Night in Tunisia

Αν και αρκετοί εξ υμών ,  καλοί μου αναγνώστες , διαβάζωντας το τίτλο του άρθρου και βλέπωντας  το εικαστικό προοίμιο θα νομίσετε ότι σήμερα θα ασχοληθώ με εξωτικές περιπλανήσεις ή με τις απαρχές της beebop , θα μου επιτραπεί – ελπίζω – να σας απογοητεύσω. Γνωρίζω ότι η σύνηθης τακτική μου να παραπλανώ ( δια των εισαγωγικών αυτών γελοιοτήτων )  τον αναγνώστη , το μόνο αποτέλεσμα που μπορεί να αποφέρει είναι η διαρκής μείωση της αναγνωσιμότητας αυτού του ιστολογίου μέχρις εξαντλήσεως  .

Θα αφιερώσω αυτό το ποστ στο καλό μου Δόκτωρα Suigeneris. και τον εξαίρετο lavatory Diver .

Όπως ίσως γνωρίζετε  ασχολούμαι αυτό το καιρό με ορισμένες σελίδες της ιστορίας του  19ου αιώνα και των αρχών του 20ου. Μάλιστα το ενδιαφέρον μου επικεντρώνεται σε όσα αφορούν τη περίοδο της αποικιοκρατίας και ειδικά τις εξελίξεις στην ευρύτερη περιοχή μας. Έχω σημειώσει και αλλού ότι θεωρώ πως υπάρχουν ομοιότητες μεταξύ της περιόδου εκείνης και των τωρινών εξελίξεων , ομοιότητες – κλειδιά , που μπορούν να μας βοηθήσουν να καταλάβουμε σχέσεις , επιδράσεις , συγκυρίες αλλά και διαφορές.

( η καμήλα που παραμένει μόνιμα απαθής )

Το σημερινό μας  θέμα είναι η πτώχευση και οικονομική κατάρρευση της Τυνησίας το 1867 και η μετατροπή της σε προτεκτοράτο και στη συνέχεια σε αποικία των Γάλλων.

Η έρευνά μου αγαπητοί αναγνώστες ξεκίνησε με στόχο την Αίγυπτο που περιήλθε σε παρόμοια κατάσταση το 1882 . Πρόκειται για μια παράλληλη πορεία που κατέληξε όμως στο «μοιραίο» 15 χρόνια αργότερα. Κατά τη διάρκεια αυτής της προσπάθειας ( στον ελάχιστο χρόνο που μου αφήνει το καθημερινό μεροκάματο και στις περιόδους αναγκαστικής αργίας ) ανακάλυψα τη περίπτωση της Τυνησίας που παρουσιάζει εξαιρετικό ενδιαφέρον , αποτελεί δε ευκολώτερο έργο για τη μη φιλόπονη φύση μου.

Η Τυνησία βρίσκεται κάτω από τη κυριαρχία της Υψηλής Πύλης ( Porte Sublime ) επί αιώνες . Μετά τα μέσα του 16ου αιώνα εδραιώνεται οριστικά η  οθωμανική εξουσία στη περιοχή με κέντρο ( έδρα του μπεηλέρμπεη ) το Αλγέρι και τρία πασαλήκια , ένα εξ αυτών στη Τύνιδα.

( Ο Χαϊρεντίν Μπαρμπαρόσας )

Εκεί έδρασε ο μέγας Kahr el Din ο δεύτερος Μπαρμπαρόσσας ( καταγόμενος εκ Μυτιλήνης ) . Σύντομα όμως και μετά την ήττα στο Λεπάντο είναι φανερό ότι η Υψηλή Πύλη δεν μπορεί να ασκήσει άμεση εξουσία στο Μαχρέμπ ( Βορειοαφρικανική ακτή ) . Παραχωρεί μπεηλίκια τα οποία αναλαμβάνει η τουρκική ελίτ και αργότερα οι γενίτσαροι. Τα μπεηλίκια της Τρίπολης , της Τύνιδας και του Αλγεριού ( παλαιά έδρα του μπεηλέρμπεη ) θα αποκτήσουν μια ιδιότυπη αυτονομία ως υποτελείς ( vassals ) του Σουλτάνου και Χαλίφη αλλά με ελάχιστες πραγματικές υποχρεώσεις. Το δέκατο έβδομο αιώνα , μετά από διάφορες εσωτερικές διαμάχες  της τουρκικής ελίτ που διαφεντεύει τη περιοχή , αναλαμβάνουν το μπεηλίκι οι Χασανίδες που θα διατηρήσουν το τίτλο ( αλλά όχι και την εξουσία ) μέχρι τη δεκαετία του 1950.

Μετά τους ναπολεόντειους πολέμους και τη συνθήκη της Βιέννης , η Ευρώπη βρίσκεται σε πλεονεκτική θέση απέναντι στην οθωμανική αυτοκρατορία που πνέει πια τα λοίσθια. Οι Δυτικοί πιέζουν με κάθε δυνατό τρόπο το Σουλτάνο για παραχωρήσεις , εμπορικά προνόμια , προξενικές διευκολύνσεις , ετεροδικίες και άλλα διαχρονικά «εργαλεία» που  συμφωνούνται , επιβεβαιώνονται ή επεκτείνωνται με τις περίφημες «συνομολογήσεις» ( capitulations ) . Η Γαλλική μπουρζουαζία της Παλινόρθωσης θα επιτύχει σημαντική διείσδυση εμπορική και πολιτική σε όλη τη παραπαίουσα αυτοκρατορία για λόγους που δεν είναι τους παρόντος να εξετασθούν ( μπορεί στα σχόλια ) . Στη συνέχεια θα προωθηθούν οι μεταρρυθμίσεις ( Τανζιμάτ και Χάττι ι σερίφ ) σε μια μακρά προσπάθεια προσαρμογής που όμως δεν θα επιτύχει πλήρως. Στα τυπικά εξαρτημένα μπεηλίκια του Μαχρέμπ και της Αιγύπτου οι τοπικοί άρχοντες θα ακολουθήσουν τη δική τους μεταρρυθμιστική πορεία , με τις δικές τους στοχεύσεις : να διατηρηθεί το καθεστώς ουσιαστικής ανεξαρτησίας , να προστατευθούν οι κυβερνώσες ελίτ , να εκσυγχρονιστεί η πολεμική μηχανή και οι παραγωγικές δραστηριότητες με σκοπό είτε τη μετατροπή σε περιφερειακή δύναμη ( Αίγυπτος ) , είτε απλά την επιβίωση ( Τυνησία ) . Ήδη οι Αλγερινές ακτές έχουν υποστεί την εισβολή των Γάλλων ( 1830 ) με αφορμή τη καταπολέμηση της πειρατείας και το μπεηλερμπεηλίκι δεν υπάρχει πλέον.

Ας προστεθεί εδώ το γεγονός ότι η Τυνησία βρίσκεται στο πιό στενό σημείο της Μεσογείου και ο έλεγχος αυτής , της Μάλτας και της Σικελίας  εξασφαλίζουν τη πρόσβαση στην Ανατολική Μεσόγειο . Κατά τη διάρκεια των ναπολεοντείων πολέμων οι Βρεταννοί θα καταλάβουν τη Μάλτα ( 1810 ) . Ο μπέης της Τύνιδας θα επωφεληθεί τηρώντας στάση ουδέτερου και σωρεύοντας κέρδη από το εμπόριο τροφίμων και πρώτων υλών όσο ο πόλεμος διαρκεί.

( ο Αλή Χουσείν ο Βούς )

Από το 1831 ήδη ο μπέης Αλή Χουσέιν ο ΙΙ έχει αποδεχθεί τις συνομολογήσεις και στη Τυνησία εγκαθίστανται πλέον δυτικοί κόνσολες , μισσιονάριοι και έμποροι με σημαντικά προνόμια. Η επίδραση της γαλλικής εισβολής στο Αλγέρι είναι προφανής. Να σημειώσουμε εδώ ότι ενώ οι capitulations είχαν εφαρμοστεί πλήρως στο κύριο σώμα της Οθωμανικής αυτοκρατορίας  , οι ανεξάρτητοι μπέηδες της Αφρικής  αρνούνταν συστηματικά να τις εφαρμόσουν ( όπως έκαναν και με τις μεταρρυθμίσεις που προωθούσε η Πύλη ) επικαλούμενοι το καθεστώς ανεξαρτησίας που απολάμβαναν και θρησκευτικούς λόγους . Δεν είναι όμως καθόλου περίεργο , το γεγονός ότι οι Μεγάλες δυτικές Δυνάμεις , που άλλοτε ενθάρρυναν και άλλοτε πίεζαν τους ανεξάρτητους μπέηδες , στο θέμα των συνομολογήσεων είχαν ισχυρή , υπέρ της Πύλης ( και των συμφερόντων τους ) θέση. Απαιτούσαν την αποδοχή των capitulations με το πρόσχημα ότι οι συνθήκες αυτές έπρεπε να εφαρμοστούν από όλους τους υποτελείς , ακόμα και αυτούς που απολάμβαναν ένα καθεστώς αυτονομίας. Έτσι πχ ο Μωχάμετ Αλή τις αποδέχθηκε οριστικά το 1841 και αφού βρεταννική μοίρα εμφανίστηκε μπροστά στην Αλεξάνδρεια. ( Υπάρχουν πολλά να ειπωθούν για τους δύο πολέμους  Σουλτάνου – Αιγύπτου , αλλά δεν είναι της παρούσης ) .

Ενώ η Αίγυπτος είναι ήδη υπό τη γαλλική επιρροή ,  όντας ισχυρή και υπό την εξουσία του άξιου Μαχμούντ Αλή ( Μεχμέτ Αλή για ορισμένους ) αποτελεί δύσκολη περίπτωση , αντίθετα η λιγότερο ισχυρή και στρατιωτικά αδύναμη Τυνησία θεωρείται εύκολος μεζές για τους Γάλλους.  Όμως η Βρεταννική διπλωματία που δεν θα ήθελε τη κυριαρχία της Γαλλίας σε όλη τη βόρεια Αφρική θα παίξει επιτυχημένα το παιχνίδι μαζί με τη Porte που ακόμα θεωρεί το Μαχρέμπ και την Αίγυπτο ως υποτελείς της.

Όσο διαδραματίζωνται οι πόλεμοι Αιγύπτου – Οθωμανικής αυτοκρατορίας γύρω στο 1840 οι μεγάλες δυνάμεις έχουν στραμμένη τη προσοχή τους εκεί και για το ζήτημα της Τυνησίας δεν προκύπτουν εξελίξεις. Η Βρεταννική προσπάθεια να στηριχθεί με κάθε μέσον η ισχύς της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας που διέρχεται τη δύσκολη περίοδο των μεταρρυθμίσεων και του εκσυγχρονισμού επιτυγχάνει το στόχο της. Οι Βρεταννοί θέλουν μια «εκσυγχρονισμένη» , αδύναμη , εξαρτημένη Πύλη που θα αποτελεί το ανάχωμα για το σταθερό εφιάλτη της  βόρειας Αρκούδας και το εργαλείο με το οποίο θα εξασφαλιστεί ότι ουδείς άλλος θα μπορέσει να ελέγξει το δρόμο προς τις ανατολικές Ινδίες.

( ο μπέης Αχμάντ )

Τη περίοδο αυτή στη Τυνησία μπέης είναι ο Αχμάντ ( 1837 – 1855 ) ο οποίος θα επιχειρήσει μια δική του εκδοχή μεταρρυθμίσεων ( μιμούμενος ίσως τις αντίστοιχες μεθόδους της Αιγύπτου ) .  Ο Σουλτάνος Μαχμούντ ο ΙΙ επιχειρεί , ενθαρρυνόμενος από τους βρεταννούς , να επιβάλει στους μπέηδες υποταγή. Θα καταλάβει πρόσκαιρα το μπεηλίκι της Τρίπολης ( 1835 ) με το στόλο του ( με την ανοχή των βρεταννών ) και θα το εντάξει άμεσα στο Οθωμανικό κράτος . Το 1836 θα επιχειρήσει να πράξει το ίδιο και στη Τύνιδα. Οι Γάλλοι έχουν ήδη εκδηλώσει τη βούλησή τους να προστατέψουν την «ανεξαρτησία» της Τυνησίας με κάθε μέσον , έτσι ο τουρκικός στόλος ( αυτός που σε τρία χρόνια θα αυτομολήσει αύτανδρος στο Μαχμούντ Αλή )  θα βρεί στη πλώρη του ισχυρή ναυτική μοίρα των Γάλλων και θα επιστρέψει άπρακτος στη Πόλη.

Το επόμενο έτος 1837 ο Γαλλικός στρατός που εδρεύει στο Αλγέρι θα προσβάλλει περιοχές της Τυνησίας με διάφορα προσχήματα ( καθορισμός συνόρων Αλγερίου – Τυνησίας , οφειλόμενοι φόροι υποτέλειας των δεύτερων προς τους πρώτους ,  καταδίωξη αντιστεκόμενων «τρομοκρατών» που βρίσκουν καταφύγιο στο έδαφος της Τυνησίας και άλλα εξίσου ενδιαφέροντα.. ) . Οι Γάλλοι θα αποχωρήσουν αφού έστειλαν το «μήνυμα» κατόπιν ισχυρών βρεταννικών πιέσεων. Ας μη ξεχνάμε ότι εκείνη τη περίοδο και μέχρι το τέλος του Κριμαϊκού πολέμου η βρεταννική πολιτική ευνοεί με κάθε τρόπο τη διατήρηση της Οθωμανικής αυτοκρατορίας.

Η αντιπαράθεση Μ. Βρεταννίας – Γαλλίας για τη Τυνησία θα συνεχιστεί μέχρι τη δεκαετία του 1880 , οπότε θα εξευρεθεί ο κατάλληλος συμβιβασμός. Ο Αχμάντ θα προσπαθήσει να εκμεταλλευτεί αυτές τις αντιθέσεις για να διατηρήσει την ανεξαρτησία του. Θα επιχειρήσει να δημιουργήσει ένα σύγχρονο στρατό αγοράζωντας όπλα , πλοία  και πυρομαχικά και αναθέτωντας σε Ευρωπαίους αξιωματικούς ( κατά προτίμηση Γάλλους και Ιταλούς  ) την αναδιοργάνωση και εκπαίδευση . Ιδρύεται στρατιωτική σχολή από την οποία θα αποφοιτήσουν αρκετοί σημαντικοί Τυνήσιοι ( οι περισσότεροι εξ αυτών  απόγονοι της ελίτ  των γενιτσάρων ). Στρατιωτικός διευθυντής ορίζεται ο Ιταλός εκ Σαρδηνίας  Luigi Calligaris ,  ενώ την πραγματική εποπτεία και διοίκηση θα έχει ο μαθητής Kahr el Din ( Τσερκέζος στη καταγωγή πρώην σκλάβος και φέρων  ένδοξο το όνομα ) περί του οποίου περισσότερα στη συνέχεια. Η σχολή αυτή που εδρεύει στο προάστειο της Τύνιδας Bardo θα αναδείξει αυτούς που θα στελεχώσουν το κρατικό μηχανισμό στο μέλλον.

Η Τυνησία , με βόρειες ακτές κλιματικά και εδαφικά μεσογειακές , διαθέτει αξιόλογη γεωργική παραγωγή , ενώ στην ενδοχώρα και το νότο υπάρχουν σημαντικά αποθέματα μολύβδου , κασσίτερου και άλλων σημαντικών πρώτων υλών. Στις πόλεις είναι εγκατεστημένο ένα σημαντικό στρώμα Τυνήσιων μικροτεχνιτών και μικρεμπόρων , ενώ τη συνολική διαχείριση του εμπορίου και της γεωργικής παραγωγής κατέχει το κρατικό μονοπώλιο. Οι ανάγκες του στρατιωτικού εκσυγχρονισμού θα καλυφθούν με αύξηση των φόρων που θα προκαλέσουν αντιδράσεις το 1840 – 1843 καθώς και με εσωτερικό δανεισμό από τάξεις  μεγαλεμπόρων και χρηματιστών. Παράλληλα επιχειρείται η εξύψωση του προφίλ της εξουσίας με ανέγερση παλατιών , διοικητικών κτιρίων , στρατοπέδων και οχυρών.

( ο «γάτος» εκ Χίου καζαντάρης )

Την οικονομική διαχείριση αυτών των δραστηριοτήτων αλλά και του κρατικού θησαυροφυλακίου έχει ο έμπιστος του μπέη Αχμάντ θησαυροφύλακας ( khaznadhar ) Μουσταφά , ελληνικής καταγωγής ( Γεώργιος Στραβελάκης από τη Χίο ) . Πρόκειται για ένα πρόσωπο κλειδί που θα διατηρήσει με διάφορες μορφές τον έλεγχο των οικονομικών και της εξουσίας μέχρι και τη δεκαετία του  1870. Ο «γάτος» αυτός μαζί με το συνεργάτη του Μωχάμεντ μπιν Αγιάντ θα συμπήξουν μια συμμορία που θα λυμαίνεται διαχρονικά το δημόσιο ταμείο , θα συμμαχήσει με τον εξωτερικό παράγοντα , θα προωθήσει κάθε ρύθμιση ευνοϊκή προς τα ξένα συμφέροντα και θα καταπολεμήσει ( αποτελεσματικά ) κάθε πραγματική μεταρρυθμιστική προσπάθεια . Στη Τυνησία όπως και αλλού ακόμα οι φόροι , δασμοί και δικαιώματα συλλέγωνται με κατ’ αποκοπή ενοικιάσεις – αναθέσεις ( tax farming ) . Επί εξουσίας Αχμάντ μικρές μόνο μεταρρυθμίσεις θα γίνουν στο νομικό και πολιτικό σύστημα , ενώ τα κρατικά έσοδα θα διασπαθίζωνται σε μεγάλα «έργα» , στρατιωτικές δαπάνες και προμήθειες που αποφέρουν βέβαια στο πορτοφόλι του Κhaznadhar και της παρέας του πλούτο και προνόμια. Παράλληλα ο Αχμάντ θα παίζει το παίγνιο της ισορροπίας με τις μεγάλες δυνάμεις και θα είναι ο μόνος αυτόνομος μπέης που θα στείλει 4000 Τυνήσιους  στρατιώτες στη Κριμαία το 1854.

( ο μπέης Μουχαμέτης )

Ο διάδοχος του Αχμάντ μπέης Μωχάμεντ ( 1855 – 1859 ) υπό τη πίεση των  ξένων και της υψηλής Πύλης θα αναγκαστεί να εκδώσει το 1857 το ahd al amman ( Θεμελιώδες Σύμφωνο ) που είναι η απαρχή της εφαρμογής των μεταρρυθμίσεων στο κράτος.

Πρόκειται για ένα χάρτη βασικών δικαιωμάτων που εναρμονίζει τη Τυνησία με τις προβλέψεις του σουλτανικού χάττι ι σερίφ ( 1839 ) και του χάττι χουμαγιούν ( 1856 ) . Παράλληλα απαγορεύεται η δουλεία και το εμπόριο σκλάβων.

Εκ πρώτης όψεως οι  προβλέψεις της πρώτης αυτής μεταρρύθμισης είναι προς τη κατεύθυνση της πρόοδου και του εκσυγχρονισμού : καθιερώνεται η ισότητα απέναντι στο νόμο ανεξαρτήτως  θρησκείας , εθνικότητας , γίνεται σεβαστή η περιουσία και η ελεύθερη οικονομική δραστηριότητα , καταργούνται σταδιακά μονοπώλια και αποκλειστικότητες.

Τα πρώτα άρθρα του εγγράφου τυπικά κατοχυρώνουν βασικά δικαιώματα που ήδη θεωρούνται δεδομένα στην Ευρώπη. Τα άρθρα 9 , 10 και 11 όμως επιτρέπουν την ελεύθερη οικονομική δραστηριότητα στους αλλοδαπούς και τη κατοχή περιουσίας , για δε τις νομικές διαφορές οι αλλοδαποί και οι «υπό προξενική προστασία» Τυνήσιοι πολίτες δίνουν λόγο στις αντίστοιχες προξενικές αρχές  ( μια μορφή πρώϊμης ετεροδικίας ) .

( ο μπέης Μουχαμέτης αλ Σαδίκ )

Δημιουργείται ¨δημοτικό συμβούλιο» στη Τύνιδα το 1858 , μια νηπιακή μορφή συμβουλευτικού σώματος στο οποίο σημαντική επιρροή έχουν οι μεταρρυθμιστές υπό τον Kahr el Din. To 1859 αναλαμβάνει την εξουσία ο μπέης Μωχάμεντ ελ Σαδίκ.  Μια επιτροπή υπό το Καζναντάρ Μουσταφά που είναι ήδη wazir akbar ( πρωθυπουργός στα καθ’ ημάς  )  και με τη συμμετοχή του Kahr el Din και άλλων επεξεργάζεται μια μορφή Συντάγματος . Ας κρατήσουμε εδώ το γεγονός ότι αρκετοί μεταρρυθμιστές επιζητούν ένα προοδευτικό ( για τα δεδομένα ) εκσυγχρονισμό της Τυνησίας με σκοπό τη διατήρηση της ανεξαρτησίας και της πολιτιστικής ταυτότητας , σε συνδυασμό με την οικονομική ανάπτυξη , ενώ άλλοι , όπως ο «γάτος» Καζναντάρ  ενδιαφέρονται να κατοχυρώσουν το πλήρη έλεγχο αυτής της πορείας προς όφελος των ίδιων και των ξένων που υπηρετούν.

( ο …μέγας Ναπολέων ο ΙΙΙ )

Τ ο Σύνταγμα θα ετοιμαστεί μέσα στο 1860 αλλά δεν θα υπογραφεί προτού ο μπέης αλ Σαδίκ πάρει την έγκριση από το γάλλο αυτοκράτορα Ναπολέοντα το ΙΙI  στο Αλγέρι το Σεπτέμβρη του 1860. Το Σύνταγμα ( Qanun al dawlah ) θα υπογραφεί από το μπέη το 1861 και θα προβλέπει την «σχετική» ανεξαρτησία της δικαιοσύνης , την ίδρυση «Συμβουλευτικής Επιτροπής» με νομοθετικό και ελεγκτικό χαρακτήρα – το Μεγάλο Συμβούλιο –  του οποίου τη προεδρία ανέλαβε σύντομα ο Kahr el Din.  Το Σύνταγμα αυτό , εμπνευσμένο από τις συνταγματικές μοναρχίες της Ευρώπης είναι το πρώτο που ίσχυσε στο μουσουλμανικό κόσμο. Η εκτελεστική εξουσία παραμένει στο μπέη και επομένως στο μεγάλο βεζύρη Μουσταφά Καζναντάρ ( που είναι πεθερός του Kahr el Din ) .

Εδώ θα παραθέσουμε μερικά γεγονότα που παρουσιάζουν ενδιαφέρον. Ο Καζναντάρ μαζί με το κολλητό του μπιν Αγιάντ ήδη από τη περίοδο του Αχμάντ απομυζούν και χρεώνουν το κράτος. Το 1852 ο μπιν Αγιάντ καταφεύγει στη Γαλλία μεταφέρωντας πολλά χρήματα και οικονομικά έγγραφα , όταν αποκαλύφθηκαν ορισμένες ατασθαλίες. Ο Καζναντάρ θα καταφέρει να καθαρίσει τη θέση του και προτείνει στον Αχμάντ να αποσταλεί στη Γαλλία ο Kahr el Din με σκοπό να επαναπατριστούν τα κεφάλαια , τα έγγραφα και να τιμωρηθεί ο μπιν Αγιάντ , αλλά και να αναζητηθούν δανειακοί πόροι στη ξένη κεφαλαιαγορά ( με πρόσχημα τα έξοδα για τη συμμετοχή στο πόλεμο της Κριμαίας ) . Ο τελευταίος θα μείνει στη Γαλλία τρία χρόνια και θα επιτύχει να επαναπατρίσει τα χρήματα και τα έγγραφα . Θα αποκτήσει έτσι σημαντική εμπειρία για το τρόπο που λειτουργεί η δικαιοσύνη και το πολιτικό σύστημα στα προηγμένα κράτη. Όμως αντίθετα προς τις οδηγίες του Καζναντάρ ο Kahr el Din θα αποφύγει κάθε δανειακή συμφωνία – δέσμευση με τους Γάλλους κεφαλαιούχους θεωρώντας ότι οι όροι θα ήταν καταστροφικοί για την οικονομία της Τυνησίας. Με μια κουβέντα ο Kahr el Din δεν τα «έπαιρνε».

Ο Καζναντάρ βρήκε το κατάλληλο αντικαταστάτη του μπιν Αγιάντ στο πρόσωπο κάποιου τοπικού κυβερνήτη , γαιοκτήμονα και εκμισθωτή φόρων , ονόματι Ναζίμ Σαμανά ο οποίος τελούσε υπό τη προστασία του Γαλλικού προξενείου , συνεχίζωντας το θεάρεστο έργο του : να διαστρέφει , να εκμεταλλεύεται και να καθυστερεί τις μεταρρυθμίσεις και να γεμίζει τους προσωπικούς του λογαριασμούς με τη λεία του κρατικού και δανειακού χρήματος. Είχε εξασφαλίσει για τον εαυτό του  πέντε διαφορετικά κυβερνητικά πόστα ( και μισθούς ) καθώς και το προνόμιο να προτείνει ο ίδιος τα μέλη του Μεγάλου Συμβουλίου προς το μπέη.

( Παζάρι στη Τυνησία )

Τα πρώτα αυτά χρόνια του 1860 υπάρχει μια αντίθεση μεταξύ της εκτελεστικής εξουσίας που ελέγχει ο μέγας βεζύρης Καζναντάρ και του Μεγάλου Συμβουλίου.  Όπως εξηγήσαμε παραπάνω , ορισμένα μέλη του Συμβουλίου έχουν πάρει στα σοβαρά τις μεταρρυθμίσεις και προσπαθούν να επιβάλλουν έλεγχο της εκτελεστικής εξουσίας από το νομοθετικό αυτό σώμα. Αλλά ο βεζύρης θα καταφέρει να αποκρούσει κάθε  σχετική προσπάθεια και να οδηγήσει το Kahr el Din  σε παραίτηση και αποχώρηση από τη πολιτική σκηνή. Στη διάρκεια αυτής της περιόδου και μέχρι το 1867 ο Kahr el Din θα γράψει και ένα βιβλίο Aqwam al Masalik όπου θα καταθέτει τις εμπειρίες και τις σκέψεις του.

Οι Ευρωπαίοι αναλαμβάνουν έργα όπως ο σιδηρόδρομος Τύνιδας – Γκολέττας ( βρεταννοί ) , οι Γάλλοι αναλαμβάνουν το τηλέγραφο – ταχυδρομεία και την ανακαίνιση – εκσυγχρονισμό του συστήματος υδροδότησης , γίνωνται συμβόλαια  για εκμετάλλευση των κοιτασμάτων της ενδοχώρας και όλα αυτά σε συνδυασμό με αύξηση των δανειοδοτήσεων. Ο Καζναντάρ που έχει αναλάβει ΚΑΙ τη προεδρία του Μεγάλου Συμβουλίου ( ίσως για να προσθέσει και έναν έκτο μισθό στους ήδη υπάρχοντες ) κατευθύνει τα νήματα μαζί με τους δύο προξένους Γαλλίας και Μ. Βρεταννίας   : Roches και Wood αντίστοιχα. Ένα μέρος του τρέχοντος και συνεχώς ανανεούμενου ( floating ) δανεισμού οφείλεται σε εγχώριους δανειστές πολλοί εκ των οποίων είναι αλλοδαποί Γάλλοι και  Ιταλοί ή  εβραίοι έμποροι και χρηματιστές ( υπό τη προστασία των προξενείων ) . Από κάθε πράξη ο βεζύρης ενθυλακώνει γενναίες προμήθειες.

Παράλληλα έχουν ήδη συνομολογηθεί με κονσόρτια γαλλικών , Βρεταννικών και Ιταλικών «Οίκων» διάφορα ομολογιακά δάνεια των οποίων το σύνολο ξεπερνά το 1863 τα 28 εκ. χρυσά φράγκα. Το πάρτυ είναι οργιώδες  , δίνω ένα παράδειγμα : Το 1863 – 4 συνομολογείται με γάλλους κεφαλαιούχους δάνειο 35 εκ φράγκων.  Από αυτά τα 10 εκ σχεδόν κρατήθηκαν ως προμήθειες και «συναλλαγματικά έξοδα» , από τα υπόλοιπα 25 εκ. τα πρώτα 20 πήγαν για να αποπληρωθούν παλαιότερα δάνεια και τα εναπομείναντα 5 για αποπληρωμή μέρους του floating εσωτερικού βραχυπρόθεσμου χρέους. Έναντι αυτών η Τυνησία ανέλαβε να πληρώσει σε 15 έτη 63 εκ φράγκα και άλλα 13 εκ σε προμήθειες και έξοδα. Σίγουρα όλα αυτά δεν θυμίζουν τίποτα στον αναγνώστη του 21ου αιώνα..

( Βεδουίνοι επαίτες )

Η ανάγκη για πρόσθετα έσοδα οδήγησε σε αύξηση ( διπλασιασμό ) των φόρων . Παράλληλα λόγω ξηρασίας και ασθενειών υπήρξε σοβαρή μείωση στην αγροτική παραγωγή . Ως αποτέλεσμα είχαμε μια σοβαρή εξέγερση που έγινε δυνατό να κατασταλεί τελικά από τον πρόσφατα ¨εκσυγχρονισμένο» στρατό . Ο Βεζύρης το εκμεταλλεύτηκε κατάλληλα και σε συνεργασία με το Γάλλο πρόξενο έπεισαν το μπέη να διαλύσει το Μεγάλο Συμβούλιο , δηλαδή το μόνο θεσμό που μπορούσε να ασκήσει κάποιον έλεγχο. Ανεστάλη επίσης η ισχύς του Συντάγματος . Είναι αξιοσημείωτο ότι οι μεγάλες δυνάμεις έπαιζαν – κατηύθηναν το παίγνιο προς το τελικό ζητούμενο : ενώ ο βρεταννός κόνσολας προσπαθούσε τάχα μου να πείσει για την ανάγκη των μεταρρυθμίσεων και τη σημασία των θεσμών ,  τους υπονόμευε πιστός στα συμφέροντα που εκπροσωπούσε , ενώ ο Γάλλος νέος πρόξενος Beauval έπειθε τον ηγέτη της εξέγερσης Αλή μπιν Γκαδαχούμ ότι οι μεταρρυθμίσεις και ο κοινοβουλευτισμός αντιβαίνουν στη Σαρία και επομένως θα πρέπει να καταργηθούν….

Το 1865 και μετά τη καταστολή της εξέγερσης νέο δάνειο 25 εκ χρυσών φράγκων συνομολογείται. Με ακόμα πιό επώδυνους όρους στα ταμεία του κράτους θα φθάσουν τελικά λιγώτερα από 4 εκ φράγκα εκ των οποίων 2,5 εκ θα καταβληθούν για την αγορά φρεγάτας και άλλο 1 εκ. για προκαταβολές  πυρομαχικών και στρατιωτικών εφοδίων. Έναντι αυτού  δίνωνται ως εγγύηση τα έσοδα των τελωνείων και κρατικές γαίες . Ούτε αυτά τα ορέα θυμίζουν κάτι στο σύγχρονο αναγνώστη , εστέ βέβαιοι η ιστορία δεν επαναλαμβάνεται και οι ομοιότητες είναι αποτέλεσμα τυχαιότητας και όχι συνειδητών επιλογών και στοχεύσεων…

Το 1867 είναι πλέον οριστικά αδύνατο να εξυπηρετηθεί το χρέος της Τυνησίας και κηρύσσεται στάση πληρωμών . Εξεγέρσεις , μετανάστευση , πείνα , χολέρα πλήττουν το κοσμάκη ενώ το 1869 δημιουργείται Διεθνής Επιτροπή Διαχείρισης . Για το ομολογιακό χρέος των 125 εκ υποχρεώνεται η χώρα να πληρώνει ετησίως 5% ως τόκους. Το ποσό αυτό , αν και προκύπτει από μη ληστρικό επιτόκιο , ανέρχεται σε 6,25 εκ φράγκα και αποτελεί το 50% των κρατικών εσόδων. Τελωνεία , δημόσια ταμεία και πόροι περνούν στα χέρια του διεθνούς ελέγχου που κύριο στόχο έχει να εξασφαλίσει την αποπληρωμή του  consolidated δανείου των 125 εκ φράγκων.

Οι Γάλλοι ηγούνται της επιτροπής και θα ελέγξουν αποτελεσματικά τη συνέχεια . Πέραν αυτών Βρεταννοί , Μαλτέζοι , Ιταλοί έχουν συμφέροντα ως δανειστές , αλλά η υπεροχή των Γάλλων είναι καταθλιπτική. Θα επιβάλλουν σταδιακά την εξουσία τους ελέγχωντας το μπεη αλ Σαδίκ , εγκαθιστώντας παντού δικούς τους ανθρώπους και πράκτορες , αγοράζωντας μπιρ παρά ή  κατάσχωντας μεγάλες και εύφορες γαίες και συγχρόνως προσελκύωντας  νέα κεφάλαια και νέους μετανάστες από την Ευρώπη . Θα προστρέξουν Γάλλοι και Ιταλοί έμποροι και μια μάζα ιταλών αγροτών που επιζητούν να αποφύγουν τη δυστυχία και τη δυσπραγία της πατρίδας τους. Γι ‘ αυτό διαχρονικά θα διαμορφωθεί μια πλειοψηφία Ιταλών εντός της Γαλλοκρατούμενης αυτής περιοχής σε αντίθεση με την Αλγερία. Αυτό θα παίξει ρόλο και κατά τη δεκαετία του 1930.

Στο διάστημα των αρχών της δεκαετίας του 1870 η Γαλλία απασχολημένη με το ευρωπαϊκό της μέτωπο  , Γαλλοπρωσσικός πόλεμος , Κομμούνα κτλ δεν θα προχωρήσει σε προσάρτηση της Τυνησίας. Με το συνέδριο του Βερολίνου το 1878 θα πάρει επιτέλους την ανεπίσημη έγκριση των λοιπών συμβαλλομένων να προχωρήσει σε προσάρτηση της Τυνησίας , κίνηση που θα πραγματοποιηθεί το 1881. Έχει ήδη αποδεχθεί τα βρεταννικά πρωτεία στην Αίγυπτο , την ενσωμάτωση της Κύπρου στη Μ. Βρεταννία , την Αυστριακή κατοχή της Βοσνίας Ερζεγοβίνης και τη διανομή , προς όφελός της , σημαντικών Αφρικανικών περιοχών. Το φρούτο Τυνησία είναι ώριμο κατά τον Bismark .

Με αφορμή ένα προσχεδιασμένο συνοριακό επεισόδιο 30.000 Γάλλοι εισβάλλουν από την Αλγερία και σε ένα μήνα αναγκάζουν το μπέη να υπογράψει τη Συμφωνία του Bardo ( Μάιος 1881 ) . Δεν προβλέπεται τυπικά προτεκτοράτο , αλλά ο μπέης υποχρεώνεται να αναθέσει στους Γάλλους τον έλεγχο και την εξουσία στα οικονομικά , στρατιωτικά και διεθνή ζητήματα και να αναγνωρίσει την υποχρέωση να πληρωθούν όλοι οι δανειστές με βάση τις ήδη υπάρχουσες συμφωνίες. Τυπικά η εξουσία παραμένει στα χέρια του , αλλά επί της ουσίας ασκείται από μόνιμο Γάλλο υπουργό που αναλαμβάνει και την εκπροσώπηση της χώρας στο εξωτερικό . Παρά την αντίσταση στο τέλος του 1881 οι Γάλλοι κυριαρχούν σε όλη την επικράτεια . Ο Γάλλος υπουργός ( resident general )  επιλαμβάνεται όλων των αρμοδιοτήτων μετά τη συνθήκη του Marsot 1883 και ιδρύεται το 1884 υπηρεσία Γάλλων κρατικών ελεγκτών .  Καθορίζεται οριστικά το βασικό χρέος σε 125 εκ χρυσά φράγκα και το βραχυπρόθεσμο σε 17 εκ και το Γαλλικό κράτος αναλαμβάνει εγγυητής . Από τότε και μετά η Τυνησία αποτελεί αποικία της Γαλλίας μέχρι τη δεκαετία του 195ο .

Στην αποικιοποίηση της Τυνησίας αντέδρασαν οι Ιταλοί και ο Σουλτάνος. Δεν θα επεκταθώ επί των αντιθέσεων Ιταλίας Γαλλίας , τη Τριπλή Συμμαχία και άλλα ενδιαφέροντα αλλά ας γνωρίζουμε ότι οι αντιδράσεις ( αλλά όχι οι βλέψεις ) της Ιταλίας κάμφθηκαν το 1896 ενώ αυτές του Σουλτάνου με το τέλος του Α ΠΠ .

Για τη «νύχτα» που έπεσε στη Τυνησία γράφει ο Αμερικάνος Ιστορικός F.R.Hunter : » Ένα από τα κύρια χαρακτηριστικά της ιστορίας της Τυνησίας κατά το δεύτερο μισό του 19ου αιώνα είναι η συστηματική και μαζική απαλλοτρίωση του αγροτικού πλεονάσματος των φυλών , των χωρικών – καλλιεργητών και των τοπικών τεχνιτών από τους Ευρωπαίους τραπεζίτες και κεφαλαιούχους από τη μία , και από μια πολιτική ελίτ στη Τυνησία  από την άλλη» .

Να παραθέσω και το γεγονός ότι ο Kahr el Din ,  ένας «πεφωτισμένος» μεταρρυθμιστής , στο βιβλίο του αναφέρεται για πρώτη φορά στις άνισες ανταλλαγές και την  απομύζηση της υπεραξίας από τους Ευρωπαίους , καμμιά εκατοστή χρόνια πριν το Samir Amin και άλλους καλούς κυρίους. Του σημαντικού αυτού μεταρρυθμιστή  , που θεωρείται από τους πρωτοπόρους μουσουλμάνους ηγέτες και διανοούμενους , δεν μπόρεσα (  αν και το πάλεψα πολύ ) να βρώ φωτογραφία.

[ Σημειώνω και πάλι ότι αυτά  μου τα κείμενα δεν έχουν φιλοδοξίες ιστορικές και επομένως παρερμηνείες , ανακρίβειες και άλλα ατοπήματα βαρύνουν μόνο τον υποφαινόμενο . Για τη πραγματοποίηση αυτού του άρθρου κατέφυγα σε μια θάλασσα πηγών στο διαδίκτυο , μεταξύ αυτών και σε  δοκίμια ιστορικών και πολιτικών επιστημόνων. στη Γαλλική και την Αγγλική γλώσσα . Έπηξα στο διάβασμα , αλλά ελπίζω να σας άρεσε ως αφήγηση , όπως το ευχαριστήθηκα και εγώ. Θα υπάρξει και συνέχεια αν τα πράγματα το επιτρέψουν. ]

This entry was posted in Διαχρονικά επίκαιρα, Ιστορικά κακοτράχαλα, Περί οικονομίας, Uncategorized. Bookmark the permalink.

38 Responses to Night in Tunisia

  1. Θα το διαβάσω το βράδυ! Για την ώρα, ε όσο νάναι δεν μπορεί να λείψει αυτό:

  2. Ο/Η papoylis λέει:

    Δύτα καλή ανάγνωση και παρακαλώ την επιείκεια σου

    Η σύνθεση είναι του 1942 από το μεγάλο Dizzy Gillespie …

  3. Ο/Η Ιστολόγα λέει:

    #Γνωρίζω ότι η σύνηθης τακτική μου να παραπλανώ ( δια των εισαγωγικών αυτών γελοιοτήτων ) τον αναγνώστη , το μόνο αποτέλεσμα που μπορεί να αποφέρει είναι η διαρκής μείωση της αναγνωσιμότητας αυτού του ιστολογίου μέχρις εξαντλήσεως .#

    Έτσι πως πάτε, σίγουρα μας χάνετε….κρίμα….και σας είχα στα τοπ νάιν των ιστοτόπων μου…

  4. Ο/Η papoylis λέει:

    Κυρά ιστολό , τι πρέπει να κάνω ακόμα για να σας πείσω ότι ακριβώς αυτό επιδιώκω ;;

  5. Ο/Η Ιστολόγα λέει:

    Και μεις πού θα πάμε μετά να διαβάσουμε;…ε;….τοπ νάιν σας είπα, μετά θα γίνει τόπ έιτ…αυτό θέλετε;….άσπλαχνος που είστε…

  6. Ο/Η papoylis λέει:

    κυρα Ιστολό…

    αν σας πω ότι το επόμενο ποστ θα είναι περίπου 5000 λέξεις ( το παρόν είναι 3.600 και αμφιβάλλω αν το διαβάσατε όλο ) θα με βάλετε στο τόπ ουάν ;;;;
    Στην ανάγκη θα κάνω κόπυ παστέ από το Heiddeger για νάχετε υλικό 🙂

  7. Ο/Η Ιστολόγα λέει:

    Τα τοπ δεν πάνε με τον αριθμό των λέξεων αγαπητέ παπούλη…

  8. Ο/Η Ιστολόγα λέει:

    σχόλιο γεμάτο καθυστερημένη αγανάκτηση:
    πρώτον, πώς καταλάβατε ότι δεν το διάβασα όλο το ποστ
    δεύτερον, ψάχνω για το μέηλ σας και δεν βρίσκω τίποτε
    τρίτον… αναρωτιέμαι… μετά το θάνατο, θα μπορεί η ψυχή να ΔΕΙ την ιστορία του κόσμου -σαν ταινία ας πούμε – και γενικά ό, τι δεν πρόλαβε ή δεν μπόρεσε να διαβάσει εδώ κάτω;

  9. Ο/Η papoylis λέει:

    Κυρα Ιστολό

    1) αμφέβαλλα δεν «κατάλαβα» … και αυτό αφορούσε την αρχική σας παρέμβαση επειδή δεν υπήρχε ο απαραίτητος χρόνος να σχολιάσετε την εισαγωγή έχωντας διαβάσει όλο το ποστ.

    2) το μαιλ μου μη το ψάχνετε , δεν διατίθεται

    3) Μετά το θάνατο δεν γνωρίζω αν υπάρχει κάτι τι καρντιά μου 🙂

  10. Ο/Η papoylis λέει:

    Να σημειώσω εδώ ότι ο αναφερόμενος στο πόστ ως Kahr el Din θεωρείται από τους πλέον σημαντικούς μεταρρυθμιστές του Ισλάμ και αναφέρεται συχνά ως Kharuddin el Tunisi .

  11. Ο/Η Μαύρο πρόβατο λέει:

    Καταπληκτικό. Μπορώ μόλις να προσπαθήσω να με σε βαρύνω με τις τεράστιες αναγνωστικές προσδοκίες που (μας) δημιουργείς!

  12. Ο/Η Ιστολόγα λέει:

    3) Δεν γνωρίζετε;…ΧΑΝΕΤΕ!… Θά χουμε ενεργειακά σώματα (δυστυχώς τσιπς και ποπ κορν δεν θα έχει…), θα τρέχουμε με τρελές ταχύτητες χωρίς τον κίνδυνο της πρόσκρουσης και του τρακαρίσματος, θα βλέπουμε χρώματα και αρώματα απείρως περισσότερα απ’ ότι εδώ, θα ΞΕΡΟΥΜΕ πάρα πολλά -αν όχι όλα (έτσι αναπληρώνονται μια και καλά τα ιστορικά κενά), θα γελάμε συνεχώς και θα επικοινωνούμε διά της τηλεπαθείας, θα ταξιδεύουμε όπου θέλουμε -σχεδόν-, χωρίς να μας ενοχλεί η χοντροκομμένη της εδώ διάστασης ύλη, και θα χαιρετιόμαστε πού και πού με ανώτερες άγιες δυνάμεις…
    Έκσταση σας λέω.

  13. Ο/Η papoylis λέει:

    κυρά Ιστολόγα μου

    Λέτε .. ;

  14. Ο/Η nikiplos λέει:

    παππούλη, το διάβασα… εξαιρετική δουλειά…
    και καταθλιπτική καθώς οι παρομοιώσεις και οι αντιστοιχίες είναι αναπόφευκτες…
    και δυστυχώς πλέον οι αποικίες δεν είναι στη μόδα, οπότε ως πειραματόζωο κάτι καινούριο θα πρωτοεφαρμόσουν εδώ στην καθ’ ημάς ανατολή….

    χαιρετισμούς

  15. Ο/Η Propapoys λέει:

    Επειδη τα καλα μου γιαλια μου εχουνε πεσει εδω και καιρο πισω απο τον καναπε και μεχρι να κανει κανενα καλο σεισμο να μετακινηθει ο καναπες και να τα παρω χρησιμοποιω κατι φτηνιαρικα που εχω, με τα οποια δεν βλεπω καλα, διαβασα μονο καμποσο στην αρχη. Μεχρι του σαημειου αυτου εχω να παρατηρησω τα ακολουθα:
    Ο Χαϊρεντίν Μπαρμπαροσας κακως λεγεται Μπαρμπαροσας διοτι ητο μαυρογένης. Πραγματικος μπαρπαροσα (κοκκινογενης) ητο μεγαλυτερος αδελφος του ο Αρούζ.
    Ο Αρουζ κατελαβε στο Τούνεζι (Τυνησια) τη νησο Τζέμπρα και εκει οργανωσε το στρατηγειο του, στην συνεχεια κατελαβε την παραθαλασσια περιοχη που ζουσαν νομαδες Μπερμπέροι και Αλιτζερίνοι (σημερινη Αλγερια) και επιτηδευοντο στην πειρατεια τους οποιους αφου τους εκανε κοριτσια εδραιωσε την εξουσια του. Αρχικα, και ειδικα μετα απο την συντριβη του ηνωμενου ευρωπαϊκου στολου και του στολου του Πάπα, ηθελε να αυτοανακυριχθει σε βαλιλια της περιοχης αλλα στη συνεχεια προτιμησε να προσφερει τις κατακτησεις του στον σουλτανο και να τεθει υποτελης του αναλαμβανων την θεση του αρχιθαλασιου της Οθωμανικης αυτοκρατοριας.
    Θεωρειται δε ο ιδρυτης του σημερινου κρατους της Αλγεριας.
    Ο Αρουζ εφονευθη σε μια μαχη στην περιοχη της σημερινης Αλγεριας και τον διεδεχθη ο αδελφος του Χαϊρεντίν.
    Ουτως οι Αφοι Μπαρμπαροσα απο πειρατες μετετραπησαν σε υψιλους θεσμικους παραγοντες προσφεροντας την δυνατοτητα στην Οθωμανικη αυτοκρατορια να επικρατησει στον χωρο της Ασπρης θαλασσας (σημερινου Αιγαιου) και να κανει πιο αισθητη την παρουσια της στον χωρο της Μεσογειου κατι που μεχρι τοτε δεν ηδυνατο.
    Περιφημη ειναι η μητερα των θαλασσομαχιων στον Αμβρακικο μεταξυ των δυο μεγαλων ανατολης και δυσης: του Χαϊρεντιν και του Ανδρεα Ντόρια η οποια τελικα δεν εγινε αφου προσπερασε ο ενας τον αλλο στολο αποφευγοντας να ρισκαρουν οσα ειχε κατακτησει ο καθε ναυαρχος.
    Προκειται για μια ενδιαφερουσα ιστορια την οποια θα σας διηγηθω σε μια αλλη εκδρομη (στην 5ημερη).
    Σημαντικη ητο η δραση του Χαϊρεντιν στο Τσιριγο ενω οι Αφοι Μπαρμπαροσα φερονται να ειναι ο καρπος του ερωτα πρωην (χηρας) παπαδιας με μουσουλμανο.

  16. Ο/Η papoylis λέει:

    Πατέρα

    … για τους Μπαρμπαρόσηδες έτσι είναι , μόνο που η ιστορία αυτή αφορά το 16ο αιώνα ενώ το ποστ ενδιαφέρει η περίοδος του 19ου αιώνα. Διάβασε και τη συνέχεια ( αφού αλλάξεις γυαλιά 🙂 ) και τα λέμε.

    την ιστορία ( της 5ήμερης ) περιμένουμε διακαώς να τη διαβάσουμε. 😉

  17. Ο/Η Ακυρος λέει:

    Αυτό ήταν. Υποβάλλω αίτηση για δισέγγονο (αυτομάτως γίνομαι κι εγγόνι). Δεν πιστεύω να χρειάζομαι χαρτόσημα…….

  18. Ο/Η Propapoys λέει:

    Ακυρε,
    και με χαρτοσημα και χωρις χαρτοσημα, ετσι και την υπογραψεις με αυτο το ονομα, ακυρη την βλεπω την αιτηση.
    Γιατι δεν δοκιμαζεις να την υποβαλεις ως …Κουροσσάβας;

  19. Ο/Η papoylis λέει:

    .. ή Κουστουρίτσας ;;; ή Φελλίνης ή Σκορτσέζες ;;;

  20. Ο/Η Ιστολόγα λέει:

    κυρά Ιστολόγα μου

    Λέτε .. ;

    Κύρ Παπούλη μου, λέμε.
    Λέμε, γιατί αν δεν λέμε, είμαστε καμένοι…
    Επίσης, θα έχουμε την ηλικία των 33 χρόνων (ηλικία Χριστού) και δεν θα έχουμε φύλο…Επίσης, η ελευθερία που θα έχουμε θα εξαρτηθεί από το επίπεδο συνειδητότητας το οποίο φτάσαμε στην εδώ ζωή…

    (Πάντως, για φορουματζής, κάνετε! Δεν ενοχλείστε με την αλλαγή του κυρίως θέματος που προκύπτει ξαφνικά στην ροή των σχολίων και διαχειρίζεστε άνετα ως φαίνεται τον κάθε σχολιαστή/στρια που πετάει το μακρύ και το κοντό του όποτε του καπνίσει…προβλέπω να μην ξεμπερδεύετε τόσο εύκολα όσο ελπίζατε με την υπόθεση του δικτύου που ανοίξατε…:))

  21. Ο/Η papoylis λέει:

    Κυρά Ιστολόγα μου , ευχαριστώ δεν θα πάρω , προτιμώ να διατηρήσω το φύλο μου μέχρι τέλους 🙂 , Για εσάς τις κυρίες πάντως που θα κολλήσσετε στα 33 το κίνητρο είναι σοβαρό.

    ( Για τα υπόλοιπα , διαδικαστικά : Λέτε ;;; )

  22. Ο/Η Ακυρος λέει:

    Ή Άννας Κόπολας;

  23. Ο/Η suigeneris λέει:

    Παπς, σήμερα το πήρα ‘πρέφα’..
    ευχαριστώ, κατ’ αρχάς, δια την ευγενικήν αφιέρωσιν 😉
    έχεις φτιάξει φαν-κλαμπ, οπότε πρόσεξε>> γιατί ο πήχυς είναι ψηλά!
    keep up ..

  24. Ο/Η Ακυρος λέει:

    Τρισκατάρατος Αικ: Σοφίας Κόπολας εννοούσα. Θ’ αρχίσω τα ακροβατικά (κωλοτούμπες) για να υποστηρίξω την αίτηση.

  25. Ο/Η papoylis λέει:

    Ορέ Δόκτωρα

    Ποιό φαν κλάμπ ;;; ( τα στατιστικά πάνε κατά διαβόλου )

    Άκυρος

    μετά το πέρας των κωλοτουμπώνε , είμαι βέβαιος ότι η αίτηση σας θα γίνει δεκτή
    ( έχεις μαίλ )

  26. Ο/Η Ακυρος λέει:

    Μέιλ ακούω και μέιλ δεν βλέπω.

  27. Ο/Η papoylis λέει:

    Άκυρος

    κάτι δε θα πήγε καλά , το ξαναστέλνω αμέσως. 😉

  28. Ο/Η Ακυρος λέει:

    Με την άδεια του παπούλη παρουσιάζω την πρώτη κωλοτούμπα ως συνημμένη στην αίτηση δισεγγονοθεσίας:
    O Βαρβαρόσσας, μ΄ όλο που συνήθως έμενε στην έδρα του επιτελείου του, πότε – πότε, ανοιγότανε κι ο ίδιος στη θάλασσα. Στα 1534, αφού ναυπήγησε ένα στόλο από εξήντα μία γαλέρες με σχέδια που είχε επινοήσει ο ίδιος, έκανε μια έξοδο για να βρεθεί στην καρδιά της χριστιανοσύνης. Τραβώντας κατευθείαν από το στενό της Μεσσήνης, έφτασε έξω από το Ρέτζιο, πριν οι κάτοικοί του ειδοποιηθούν για την παρουσία του και έπιασε όλα τα καράβια που βρίσκονταν στο λιμάνι καθώς και εκατοσταριές χριστιανούς σκλάβους. Την άλλη μέρα χτύπησε το κάστρο Σάντα Λουτσίντα, πιάνοντας οκτακόσιους αιχμαλώτους και ύστερα έκανε μια εξόρμηση προς βορράν, πότε λεηλατώντας και πότε κάνοντας επιθέσεις.
    Από τις διηγήσεις που έκανε στη διαδρομή του, η γοητεία της Τζούλιας Γκονζάγκας, δούκισσας του Τραζέτο και κοντέσσας του Φόντι, τον έσπρωξαν να δοκιμάσει ένα κατόρθωμα διαφορετικής μορφής. Πάνω από διακόσιοι ποιητές είχαν γράψει στίχους προς τιμήν της και το έμβλημα που στόλιζε το θυρεό της παρίστανε λουλούδι του έρωτα. Ο κουρσάρος σκέφτηκε πως θα μπορούσε να προσφέρει μια αξιόλογη απόδειξη της αφοσίωσής του προς τον καινούργιο του αφέντη Σουλεϊμάν τον Μεγαλοπρεπή.
    Η κυρά βρισκόταν στο Φόντι. Ο πειρατής έσπευσε βιαστικά, τη νύχτα, προς τα εκεί. Το μαντάτο όμως της παρουσίας του προηγήθηκε και η κυρά πρόφτασε να πηδήσει από το κρεβάτι και να τραπεί σε φυγή με το άλογο, ντυμένη με το ελαφρότερο νυχτερινό ρούχο και με τη συνοδεία ενός μόνο υπηρέτη. Κατόρθωσε να ξεφύγει και αργότερα έβαλε και καταδίκασαν τον υπηρέτη της σε θάνατο, υποστηρίζοντας πως είχε δειχτεί υπερβολικά ενοχλητικός στην διάρκεια της απελπισμένης αυτής φυγής.
    Ο Χάιρ – εντ- Ντιν, στεναχωρημένος από τη φυγή του όμορφου δώρου που προόριζε για το σουλτάνο, έκανε στο Φόντι φοβερά αντίποινα, παραδίνοντάς το για τέσσερις ώρες στη διάθεση των αντρών του.
    Ο πραγματικός σκοπός όμως της εκστρατείας του δεν είχε φανερωθεί ακόμα……..

    Εδώ σταματώ διότι ο στόχος του Βαρβαρόσσα ήταν ο Ντόρια και το γεγονός υποσχέθηκε να αφηγηθεί ο προπάπους, αν και οι πηγές μου άλλα λένε για τη ναυμαχία. Δηλαδή πως έγινε και υπήρξε και φονικότατη.
    Ευπειθώς, ο δισεγγονοθετούμενος.

  29. Ο/Η papoylis λέει:

    Άκυρος

    …στείλε και τη συνέχεια γιατί τώρα είσαι στη μέση της κωλοτούμπας , θα πρέπει δηλαδή το ισχίον να επανέλθει κάτω και η κεφαλή επάνω . Τότε θα δημοσιευθεί το όλον ως ποστ – φιλοξενία ( με την άδειά σου ) ενώ θα επιχειρήσω να πείσω το προπάπο να προβεί σε όλα τα νενομισμένα για τη δισεγγονοθεσία. 😉 🙂

  30. Ο/Η Propapoys λέει:

    H ναυμαχια με τον Α. Ντορια, οχι, δεν εγινε και γιαυτο κατηγορηθηκε κυριως ο Ντορια για μικροπολιτικη η οποια ειχε σχεση με το στολο της Βενετια. Αλλοι ισχυριζονται ότι δεν ηθελε να ρισκαρει σε μια μονο μαχη «διχως αυριο» ολα οσα είχε κατακτησει. Το ιδιο καποιοι καταλογιζουν και στον Χαϊρεντιν.
    Τα περι Τζουλιας ουτως εχουν!
    Στο σημειο αυτο δραττομαι της ευκαιριας να αναφερω οτι οι γνωσεις μου πηγαζουν απο τις στενες σχεσεις της οικογενειας μου με την οικογενεια Μπαρμπαροσσα η οποια οφειλετο στο γεγονος οτι ο προ-προπαπος μου, ονοματι Βεσιβάλης, ητο εκ των στενοτερων συνεργατων και υψηλοβαθμο στελεχος των επιχειρησεων Μπαρμπαροσσα, ητο δε μεταξυ των πρωτων που κατελαβαν τη Νησο Τζερμπα. Μετα τον θανατο του Αρουζ παρεμεινε διπλα στον Χαϊρεντιν τον οποιο συμβουλευε και οταν ο προγονος μου απεβιωσε σε προχωρημενη ηλικια, απο δαγκωμα φιδιου, ο Χαϊρεντιν για να τον τιμησει εδωσε το ονομα του στην πολη το οποιο διατηρειται μεχρι σημερον.
    Αυτο ειχα την τυχη να το διαπιστωσω τοσο κατα την πρωτη (1988) οσο και κατα την προσφατη επισκεψη μου (2006) εκει, εγινα δε δεκτος απο τον δημαρχο της πολης (χωριου, κατ΄ακριβειαν) οπου και μου απενεμηθησαν αναμνηστικα δωρα.

    Προς επιρρωσιν των ανωτερω ισχυρισμων μου παραυτα αποστελλω τον Παπουλη με το ηλεκτρονικο ταχυδρομειο σχετικο φωτογραφικο και λοιπο αποδεικτικο υλικο.

  31. Ο/Η Ακυρος λέει:

    Παπούλη, με την κεφαλήν κάτω εργάζομαι καλύτερα.
    Θα ήθελα να συνεχίσω, αλλά κινδυνεύω να έρθω σε σφοδρή αντιπαράθεση με τον προπάπου, γιατί οι πηγές μας μάς έχουν πληροφορήσει διαφορετικά τον καθένα.
    Και όπως είμαι κι εγώ από σόι (θρυλείται στην οικογένεια ότι ο ιδρυτής αυτής ήτο καρπός της προπρογιαγιάς της Ζαχαρούλας – μετέπειτα Χρυσαυγής – και του πρωτοπαλήκαρου του Χαϊρεντίν που άκουγε στο όνομα «Τρόμος του Διαβόλου») διδάχθηκα την ιστορία, όπως αυτή πέρασε από παπού σε εγγονό.
    Μού λέγανε λοιπόν, όταν ήμουνα μικρός και έπινα το βραδυνό μου γάλα πριν πάω για ύπνο, ότι στις 28 του Σεπτέμβρη του 1538, αφού περάσανε τρεις μέρες όπου οι δυο στόλοι μανουβράρανε κοιτώντας ο ένας τον άλλον και προσπαθώντας να ερμηνεύσουνε προθέσεις, ο Ντόρια, που ήτανε Γενοβέζος αλλά πολεμούσε για λογαριασμό και των Βενετών, που τούς μισούσε, έβγαλε τον στόλο του από τον κόλπο της Πρέβεζας χωρίς να νοιαστεί για ευνοϊκό άνεμο και σε μια τρομερή ναυμαχία εκ παρατάξεως, οι Χριστιανοί νικήθηκαν κατά κράτος , σύμφωνα δε με τη χριστιανική ηθική (στρέψε και το άλλο μάγουλο κλπ) αφέθηκαν να πιαστούν αιχμάλωτοι κατά εκατοντάδες.
    Αντιλαμβάνεσαι λοιπόν τους δισταγμούς μου, όταν η διήγησις του φυσικού προπάπου έρχεται σε αντίθεση με αυτήν του θετού. Πώς να προχωρήσω;
    Ούτε το κόμμα δεν γνώρισε τέτοιον διχασμό.
    Παραμένων ευπειθής,
    Άκυρος, υποψήφιος δισέγγονος.

  32. Ο/Η papoylis λέει:

    Άκυρος

    μετά από ενδελεχή έρευνα σχετικά με τα πραγματολογικά και αποδεικτικά στοιχεία που κατέθεσε ο πατήρ μου ( Προπάπους ) μπορώ να σε διαβεβαιώσω ότι όσα ισχυρίζεται είναι τεκμηριωμένα άριστα.

    Ομοίως , μετά από άλλη ενδελεχή έρευνα , οφείλω να ομολογήσω ότι και τα δικά σου στοιχεία έχουν ακράδαντη αιτιολογική και πραγματολογική κατοχύρωση. Επομένως θα εισηγηθώ στο πατέρα μου να δεχθεί την δισεγγονοθεσία. 😉

  33. Ο/Η Ακυρος λέει:

    Παπούλη, η ζωή με εδίδαξε ότι το καλό πράγμα αργεί, η ιστορία όμως όχι.
    Εάν λοιπόν δεν κάμνω κατάχρηση, και ανεξαρτήτως των διαθέσεων του σεβαστού προπάπου, θα διηγηθώ, μόλις δυνηθώ, την τραγικήν αντιπαράθεση του Ντόρια με τον Χαϊρεντίν, όπου το μόνο που διασώθηκε από τους χριστιανούς ήταν η τιμή των ιπποτών της Μάλτας.
    Ευπειθώς κλπ, κλπ.

  34. Ο/Η papoylis λέει:

    Οκ Άκυρε , προχώρα στην ολοκλήρωση της κωλοτούμπ ( ι ) ας 🙂

  35. Ο/Η Άκυρος λέει:

    Θα κάνω ένα άλμα στον χρόνο: Στα 1543 ο Φραγκίσκος ο Α’ (της Γαλλίας) υπέγραψε την πρώτη συμμαχία του με τον Σουλεϊμάν και ο Χαϊρεντίν στάλθηκε στη Μασσαλία. Θα βοηθούσε τον Φραγκίσκο να πετύχει ευνοϊκή ρύθμιση των καυγάδων του με τον αυτοκράτορα Κάρολο (της Ισπανίας). Στο δρόμο έκανε μερικές πρέζες, φαινόταν όμως πως ήθελε να περιοριστεί αυστηρά στην αποστολή του, όταν ο κυβερνήτης του Ρέτζιο, στο στενό της Μεσσήνης, είχε την απρονοησία να ρίξει σαν πρόκληση μια κανονιά εναντίον του στόλου. Αυτό εξαγρίωσε τον οξύθυμο Βαρβαρόσσα που έκανε ντισμπάρκο με δώδεκα χιλιάδες άνδρες και κατέλαβε την πόλη. Ανάμεσα στους αιχμαλώτους ήταν και η κόρη του κυβερνήτη «μια χαριτωμένη νέα δεκαοκτώ ετών». Ο Βαραβαρόσσας την ερωτεύτηκε παράφορα κα την παντρεύτηκε αμέσως και για χατήρι της κούρσεψε δυο παπικές γαλέρες , για να δει η συμβία του κουρσάρικη επιδρομή «μεγάλης έκτασης». Σύμφωνα με την παράδοση ήταν ήδη 90 ετών. Μετά την πήγε στη Μασσαλία, μετά την ταξείδεψε στη Νίκαια και στο τέλος εγκατασταθηκε με το στόλο του μπροστά στην Τουλώνα. Στις γαλέρες του έλαμναν χιλιάδες Γάλλοι σκλάβοι που αρνήθηκε να τους απελευθερώσει. Μάλιστα, επειδή πέθαιναν σαν τις μύγες από μια επιδημία, αντικαθιστούσε τους πεθαμένους με επιδρομές στα γύρω χωριά. Τα έξοδα διατροφής και μισθοδοσίας των πληρωμάτων τα φόρτωσε στο γαλλικό θησαυροφυλάκιο. Τεμπέλιαζε με τη νεαρή γυναίκα του αγκαλιά και πότε – πότε έστελνε μια μοίρα στ’ ανοιχτά να ενοχλήσει το βασιληά της Ισπανίας, συμφωνα με το σκοπό της αποστολής του. Οι Γάλλοι τον βαρέθηκαν γιατί τούς κόστιζε ακριβά και δουλειά δεν έκανε, αλλά για να τον διώξουν χρειάστηκε να τού πληρώσουν τους μισθούς των αντρών του για το ταξείδι της επιστροφής μέχρι το Βόσπορο. Αυτό είταν το τελευταίο του ταξείδι. Πέρασε το τέλος της ζωής του χτίζοντας για τον εαυτό του ένα μεγαλόπρεπο τζαμί και ένα τεράστιο τάφο, που τον χρειάστηκε τον Ιούλιο του 1546.
    Λένε πως το κουφάρι του έβγαινε συχνά έξω απ τον τάφο του και δεν καθόταν ήσυχο στο φέρετρό του ότι και να τού κάνανε, ώσπου ένας Έλληνας μάγος συμβούλεψε να το θάψουν μαζί με το πτώμα ενός σκύλου. Όταν έγινε αυτό, έμεινε ήσυχο και δεν ενόχλησε κανέναν. Για πολλά χρόνια ούτε ένα τούρκικο καράβι δεν έφευγε από τον Κεράτιο χωρίς να χαιρετήσει τον πιο δυνατό από τους πειρατές της Μεσογείου.
    Έγραψα το τέλος, παπούλη, ανενδοιάστως. Θα επιστρέψω όμως στη μέση, αν ποτέ λάβω τη σκυτάλη από τον σεβαστό προπάπου. Ως τότε λεπτομέρειες όπως η συνάντηση του Κορτέθ με τον Βαρβαρόσσα, η κατάληψη της Ντζέρμπα από τον Ντραγκούτ, η δραματική μετεγκατάσταση των Ιωαννιτών από τη Ρόδο στη Μάλτα θα μείνουν, φευ, στη σκιά της ιστορίας.

  36. Ο/Η papoylis λέει:

    Άκυρος

    μόλις μου στείλεις και τα ρέστα ( Κορτέθ , Ντραγκούτ , Ιωαννίτες , το όλον θα ανέβει ως ποστ . 😉

  37. Ο/Η Propapoys λέει:

    A, δεν παιζω, ο Ακυρος αντιγραφει μεσα απο το βιβλιο.

    ΥΓ
    Διαβασε μας και την συντριβη του Ευρωπαπικου στολου στις ακτες της Αφρικης κατα την προσπαθεια αποβιβασης με βορειους ανεμους.

  38. Ο/Η Άκυρος λέει:

    Προπάπου, μήπως είμαστε στ΄ αλήθεια συγγενείς;
    Αυτή τη συντριβή την άφησα για το τέλος. Το βραδάκι, με τη δροσούλα…….πρώτα ο Αλλάχ.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s