… Καράμπας

Το ποστ αυτό είναι επετειακό και βασισμένο σε μια αφήγηση του μακαρίτη του πατέρα μου . Πρόκειται για ελαφρά διασκευή πραγματικών γεγονότων που συνέβησαν κατά τη περίοδο που ονομάζουμε Εποποιία του 40 στο Μέτωπο της Αλβανίας.

Είναι Χριστούγεννα του 1940 και η Χ Μοίρα Ορειβατικού Πυροβολικού , μια μονάδα ανεξάρτητη , ανήκουσα στο  Πυροβολικό του ΤΣΔΜ , βρίσκεται αναπτυγμένη σε ένα υψίπεδο ΝΔ της Κλεισούρας. Οι καιρικές συνθήκες είναι τραγικές και οι τρείς πυροβολαρχίες , ταγμένες στο ύψωμα είναι κυριολεκτικά θαμμένες στο χιόνι.  Στις υπώρειες του υψιπέδου και πίσω από τις πυροβολαρχίες , σε απόσταση περίπου ενός χιλιομέτρου , είναι εγκατεστημένος ο Ουλαμός Διοικήσεως , τα μεταγωγά και το επιτελείο τις μονάδας μαζί με τις βοηθητικές υπηρεσίες , σε συνθήκες ελαφρώς καλύτερες .

Ανέφερα παραπάνω ότι η μονάδα ήταν ανεξάρτητη , δηλαδή δεν ήταν ενταγμένη σε κάποια μεραρχία. Αυτό δυσχέραινε πολύ τον εφοδιασμό της με τα απαραίτητα τρόφιμα , εφόδια , οβίδες και υλικά , αφού οι πλησίον μεγάλες μονάδες δεν είχαν και ούτε μπορούσαν να αναλάβουν τη διοικητική μέριμνα της Χ Μοίρας. Αποτέλεσμα ήταν οι άντρες , πεινασμένοι , ψειριασμένοι και κακοπαθημένοι να μην έχουν ούτε τα απολύτως απαραίτητα για να επιβιώσουν υπό τις συνθήκες που επικρατούσαν. Ακόμα και τα υποζύγια ήσαν εξαντλημένα , μετά την ανάβαση στο υψίπεδο και βέβαια πεινασμένα και παγωμένα. Η μόνη φροντίδα των ημιονηγών ήταν να τα κατεβάσουν στο καταυλισμό και να ανάψουν μερικές φωτιές για να τα ζεστάνουν και να ζεσταθούν. Η χρήση φωτιάς στις πυροβολαρχίες επί του υψώματος ήταν απαγορευμένη. Ακριβώς μπροστά , μετά από ένα χαμηλό δάσος , σε απόσταση χιλιομέτρου ήταν το μέτωπο , όπου ένα ελληνικό τάγμα περίμενε την αναμενόμενη Ιταλική αντεπίθεση. Κάθε φωτιά ή έστω σπίθα μέσα στη νύχτα θα πρόδιδε τις θέσεις της Μοίρας και θα έδινε στόχο στους Ιταλούς παρατηρητές. Οι άνδρες των πυροβολαρχιών έριχναν αντίσκηνα πάνω σε πουρνάρια και τυλιγόντουσαν δυό δυό , τρείς τρείς με αυτά για να μη παγώσουν. Για ζεστό φαγητό , τσιγάρο ,  τσίπουρο δεν γινόταν λόγος . Μια τηλεφωνική γραμμή συνέδεε μόνο τις πυροβολαρχίες με το καταυλισμό και τη Διοίκηση.

Ο Διοικητής Αντισυνταγματάρχης , ένας άνθρωπός που απολάμβανε μεγάλη εκτίμηση από τους άνδρες , κάλεσε τον Επιλοχία ( τη μάνα του Λόχου που λέμε ) της Μονάδας , αυτόν που αργότερα έγινε πατέρας μου , αφού πρώτα πέρασε από σαράντα κύματα. Έπρεπε πάση θυσία να βρεθεί φαγητό για τους άνδρες εκεί πάνω , ώστε και αυτοί να κάνουν Χριστούγεννα. Οι συνεννοήσεις που είχαν προηγηθεί με το Σώμα Στρατού δεν είχαν αποφέρει κάτι το θετικό. Όμως  από τη διοίκηση της εγγύτερης Μεραρχίας Πεζικού τους είχαν υποδείξει να απευθυνθούν στον υπολοχαγό – φρούραρχο ενός χωριού που βρισκόταν λίγα χιλιόμετρα στα μετόπισθεν . Οι επανειλημμένες προσπάθειες για  τηλεφωνική ή άλλη επικοινωνία  με τον εν λόγω αξιωματικό δεν είχαν αποδώσει.

«Τι θα κάνουμε Επιλοχία ;» ρώτησε με έκδηλο προβληματισμό ο  Διοικητής το πατέρα μου.

Ο επιλοχίας εξ εφέδρων , έμπειρος και γνώστης καταστάσεων και προσωπικού , δε χρειάστηκε να σκεφτεί. Χωρίς να διστάσει απάντησε με σιγουριά:

«Θα στείλουμε το Καράμπα και την ομάδα του κε Διοικητά»

Ο Καράμπας , ημιονηγός , ήταν ο άνθρωπος για όλες τις δουλειές. Ορεσίβιος Στερεοελλαδίτης , κοντοπίθαρος και μαυριδερός  , κωλοπετσωμένος , τσομπάνης και ζωοκλέφτης είχε προσκολληθεί στη βορειοελλαδίτικη μονάδα  στη Καστοριά , κατά την αρχική φάση της Ιταλικής εισβολής , μαζί με δύο τρεις ακόμα πατριώτες του ημιονηγούς , οι οποίοι τον ακολουθούσαν και τον υπάκουαν πιστά. Με ομιλία χαρακτηριστική και κινήσεις γρήγορες και νευρικές  , κάπως σαν το Χατζηχρήστο , αλλά με εκείνη την ιδιαίτερη ευφυΐα και εφευρετικότητα που χαρακτηρίζει τη αρβανίτικη γενιά του ο Γιάννης ο Καράμπας ήταν το «λουλούδι» της Μονάδας.

Δεν ήταν φυγόπονος και κοπανατζής , πάντοτε πρόθυμος να βοηθήσει και να εξυπηρετήσει , αλλά λόγω καταβολών , επιρρεπής στο πλιάτσικο και την απόκρυψη . Με αετίσιο μάτι , αντοχή απίστευτη , μύτη και αυτιά λύκου . Είχε έτσι κατορθώσει να εξασφαλίσει , για τον εαυτό του και τους δικούς του , μια ιδιότυπη ασυλία και ανοχή. Ο Επιλοχίας , υπεύθυνος για όλα τα ζητήματα της Μοίρας , είχε εξασφαλίσει την εμπιστοσύνη του και σε αρκετές περιπτώσεις τη βοήθεια του , για να επιλύσει προβλήματα και ελλείψεις. Μάλιστα του επέτρεψε να ράψει στο μανίκι του ένα σειρήτι υποδεκανέα ( τίτλος και όχι βαθμός ) , το οποίο ο Καράμπας έφερε υπερήφανα και ξεσκόνιζε σε κάθε ευκαιρία.

Ο Διοικητής μη έχωντας άλλη λύση κούνησε καταφατικά , αν και απρόθυμα , το κεφάλι και ο Επιλοχίας έφυγε για να οργανώσει το εγχείρημα.

Αποχαιρετώντας το Καράμπα και τους τρείς συμμορίτες του ο πατέρας μου δεν παρέλειψε να τους τονίσει τη σημασία της «αποστολής» , τις δραματικές συνθήκες που βίωναν οι πυροβολητές και οι παρατηρητές στο ύψωμα , αλλά και το γεγονός ότι η όλη επιχείρηση έπρεπε να γίνει στα μουγγά και χωρίς μη αναγκαίες υπερβολές. Ο Καράμπας και η συνοδεία του μαζί με ένα μουλάρι χάθηκαν μέσα στη νύχτα με πορεία ΝΑ , ενώ το χιόνι εξακολουθούσε να πέφτει και να σκεπάζει τα πάντα στο καταυλισμό .  Ο Επιλοχίας δεν ήθελε να σκέφτεται τι επικρατούσε πάνω , στις πυροβολαρχίες. Ευτυχώς μέχρι τώρα τα πράγματα ήταν ήσυχα και οι Ιταλοί βίωναν στα δικά τους χαρακώματα το ίδιο δράμα.

Λίγο πριν την αλλαγή φρουράς , κατά τις δύο το πρωί , ένας σκοπός ειδοποίησε τον Επιλοχία. Ο Καράμπας και οι μουλαράδες του είχαν επιστρέψει. Το μουλάρι ήταν φορτωμένο με ψωμί τουλούμια και ασκιά , ενώ ακολουθούσε ένα μικρό κοπάδι κατσίκια. Ο σπιθαμιαίος Αρβανίτης είχε κάνει το θαύμα του.

Κρέας , τυρί , ψωμί και τσίπουρο θα ήταν το αναπάντεχο εορταστικό πρωϊνό για τους πεινασμένους φαντάρους εκεί ψηλά και ο Επιλοχίας κινητοποίησε αμέσως το προσωπικό. Έμπαινε στις σκηνές και ξύπναγε με κλωτσιές και φωνές τους εξαντλημένους και αποχαυνωμένους άντρες. Η Μοίρα είχε να δεί ζεστό φαγητό εδώ και πάνω από μια βδομάδα. Από τη φασαρία και το τρεχαλητό ξύπνησε και ο Διοικητής που  έσπευσε επί τόπου για να  αντικρίσει  έκθαμβος  τον Επιλοχία να του προσφέρει ένα ποτήρι τσίπουρο  και το Καράμπα με τους συν αυτώ να έχουν ήδη αναλάβει καθήκοντα εκδοροσφαγέων.

» Βρήκαμε τον Υπολοχαγό ;;;  Επιλοχία ;; … Καράμπα ;; »

Ο πατέρας μου απέφυγε να απαντήσει , ενώ ο Καράμπας , πάντα επί τω έργω και μασουλώντας ψωμί , έγνεψε καταφατικά.

«Δόξα τω Θεώ» είπε ο Αντισυνταγματάρχης και γύρισε στη σκηνή του.

Γύρω στο ξημέρωμα τα πάντα ήταν έτοιμα . Οι πυροβολητές είχαν ειδοποιηθεί με το τηλέφωνο ότι επίκειται ανεφοδιασμός και περίμεναν. Φώτιζε αχνά μέσα σε ομίχλη , ενώ το χιόνι είχε σταματήσει και τα πάντα ήταν παγωμένα. Άρχισε η ανάβαση σχεδόν ψηλαφητά , αφού το μονοπάτι πλέον είχε εξαφανιστεί κάτω από το παχύ λευκό στρώμα. Ο Επιλοχίας με  μερικούς άνδρες και μουλάρια ανέβαινε τη πλαγιά με τη πρώτη αποστολή . Θα ακολουθούσαν και άλλες. Όταν έφτασαν στο ύψωμα είδαν τους πυροβολητές να προσμένουν , τα μάτια τους έλαμπαν σαν κεριά στα  πρόσωπά και τα γένια τους ,  που ήταν σκεπασμένα με παγωμένο χιόνι Το θέαμα ήταν πραγματικά εξώκοσμο. Σιλουέτες ξεπρόβαλλαν από παντού , πίσω από χιονισμένα πουρνάρια , μέσα από παγωμένες τρύπες , πίσω από τους κιλλίβαντες και τα ασπίδια , μάτια καφτά και χέρια απλωμένα. Κάποιοι έψαλλαν τα κάλαντα …

Μόλις ο πατέρας μου επέστρεψε στο καταυλισμό για να προετοιμάσει την επόμενη ανάβαση , ακούστηκε το Ιταλικό πυροβολικό να βάλλει. Γρήγορα έγινε σαφές από τους παρατηρητές ότι  στόχος ήταν το τάγμα πεζικού της προφυλακής. Ο βαρύς καιρός  ευτυχώς δεν ευνοούσε αεροπορική δραστηριότητα , αλλά και δεν επέτρεπε καλή ορατότητα . Η κατάσταση στη πρώτη γραμμή δεν ήταν σαφής. Ο Διοικητής διέταξε να ματαιωθεί η επόμενη αποστολή τροφίμων και έτρεξε στο τηλέφωνο.

Την ίδια στιγμή εμφανίστηκε στο φυλάκιο ένας έφιππος υπολοχαγός , κομψευόμενος και καλοζωϊσμένος μαζί με πεντέξη Αλβανούς πάνω σε μουλάρια. Ζητούσε επίμονα να δει το διοικητή ενώ ένας από τους συνοδούς του , του έδειχνε με νόημα το Καράμπα. Εκείνος ατάραχος μαζί με τη παρέα του φρόντιζε τα υποζύγια.

Έσπευσε στο φυλάκιο ο Επιλοχίας αφού ο Υποδιοικητής , οι πυροβολάρχες και οι λοιποί αξιωματικοί ανέβαιναν ήδη για το υψίπεδο. Χαιρέτησε κανονικά τον υπολοχαγό , αλλά εκείνος με οργισμένη φωνή απαιτούσε να δεί το Διοικητή ,  να επιστραφούν τα κατσίκια στους ιδιοκτήτες τους , να συλληφθούν οι πλιατσικολόγοι και να σταλεί ο ( κατόπιν υποδείξεως ) Καράμπας στο στρατοδικείο.

Ο Επιλοχίας προσπάθησε να τον ηρεμήσει και τον κάλεσε να προχωρήσουν προς τη σκηνή του Διοικητή. Οι Αλβανοί ξεπέζεψαν και παρακολουθούσαν. Ο Υπολοχαγός φωνασκώντας , απειλώντας και βρίζωντας το ( πάντα ατάραχο ) Καράμπα τους έγνεψε να περιμένουν και προχώρησε μαζί με τον Επιλοχία.

Εκείνη τη στιγμή βγήκε από τη σκηνή σχεδόν τρέχωντας ο Διοικητής.   Αγνοώντας τον άγνωστο Υπολοχαγό στράφηκε στον Επιλοχία.

» Πόσα βλήματα ανά πυροβόλο έχουμε αυτή τη στιγμή επάνω ;;»

Ο Επιλοχίας κατάλαβε αμέσως ότι τα πράγματα δεν πήγαιναν καλά , αλλά  απάντησε:

» Κατά μέσο όρο 10 κύριε Διοικητά , θα ανεβάζαμε σήμερα τα υπόλοιπα.. »

«Κύριε  Αντισυνταγματάρχα παρακαλώ να… » προσπάθησε να παρέμβει χαιρετώντας ο Υπολοχαγός , αλλά ο Διοικητής τον παραμέρισε βίαια και συνέχισε :

«Επιλοχία , το τάγμα προφυλακής έχει υπερφαλαγγισθεί  και λόχοι μελανοχιτώνων προωθούνται προς τις θέσεις μας. Το Σώμα διέταξε να αποκρούσουμε  την επίθεση με κάθε μέσον ….Όλος ο Ουλαμός Διοικήσεως να οπλισθεί και στις πυροβολαρχίες …Θα επιχειρηθεί ταχεία ευθεία  βολή στις παρυφές του δάσους και θα απαιτηθούν όλα τα διαθέσιμα πυρομαχικά»

Ο Υπολοχαγός επιχείρησε και πάλι να παρέμβει ενώ ο Επιλοχίας προσπάθησε να εξηγήσει στο Διοικητή τι είχε συμβεί…

( Ας πούμε εδώ , για όσους δεν κατάλαβαν , ότι το περασμένο βράδυ ο Καράμπας και η κομπανία του , πιστοί στις προγονικές αξίες και παραδόσεις , είχαν φθάσει στο χωριό , είχαν ανοίξει κρυφά την αποθήκη του φρουράρχου , ο οποίος ζούσε εκεί μόνος του  και είχαν επίσης αρπάξει  τα κατσίκια των κατοίκων και ό,τι άλλο χρήσιμο μπόρεσαν να βρούν )

«Επιλοχία να εκτελεσθούν πάραυτα οι διαταγές»

και τότε μόνο στράφηκε στον Υπολοχαγό. Ο κομψευόμενος νεαρός του εξέθεσε εν τάχει τα γεγονότα δείχνωντάς του πότε το Καράμπα και πότε τους Αλβανούς , αλλά ο Αντισυνταγματάρχης δεν του έδινε ενδιαφέρον , παρακολουθούσε τις ετοιμασίες και έπαιζε νευρικά με τη θήκη του Μάουζερ που πάντοτε φορούσε.

Ο Επιλοχίας επέστρεψε για να τον πληροφορήσει ότι  θα έπρεπε να βρεθεί και άλλο μονοπάτι προς το ύψωμα , για να επιταχυνθεί ο εφοδιασμός και ότι τα ζώα ήσαν ήδη κουρασμένα. Παράλληλα έριχνε ματιές γεμάτες νόημα προς τον Υπολοχαγό που σώπαινε εκνευρισμένος.

Ο Διοικητής αμέσως αντελήφθη και γυρίζωντας προς τον Υπολοχαγό είπε :

» Κύριε Υπολοχαγέ , οι χωρικοί αυτοί γνωρίζουν τα κατατόπια ;;»

» Μάλιστα κύριε Αντισυνταγματάρχα , είναι ντόπιοι και καλοί άνθρωποι , μόνο που έπεσαν θύματα μιας θρασύτατης κλ… »

Η βροντερή διαταγή του Διοικητή επέπεσε με όλο το βάρος της για να διακόψει το νεαρό υπολοχαγό :

«Κύριε Υπολοχαγέ , οι Αλβανοί σας επιστρατεύονται ως οδηγοί για να  μας δείξουν και το άλλο μονοπάτι και να επιταχύνουμε τον εφοδιασμό , ομοίως επιτάσσονται και τα υποζύγια τους , να θεωρείτε δε τον εαυτό σας τυχερό που δεν επιτάσσω και το δικό σας ίππο , ώστε να επιστρέψετε  ασφαλής στο φρουραρχείο σας . Εκεί μπορείτε να συντάξετε αναφορά προς το Σώμα και να καταγγείλετε ό,τι εσείς νομίζετε»

Ο πατερούλης μου , με εκείνο το αξέχαστο υποδόριο χαμόγελό του , δεν περίμενε διαταγές αλλά αμέσως φώναξε :

» Καράμπας…»

Ο  κοντοπίθαρος που παρακολουθούσε από κοντά έσπευσε , πάντα πρόθυμος , μαζί με τους λακέδες του  :

«Διαταγάς κυρ Επιλουχία μ’…»

και δείχνωντας ο Επιλοχίας τους χωρικούς , μπροστά στον έκπληκτο Υπολοχαγό :

«Μπορείς να συνεννοηθείς μ’ αυτούς εκεί υποδεκανέα ;; »

«Μάλιστα κυρ’ Επιλουχία μ’ »

» Πάρτους τα ζώα , φόρτωσε τα οβίδες και μ’ αυτούς μαζί , να σου δείξουν πώς θα πας γρήγορα στις πυροβολαρχίες.. Αμέσως … »

Ο Καράμπας δεν ήθελε δεύτερη κουβέντα. Μαζί με τους μάγκες του και άλλους φαντάρους κατηφόρισε και έφτασε στους χωρικούς. Μετά από μια σύντομη συνομιλία , μείγμα λέξεων , κραυγών , νοημάτων οι φαντάροι πήραν τα μουλάρια . Ένας από τους χωρικούς προσπάθησε να αντισταθεί. Ο Καράμπας με ταχύτητα που θα θαύμαζαν και οι πιστολέρος της Άγριας Δύσης , κατέβασε από τον ώμο του το Μάνλιχερ και όπλισε ταυτόχρονα το κινητό ουραίο. Το επεισόδιο έληξε αυτόματα , ενώ ο Υπολοχαγός επιχειρούσε να διαμαρτυρηθεί στο Διοικητή. Εκείνος τον αγριοκοίταξε και στράφηκε φεύγωντας προς τη σκηνή του.

Όπως ανηφόριζε προς το καταυλισμό ο Καράμπας  , οδηγώντας με το όπλο προτεταμένο τους χωρικούς , έδειχνε να έχει ψηλώσει τόσο , που θα άγγιζε λες το πέπλο της ομίχλης που πλανιόταν από πάνω τους.

Ο Επιλοχίας παρακολουθούσε με τα χέρια στη πλάτη , ενώ ο Υπολοχαγός έβραζε σιωπηλός  .  Όπως ο Καράμπας περνούσε μπροστά τους  , ο Ναπολέων των μετόπισθεν του έριξε ένα φονικό βλέμμα όλο νόημα.

Ο Καράμπας , αφού προχώρησε μερικά βήματα , γύρισε , χαιρέτησε και είπε το αμίμητο :

» Τι μ’ τηράς μι τ’ ασπράδ’ κύριε Υπουλοχαγέ μ’ ;;;  ‘Ελληνας υπαξιουματικός δεν είμι «

Ο πατέρας μου συχνά αναφερόταν στον μοναδικό αυτό ανθρωπάκο και τα κατορθώματά του. Κατά την υποχώρηση χάθηκαν , αποκόπηκαν και έκτοτε δεν έμαθε κάτι γι’ αυτόν , αλλά με διαβεβαίωνε ότι μια τέτοια «μορφή» δεν υπήρχε περίπτωση να μην επιβιώσει από τα δεινά που περίμεναν στη συνέχεια τη δόλια Ψωροκώσταινα…

This entry was posted in Διαχρονικά επίκαιρα, Ιστορικά κακοτράχαλα, Φυσιογνωμίες. Bookmark the permalink.

8 απαντήσεις στο … Καράμπας

  1. Ο/Η Propapoys λέει:

    Πολυτιμο κοματι ο Καραμπας!
    Το ξερω πολυ καλα αυτο το ειδος, προκειται για τον τυπο που …θα την βρει την ακρη ο κοσμος να χαλασει και μπορεις να στηριχτεις επανω του. Ειναι η καλη (επωφελης) πλευρα της βλαχιάς.
    Και δεν καταλαβαινουνε και χριστο. Οπως ελεγε και ο Αιτολοακαναρναν φιλος μου Γιωργος Π. οταν δεν του αρεσε κατι απο αυτα που του’λεγες: -«Ιγω ειμι μαγκας απο αεροκατοικημενου χωριο κι αμα σ’αρεσ’, αμα δε σι αρεσ’ το σπιτι εχει κι απ’οξω μεριά»!
    Αλλα ο Καραμπας και με το ονομα μονο θα μπορουσε να κανει καριερα σαν τετοιος!

  2. Ο/Η Left G700 λέει:

    Товариш Яков Федотович Павлов,

    Περάσαμε για να σου πούμε Χρόνια Πολλά και Καλά! Να είσαι πάντα γερός για να θυμάσαι και να τιμάς τον πατέρα σου, τον Καράμπα κι όλους αυτούς που… Ξέρεις, ξέρεις…

    Увидимся

  3. Ο/Η Ενη λέει:

    Παπούλη
    Λες και τον βλέπω τον κυρ’ Αλέκο ,να τα διηγείται, με το τσιγάρο στο χέρι μπροστά σε ενα ποτήρι κρασί κι’ απο δίπλα το «ταγάρι» (η γυναίκα του)….
    Νάσαι καλά. Θυμήθηκα πολλά που αξίζει να μη τα ξεχνάμε. Πολύ καλά έκανες και το χρονικό αυτό το εδωσες ως ποστ, θα μείνει. 🙂

  4. Ο/Η papoylis λέει:

    Ας ταξιδέψει λοιπόν η ιστορία στο διαδίκτυο κα Ένη μου , ο κυρ Αλέκος αγκαλιά με το «ταγάρι» 😉

  5. Ο/Η demetrat λέει:

    νάσαι καλά ωρε παπούλη .
    Με συγκίνησες πρωϊνιάτικα.
    δ

  6. Ο/Η Γιαγιάκα λέει:

    Με γουρλωμένο το μαυράδι (και τ’ ασπράδι) του ματιού !!!
    Συγκινητικά και τούτα τα χαρακώματα.

    Εμείς, φίλε μου, είμαστε οι κοντοπίθαροι…
    Μπράβο, για τη θεία αυτή κοινωνία, παπούλη μας!!!

    [τον βλέπω τώρα τον Καράμπα, μες στην ικανοποίηση να γυαλίζει με το μανίκι τα τιμημένα σειρήτια του!]

  7. Ο/Η Karaba λέει:

    Γεια σε ολους!! Λεγομαι Καραμπα απλα θελω να επισημανω οτι ο Καραμπας δεν ειναι αρβανιτης, πρεοερχεται απο τη Σαρακατσανικη φυλη οπως και εγω!! Παντως το εχω και εγω αυτο, να βρισκω παντα την ακρη…. Λετε να περασε στο DNA….?

  8. Ο/Η papoylis λέει:

    Μπορεί καράμπα μου. Πάντως ο πατέρας μου ως αρβανίτη τον ανέφερε. Νάσαι καλά και να μη βασίζεσαι στο DNA 🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s