Και πρώιμος και εμπειρίκος…

 

Yπάρχουνε ακόμα κάτι υφάντρες
που υφαίνουν τον ιστό τους και προσμένουν
καθώς με τεχνη κι επιμέλεια πλέκουν
του στημονιού το νήμα με το υφάδι
γιατί όποιος πάνω του πιαστεί θα πρέπει
να πει άλλος ιστός πως δεν υπάρχει
στον κόσμο πιο ωραίος απο τούτον
και ότι η καλή του μοίρα το ‘χε ορίσει
μόνο σ’αυτόν πως του άξιζε να πέσει.



 

 

 

 

Πρώιμος ( άπειρος) Εμπειρίκος

This entry was posted in Προπάπους. Bookmark the permalink.

5 απαντήσεις στο Και πρώιμος και εμπειρίκος…

  1. Ο/Η bernardina λέει:

    Είπαν
    ότι το όπλο της αράχνης είναι η υπομονή
    και όντως
    πλέκει και πλέκει και πλέκει…
    Πλην όμως
    πόσο ερήμην, πόσο ερήμην ο μόχθος
    και πόσο μάταιος
    πλειστάκις η διαδικασία…

  2. Ο/Η sissa ben dahir λέει:

    Η ύφανση έργο βαρύ
    να τ’αποφύγει νόμισε ότι μπορεί,
    Κι ο Μπόρις φιλοδόξησε
    να πάψει νάναι υφάντρα
    όμως στο τέλος ψόφησε
    κάτω από ένα τόμο τάντρα.
    (πρώιμο μέταλ από τους Who και ύστερος βιντεοσουρεαλισμός)

  3. Ο/Η Νοσφερατος λέει:

    Στο ιστολογιο αυτο που επλεξε ο Παπουλης
    και παγιδευτηκα κι εγώ κι ο Σούης και ο Σουλης
    (κι η Κουλα η μακροβυζη και η κερά τασια
    -δαχτυλογραφος ητανε και δουλευε στη Σία)
    τι ελεγα ; το εξεχασα .. αν ναι για μιαν αραχνη
    που ο ιστος της θυμιζε μια ομιχλώδη πάχνη
    και εμοιαζε η αρχανη μας μεναν ζαχαροπλάστη
    και ψηλομυτα ητανε κι ολες λέγανε »Αστη !»
    »Και μη την συνεριζεστε την αραχνουφαντρα
    πιστευει πώς με τον Ιστο ταχα θα πιασει αντρα »

    αλιμονο δεν πιανονται με τους ιστους οι αντρες
    και η αραχνη επαιζε παιχνιδι με τις Χαντρες
    εν τελει μονη εμεινε ..Μια Γεροντοκόρη
    Για τον Ιστον περηφανη μα χωρις μια Κόρη
    και μόνη της απεθανε η ατυχος αραχνη
    που ο ιστος της εμοιαζε με Ομιχλώδη Παχνη …..

  4. Ο/Η Γιαγιάκα λέει:

    Aδέρφι, τά μου μίλησες, μες στην καρδιά μου εμπήκαν,
    μα εφύγαν πάλι το ζιμιό, και τόπο δεν ευρήκαν.
    Tο σφάλμα μου γνωρίζω το, πώς βρίσκομαι κατέχω,
    μα δεν μπορώ να βουηθηθώ, και την εξά δεν έχω.

    O Έρωτας ανυφαντής με πονηριάν εγίνη·
    αράχνην ήστεσε ψιλήν, κ’ επιάστηκα εις εκείνη.
    Σαν το μωρό εκομπώθηκα, οπού δεν έχει γνώση,
    και βουηθισμόν πλιό πού να βρω; και τίς να με γλιτώσει;

    O Έρωτας μ’ εμπέρδεσε, και σκλάβον του κρατεί με,
    και δουλευτής του εγράφτηκα, και μετά κείνον είμαι.
    Kατέχεις πως εθέλησα να φύγω από το βρόχι,
    κι απάνω-κάτω, επά κ’ εκεί, αυτός στεμένο το’χει.
    Kι αν ξεμπερδέσω σ’ μιά μερά, σ’ άλλην καταμπερδένω,
    και πάντα βρίσκω μπερδεμούς εις όποιον τόπον πηαίνω….

    (από τον ΕPΩTOKPITO του Βιτσέντζου Κορνάρου -βεβαίως. Aφιερωμένο στους προγόνους μου…)

  5. Ο/Η nikiplos λέει:

    Από τον Ανδρέα Εμπειρίκο, μου έχει μείνει ανεξίτηλη η απαγγελία του γνωστού του ποιήματος που με ένα μοναδικό ύφος εκφέρει το «μαθήτριες».
    Θα έλεγα ότι με κατέκτησε ο ποιητής μόνο με αυτή του τη φράση έκτοτε…

    καλησπέρα…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s