο για το περίπτερο είχε πέσει πάνω στο Βασίλη που τη ρώτησε επικριτικά πού πηγαίνει. «Πουθενά» του απάντησε, «είμαι αδιάθετη», μα εκείνος, χωρίς άλλη κουβέντα, άπλωσε το χέρι του και, αγκαλιάζοντάς την σχεδόν ολόκληρη, την ανάγκασε να περπατήσει μαζί του. Δεν της κακοφάνηκε αυτό, παρόλο που αγωνιζόταν να ταιριάξει το βήμα της με το διασκελισμό του κι είχε πια λαχανιάσει, ώσπου, φθάνοντας στο χώρο της συγκέντρωσης, συνάντησαν τη μανούλα του και το χέρι του Βασίλη μπήκε στην τσέπη του. Η Δώρα άντεξε στωικά το επικριτικό βλέμμα της μητέρας κι άρχισε να αναζητά τις φίλες της, αλλά είδε μόνο τη «μαοϊκιά», που, άγνωστο γιατί, κρατούσε το πανό της ΟΚΔΕ. Ήταν προχωρημένο μεσημέρι κι έβλεπε κόσμο που δεν είχε ξαναδεί, μα ήταν και η πρώτη φορά που έβλεπε πρόσωπα τόσο σφιγμένα. Ο Βασίλης την πλησίασε ανήσυχος. «Μη χάνεσαι», της είπε «το πράμα πάει για ξύλο. Θέλω να μείνεις κοντά στη μάνα μου για να μπορώ να σας προσέχω και τις δυο». Η Δώρα συμφώνησε απρόθυμα. Δίπλα στη Ρεγγίνα έχανε τα βλέμματα του ανυπόκριτου θαυμασμού για το τσιτάκι της.

Τώρα περπατούσαν ξανά στην Τσιμισκή αλλά προς την αντίθετη κατεύθυνση. Δεν τους είχαν αφήσει να καταθέσουν στεφάνια στο σημείο της δολοφονίας και το σχέδιο ήταν να κάνουν πως αποχωρούν προς το πανεπιστήμιο και ξαφνικά να επιστρέψουν. Φθάνοντας στην Αγίας Σοφίας, ένιωσαν να τους ωθεί το πλήθος που ακολουθούσε. Στα νώτα της πορείας είχαν αρχίσει να κτυπούν τα ΜΑΤ κι ο κόσμος έτρεχε πανικόβλητος, όμως οι χωροφύλακες στα πεζοδρόμια δεν τους άφηναν να ξεφύγουν απ’ το δρόμο, έβγαλαν τα κλομπ από τις εφημερίδες κι άρχισαν να κτυπούν κι αυτοί. Οι μαγαζάτορες, από τα μαγαζιά που είχαν προλάβει να ανοίξουν για τ΄ απόγευμα, στεκόντουσαν στις πόρτες κι, ανάλογα με τις πεποιθήσεις τους, είτε ξανάριχναν τους διαδηλωτές στο δρόμο είτε τους έδιναν άσυλο. Με την άκρη του ματιού της είδε τη Μαοϊκιά να χώνεται στο μαγαζί με τις πίπες κι έκανε να τρέξει κατά κει, όμως η σαγιονάρα της έσπασε και σκόνταψε. Πρόλαβε να δει το κλομπ πάνω απ το κεφάλι της κι έκλεισε τα μάτια, ενώ ο Βασίλης ωρυόταν: «Τη μανούλα μου ρε, τη Ρεγγινούλα μου;» και πηδώντας από πάνω της για να φτάσει στη μανούλα, την έκανε να σκάσει στην άσφαλτο. Το κλομπ που είχε ανασηκωθεί, κατέβαινε ξανά για το κεφάλι του Βασίλη, όταν η Δώρα, που έψαχνε για στήριγμα, το άρπαξε με τα δυο της χέρια. Το κτύπημα της τσάκισε την παλάμη μα εκείνη δεν το άφηνε. Ο μπάτσος τραβώντας το άρχισε να τη σέρνει στο δρόμο, προσπαθώντας ταυτόχρονα να την κλοτσήσει, μήπως και τ’ αφήσει, αλλά η Δώρα, κρατιόταν με τόση δύναμη που τον έκανε να χάσει την ισορροπία του. Προσπάθησε τότε να την αρπάξει με το ένα χέρι απ τα μαλλιά, μα ήταν κοντά και του γλιστρούσαν. Έσκυψε περισσότερο και την άρπαξε απ το μπούστο. Καθώς την έστηνε επιτέλους στα πόδια της, ακούστηκε ένα χρατς και το τσιτάκι άνοιξε ως την κοιλιά, ενώ ένα κομμάτι κόκκινου σουτιέν έμεινε στο χέρι του. Η Δώρα στεκόταν ξέστηθη, σαν τη Γαλλική Δημοκρατία στα οδοφράγματα, όσο ο μπάτσος την κοιτούσε ξαφνιασμένος, έχοντας στο ένα χέρι το κλομπ και στο άλλο το ελεφαντάκι. Η Δώρα ούρλιαξε, τράβηξε απότομα το κλομπ και, σφίγγοντάς το στο στήθος της, όρμησε στο μαγαζί με τις πίπες.

Μισή ώρα αργότερα φορούσε τη μπλούζα του Βασίλη και ήταν καθισμένη στους ώμους του, ενώ εκείνος ύψωνε το κλομπ θριαμβευτικά, μπροστά σε ένα πλήθος αλαλάζον. Ο πανταχού παρών φωτορεπόρτερ, γνωστός ως «Αρκούδα», έκανε κλικ και τής χάρισε την αιωνιότητα.

 

This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

30 απαντήσεις στο …Χάσμα Γενεών

  1. Ο/Η papoylis λέει:

    Υποκλίνομαι ταπεινά….

  2. Ο/Η Noσφερατος λέει:

    κιεγω ….!!!

  3. Ο/Η bernardina λέει:

    Αχ, βρε Δωρούλα…
    Ακόμα κι έναν αριστερό πόσο δύσκολο είναι να τον αφαλοκόψεις. Για τη Ρεγγινούλα του έγινες χαλί να σε πατήσει. Και μετά κράδαινε και το γκλομπ θριαμβευτικά, λες και ο ίδιος είχε κάνει πολύ κόπο να το αποσπάσει…
    Ξέρω, ξέρω. Κάποιοι θα πουν ότι χάνω το δάσος επειδή βλέπω το δέντρο. Οκέι, το παραδέχομαι. Guilty as charged…

  4. Ο/Η Noσφερατος λέει:

    αυτή η δωρουλα μου θυμιζει καποια… εκει στην πορεια που σκοτωθηκαν οι Κουμη –
    …ωχ το αικ …!

  5. Ο/Η Noσφερατος λέει:

    με κατι τετοια κειμενα πως να μη φτασεις τα 40.000 χτυπήματα;

  6. Ο/Η papoylis λέει:

    Πρέπει να το αναγνωρίσουμε αυτό , όχι μόνο να τρώμε τζάμπα ντολμαδάκια….

  7. Ο/Η π2 λέει:

    Γεια σου προγιαγιά με τα ωραία σου!

  8. Ο/Η Ενη λέει:

    Nαι Nοσφεράτε, Κουμής και Κανελλοπούλου Εφτα χρόνια μετά το Πολυτεχνείο, το 198Ο σε μια μεγαλειώδη πορεία για το Πολυτεχνε σκότωσε η «εννομη βία» τα δυο παιδια στην Πανεπιστημίου. Συμμετείχαν στην πορεια ……
    Ηταν εκει αν και σε χωριστά μπλοκς κι’ ο Παπούλης και η Ενη.
    Τοτε, το οργανωμένο γυναικείο κίνημα, σε δημόσιο καταγγελτικό λόγο ειχε εκφράσει την οργή του και ευτυχώς scripta manent…….

  9. Ο/Η Ενη λέει:

    Προγιαγια
    Θαυμάσιο ως αληθινή αφήγηση ,που συνδέει ολες τις επαναστατικές πράξεις με το συμβολισμότους , το 1968, το 1973 …… το 1980 …….και συνέχεια τα πράσινα παπουτσια …………

  10. Ο/Η Noσφερατος λέει:

    θυμαμαι που μολις ειχα φυγει απο την παραταξη

    Ομως δεν μπορουσα παρά να συμμετεχω στην πορεια μαζι τους..Ημουν ανορεχτος και οι συν . δεν μου πολυμιλουσαν αν και κατα βαθος συμφωνουσαν
    .. απο την ουρα ακουγα μικρες μικρές εκρηξουλες-ηταν η εποχή που ειχαν σκασει μυτη οι αναρχοαυτονομοι – και σκεφτομουνα πως να την κανω.. Την προηγουμενη ειχα σακαταυτει προσπαθώντας να ανοιξω με τα δοντια ενα μπουκαλι μπύρας .. Τα καταφερα ομως το καπάκι σφηνωθηκε στο μαγουλο αφηνοντας μο τεραστια πληγή …. ετσι λοιπόν βαδιζα ανορεκτος και σκεφτκός ωσπου ακουσα μια φωνη απο το πεζοδρομιο : Νοσφυ ! γυρνώ και βλεπω μια Μ..νίτσα ( οχι τη θεια .. Η Καρδια μου χτυπησε αλυπητα αλά μετα τη γνωρισα :το Χαρικλακι ..

    ηρθε και με αγκαλιασε τρυφερα – το μπουστο της -υπεροχες ρωγιτσες-τριφτηκε στο στηθος μου – την σεβομουνα βεβαια διοτι ητο επισημος Γκομενα ενός πολύ φιλου..

    Φορουσε Ψηλοτακουνες Γόβες και δεν ηταν Μαοκιά εντελώς αν και επιρροή .. Τουθοπερ βαφοταν κανονικά και κατακοκκινα και ηταν ερεθιστικοτατη ..

    Ειχε τα πιο ψηλά ωραιοτατα ποδια..και ξυριζε το μουστακάκι της κατι εξαιρετικα σπανιο εκεινη την εποχή που τα περισσοτερα κοριτισα της ηλικιας της αφηναν αξυριστες μασχαλες , μουσι,δεν ξυριζαν τα ποδια τους και θυμιζαν τον Ζορμπα δε Γκρηκ …

    (συνεχιζεται )

  11. Ο/Η Αναγνώστης ο αθηναίος λέει:

    Προγιαγιά ,
    για να μην την πάθω σαν ένα μπάρμπα μου που του φάνηκε πολύ τετριμμένο να ευχηθεί σε ένα γάμο με το κλασσικό «να ζήσετε» , ψάχνοντας να βρει κάτι έξυπνο και περιφραστικό είπε στη νύφη «να ζήσετε να τον θυμάστε» (εννοώντας τον γάμο)………
    θα περιορισθώ στο «είναι εξαίρετο» ή και στο respect που λέει και η bernardina.

    Κατά τα λοιπά και δευτερεύοντα, αφού «το αίμα (του μπάρμπα μου) νερό δεν γίνεται» :
    Προγιαγιά να εκμηστυρευθώ ότι την πρώτη φορά που το διάβασα ένοιωσα ένα σφίξιμο και δεν ήξερα γιατί.
    Τελικά ανακάλυψα ότι υπήρξε κρίσιμη φράσις, δευτερεύουσα επιφωνηματική, με λέξεις που περιέχουν οδοντικά σύμφωνα.
    Φρονώ ότι σε ανάλογες περιπτώσεις πρέπει να προτιμούνται μέρη του λόγου τα οποία κατά την κλίση τους δεν χαρακτηρίζονται οδοντικόληκτα , ειδικά σε κρίσιμες πτώσεις όπως η Δοτική (του οργάνου ή και άλλη).
    Επί παραδείγματι όταν αναφερόμεθα στην ωριμότητα αποφεύγουμε τη χρήση του ουσιαστικού το γήρας (δοτική τω γήρατι). Αντιθέτως το «γέρας» (τω γερα), ακόμη και αν παρουσιάζει ένα πρόβλημα νοηματικό, είναι μια χαρά σε αυτάς τας περιπτώσεις, (άνευ άρθρου ε!!) αφήστε που ο «συνομιλητής» δεν θα δώσει καμία σημασία.
    Εκτός αν είναι «εγκεφαλικός» και κατά δήλωση διανοούμενος, με ανησυχίες, οπότε έτσι και αλλιώς έχει πρόβλημα η συνομιλήτρια, ήτοι «τζάμπα θα μιλάει»….. 🙂

    ΥΓ Αγαπητή Ένη είδα ότι χρησιμοποιείς το σχήμα των 7ετιών , ήτοι
    «το 1968, το 1973 …… το 1980 …….και συνέχεια τα πράσινα παπουτσια …………» , αλλά ενώ η διαφορά ήτο σταθερή έως ένα σημείο (περίπου 7 χρόνια), υπάρχει μια α-συνέχεια 😉 από το 1980 έως τη διακυβέρνηση Κωστάκη, την οποία αποδίδω σε επαναστατική διάθεση 🙂

  12. Ο/Η Propapoys λέει:

    Εξαιρετικο κοματι, γλαφυρο, ζωντανο, σφυχτο και σαλευει γεματο σφριγος. Εγω προτεινω να το στειλουμε να μας εκπροσωπισει στις Κάννες!

  13. Ο/Η papoylis λέει:

    πατέρα

    πρόσεχε γιατί οι κάννες ριμάρουν με τις πάνες και ποιός τη μαζεύει τη σεβαστή μας λαίδη προγιαγιά

  14. Ο/Η προγιαγιά λέει:

    Παπούλη και είμαι πολύ γρήγορη στην αλλαγή τους , πιο γρήγορη και από τους λαστιχάδες της F1.
    Σας ευχαριστώ για τα σχόλια αλλά μόνον ο Αναγνώστης (όνομα και πράγμα) εντρύφησε στις λεπτομέρειες. Δεν έπρεπε όμως να ανησυχήσει. Στην προκείμενη περίπτωση η τέχνη παντρεύτηκε την τεχνική, εξ ου και το θαύμα.

  15. Ο/Η Ενη λέει:

    Nοσφεράτε, κοίτα εσύ θυμήθηκες τη δολοφονία των Κουμη-Κανελλοπούλου απο τούς αστυνομικούς. Συμπλήρωσα με θύμησες «εκει και τώρα» πολύ οδυνηρές.
    Μην το συνεχίζεις λέγοντας κουλουβάχατα με νοβελ, πληηζ, κάντο σε άλλο ποστ.
    Δεν ταιριάζει ουτε στο αρχικό κείμενο.

  16. Ο/Η Νοσφερατος λέει:

    καλά

  17. Ο/Η Νοσφερατος λέει:

    παντως να ξερεις εωη ημουν κιεγώ εκει στην .τριτη γραμμη .(δηλαδή δυο γραμμές πισω απο την ..πρωτη
    Και βρεθηκα στον πανικο …
    ομως το μυαλό μου ηταν ..αλλου..

  18. Ο/Η Νοσφερατος λέει:

    Τεσπα εκεινη την φαση δεν ειχα καταλάβει τι εγινε ακουγα μπαμ .κιο κοσμος αρχισε να τρεχει ηταν εκει κοντα στα λουλουδαδικα της Βουλής απο μερια Β. σοφιας και πολλοι πεφτανε πανω στα τζαμια που σπαγανε μέ παταγο και αρχισαμε να τρεχουμε κι απο το Χαρικλακι εμεινε μόνο το ΨΗΛΟΤΑΚΟΥΝΟ γοβακι γιατι την εχασα μεσα στο πληθος κι αντις γιαυτήν βρεθηκα να κρατω απο τοχερι την Κ… ΠΟΥ ΕΤΡΕΜΕ ΣΥΓΚΟΡΜΗ και ητνα κατακκκινη και ροδιζε το ΚΑΙ
    (Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ σε αλλο ποστ …)

  19. Ο/Η Νοσφερατος λέει:

  20. Ο/Η Propapoys λέει:

    Σαν ξυπνησα εστρωθηκα τα σχολια να διαβασω
    και τον Παπουλη ρωτησα «να σκασω ή να κλασω?»
    Κι αυτο γιατι, αν η μνημη μου –Παπου- δεν απαταται,
    μαλωνες τους σχολιαστας: «κλανεται, δεν μιλατε».
    Και τοτε οι σχολιασται με μια φωνη στεντορια
    «-Κλασε Προπαπου, φωναξαν, διχως φραγμους και ορια!»
    Εγειρα στην προεδρικη ευθυς την πολυθρονα
    Κι ηταν σα να ανατιναζαν εναν περιστερωνα
    Η εκριξη ακουστηκε στο φεστβαλ στις Καννες
    Και αμεσως ηλθε η Προγιαγια και μου αλλαξε τις πανες
    και λιγα δευτερολεπτα μετα απο το πριτς
    -οπως παλια στην F one- εβγαινα απο τα πιτς!

  21. Ο/Η προγιαγιά λέει:

    Τις πάνες σου είμαι πρόθυμη πάντα να σού αλλάζω
    μα είναι αντιοικολογικές γι αυτό και σου φωνάζω
    Και να σε πείσω προσπαθώ πως αν είναι σκάσεις
    δεν είναι προτιμότερο αυτό απ’ το να κλάσεις.
    Μη κάνεις γκάλοπ, μη ρωτάς τον έναν και τον άλλον
    Μα σκέψου το ευαίσθητο που χουμε περιβάλλον.

    ΥΓ. Και αν δεν έχεις τίποτε καλύτερο να κάνεις δες το Μαρς Ατάκ, του Τιμ Μπάρτον στο Σταρ.

  22. Ο/Η προγιαγιά λέει:

    δεν είναι προτιμότερο =θα είναι προτιμότερο

  23. Ο/Η bernardina λέει:

    Προγιαγιάκα, αφιερωμένο εξαιρετικά.

  24. Ο/Η Propapoys λέει:

    Μολις τις πανες αλλαξες σ’ εναν μεγαλο λογιο
    επιασες το τηλεκοντρολ και παει το πληκτρολογιο
    εις της τηλεωρασεως χαθηκες την μαγεια
    κι απο ‘κει μεσα μου μιλας για την οι-κωλο-για

  25. Ο/Η Νοσφερατος λέει:
  26. Ο/Η Νοσφερατος λέει:

    στη προγιαγιακα

  27. Ο/Η sissa ben dahir λέει:

    Πήγαμε στο μπαρ Απαράλλαχτο που δεν έχει μείνει καθόλου απαράλλαχτο και αναζητήσαμε για λογαρισμό των αναγνωστών του παποyλη το σύμβολο μιας γενιάς αγωνιστών. Όπως βλέπετε το έχουν ακόμα εκεί για να προσπαθεί να γεμίζει το χάσμα των γενεών και των τραπεζιών. Να θυμίζει σε παλιούς και νέους ότι όλα μπορούν να ξεκινήσουν μέσα από ένα μπαράκι.

    PS. Προγιαγιά μας κι απομένα το μικρεγγόνι, τα εύσημα.

  28. Ο/Η προγιαγιά λέει:

    Σας ευχαριστώ για τα αφιερώματα (Παναγιά της Τήνου με κάνατε) και για τα σχόλια. Να μου επιτρέψετε όμως να συγκινηθώ ιδιαιτέρως που με σχολίασαν ο π2 και ο Σίσα.

  29. Ο/Η Nοσφερατος λέει:

  30. Ο/Η Noσφερατος λέει:

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s