Στην άκρη…

Θυμήθηκα σήμερα καλοί μου αναγνώστες ένα επεισόδιο της ζωής μου  από την εποχή που , νέος και φέρελπις , στόχευα το ανέφικτο και το εξαιρετικό.

Αναφέρομαι στη περίοδο των αρχών του 1980 , όπου βίωνα το πρώτο μεγάλο έρωτα της ζωής μου ( ο δεύτερος υπήρξε μοιραίος με την έννοια ότι συζευχθείς υπάρχω μέχρι και σήμερον και ους Θεός συνέζευξε…. ) .

Συνηθίζαμε τότε με το διαθέσιμο αυτοκινητάκι , και ελλείψει στέγης , να πραγματοποιούμε μικρές ή μεγαλύτερες εκδρομές σε διάφορα μέρη που θα μπορούσαν να φιλοξενήσουν διακριτικά  πάθη , διαχύσεις και άλλα επείγοντα της νεότητας αν με εννοείτε.

Αλλά μη περιμένετε από ένα σχεδόν πουριτανό προγέροντα λεπτομέρειες γαργαλιστικές των αισθήσεων , διατριβές περί τριβών ,  εκθέσεις εικαστικών συμπλεγμάτων και άλλα ορέα σχετικά παραφερνάλια. Ο πανδαμάτωρ μπορεί να μην έχει σβήσει τις αναμνήσεις αυτών των δραστηριοτήτων της νεότητας , αλλ’ επισώρευσε στη πλάτη του υποφαινόμενου δυσχέρειες , δεινά και εμπειρίες που τον οδήγησαν στη συστολή και ( τελικά ) καταστολή  τέτοιων αφηγηματικών τάσεων.

Ένα απόγευμα λοιπόν φθινοπωρινό , λίγο μετά τον εκλογικό  θρίαμβο του Ανδρέως , πλήρεις προσδοκιών , ελπίδων και άλλων σωματικών υγρών , είχαμε εκδράμει σε παραλία της ΝΑ Αττικής μετά της εν λόγω δεσποινίδος , αναζητούντες καταφύγιο  μακράν αδιακρίτων βλεμμάτων . Οι αρχικές μας επιλογές προσέκρουσαν ( και συνετρίβησαν ) στη παρουσία οικογενειών , περιπατητών , ψαράδων και άλλων ακουσίων ή εκουσίων ενοχλητικών , που παρά το βαρομετρικό χαμηλό , τη νέφωση , τη ψύχρα και τον μέτριο νοτιά είχαν επιλέξει να περιφέρωνται στις επίμαχες τακτικά τοποθεσίες.

Αναγκαστήκαμε να αναζητήσουμε επομένως αλλού  φιλόξενη φωλιά , περπατώντας προς την άκρη της παραλίας και στη συνέχεια στις βραχώδεις παρυφές της που υψώνονταν πάνω από τη θάλασσα σε όλο και μεγαλύτερο ύψος , όλο και πιό απόκρημνες κλίσεις . Να σημειώσω εδώ ότι η νεότης δε γνωρίζει εμπόδια και κινδύνους προκειμένου να  επιτευχθεί η αποφόρτιση του επείγοντος πάθους , άρα η αναρρίχηση ήταν σύντομη και επιτυχής.

Αλλά δεν έμελλε αγαπητοί μου η προσπάθεια και η διακινδύνευση να επιβραβευθούν. Στη κορυφή του βραχώδους συμπλέγματος ανοιγόταν μία ρωγμή δια της οποίας ήταν εφικτή η κατάβαση σε ένα ελάχιστο σπηλαιώδη ορμίσκο , μη ορατό παρά μόνον εκ θαλάσσης. «Το ιδανικό αμπρί»  σκέφτηκα και αρχίσαμε τη κοπιώδη κατάβαση , αφού το κίνητρο ήταν ισχυρότερο του σχετικού ρίσκου.

Όμως μετά τα πρώτα βήματα μπορέσαμε να διακρίνουμε την άκρη μιας πετσέτας και επ αυτής μια τετράδα πελμάτων  αντικρυστών κατά ζεύγη και εν συνεχή συσπάσει και κινήσει. Ο ορυμαγδός των κυμάτων , η ορμή του ανέμου δεν επέτρεπαν να συλλάβουμε τα τεκταινόμενα δια της ακοής ( όπως πιθανώς τη κατάβαση μας και το εν δράσει ζεύγος ) αλλά η αποδεικτική και συνάμα απογοητευτική ισχύς του οπτικού ερεθίσματος ήταν αρκετή.

Δεν χρειάστηκε παραπάνω από ένα εύγλωττο μεταξύ μας βλέμμα για να αντιστρέψουμε πορεία. Μη έχωντας κατεβεί περισσότερο από 3 ή 4 μέτρα η επιστροφή στη κορυφή ήταν σύντομη και βρεθήκαμε τελικά σε ένα «μπαλκόνι» πάνω από το γκρεμό , ενώ από κάτω ( καμιά εικοσαριά μέτρα ) το κύμα συνέχιζε αδιάφορο για το φιάσκο μας να βρυχάται.

Στην άκρη του γκρεμού η δεσποινίς ( και δέσποινα των λογισμών μου ) στάθηκε καταπρόσωπα στον άνεμο και το κύμα που εν τω μεταξύ δυνάμωναν . Το ελαφρύ φουστάνι της διέγραφε κάθε πτυχή και καμπύλη του κορμιού της και τα μαλλιά της αψηφώντας τη βαρύτητα διέγραφαν τροχιές παράλληλες προς το έδαφος.

Θαύμασα για ελάχιστα δευτερόλεπτα την εικόνα και διακρίνωντας ότι είχε ανατριχιάσει , έσπευσα με τη πλάτη στο γκρεμό να σταθώ μπροστά της και να τη πάρω στην αγκαλιά μου.

Εκείνη σφίχτηκε πάνω μου και ανταλλάξαμε ένα βαθύ φιλί. Παράλληλα μέσα μου σκεφτόμουν τη porca miseria που μας δέρνει , όταν αντιλήφθηκα ότι σταδιακά η πίεση που ασκούσε πάνω μου το σφιχτό μας αγκάλιασμα κλόνιζε ανεπαισθήτως ( 😉 )  την ισορροπία μου.  Αν λάβουμε υπόψιν μας ότι οι φτέρνες μου ήταν κυριολεκτικά στην κόψη του χάους , περιθώρια υποχώρησης δεν είχα.

Σε μια σπάνια επίδειξη ψυχραιμίας  ( αγαθό εν ανεπαρκεία για το νεαρό τότε παπούλη ) , διαύγειας και καθαρού υπολογισμού , απέφυγα κάθε απότομη κίνηση. Εκείνη , στις μύτες των ποδιών σηκωμένη και κολλημένη επάνω μου σα βδέλλα , είχε χωμένο το πρόσωπό της στο λαιμό μου και δεν είχε αντιληφθεί , εν εκστάσει , τίποτα . Αν και όλα αυτά διαδραματίζωνται σε δευτερόλεπτα , θυμάμαι ακόμα την αίσθηση εκείνης της στιγμής και τους ταχύτατους υπολογισμούς που εκτελούσε ο εγκέφαλος.

Έπρεπε οπωσδήποτε να ισορροπήσω και σταδιακά να αντιστρέψω την προς τα πίσω τάση μου . Αν έσπρωχνα εκείνη δύο τινά θα συνέβαιναν : Θα γαντζωνόταν επάνω μου και θα βουτάγαμε παρέα ή από την αντίδραση ( ως φυσικό μέγεθος ) η ίδια θα εκτοξευόταν προς τα πίσω , ενώ ο παπούλης σας δεν θα βρισκόταν σήμερα εδώ για να σας περιγράφει αυτά τα τραγελαφικά και να σας πρήζει με τις εμμονές και τα φληναφήματα του.

Επέλεξα σχεδόν ενστικτωδώς να επιχειρήσω μια αργή και παρακινδυνευμένη ίσως απόπειρα να αντιστρέψω την οπισθοβαρή τάση και μάλιστα χωρίς να πω κουβέντα για να μη τη ταράξω και έχουμε χειρότερα. Σε  μερικά δευτερόλεπτα , που είναι κοινοτοπία να χαρακτηριστούν αιώνας και χωρίς να δείξω οποιαδήποτε εμφανή ανησυχία , κατόρθωσα τελικά να γείρω προς  τη σωτηρία και να ισορροπήσω με ασφάλεια. Ήταν ένα εγχείρημα ραχιαίων , κοιλιακών και κνημών , αλλά προπάντων ένα διακύβευμα που διαδραματιζόταν στα εγκεφαλικά μου κύτταρα.

Στη συνέχεια της ψιθύρισα » Πάμε τώρα ;;»  και κρατώντας την από το χέρι αρχίσαμε την επιστροφή στα ομαλά της παραλίας και εν τέλει στο αυτοκίνητο.  Όταν με ρώτησε «Πού θα πάμε τώρα ;; » με μάτια γεμάτα προσμονή , απέφυγα να απαντήσω και οδήγησα γρήγορα προς την άσφαλτο και την επιστροφή.

Θεωρώ εντελώς απίθανο η αξιέραστος να αντελήφθη το παραμικρό και μάλιστα απέφυγα να αναφερθώ ποτέ σε αυτό το γεγονός για όλο την επόμενο διάστημα ετών που διήλθε η σχέση μας. Ακόμα και σήμερα είμαι βέβαιος ότι , όπου και να βρίσκεται , δε γνωρίζει , αφού σε σας αναγνώστες μου εκμυστηρεύομαι για πρώτη φορά τούτο μου το πάθημα.

Δεν ξεχνώ ποτέ εκείνη την αίσθηση , όπου στην άκρη του εφικτού , μπόρεσα να κυριαρχήσω στο συναίσθημα και να λειτουργήσω ψυχρά και υπολογιστικά , αλλά πιό πολύ καλοί μου φίλοι δεν θα ξεχάσω την εικόνα της , μόνη και κυρίαρχη απέναντι στα στοιχειά της φύσης να μεταμορφώνεται σε αρχαϊκό άγαλμα…

This entry was posted in Ισορροπισμοί διάφοροι, Παίγνια στο Alkatraz, Ποθητά και απόμακρα. Bookmark the permalink.

13 απαντήσεις στο Στην άκρη…

  1. Ο/Η bernardina λέει:

    Σάμπως πάντα έτσι δεν είναι ο έρωτας, παπούλη μου; Μια ασταθής ισορροπία στο χείλος του γκρεμού; 😉 Όμως πόσο καλότυχοι όσοι την αξιώθηκαν -γιατί ακόμα κι αν «επέζησαν» δεν ήταν πια οι ίδιοι…

    (Και κοίτα τώρα σε τι συνειρμούς έβαλες το θολωμένο μου μυαλό και τι θυμήθηκα:

    ή κάπως έτσι:

    Όπου εκεί, στο 0:14 του τρέιλερ, φαίνεται κάτι σαν την πρώτη φωτογραφία του ποστ).

  2. Ο/Η Petefris λέει:

    Ζητώ εξηγήσεις. Την συμβολη των ραχιαίων ,ειδικά. Αναγκάστηκες να ανοιξεις άραγε τις πτέρυγές σου, ή απλως πετάρισες τις ωμοπλατες και ισορρόπησες; Μη κρύβεις λόγια, διότι αισθάνθηκα ομοιοπάθειαν ποιά: ήτο πρό της πρώτης Ανδρεϊκής επετείου, ότι ήμεσθεν αδέσποτοι στα Πλατανάκια Πανοράματος, χειμών και την θέσιν την καλήν κατείχε μιά χιλιοπεντακοσάρα μπε εμ βε με όλα της τα πετσινα και μπροστά της ένα ζευγαρότατο ζευγαράκι,σήμερα θα κοντεύει τα 46, 47 έτη έκαστον μέλος,εχαμουρέυετο ημίγυμνο, όχι επειδή δεν ήθελε να γυμνωθεί ,αλλα διότι από τα πολλα πετσιά που εφόρουν ,τα μισά είχαν κολλήσει πάνω στο ύφυγρο δέρμα τους.Δεν υπήρχε σπηλιά, μόνον ενός νερόμυλου το όμμα παραδίπλα και την ξενάγησα στην λιθορριπή ξυπνώντας από λήθαργο μιά μαύρη σαλαμάντρα που της προξένησε τρόμο.
    Επίτηδες σου τα αποκαλύπτω γιά να φανερωθείς. Μίλα με τέλειες λεπτομέρειες γιά την εξισορρόπηση. Αμα με ρωτήσουν στον άλλο κόσμο γι άυτά, θα φτύσω το χαρώνειον και θα τους τα μολοήσω…

  3. Ο/Η papoylis λέει:

    Κάπταιν
    το σχόλιο ελήφθη και το διάβασα ( ανησυχία μην έξεις )

    Μπέρνυ

    μου θύμισες αυτό το καταπληκτικό φίλμ 🙂

    Πετεφρίξ

    Δεν γνωρίζω τον ακριβή μηχανισμό , όστις επέφερε τη τελική εξισορρόπηση , αλλά περιελάμβανε συνδυασμένη σύσφιξη κοιλιακών , μάζεμα των ώμων με ελαφρότατη σγούψα ( ραχιαίοι ) και αδιόρατο κλίση των αστραγάλων προς τα εμπρός μετά τάσεως των μυών της κνήμης. Αν δεν επρόκειτο για ζήτημα ζωής ή θανάτου , θα μπορούσα να αναζητήσω τη συγκεκριμμένη στρεβλωτική φιγούρα σε χορογραφίες του Alvin Ailey και να σε παραπέμψω δια τα περαιτέρω .
    Πάντως προς χάριν σου επιχείρησα να επαναλάβω το εγχείρημα στο μπαλκόνι του σπιτιού μόλις τώρα και εστέφθη με επιτυχία η απόπειρα. Η μνήμη γαρ εγχάρακτη. Θα σου τυλίξω μάλιστα σε λαδόκολλα το απαντητικό μου σχόλιο προς πάσαν επί γης ή επουράνια χρήση. 🙂

  4. Ο/Η Απίθανος λέει:

    Στις μύτες των ποδιών της….άρα το χεις το ύψος σου. Επομένως δούλεψαν κυρίως οι ραχιαίοι. Αλλά ο Πετεφρής βάζει δύσκολα ζητώντας λεπτομέρειες. Ευτυχώς ο πανδαμάτωρ χρόνος σου επιτρέπει να τις έχεις λησμονήσει. Εκτός αν….

  5. Ο/Η demetrat λέει:

    γειά σου ρε παπούλη καμπούρη με τις φτερούγες σου.
    τι λες τιτανοτεράστιε;έχασε γή και ουρανό η κόρη, και ορίζοντα και τα πάντα όλα;
    Βέβαια, είμαι σίγουρη πως γνωρίζεις ότι το φιλείν είναι σαν το ποδήλατο.
    Άμα το κατέχεις καμάρι μου … δεν το ξεχνάς εις τον αιώνα.Γιαυτό , άστα τα σάπια της ηλικίας και καλά.
    υ.γ
    αυτό με τους ραχιαίους και με τους αχιλλείους, θέλω να το δω και γω.
    άμα μαζευτούμε σε γκρούπ;
    δ

  6. Ο/Η papoylis λέει:

    Απίθανος

    ήδη έχω απαντήσει προς Πετεφρή , αλλά μπορώ να προσθέσω ότι πράγματι , εκείνη την εποχή και προτού οι ραχιαίοι μου συσπασθούν μόνιμα σε ύβο λόγω ηλικίας , έφθανα κοντά στο 1.92 μ. και η κυρία δε ξεπερνούσε το 1.70 .Ίσως αυτό το πραγματολογικό να εξηγεί και τη χρήση των ραχιαίων μυών τελικά.

  7. Ο/Η Petefris λέει:

    Κρατώ, εύθυμε ψεύτη, το «σγούψα» γεμάτος χαρά.Κύψα, εγκύπτω, την έννοια του «κωφού» (αθορύβου), όλα τα έχει.

  8. Ο/Η papoylis λέει:

    …και όμως Πετεφρή πρόκειται για πραγματικό περιστατικό , ειδικά οι ενέργειες στην «άκρη» έχουν καρφωθεί στη μνήμη μου ανέπαφες , μνήμη που κατά τα άλλα πάσχει συν τω χρόνω..

    εν ευθυμία άλλωστε λέγωνται οι αλήθειες

  9. Ο/Η Αναγνώστης ο αθηναίος λέει:

    Τώρα που ο Παπούλης έφυγε για επιχειρησιακές αναπτύξεις και άλλες τέτοιες επαγγελματικές εκστρατείες , δράττομαι της ευκαιρίας να ξεφύγω από το αντικείμενο του post και να ……..επεκταθώ (*)

    Όταν διάβασα την ιστορία, μου ήρθε στο μυαλό η διήγηση ενός φίλου.
    Αυτός λοιπόν είχε συνδέσει μια ανάλογη τοποθεσία , στο πιο light, καθότι είχε ελάχιστο σκαρφάλωμα, με έναν «μεγάλο έρωτα» της νεότητός του.

    Επίσης, και αυτό ήταν το πιο εντυπωσιακό, είχε συνδέσει την εν λόγω κοπέλλα με την καλή πλευρά της νεανικής του περιόδου.
    Με δεδομένο ότι , αφενός συνδέθηκε , από ότι έλεγε (αλλά και «τεκμαίρεται η αλήθεια των λεγομένων του»), και με άλλες κατά τη διάρκεια της νεανικότητός του, αφετέρου καλά πέρναγε γενικώς , πάντα μου ήταν δύσκολο να κατονοήσω αυτήν την ταύτιση.

    Ούτε και ο ίδιος μπορούσε να ξεκαθαρίσει αν αυτό που βάραινε ήταν τα συναισθήματα που του γεννούσε η σχέση με την εν λόγω νεαρά ή αν κάτι ιδιαίτερο είχε ειδικά εκείνη η περίοδος για τη ζωή του.

    Εν πάσει περιπτώσει, αφού πέρασαν τα χρόνια και είδε «τι εστί βερύκοκο» γενικώς, απέκτησε τη συνήθεια, όταν παραμπαίλντιζε, να παίρνει το αυτοκίνητο, να αγοράζει και ένα φραπέ και να πηγαίνει στο εν λόγω σημείο.
    Από ότι μάθαμε αργότερα, καθόταν κανα δίωρο καπνίζοντας αρειμανίως και, ανακαλώντας μνήμες, …………επεκτεινόταν 😉

    Αυτά όλα τα μάθαμε χρόνια αργότερα και μάλιστα ως εξής.
    Κατά καιρούς ανέφερε «ένα φίλο του», τον οποίον ουδείς εγνώριζε, αλλά και ποτέ δεν έδινε στοιχεία για αυτόν.
    Μέχρι που κάποια στιγμή το έσκασε το παραμύθι.
    «Παιδιά , δεν ξέρω με τι ακριβώς ασχολείταιι , μόνο το μικρό του όνομα γνωρίζω, αλλά είναι πολύ φίλος..»

    Η πρώτη τους συνάντηση έγινε στο «μέρος», όπου τον βρήκε μια μέρα να κάθεται και να πίνει φραπέ.
    Προϊόντος του χρόνου , τύχαινε και συναντιότουσαν κάποιες φορές στο γνωστό μέρος.
    Δεν ξέρω τι ακριβώς είπανε για «το τι γινόταν εκεί όταν ήταν νέοι» και σε πόσες λεπτομέρειες έφτασαν.
    Πιστεύω πάντως ότι πρέπει να είπαν και για τις «επεκτάσεις».
    Τελικά κόντευαν να δίνουν και ραντεβού …στο άσχετο, «αρχές του επόμενου μήνα τα πρωινά δεν έχω και πολλή δουλειά κλπ».

    Από τότε , όταν περνάω από τοποθεσίες με βράχια, ακτές κλπ , ρίχνω και καμιά ματιά μη δω και καναν άλλον…………. 😉

    (*) «τυφώνας» 😉 είμαι να το κάνω παρουσία του;;

  10. Ο/Η papoylis λέει:

    Αναγνώστα, μόλις βρω καιρό, το σχόλιο σου θα ανέβει ως συμπλήρωμα στο εν λόγω πόστ, η ελλειπτική σου αφήγηση ταιριάζει γάντι με τη δική μου.

  11. Ο/Η Απίθανος λέει:

    Δικαιολογώ το παρόν μου επενδύοντας στο παρελθόν μου. Συνταγή δοκιμασμένη πλην καταδικασμένη.
    (στο φίλο του αναγνώστη αναφέρομαι παπούλη).

  12. Ο/Η Αναγνώστης ο αθηναίος λέει:

    Και εγώ του τα λέω, αλλά αυτός στις επενδύσεις ήταν πάντοτε ¨ντουβάρι».
    Αφήστε τα, απίθανος τύπος, τσαλαβουτάει στο παρελθον χωρίς καν το κίνητρο της απόσβεσης και με υπαρκτό τον κίνδυνο να γκρεμοτσακιστεί κιόλας. 😉

  13. Ο/Η eva λέει:

    στην ακρη… τόσο απεραντου χρόνου που θόλωσε τις εικονες ερωτα να αντιπαλευεται τις συγκρούσεις , ανωριμες κραυγες, ορμες συνειδητά βουτηγμενες στο απόλυτο και το ακραίο να υπόσχεται το ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ που ποτέ δεν ηρθε. η καχυποψια και η διαρκής ακύρωση δεν καταλήγουν πουθενα. η μαλλον καταλήγουν στο πουθενά….. νευρικοτητα και αμηχανια. ο χρονος εχθρικά απεναντι μας θύμιζε τη έλλειψη, το θυμό, τη γραμμή που σταθηκε θανατερα και αμείλικτα τειχος… και πάλι δεν ειπωθηκε τιποτα.
    Την ισορροπία δεν την έμαθα, μπορει και να μη θελω.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s