ΣΟΦΙΑ , ΠΙΣΤΗ , ΕΛΠΙΔΑ , ΑΓΑΠΗ

[ Τωι Πετεφρεί ]

Εορτάζουν οι φέρουσες τα ανωτέρω πανέμορφα ονόματα σήμερα.

Για όσες λοιπόν εορτάζουν το blog  εύχεται  εκ βάθους καρδίας υγεία και ευόδωση και των πλέον παράλογων ονείρων και επιδιώξεων. Αλλά πέραν αυτού :

Εγκαινιάζωντας τη  νέα κατηγορία μας » Αφόρητες γενικολογίες » ας επιχειρήσουμε μια προσέγγιση  στη σημασία που έχουν αυτές οι ευρύτατες  έννοιες , με βάση τα δεδομένα του σήμερα   .

Σοφία : Για ποιά σοφία να μιλήσουμε ;; γιατί εκείνη η σοφία των στοχαστών , των φιλοσόφων και των υψηλών αξιών βρίσκεται σήμερα στα αζήτητα . Ας θυμηθούμε τα λόγια ενός ανθρώπου που υπήρξε κορυφαίο πνεύμα του προηγούμενου αιώνα :

«nothing is left to tell» Samuel Beckett ( Ohio impromptu )

Πράγματι εδώ και λίγες δεκαετίες η φιλοσοφία (  με κατεξοχήν αντικείμενο τη παραπάνω έννοια ) βρίσκεται ουσιαστικά σε αδιέξοδο . Οι σιωπές και οι απορίες είναι εύγλωττοι μάρτυρες της ξηρασίας που επικρατεί. Η αποδομητική και μετανεωτερική προσέγγιση των πραγμάτων έχει φτάσει ήδη στα όρια της ως κλεπταποδόχος , το συμπαντικό παίγνιο του προσφάτως εκλιπόντα Αξελού διαδραματίζεται μακράν της ανθρώπινης υπόστασης , οι σύγχρονες φιλοσοφικές έρευνες τυμβωρυχούν ή αναμασούν και η Σοφία αναμένει στο ακουστικό της…

Αν πάλι μιλήσουμε για τη πρακτική σοφία ,  αυτή που πηγάζει πρώτιστα από τη βιωμένη εμπειρία και τις περιπέτειες της καθημερινότητας , φαντάζομαι ότι πρόκειται για ένα συνεχώς αναπαραγόμενο αντίγραφο μέσα στο χρόνο. Οι εκφάνσεις του βίου και η αντιληπτικότητα μπορεί να αλλάζουν ένδυμα , τεχνολογικό ή / και  κοινωνικό ,  η πληροφορία και τα πάθη να τροφοδοτούν τη σκέψη και τις συμπεριφορές , αλλά το βασικό κίνητρο : η πασίδηλη ανάγκη για  επιβίωση που κινητοποιεί τη διαδικασία πρόσκτησης αυτής της πρακτικής τέχνης από ορισμένους  , δεν νομίζω ότι αλλάζει με την εξέλιξη των πραγμάτων. Κατά βάση η διαδικασία απόκτησης και εφαρμογής της πρακτικής σοφίας , δηλαδή πώς διάγει κανείς το βίο του , είναι σταθερή και αρχαία όσο και ο άνθρωπος . Τα πλουμίδια και οι λεπτομέρειες αλλάζουν.

Πάμε τώρα στη Πίστη :

Το πρώτο ερώτημα που μου έρχεται είναι Πίστη σε ΤΙ ;;; Επειδή σχεδόν ατταβιστικά θα μας έρθει στο μυαλό η πίστη σε ένα ανώτερο όν , η κατάδυση στο θείο και το υπερβατικό , να σπεύσω να πω ότι οι άνθρωποι διαχρονικά πίστευαν και πιστεύουν σε διάφορα πράγματα , όντα , γεγονότα , σταθερές και αναλλοίωτα.

Μέρος μόνο αυτών των βαθύτατων και συχνότατα ανεπεξέργαστων λογικά πεποιθήσεων είναι η θρησκευτική  πίστη. Αντικείμενο σεβασμού σε κάθε περίπτωση  η τελευταία εντάσσεται και αυτή σε μια  , ας τη πούμε έτσι , «μυθολογική» σύλληψη του κόσμου . Πηγάζει από μια διάθεση να αναζητηθούν σταθερές και πόλοι αναφοράς που δεν αλλάζουν και προπάντων δεν κινδυνεύουν από την εξέλιξη , μια εξέλιξη που μονίμως καταλήγει ( η σκρόφα ) στη φυσική απαξίωση και το θάνατο.

Θα αποτολμούσα να εκφράσω την εκτίμηση μου προς τα «δόγματα» εκείνα που δεν αποστασιοποιούνται από τη φύση , δεν οργανώνονται σε ιεραρχικές κοινωνικές οντότητες και δεν αγνοούν την εξέλιξη και το χρόνο . Ακόμα περισσότερο στις συλλήψεις εκείνες που δεν εμμένουν  στη μοναδικότητα του κύρους τους και συχνά στην αυθεντία των επί της γης εκπροσώπων του δόγματος  . Αλλά η συζήτηση αυτή είναι μακρά αγαπητοί μου αναγνώστες ( : για μια δράκα σαλών πρόκειται … ) και νομίζω έχουμε ήδη συνεννοηθεί. 😉

Αντίθετα θα ήθελα να ρίξω το βάρος μου ( κατηγορίας πτερού ) στις διάφορες δοξασίες , προκαταλήψεις , «μυθολογικές» προσλήψεις και συμπεριφορές που ενώ δεν είναι άμεσα συσχετίσιμες με τις θρησκευτικές πεποιθήσεις , έχουν σημαντική επίδραση ( μερικές φορές καθοριστική ) στη συμπεριφορά και το τρόπο οργάνωσης της κοινωνίας μας.

Πεποιθήσεις βαθύτατα ριζωμένες  που συνήθως , αγνοώντας τη διαλεκτική και εξελικτική φύση των πραγμάτων , γενικεύουν το ειδικό , προκαταλήψεις που εδράζωνται σε μια κακώς χωνεμένη εμπειρία , συλλήψεις κυκλικά αυτοαναφορικές , συνομωσιολογικά συμπλέγματα και μανίες , σωτηριολογικές στάσεις και άλλα τινά ευτράπελα και προπάντων οι πολιτικοί «μύθοι» , το χειρότερο και πλέον εκμεταλλεύσιμο είδος. Αυτό που αγιοποιεί και «δικαιώνει» εκ των προτέρων , που παρέχει τη διαρκή ευχέρεια να καταπιέζεται συστηματικά το σαρκίο μας και να εκλαμβάνει ως θέσφατα διακοινώσεις , διαβήματα , προτάσεις , προγράμματα και άλλα επικοινωνιακά τρύκ και τράκ  . Δεν παραβλέπω εδώ και το κίνδυνο να βρεθούμε στην άλλη όχθη όπου  , εκ προοιμίου και ως προαπαιτούμενο , εκλαμβάνεται η διαρκής και συστηματική απαξίωση κάθε  προσώπου και κάθε σχετικής πολιτικής πλατφόρμας και δραστηριότητας. Μοίρα ενός σκεπτόμενου ( my ass ) ανθρώπου είναι η κωπηλασία στο μέσον του ποταμού , αν και πάντα εκκινούμε από τη μια ή την άλλη όχθη. Συνήθως στα νειάτα μας από την όχθη των αξιών ( και των αξίων 😉 ) για να σταθμεύσουμε ενδεχομένως κάποτε και στην απέναντι , αυτή της απαξίας και των απαξίων , αν με εννοείτε…

Είναι προφανές ότι , όσο αλλάζουν οι κοινωνικές καταστάσεις , συγκεκριμένοι πολιτικοί μύθοι , πρόσωπα , ιδέες θα περιπίπτουν σε κατάσταση αχρησίας ή απαξίας , αλλά η «μυθολογική» σύλληψη των πολιτικών πραγμάτων είναι εδώ εξ αρχής και θα παραμείνει. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι η «όχθη» παρέχει τυπικά ένα επίπεδο ασφάλειας , ενώ από την άλλη η κωπηλασία στο μέσον του ρεύματος ( και κάποτε ενάντια σε αυτό ) και κοπιαστική και μοναχική ασκητική είναι.

Τι απομένει τελικά ως στήριγμα και βακτηρία δια του βίου τη περαίωσιν ( … σκέφτηκα το «ευόδωσιν» αλλά το θεώρησα πολύ φιλόδοξο 😉 )

Μα προφανώς οι λοιπές δύο έννοιες. και πάμε αμέσως στη πρώτη εκ των δύο :

Ελπίδα : στενός συγγενής προς την ανωτέρω Πίστη η ελπίδα είναι το απόθεμα που συγκεντρώνουμε ώστε να βρούμε τη δύναμη και το κίνητρο για το επόμενο , στη ζωή μας , βήμα.

Ως ομόαιμος της πίστεως η ελπίδα συχνά τρέφεται με μυθολογικής υφής αποφάγια αλλά , όπως συχνά λέγεται  ( και παρά την ανωτέρω ανθυγιεινή δίαιτα )  , αποθνήσκει τελευταία , αφού ήδη έχει ανάψει τα καντήλια της προηγουμένης κυρίας . Ως διαιτώμενη λιτότατα η ελπίδα δεν έχει κόστος συντήρησης υψηλό και επιβαρύνεται με το χαμηλό συντελεστή ΦΠΑ από την εποχή του λίθου. Ακουμπά στη καθημερινότητα και τη λογική με την ίδια ευκολία που περιπλανάται στο μύθο και τη τυχαιότητα . Είναι εικόνα και ζάρι μαζί. Ο ελπίζων θεωρεί ότι το ζάρι είναι φτιαγμένο , το ζάρι da-sein είναι αδιάφορο για το τι πιστεύει ο ελπίζων και «θέλει» υποτίθεται  να «φτιαχτεί» μόνο όταν και το υποκείμενο προσπαθεί προς το ποθητό αποτέλεσμα. Το πλέον χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι τα τυχερά παίγνια , όπου το υποκείμενο γνωρίζει ότι στατιστικά υπάρχει η πιθανότης 1/ 24 εκατομμύρια  με ένα πενηνταράκι να κερδίσει το τζακ ποτ στο Λόττο ,  με μία μάρκα και πιθανότητα 1 / 37 να κερδίσει 35 από τα καπρίτσια της μπίλιας και άλλα τινά . Δια δε των επιτυγχανόμενων κερδών θα λυθούν , ως δια μαγείας , όλα τα προβλήματα του βίου . Λησμονούμε βέβαια ότι  ο μόνος σίγουρα τρεφόμενος είναι τώρα και μακροπρόθεσμα η γκανιότα ( ομού μετά των σκωλήκων ) .

Ομοίως ελπίζουμε ότι η συμβία μας θα σταθεί βράχος στην επόμενη πρόκληση , τα παιδιά μας θα κατακτήσουν το Έβερεστ της επιτυχίας , η υγεία μας θα παραμείνει ακλόνητη ( ενώ ρουφάμε το επόμενο Prince ) , η χώρα που μεγαλώσαμε και διάγουμε τη καθημερινότητά μας , θα εκτοξευθεί προς νέα ύψη ευημερίας , ανεξαρτησίας , γονιμότητας , δημοκρατίας και κοινωνικής συλλογικότητας και αλληλεγγύης , ενδεχόμενα στατιστικά απίθανα , ωστόσο ελπίζουμε.  Η μεσότης , ως μαθηματική ελπίδα αφορά και αντιπροσωπεύει  πληθυσμούς ομοιόμορφους και συμμετρικούς , αλλά στο κοινωνικό μας γίγνεσθαι δυστυχώς ή ευτυχώς τέτοια φαινόμενα δεν συμβαίνουν.

Διαβιούμε επομένως ελπίζωντας το ο,τιδήποτε  , μια αναγκαστική εν πολλοίς δραστηριότητα , μια σταθερή αξία χωρίς αντίκρυσμα , ένα ενδιαίτημα απαραίτητο όσο και χρήσιμο . Τι απομένει λοιπόν μετά το συστηματικό ανασκολοπισμό των ανωτέρω βαρύγδουπων  κατηγοριών ;;;

Η αγάπη :  και έρχομαι στην εσχάτη των κατηγοριών , στη κορωνίδα των συναισθημάτων….

Η αναλυτική πρεμούρα του ανθρώπινου είδους επεδίωξε συχνά τη διάκριση ανάμεσα σε διάφορα είδη της ανωτέρω έννοιας. Όχι άδικα ομολογώ , αν και  μάλλον επί ματαίω. Γιατί πράγματι υπάρχουν διάφοροι τρόποι να αγαπά κανείς και ακόμα περισσότερα αντικείμενα της ιδιότυπης αυτής δραστηριότητας.

Ποιός δύναται να εξαντλήσει όλες τις ειδικές περιπτώσεις  και να εξηγήσει πχ τι είναι η παθολογική αγάπη του ποδολάγνου προς το πολύτιμο φετίχ του;;;  Σε ποιά αναλυτική κατηγορία εμπίπτει ο γεροντοέρως ή η αγάπη προς τη Πατρίδα ;; Αν το αντικείμενο που λατρεύεται είναι πρόσωπο , έννοια , ζώο ή άψυχο προφανώς θα προκύπτει και η αντίστοιχη κατά την ανάλυση κατηγορία. Δεν πρέπει να παραλείψουμε τη θρησκευτική θεμελίωση του συναισθήματος , ένα υπερβατικό και απολύτως  απάνθρωπο επινόημα …. του ανθρώπου !! , που στην πλήρη εγκατάλειψη του εγώ , στη πλήρη ταύτιση με το θείο απαξιώνει κάθε άλλη μορφή και κατηγορία της αγάπης και ούτω πώς  , δια του εξωπραγματικού του χαρακτήρα ,  του ακατόρθωτου της επίτευξης στα ανθρώπινα ( παρά τους επίμονους ισχυρισμούς των εν τη γη εκπροσώπων του σχετικού εγχειρήματος )  , το είδος αυτό αγάπης μπορεί να κατοχυρωθεί μόνο δια της υπέρβασης των ανθρωπίνων , που στη πράξη επιτυγχάνεται μόνο υπό τους κυπάρισσους. 😉

Τι μας μένει επομένως : η βίωση του συναισθήματος μέσα στα ανθρώπινα , στο εδώ να είναι μας , στη φτωχή και καταπιεσμένη μας καθημερινότητα. Μια δυνατότητα και μια ευκαιρία για να αρπάξουμε. Να λατρέψουμε το καλό μας κανίς που το λένε Μπούμπη , φροντίζωντας με τη κατάλληλη διατροφή να μην είναι υπερβολικά υδαρή τα κόπρανα του.  Να προσκολληθούμε στο πατριωτικό ιδεώδες με  την επιμονή εκείνη που θα μας οδηγήσει στη κόκκινη μηλιά . Να διακονούμε καθημερινά τα κάλλη της ερωμένης μας με την ίδια και μεγαλύτερη εμμονή από όση δείχνουμε διακονώντας τα κάλλη της συζύγου. Να αγαπούμε παθολογικά τα βλαστάρια μας ώστε να μεγαλώσουν με τα δικά μας ήθη και έθη , πιστά μας αντίγραφα και στις εμμονές και στα πάθη , αλλά λίγο πιό καταπιεσμένα από μας 😉 . Να γινόμαστε χαλί να μας πατήσουν όσοι απολαμβάνουν της αγάπης μας ,  επειδή κάποιους άλλους πατήσαμε ή πατάμε ως μπατανία.

Με μια κουβέντα να αγαπάμε ολοσούμπιτοι και ό,τι ήθελε προκύψει…

[ Το ποστ αυτό αφιερώνεται στον πολύ αγαπητό μου ΠετεφρήΠιστεύω ότι  ίσως Ελπίζει σε μένα και εν τη Σοφία του , θα ανεχθεί την εμμονική Αγάπη μου προς τη γραφή. Το : όταν λαλεί το άδειο κλουβί δυστυχώς δεν με δίδαξε τίποτα  ]

This entry was posted in Αφόρητες γενικολογίες. Bookmark the permalink.

4 Responses to ΣΟΦΙΑ , ΠΙΣΤΗ , ΕΛΠΙΔΑ , ΑΓΑΠΗ

  1. Ο/Η bernardina λέει:

    Σήμερα θα γιόρταζε η μανούλα μου…

  2. Ο/Η Petefris λέει:

    ΘΑ βοηθούσε το κλουβί σου, φίλε σύγκλωβε, εάν σοι έλεγα πως όταν άρχισε η μόδα να βαφτίζονται άγιες οι Σοφίες οι αυτοπροσώπως προκαλούμεναι παρά Θεού του ζώντος, το ποίμνιον βαθέως εταράχθη. Παρά τα βυτία χριστιανικής σκέψης,που υποτίθεται είναι θεωρητική και απρόιτος υπέρ μη υλικών εννοιών, δύσκολα έθυον το αγιοκέρι σε Ιδέα και όχι σε βασανισθείσα Αγία. Δι΄ο και οι Αρχιερείς προσωποποίησαν τις οικείες Μούσες των και όλα βολεύθηκαν καλώς. Θυμίζω ότι παρόμοιον τυχερόν είχαν και άλλες άκληρες, όπως οι Ημέρες της Εβδομάδας. Καθώς Παρασκευή ήτο η ημέρα της μουσουλμανικής προσευχής (Τζουμά) εστερεώθη Αγία Παρασκευή, υπαρχούσης ήδη της Αγίας Κυριακής. Καθώς τα άγια παιδάκια είχαν ονόματα καθώς του αγίου Μάμαντος, δεν υπήρχε περίπτωση να υπάρχει άγιο Σάββατο, που ήτο και αργία των Τζιδιών, ώς έλεγον λαϊκώς τους Εβραίους. Ανεκαλύφθη όμως αγία Τετράδη, διότι και Τετάρτη ήτο μέρα νηστείας, έστω ελαφροτέρας. Δευτέρα, Τρίτη και Πέμπτη, έμειναν απέξω, άν και το όνομα μιάς νεαράς(το 1960) ηθοποιού με φουσκωτα μαγουλακια, ενζενίδος, ήτο Τιούσνταιη Γουέλντ. Παρομοίως και η Ρουμπινιά Τρίτη των ηγαπημένων μου Στόουνς. Αλλά μπορεί αυτά να μη ήσαν ορθόδοξα, αλλα ελευθερία γονέων, όπως εν Βοσνία και Αλβανία οι πατεράδες αποκαλούσαν τα παιδιά τους Χένρι, Εδουάρδο και ΈΛβις (το τελευταίο μαρτυρείται στον «καιρό των Τσιγγάνων», όταν ο μικρός μουσικός που αποχαιρετά τον ήρωα φέρει αυτό το όνομα.
    Συνοψίζω. Λέξεις είναι μακαριε. Και μόνον. Εις μάταιν η απόπειρα να μεταβληθούν σε ανθρώπεια δεσμά, δήθεν ελευθερίας. Κατάρα στον αιτούντα Σοφίαν, διότι καλάμι καβάλησε. Ντροπή στον κυνηγό της Ελπίδας, διότι αυτοφουλάρεται. Αισχος στον σκλάβο της Αγάπης, διότι νεφρούς, καρδίαν και αιδοία προσκυνά. Τρισαλλοί στον Πιστεύοντα ,διότι δεν τον εμπιστεύονται και τον φορτώνουν καταπιστεύματα και πιστωτικάς. Κατά τα λοιπά, συμφωνώ, ως συνήθως.

  3. Ο/Η bernardina λέει:

    και η Ρουμπινένια Τρίτη
    Specially Dedicated

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s