Ήθος και ζύθος

Θυμάμαι  από τα παιδικά μου χρόνια τις παραλλαγές μιας φράσης που περιείχε ένα νόημα κρυπτικό -τότε – για τη περιορισμένη ( ακόμα και σήμερα ίσως ) αντιληπτική μου ικανότητα.

Αλλά πρέπει να σας εκμυστηρευτώ μια ηθελημένη μου ανακρίβεια : προκειμένου να γίνει πιό  ελκυστικός  ο τίτλος , θεώρησα ότι ο ζύθος είναι το αντικείμενο της αρχικής ( πατρώας )  έκφρασης , όπως τη πρωτάκουσα μικρός. Ουδέν ψευδέστερον αγαπητοί μου αναγνώστες αφού στη πρώτη της εκφορά η φράση ήταν :  » Πάρτε κι αυτά για ένα κρασί…»



Αργότερα , και παρά τις διάφορες παραλλαγές της φράσης , το νόημα ξεκαθάρισε και έτσι σήμερα μπορώ να ισχυριστώ ότι μια  ανάπτυξη του νοήματος είναι εφικτή :


Ήταν ακόμη η εποχή όπου εις την συλλογική μνήμη και συμπεριφοράν ο ζύθος κατεγράφετο ως αγαθό καταναλώσιμον από εξευγενισμένους ή αποπειρώμενους τον εξευγενισμό πολίτες αυτής της ευλογημένης χώρας. Η σχετική αποκλειστικότης  προμηθείας της βασιλικής αυλής από τη μοναδική εν Ελλάδι  φίρμα παραγωγής προσέδιδε εις το ζύθο μια διάστασιν πολυτελείας , ένα επίπεδο κοινωνικού status , ένα τρόπο δια να ξεχωρίζει κανείς από τα ( πολυπληθή τότε ) χαμηλής υποστάθμης κοινωνικά στρώματα.

Είναι σαφές γιατί η σχετική έκφρασις τότε εχρησιμοποίει ως δέλεαρ τον ταπεινό και συνήθως οξειδωμένο ή ρητινωμένο οίνο. Το ευτελές  της συναλλαγής , η εμπεριεχόμενη  δωροδοκία , το  μηδαμινής αξίας  διακύβευμα απέκτων εις το «κρασί» την αντικειμενική των υπόστασιν.

Διότι τότε , όπως αντιλαμβάνεστε , οι εξυπηρετήσεις εκείνες , τας οποίας  ημπορούσαν να προσφέρουν – διεκπεραιώσουν – τα «παιδιά»  ήσαν πολλαί αλλά μικρής σημασίας. Δια ..διακυβεύματα υψηλοτέρας αξίας τα αντίστοιχα αντικρύσματα ημπορούσαν να είναι αιγοπρόβατα ( έν κάθε φορά δεόντως εσφαγμένο και εκδαρμένο ) , τενεκέδαι ( αρκάδες )  ελαιολάδου , ευμεγέθη και φρεσκότατα οψάρια α’ κατηγορίας , δηλαδή αγαθά ανωτέρας  αξίας χρήσεως και επομένως αγαθά καταμαρτυρτούντα αδιαψεύστως , δια της θυσίας των  , τη διάθεσιν του δωροδοκούντος ίνα εξυπηρετηθή , το επείγον και το βαρύ της ανάγκης , το ιεραρχικόν επίπεδο των αρμοδίων προς τους οποίους απευθύνεται το διάβημα.

Θα αγνοήσουμε ( ηθελημένως ) εδώ τας εξαιρετικάς  περιπτώσεις όπου η εξυπηρέτησις συμφωνείται ( και διαπράττεται ) μεταξύ των υψηλών κλιμακίων εκείνων , τα οποία  εκφεύγουν ( λόγω μεγέθους ) των κριτηρίων του παρόντος άρθρου. Εδώ πλέον ήθη , ζύθοι , οίνοι και τα λοιπά ανωτέρω αιγοπρόβατα επέχουν θέσιν ψιχίων εις λουκούλειον γεύμα. Άλλωστε εις την  περίπτωσιν αύτην το διαχρονικόν υπερβαίνει την εξέλιξιν , το μόνιμον  αποκτά  δικαιώματα απαράγραπτα , τα θυσιαζόμενα και ούτω προσφερόμενα ανταλλάγματα έχουν επιδικαστεί δια παγίας νομολογίας και το μόνο  μεταβαλλόμενον είναι οι τεχνικαί και οι μεθοδεύσεις.

Δεν είναι αγαπητοί μου τυχαίον το γεγονός ότι εις προηγμένα από κοινωνικής και πολιτιστικής επόψεως κράτη , όπου η αστικοδημοκρατική  ( δια παντοίων τρόπων ) ανάπτυξις εύρε γόνιμο και πρόσφορον έδαφος , έχει παγιωθεί ο όρος όστις περιγράφει την ανωτέρω  τακτοποίησιν ευαισθήτων νομικώς  θεμάτων.

Ως παράδειγμα φέρω την έκφρασιν  «πο ντε βέν» ( pot de vin ) , μόνιμος γλωσσική παρακαταθήκη και καύχημα   εις τη σκαμπρόζικην ( ου μην πολιτικά ευσυνείδητον ) Γαλατίαν.

Εν Ψωροκωσταίνη εξέλιξις της επιμάχου εκφράσεως υπήρξε και μάλιστα ενδεικτική των τάσεων αίτινες έφερον τη κοινωνία μας ως εδώ. Η εν Ιονίοις τζιτζιμπύρα ουδόλως αποτελεί επιχείρημα δια τους σκεπτικιστάς και αμφισβητίας ώστε  να ισχυρισθώσιν ότι εις μέρος τι της επικρατείας ίσχυαν άλλα. Το διακριτόν του πολιτιστικού και κοινωνικού επιπέδου του κοινού των ποπολάρων και των κόντηδων είναι η εξαίρεσις η οποία επιβεβαιώνει τον κανόνα.

Το επίμαχο «κρασί» λοιπόν  ουδόλως αμφισβητήθηκε ως πολιτιστική και ηθική αυταξία επί μακρόν , καθ’ όσον μύρια δεινά ταλαιπώρουν το κοινωνικό και οικονομικό μας σαρκίον.

Αγροτικόν , σταφιδικόν , καπνικόν , χρεωκοπία και πόλεμος του 97 , Στρατιωτικός Σύνδεσμος και εποποιία των Βαλκανικών πολέμων , Α παγκόσμιος Πόλεμος και Διχασμός , οι μαλλιαροί μετά των γλωσσαμυντόρων , η περιπέτεια εις Κριμαίαν και  Μικρασίαν , οι συνωστισμοί και το Προσφυγικόν , το ζήτημα της Μοναρχίας , ο Γαργαλίδης μετά του Λεοναρδοπούλου . … Πραξικοπήματα , δικτατορίες και η εσχάτη κυβέρνησις Βενιζέλου , το σύμφωνο με τον μισητό Κεμάλ και τέλος το κίνημα του 35 και η επελθούσα αποκατάστασις της βασιλείας .

Εν συνεχεία άλλα δεινά επεσωρεύθησαν επί του πατρίου σώματος : το καθεστώς Μεταξά και ο Β Παγκόσμιος Πόλεμος , ο εν Αλβανία πρόσκαιρος θρίαμβος και η κατάρρευσις , η φυγή του Βασιλέως προς το Κάιρο και εν συνεχεία εν Λονδίνω ( προς τέρψιν των εν αλλοδαπή παραγωγών ζύθου και ήθους ) , η ένδοξος , ου μην αιματηρά ,  Αντίστασις ( των ταγών του Έθνους  πρωτεξαρχόντων ως είθισται )  , ο τραγικός Εμφύλιος ( αφού ως αναγράφεται παντοιοτρόπως και δηλούται πανταχόθεν  «ο διχασμός και η διχόνοια αποτελούν τη Κατάρα του Έθνους» )  και εν συνεχεία η απελευθέρωσις και ο θρίαμβος της ( βασιλευομένης ) Δημοκρατίας επί των μιασμάτων.

Το σχέδιον Μάρσαλ υπήρξε το έναυσμα δια την οικονομική και κοινωνικήν ανάταξιν της χώρας . Ήθος και ζύθος παράγονται πλέον εις επάρκειαν , ομού μετά του παραδοσιακού οίνου και προοπτικαί ανοίγωνται δια την ανάπτυξιν. Εις την ένδοξον αυτήν του Έθνους πορείαν αξιομνημόνευτος και η ρήσις : «Τι Παπάγος Τι Πλαστήρας»  ( ως το γνωστόν του αινίγματος «τι τετράπουν , δίπουν ,  τρίπουν «).

Η κρίσιμος επομένως περίοδος , κατά την οποίαν η ανωτέρω έκφρασις πρόκειται να υποστεί τας επιβαλλομένας μεταλλάξεις , τοποθετείται κατά τη δεκαετία του 60 . Την ενδιαφέρουσαν αυτή περίοδον όπου θεμελιούται η αναπτυξιακή πορεία της χώρας ( η οποία μας οδηγεί μέχρις εδώ ) , όπου δια των ενεργειών του  Σόλωνος ( Γκίκα )  τίθενται αι βάσεις της ευρρύθμου λειτουργίας του πολιτεύματος , όπου τέλος εύρωστα κλιμάκια τινά των διαπλεκομένων και αλληλοεξυπηρετουμένων μεταβάλλουν ανάγκας και  καταναλωτικά έθη στρεφόμενοι εις τον καμπανίτην και τα σκωτικά αποστάγματα , διαμορφούται αρχικώς και η τάσις των μεσαίων και χαμηλοτέρων στρωμάτων προς τον ζύθον , του ήθους συμπαρομαρτούντος.

Η έλευσις της αθηναϊκής ζυθοποιίας και άλλων παραγωγών εν μέσω πολιτικών γεγονότων εξαιρετικής σημασίας ( ας αναφέρω εδώ την φυγή Τριανταφυλλίδου , το Κυπριακόν και την υπερήφανο στάσιν έναντι του Άτσεσον , την Αποστασίαν και το 114 και τέλος το επαναστατικόν καθεστώς της 21ης Απριλίου ) είχον σημαντικήν επίδρασιν επί των ηθών και των ζύθων. Ο ζύθος  είναι αγαθόν ευρείας καταναλώσεως ,  αι λογικαί πλέον τιμαί  του ποτού το καθιστούν προσιτόν δια την μάζαν και συν τω χρόνω υποχωρεί η κατανάλωσις του ταπεινού οίνου . Τώρα η έκφρασις του συρμού είναι » Πάρτε και αυτά για τις μπύρες «. Διότι είναι σαφές αγαπητοί αναγνώστες ότι η αμοιβή των εξυπηρετήσεων , αν και ασήμαντος επί της ουσίας ( όσον και αυταί καθ’ εαυταί αι εξυπηρετήσεις ) , οφείλει να αντανακλά το τρέχον γίγνεσθαι και συγχρόνως να ενέχει διακριτικήν τινα δόσιν κολακείας.  Ειρήσθω δε εν παρόδω ότι εγκαταλείπεται οριστικώς η άλλοτε μανιώδης υπό των παίδων συλλογή πωμάτων – καπακίων* από φιάλας ζύθου ,  η σπάνις και ο εικαστικός πλούτος  των οποίων υπήρξε το πάλαι ποτέ κίνητρον . Ο εικαστικός πλούτος ουδόλως μετεβλήθη , αλλ’ η σπάνις εξέπνευσε.

Η μεταπολίτευσις υπήρξε το καταλυτικόν βήμα. Έκτοτε η ενέχουσα τον οίνον έκφρασις περιπίπτει εις κατάστασιν αχρησίας. Το πλαίσιο των διευθετήσεων και των συμβιβασμών της περιόδου είναι παράγων δεσμευτικός και ερμηνευτικός σφόδρα δια τας περαιτέρω εξελίξεις. Ο ζύθος καθίσταται το αγαθόν επιλογής , ιδίως κατά τας μακράς θερινάς περιόδους  – saisons – τας οποίας θα διέλθη η ακμάζουσα χώρα μας. Το ήθος ομού με τον ζύθο ανάγονται εις θεσμικά βάθρα . Και το Έθνος καλπάζει  , αύτανδρο  και εις διαλεκτικήν σχέσιν με την του ζύθου κατανάλωσιν  , προς την ευόδωσιν όλων όσων ο καλός θεός της Ελλάδος επεφύλαξε δια τον περιούσιον λαόν του.

Η Αλλαγή και τα λοιπά πολιτικά φαινόμενα της μεταπολιτευτικής περιόδου , ουδόλως απετέλεσαν ανάσχεσιν δια την ανωτέρω περιγραφόμενη τάσιν .

Συν τω χρόνω απαλλαγέντες από κάθε αυταπάτην ( οφειλομένην προφανώς εις τον οξειδωμένο οίνο του παρελθόντος ) είδαμε την εξέλιξιν του αγαθού. Ζύθοι ποιοτικοί , ζύθοι εισαγωγής , ζύθοι παραγόμενοι από ευέλπιδες και χαρίεντες εισοδιστάς , ζύθοι εις βαρέλι  και η οριστική παύσις εργασιών του αποκλειστικού ( της πρώην αυλής ) προμηθευτού. Η αγορά ήρχισε την διαφοροποίησιν και έντονο διαφήμισιν του προϊόντος , τονίζουσα το «από πρώτο σόϊ» και άλλα καλολογικά στοιχεία. Η ευμάρεια διάχυτος ως υπόλοιπον «κολλάρου» επί του sous – verre ( υποποτήριον ) , αι προσδοκίαι να προκαλούν υπερχειλιζουσαι  τα στόμια.

Αλλ’ η περιγραφομένη ύβρις προς τον παραδοσιακόν οίνο μας δεν ηδύνατο να διαρκέσει αιωνίως  . Πέραν του γεγονότος ότι πλέον εν Ελλάδι παράγονται οίνοι υψηλής ποιότητος , πόρρω απέχοντες από τα οξειδωμένα πτύσματα του παρελθόντος , οίτινες  δύνανται να αποτελέσουν αντίκρυσμα εύλογον ( αν όχι υπερβολικόν ) τινών εξυπηρετήσεων και , ούτως ειπείν , να επανέλθωσι εις την σχετικήν ορολογίαν , ήλθεν ο καιρός  μιας επί τα χείρω αναδιπλώσεως.

Δεδομένων των δυσχερειών , άτινας αντιμετωπίζει η πτωχή πλην τιμία Πατρίς , συνυπολογιζομένου του προσθέτου φόρου όστις πλέον επιβαρύνει τον ζύθον  ( αλλ’ ουχί το ήθος ) , λαμβανομένου υπ’ όψιν του γεγονότος ότι παράγεται και διατίθεται οίνος κατωτέρας ποιότητος  ( εις πλαστικάς φιάλας και ασκούς )  εις τιμάς εξευτελιστικάς , πλανάται πλεόν εγγύς  η στιγμή όπου , ευπειθείς εις τας παραδόσεις ,  θα ίδωμεν την από αρχαιοτάτων χρόνων έκφρασι να αποκτά και πάλι χρηστικό νόημα. Διότι αγαπητοί μου , εν καιρώ υφέσεως και πολιτικών και κοινωνικών ανακατατάξεων οι τιμαί των αναγκαίων  ( πλην  τώρα εις σπάνιν  )  εξυπηρετήσεων καταβαραθρούνται , ίνα προσαρμοσθώσιν προς  την απραγίαν των βαλαντίων και τη πολυσυστηματικήν  έκπτωσιν των προσδοκιών.

( Αν δεν με εννοείτε , θα έχετε σίγουρα την ευκαιρία να το διαπιστώσετε στο προσεχές μέλλον ,  πάντως σήμερα δεν ήπια …)

* Καπάκια ήσαν προ και κατά την Εθνική Παλιγγενεσίαν ειδικαί διευθετήσεις – συμφωνίαι ανακωχής και προσεταιρισμού αντιπάλων εν ευρεία χρήσει . Εκτός των άλλων ωφελημάτων όπως η διατήρησις της τάξεως , η επιβίωσις , η τακτική αναδίπλωσις , η καταπολέμησις της ανεργίας κτλ υπήρχαν ενίοτε και οικονομικού χαρακτήρος κίνητρα.

[ Το άρθρο αυτό  αφιερωμένο στη Μπέρνυ και το Καπετάνιο ]

This entry was posted in Αλκοολούχα υπόλοιπα, Ιστορικά κακοτράχαλα, Παίγνια στο Alkatraz, Uncategorized. Bookmark the permalink.

12 απαντήσεις στο Ήθος και ζύθος

  1. Ο/Η bernardina λέει:

    Σπολάτη σου παπούλη μου και για την αφιέρωση πρωτίστως αλλά και για την τέρψη αυτού καθαυτού του κειμένου. (Αχ, τ’ αγαπημένα μας σεντόνια…)

    Και πού να το ‘ξερες καλέ μου όταν μου το αφιέρωνες ομού μετά του καπετάνιου, (καλήν εσπέρα καπετάνιε μου) πόσο θα άγγιζες βιώματα νεανικά, όταν, φοιτητριούλα ούσα και αναζητώντας τρόπους τον πατέρα μεν να μην επιβαρύνω ιδιαιτέρως, το χαρτζιλικάκι μου δε να εξασφαλίζω απροσκόπτως, ο δρόμος μου με έφερε κάπου εκεί στην Κάνιγγος και στα γραφεία μιας μεταφορικής εταιρείας. Ο ιδιοκτήτης της οποίας -καλή του ώρα να ζει, θεός σχωρέσ’ τον αν όχι- αυτοαπεκαλείτο «επιστήμων μπαουλιέρης» επειδή τον τοίχο πίσω από το γραφείο του κοσμούσαν καμιά δεκαριά πανεπιστημιακά πτυχία διαφόρων σχολών, της Θεολογικής συμπεριλαμβανομένης.
    Ζητούσε λοιπόν ο καλός αυτός άνθρωπος νεάνιδα με τυπικά προσόντα γραμματείας συν κάτι αγγλικούλια -υπολoγιστές δεν χρησιμοποιούνταν τότε, κάτι γραφομηχανές με «μαργαρίτα» ήταν το άκρον άωτον του state of the art- αλλά προπάντων εργατικότητα, εντιμότητα και ευσυνειδησία, τις οποίες ούτως ή άλλως διαθέταμε εν αφθονία. Έτσι, δείχνοντας ενστικτώδη εμπιστοσύνη στα αναπόδεικτα προσόντα των είκοσι δύο χρόνων μου, βάλθηκε να με μυεί στα μυστικά του επαγγέλματος, με απώτερο μάλιστα στόχο, όπως μου εκμυστηρεύτηκε κάποια στιγμή, να μου παραδώσει ακόμα και τα ηνία της εργασίας όταν με το καλό ο ίδιος θα έφτανε στη σύνταξη.
    Όλα ωραία και καλά… ως τη στιγμή που η διαδικασία της μύησης έφτασε στο σημείο όπου εγώ, προκειμένου να διεκπεραιώσω -λέει- ταχύτερα και αποτελεσματικότερα τους κάθε λογής εκτελωνισμούς, θα έδινα στον εκάστοτε υπεύθυνο του τελωνείου και το «παιδί» με τα «κλαρκ» «ένα κατοσταρικάκι για μια μπίρα…»
    Ολοζώντανη τότε παρουσιάστηκε μπροστά μου η εικόνα της εικοσιδυάχρονης κοπελίτσας να «εγχειρίζει» το εν λόγω χαρτονόμισμα σε κυρίους που θα μπορούσαν να είναι και στην ηλικία του πατέρα της και το θράσος της εικόνας μου φάνηκε τόσο απύθμενο ώστε τα μάγουλά μου πήραν το βαθύ πορφυρό ενός Cabernet Sauvignon που σταδιακά απλώθηκε σε όλο το πρόσωπο κι εκεί λίγο πριν από τη γραμμή της ρίζας των μαλλιών άρχισε να εκφυλίζεται σε μια απαλότερη απόχρωση McFarland…
    Περιττό να πω ότι η σύντομη σχέση μου με τον κόσμο των μεταφορών και των εκτελωνισμών έληξε άδοξα πριν καν αρχίσει. Και συχνά έκτοτε, με την εμπειρία της ώριμης πλέον ηλικίας, οικτίρω και σιχτιρίζω τον εαυτό μου που δεν την άφησε να εξελιχθεί δόξη και τιμή. Ίσως τώρα η ζωή μου θα ήταν κάπως ευκολότερη.
    Για ένα κατοστάρικο, ρε γαμώτο. Για μια μπίρα…
    Άτιμος ζύθος, άτιμο ήθος….

  2. Ο/Η sissa ben dahir λέει:

    Πάρτε κι αυτά για ένα καρτούτσο:Βάλτε καμιά μονάδα παραπάνω στο παιδί(παλαιά εποχή).
    Θα σου στείλω δυο κασάκια μπύρες:Τελείωσέ μου τη δουλειά με το χαρτί του δήμου.
    Έχω για σένα ένα κιβωτιάκι Λαζαρίδηδες: Γράψε μου την πενθήμερη αναρρωτική.
    Την άλλη φορά που θάρθω θα σου έχω ετοιμάσει ένα καλάθι Αντωνόπουλους:Σ’ ευχαριστώ που μεσολάβησες για την επίσπευση της έκδοσης άδειας.
    Πάμε ρε να πιούμε καμιά Urquell, κερνάω: Δεν ζητώ τίποτα από σένα. Άντε να βγούμε κάνα βράδυ να τα πούμε από κοντά. Χο.

  3. Ο/Η papoylis λέει:

    Μπέρνυ

    αντιλαμβανόμενος το νεαρόν της ηλικίας σας φαντάζομαι ότι η επίμαχη περίοδος των 22 σας μαϊων είναι εντελώς πρόσφατη. Εξ ου και η χρήσις της μπύρας ως δέλεαρ. Είμεθα δηλαδή στη περίοδο όπου ο ζύθος μεσουρανεί μετά του ήθους. Επομένως μπορώ να υποθέσω ότι αυτά με το «μπαουλιέρη» συνέβησαν επί Αλογοσούρτου ως πολιτικού προϊσταμένου των Τελωνείων και των τελωνίων…. 😉

    Παρακαλώ όπως η απάντησις μη εκληφθή παρά μόνον ως κυριολεξία..

  4. Ο/Η Αναγνώστης ο αθηναίος λέει:

    Πριν κάποια χρόνια, συνάντησα κάποιον , που είχε τη φήμη ότι γενικώς «για τον κόπο» πρόσφερε από dom perignon και άνω.
    Η βασική του συνεργάτις μου έλεγε ότι το χόμπυ της ήταν να φτιάχνει μπύρα στο σπίτι της και μου ανέλυε τι σύνεργα χρειάζονται , πώς γίνεται η διαδικασία και τέτοια .
    Ειλικρινά , δεν το είχα συνδέσει…
    (όχι τίποτα άλλο, αλλά όπως τον είδα και ευγενή, σκεπτόμουν μήπως οι φήμες ήταν απλώς διαδόσεις).

    Παπούλη, έχεις ένα καλό, που να μην το ‘χες 🙂
    Με τα κείμενό σου , βάζεις τον άλλον να ανακαλέσει αναμνήσεις και να «ξαναδεί» περιστατικά και γεγονότα.
    (όχι ότι θα έκανα τίποτε διαφορετικό με τον άνθρωπο δηλαδή 😉 )

    Μπερναρντίνα ,
    αν θες τη γνώμη μου , «δεν θα ήτανε».
    «Σε κόβω» ότι πιστεύεις ότι άμα δε σου αρέσει το (ξυνισμένο) κρασί, δεν το πίνεις , σε πίνει….. 😉

  5. Ο/Η Μαύρο πρόβατο λέει:

    Καλημέρα σας από το απεργό Παρίσι,
    στη γλώσσα του Ρακίνα σημειώσουμε την αξιολογικώς subtile διάκριση μεταξύ του αθώου pourboire και του φαύλου pot-de-vin, για το οποίο γίνεται λόγος εις το άνωθι υπέροχο κείμενον.
    Ανάμεσα σε άλλα, μας γεννά μια νέαν ερμηνευτικήν υπόθεση της δηλώσεως του συγκατοίκου κ.Σαμαρά, περί «έμπυρου» υποψηφίου (Κι)κίλια 😆

  6. Ο/Η papoylis λέει:

    σίσσε

    με τις παραπάνω σου προτάσεις έχεις καλύψει μεγάλη γκάμα από σχετικές προτάσεις

    Αναγνώστα και Μπλακσίπιε

    πέραν των θετικών σχολίων και παρά το γεγονός ότι το θέμα του ποστ είναι ελκυστικό και ευεπίφορο σε θετικές εκτιμήσεις αναμένω και ου για τον περι ού…

  7. Ο/Η bernardina λέει:

    καλέ μου παπούλη,

    πάντα ιπποτικός και φιλόφρων. Όμως όσο κι αν φανατικώς υποστηρίζω ότι η νεότης (καθώς και το αντίθετόν της) είναι κυρίως state of mind παρά ζήτημα ηλικιακόν, εκείνη η έρμη η «μαργαρίτα» δεν σε υποψίασε καθόλου; 😆

    (Πάντως, όσο κι αν έστιψα το μυαλό μου, δεν κατάφερα να θυμηθώ ποιος ήταν τότε υπουργός επί τον οικονομικών. Άσ’ το να το πάρει το ποτάμι 😉 )

    Αναγνώστη,

    ακριβώς όπως το λες είναι, φίλε μου. Όμως δεν γίνεται, ειδικά σε περιόδους «σφίξης» (όπως καλή ώρα) να μην αναρωτιέμαι what if….

    Mαυροπρόβατε,

    κι εγώ κατά σύμπτωση τον ίδιο συνειρμό έκανα άμα τη αναγνώσει -ωστόσο επισημαίνω ότι η διαφορά ανάμεσα στο αθώο pourboir και το φαύλο pot-de-vin είναι και διαφορά «ουσίας»: του πρώτου (σε αντίθεση με το «πάρτε το κατιτίς σας για ένα κρασί»), συνήθως συνοδευτική είναι η φράση «κι αυτό για ένα καφεδάκι» -πράγμα που παραπέμπει σε κάπως πιο… thrifty καταστάσεις.

    Όσο για τον κύριο Κικίλια… φωτιά στα μπατζάκια του! Τον έκαψε ο ανελλήνιστος. Πάλι καλά που δεν τον αποκάλεσε και εμπύρετο…

  8. Ο/Η sissa ben dahir λέει:

    Κάθε φορά που μπαίνω στο μπλογκ σου, ξοδεύω τόση σχεδόν ώρα κοιτάζοντας τη φωτο της προμετωπίδας όσο περίπου και για να διαβάσω το κείμενό σου. Υπάρχει μια μυστήρια έλξη επάνω μου από αυτή τη φωτό. Θα σκάσω αν δεν μάθω πότε, ποιοί, που. Δεν έχει ίχνος ειρωνίας το σχόλιό μου. Πλζ γράψε κάτι

  9. Ο/Η Ενη λέει:

    Οσο και περιπεπλεγμένο να εξετέθη το θεμα, οσο και αν αρίστη η εν τάχει «αφήγηση» της Ιστορίας του Παπούλη, δεν δύναται να αποκρυβεί η ουσιώδης εννοια που ειναι η μίζα μεγάλη η μικρή. Ειτε μπαχσίσι λεγεται ειτε «ποσοστιαια προμήθεια, ειτε large συμπεριφορά, πρόκειται για δωροδοκία αδιαμφησβητητη.
    Ειτε «για μια μπύρα» ειτε για «τελωνειακή αδεια» ειτε οτιδήποτε άλλο που δεν συμπεριλαμβάνεται στη «συμβατική σχέση» (δουναι-λαβείν), δεν μπορεί να χάσει την πρωταρχική του σημασία με ο,τι αυτό συνεπάγεται στη διαμόρφωση της νοοτροπίας στις «εταιρικές» σχέσεις.

  10. Ο/Η Ενη λέει:

    Παρακαλώ να αφαιρεθούν δυο «αν» που δεν εξυπηρετούν τελικά το κείμενο lol:
    «να εξετέθη το θέμα» αντι του «αν». Συγνώμη για την ταλαιπωρία που θα υπέστη και ο εκτελών το «modernization» !!!!!

  11. Ο/Η Ενη λέει:

    Επειδή εντελώς «ανέμελα» μπερδεύτηκε το λεγόμενο pourboire με τίς μίζες ποικίλης μορφής, ισως θα πρέπει να τονισθεί οτι αυτό το «αθώο» φιλοδώρημα ειναι απο τις πιο εξευτελιστικής μορφής «κοινωνικές συμπεριφορές» προς ενα εργαζόμενο.
    Οταν εχουν καποιοι καταναλώσει τον αγλέορα και εχουν καταπιεί τον αμπακο η εχουν πάρει το «κομψο» απεριτίφ τους, αφήνουν στο τραπέζι, ενα μικροποσό για τον μικρό η την μικρά η και τον ηλικιωμένο σερβιτόρο, εν ειδει κεκαλυμμένης ελεημοσύνης
    Αντίθετα αυτό το ποσόν θα έπρεπε να συμπεριλαμβάνεται στο γενικό λογαριασμό ,αν πρόκειται για αμοιβή εργασίας,

    και οχι να δίνεται ως «μπακσίσι» οθωμανικού στύλ κι ας επικρατεί το «εθιμο» ακόμη και εις Παρισίους η αλλου στην αναπτυγμένη κοινωνία μας. :mrgreen:

  12. Ο/Η papoylis λέει:

    Πολύ σας άρεσε κα Ένη μου τούτο το ποστ… τρία σχόλια καπάκι ;;
    ( επιχειρήθηκε διόρθωση στο πρώτο σχόλιο , ελπίζω να σας κάνει )

    Σίσσε

    δεν έχω ξεχάσει το ερώτημα σου , θα απαντήσω εκτενώς όταν έχω χρόνο , εν τω μεταξύ θαύμαζε εσύ , γιατί αν τα μολοήσω όλα , η φωτό θα σου είναι αδιάφορη 🙂 😉

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s