Καλύτερα με τους χουλιγκάνους….

Με τα σημερινά καταπληκτικά γεγονότα , όπου εναγωνίως  τάχα μου   προσπαθούσαν οι διάφοροι συνένοχοι της ριζοσπαστικής αριστεράς ( της οικολογίας , της προόδου , της πολυσυλλεκτικότητας , της πολυπολιτισμικότητας , των κινημάτων και των κουνημάτων )  να βρούν μια  οριστική υποψηφιότητα για τη περιφέρεια Αττικής και να συμφωνήσουν σε αυτήν ,  κλείνει νομίζω οριστικά το κύκλο του το εγχείρημα του ΣΥΝ – ΣΥΡΙΖΑ. Τουλάχιστον στη δική μου συνείδηση αυτό είναι μια τελειωμένη ιστορία.

Ο ΣΥΝ που ξεκίνησε κάποτε με τις καλύτερες των προοπτικών και των προθέσεων , όπως πολλοί ανένταχτοι αριστεροί πιστεύαμε ,  σήμερα αποδεικνύει ότι υπήρξε διαχρονικά κατώτερος  των περιστάσεων και των απαιτήσεων της εποχής.

Αντιλαμβάνομαι τα τραγικά αδιέξοδα του κυρ Αλέκου , θυμάμαι ακόμα το χαμόγελο της Νάντιας που φαντάζομαι έχει μετατραπεί σε γκριμάτσα Boulevard . Μπορώ έστω να κατανοήσω το έσχατο ( αλλά όχι απονενοημένο )  διάβημα των κουβελιστών που ματαίως έψαχναν σε μια κατ’ επίφασιν και κατά συνθήκην ενότητα τη διέξοδο προς τα σαλόνια της επίσημης δημοσιότητας και πολιτικής.  Μπορώ να ανεχθώ ακόμα και τις τσιριμόνιες των διαφόρων αρχηγίσκων του κάθε γκρουπούσκουλου  του ΣΥΡΙΖΑ που νομίζει ότι κατέχει την απόλυτη αλήθεια και κρατά το Marx από τις «μοκάρες» ( αθάνατε Πετεφρή ) .

Ακόμα περισσότερο μπορώ να καταλάβω και να δικαιολογήσω εν μέρει την ανυπόκριτη χαρά των δεινοσαύρων του Περισσού , αφού ο κομήτης που πριν δύο τρία χρόνια φώτιζε τον ουρανό ως απειλή , αντί να στοχεύσει τα σαυρόποδα , με τη πτώση του εξοντώνει τώρα τα πρωτεύοντα δίνωντας έτσι περιθώριο ζωής στο ευαγές κατάστημα.

Αδυνατώ όμως ακόμα να καταλάβω  ποιές μικρο-ισορροπίες , ποιά μικρο-συμφέροντα και ποιές προσωπικές μικρο-βλέψεις υπηρετεί η σημερινή μικρο-ηγεσία του απομένοντος μικρο-μάγαζου του ΣΥΝ που αυτο-ομφαλοσκοπείται στο δικό της μικρο-κόσμο.

Η επιλογή ενός εργατολόγου με γνωστό παρελθόν και με πρόδηλες πικρίες ως υποψηφίου περιφερειάρχη , με σκοπό να απευθυνθεί ο σχηματισμός σε ευρύτερη βάση δεν είναι κατ’ αρχήν αρνητική. Για όποιον όμως αντιλαμβάνεται τα πράγματα και με τις «κρυφές» τους διαστάσεις υπάρχουν δύο λόγοι για αυτή την επιλογή που μαρτυρούν αδιάψευστα το σημερινό χάλι :

α)  Η προσπάθεια να υπερκεραστεί εξ αριστερών η αποχώρηση αυτών που στη συνέχεια συνέπηξαν τη Δημοκρατική Αριστερά , χωρίς να αρθούν οι «γέφυρες» προς το «προοδευτικό» κόσμο του ΠΑΣΟΚ. Αντιλαμβάνομαι τη κίνηση αυτή ως αποτυχημένο ταχυδακτυλούργημα , κάτι σαν προσπάθεια να υποκλαπεί η αντιπροσώπευση ενός προϊόντος από κάποιον που έσπευσε πρωτύτερα να τη κατοχυρώσει. Και μιλάμε καλοί μου αναγνώστες για ένα προϊόν περιορισμένης σημασίας και ζήτησης , όπου ήδη δραστηριοποιούνται αρκετοί αντιπρόσωποι διαχρονικά. Να σημειώσω εδώ ότι η προσέγγιση των ευρύτερων προοδευτικών πολιτικών δυνάμεων δεν είναι κατ’ αρχήν καταδικαστέα. Αλλά τέτοια εγχειρήματα κρίνωνται αμείλικτα από το αποτέλεσμα και όχι τις όποιες » προθέσεις «. Και η μακρά ιστορία των αποσκιρτήσεων και προσχωρήσεων έδειξε ότι οι περισσότεροι από αυτούς που ενεπλάκησαν είναι σήμερα προσωπικά βολεμένοι , αν και στα αζήτητα του πολιτικού γίγνεσθαι . Και τούτο γιατί αν είχαν καλές προθέσεις τους τις κλάδεψαν μέχρις ομφαλού οι «κλαδικές» , ενώ αν σκόπευαν στο βόλεμα και την ανάδειξη , αυτή ήταν πρόσκαιρη και για όσο διάστημα θα μπορούσαν να είναι επικοινωνιακά χρήσιμοι για τη «μεγάλη δημοκρατική παράταξη». Από τον εσμό των διαφόρων αυτών «φυγάδων προς τη πραγματική πολιτική » ( Βάγγο μου )  απέμεινε μόνο η Δαμανάκαινα , εγκάθετη στο κονγκλάβιο της Ε. Επιτροπής να χαριεντίζεται με το κο BARόζο . Οι λοιποί / ες επίδοξοι λαοσωτήρες ( να αρχίσω να λέω ονόματα ; ) απλά βολεύτηκαν σε διάφορες θέσεις για να επιβεβαιωθεί ο ανωτέρω μου ισχυρισμός. Η επί μακρόν ιστορικά ζητούμενη σύμπλευση Αριστεράς και «δημοκρατικού σοσιαλισμού» απέτυχε στον ίδιο βαθμό που επέτυχαν να βολευτούν οι ευαγγελιστές της.

Β) Να γίνει σαφής η πρόθεση να προσεγγιστούν όλοι οι δυσαρεστημένοι ψηφοφόροι και ανθυποστελέχη του ΠΑΣΟΚ , ως κατ’ εξοχήν δεξαμενή άντλησης επιρροής και ψήφων. Μια τέτοια επιδίωξη , αλλά και η πραγματοποίηση της είναι , σήμερα , πιό ανεδαφική παρά ποτέ. Η μοναδική ευκαιρία υπήρξε προ τριετίας , όταν ο Γιωργάπης αγκομαχούσε στην αντιπολιτευτική του ανεπάρκεια και ο κόσμος ήταν λιγότερο πιεσμένος και τρομοκρατημένος. Η ευκαιρία χάθηκε γιατί φρόντισαν γι’ αυτό και τα ΜΜΕ και το πολιτικό σύστημα ( με πρωτεξάρχουσα την Αλέκα που τώρα διαμαρτύρεται για τις προβοκάτσιες του Μπραντεφύρερ ) αλλά με κύρια ευθύνη της ίδιας της τότε ηγεσίας. Σήμερα η δυνατότητα να προσεγγιστούν και να πειστούν ευρείες μάζες «προοδευτικών» ψηφοφόρων με τέτοια πολιτικά τερτίπια και μάλιστα από ένα σχηματισμό στο πολιτικό και επικοινωνιακό του ναδίρ , υπάρχουν μόνο στη σφαίρα της φαντασίας ( της άγριας )

Κλείνωντας να πω ότι το παίγνιο αυτό δεν κερδίζεται , θα παιζόταν μόνο από ισοβίτες στο Αλκατράζ για να περνάει η ώρα. Έρχονται τα δύσκολα και οι δύο πιθανές εναλλακτικές υπάρχουν είτε στην υποταγή είτε στο απρόοπτο και το ανερμήνευτο , όπως ακριβώς το εκφράζει η φωτογραφία του ποστ.

Αφού μουτζώσω για άλλη μια φορά τον εαυτό μου που επί δεκαετίες υποστήριξα και ψήφισα αυτό το εγχείρημα ( σήμερα ψοφίμι ) να σας αφήσω στις δικές σας σκέψεις….

This entry was posted in Πολιτικούρες. Bookmark the permalink.

7 απαντήσεις στο Καλύτερα με τους χουλιγκάνους….

  1. Ο/Η Αναγνώστης ο αθηναίος λέει:

    Το ερώτημα που με απασχολεί είναι αν θα μπορούσαν τα πράγματα να καταλήξουν διαφορετικά.

    Θέλω να πω ότι τα βασικά στοιχεία συνοχής του χώρου , ακόμη και στα πρώτα «ελπιδοφόρα» βήματα, δεν αφορούσαν το μέλλον , αλλά το παρελθόν (κοινή καταγωγή και , πιθανόν, πορεία ή κοινά οράματα που αφορούσαν την πορεία) .
    Περισσότερο , νομίζω, ότι συνέδεε η καταγωγή, παρά τα κοινά σχέδια και η στρατηγική.

    Δεν θεωρώ τυχαίο όταν πίεζε η ανάγκη για απαντήσεις σε σχέση με το τι δέον πράττειν ,συνήθως εμφανιζόταν πλεονασμός ιδεολογικών αναφορών που εκφράζονταν συχνά ως «καθ’έδρας διδαχές» και γενικώς γενικόλογες συμβουλές αφύπνισης προς το «λαϊκό κίνημα».
    Αρκετές φορές δε, ήταν ηθικού τύπου με τη μορφή έγκλησης, τόσο ώστε ένοιωθες ότι ήταν αναπαρωγή της κλασσικής μεθόδου της εξουσίας για διείσδυση μέσω δημιουργίας ενοχών.

    Δεν νομίζω ότι η «αναφορά στις μάζες» είχε καμία τύχη.

    Αυτό πιστεύω ότι οδήγησε σε σειρά καιροσκοπικών κινήσεων με αποτέλεσμα να χαθεί η οποιαδήποτε «ταυτότητα» ακόμη και ιδεολογική.

    Ακόμη και όταν τα γκάλοπ ήταν καλά, ήταν προφανές ότι η άθροιση στο χώρο από πάλαι ποτέ οπαδούς του «δημοκρατικού σοσιαλισμού» έως τέως μαοϊκούς και από Τροτσκιστές μέχρι τον Πάντζα, δεν μπορούσε να οδηγήσει σε «άθροισμα» που θα άντεχε.
    Άλλωστε στην Πολιτική το ζήτημα είναι το «γινόμενο».

    Αυτό όμως που πραγματικά με απασχολεί είναι ότι , τουλάχιστον μετά την τελευταία 20ετία, πιθανόν και να μην υπάρχει η δυνατότητα για κάτι (αισθητά) καλύτερο από αυτό.
    Για πόσο (έως πότε) , θα δούμε…..

  2. Ο/Η bernardina λέει:

    Παπούλη καλημέρα.

    Όντως γι’ άλλη μια φορά με «άφησες» στις σκέψεις μου (αν και, εδώ που τα λέμε, α υ τ έ ς δε λένε να μ’ αφήσουν…) με αφορμή το κείμενό σου.
    Και η πρώτη που μου ήρθε στο μυαλό είναι ότι, για καλή μου τύχη, εγώ είχα πάψει εδώ και πολλάααα χρόνια να ψηφίζω το ψοφίμι* κι έτσι γλίτωσα και το μούτζωμα και το κοψοχέρι.

    *εφόσον από πολύ νωρίς συνειδητοποίησα ότι σχεδόν ουδεμία σχέση είχε με αυτό που φιλοδοξούσε (;) να αντι- ή υπο-καταστήσει, πέρα από το να κουβαλά τις παθογένειες και τις παιδικές του αρρώστιες, τις οποίες και εξέλιξε με αυτοκαταστροφική συνέπεια ως τα άκρα, πράγμα που καθόλου άσχετο δεν είναι με τη σημερινή ψοφιμαία κατάστασή του.

    Θα πάω όμως τη σκέψη σου (και μου) ένα βήμα παρακάτω και, μεταφέροντας περιληπτικά μια σχετική συζήτηση που είχα πριν από λίγες μέρες με φιλικά πρόσωπα, θα έρθω να αναρωτηθώ: μήπως το μόνο φάντασμα (ή τυμπανιαίο πτώμα) που πλανάται αυτή τη στιγμή στο πολιτικό στερέωμα είναι του ΣΥΝ-ΠΛΗΝ-ΚΑΤΙ; Σάματις αυτό που αποκαλούμε «Δεξιά» αυτή τη στιγμή υφίσταται; Ή μήπως είναι κι αυτό ένα κέλυφος, ένα πουκάμισο αδειανό, ένας εσμός από αμόρφωτους, αστοιχείωτους, απαίδευτους, αρτηριοσκληρωτικούς, με αναφορές σε προηγούμενους αιώνες, χωρίς θεωρητικά όπλα και συγκροτημένη άποψη που θα μπορούσε να έχει την αξίωση να σε βρει απέναντί της; (Ένα μετείκασμα, όπως είπα κάποια στιγμή, μια εικόνα που μας έχει μείνει χαραγμένη στον αμφιβληστροειδή επειδή είχαμε συνηθίσει επί δεκαετίες να τη βλέπουμε αλλά τώρα… απλώς δεν υπάρχει! Είναι «κάτι» -αλλιώς δεν θα έκανε και τόσο ντόρο- αλλά τι;) Μήπως ο μόνος συνεπής και «σοβαρός» δεξιός αυτή τη στιγμή είναι ο κύριος Καρατζαφέρης; (Άραγε η σοφή Ντορούλα σιωπά, αφήνοντας λάσκα στον Αντωνάκη το σκοινί μέχρι να κρεμαστεί μόνος του και τότε να επανενσκήψει δριμύτερη, ευαγγελιζόμενη την αναδημιουργία της δεξιάς παράταξης από τις στάχτες της στα πρότυπα και κατά το παράδειγμα του Καραμανλή θείου; Ή μήπως είναι ιδέα μας;)

    Και φυσικά θα μου πεις τι σχέση έχουν όλα αυτά με το θέμα του παρόντος ποστ; Καμία αν ο στόχος του ήταν να πει ο καθείς εξ ημών τον πόνο του ως χρονίως (ή προσφάτως) πολιτικώς άστεγος. Μεγάλη αν μας ενδιαφέρει να δούμε τη γενική εικόνα, the big picture όπως λένε και τα αγγλόφωνα αδέλφια μας.
    Και για να επανέλθω στο θέμα, θα μεταφέρω την κατακλείδα της συζήτησής μου με τα φιλαράκια που προανέφερα: πολύ απλά και χωρίς περιστροφές, ένα κομμάτι της… χμ… ανανεωτικής αριστεράς (του ψοφιμιού ντε) θα μπορούσε κάλλιστα να στεγαστεί στον φυσικό του χώρο που είναι η αριστερή πτέρυγα του ΠΑΣΟΚ (άλλωστε από «τάσεις» και «συνιστώσες» είναι πιτσούλες), ένα άλλο κομμάτι να επιστρέψει στις σταλινικές του κοιτίδες και το μεγαλύτερο να πάει στο σπίτι του, στα τσακίδια ή ακόμα καλύτερα στον οξαποδώ. Κανείς δεν θα το θρηνήσει.
    Απλώς κάποιοι από μας θα βιώσουμε γι’ άλλη μια φορά -ως πότε παλικάρια;- την αφότητη μοναξιά του τερματοφύλακα πριν απ’ το τέρμα. Αλλά δε βαριέσαι, μαθημένα τα βουνά στα χιόνια…

  3. Ο/Η papoylis λέει:

    Ανοίγετε εδώ με τις σκέψεις σας , αγαπητοί μου Μπέρνυ και Αναγνώστα , ένα σωρό ζητήματα , για τα οποία ο πολιτικός μου εξοπλισμός δηλώνει «πτωχός».
    Παρόλα αυτά θα επιχειρήσω κάποιες απαντήσεις.

    Ένα ερώτημα που με απασχολούσε σχεδόν εξ αρχής , από την εποχή του 89 όπου ΚΚΕ και «ανανεωτικοί» επεχείρησαν να γλείψουν τα κόκαλα που άφησαν οι λέοντες του Λαμπρακιστάν και του Μητσοτακέϊκου , είναι πράγματι αγαπητέ Αναγνώστα το κατά πόσον το εγχείρημα ήταν θνησιγενές. Από τότε βέβαια έχουν περάσει πάνω από 20 χρόνια και σχεδόν μέχρι σήμερα , με διάφορες μεταλλάξεις και μετασχηματισμούς , το εγχείρημα άντεξε σε εσωτερικές συγκρούσεις , έξωθεν πιέσεις και»απορροφήσεις» , εκλογικές ήττες , πολιτικές γκάφες και κάθε είδους εμπόδια και δυσκολίες. Υπήρξε μια συνεχής , αν και αδιόρατη ενίοτε , ολίσθηση προς όλο και πιό «αριστερές ριζοσπαστικές» θέσεις και πολιτικές , ως αποτέλεσμα δύο παραγόντων :

    α) από τη μία οι έξωθεν πιέσεις άλλων πολιτικών δυνάμεων όπως αυτή που πλαγίως αν και σαφώς ασκήθηκε από το Πασοκ. Οι διάφορες αποχωρήσεις προς αναζήτηση ευεπίφορης στέγης , με τελευταία αυτή των κουβελιστών , έστρεφαν τους εναπομείναντες σε πιό «ορθόδοξες» μαρξιστικές θέσεις. Παράλληλα η διαρκής απαξίωση και καταγγελία εκ μέρους του ΚΚΕ ωθούσε όσους ευαγγελίζονταν την «ενότητα της αριστεράς» σε συμπεριφορές όλο και πιό ηλίθιες ( δε βρίσκω καλύτερο όρο να τις περιγράψει ) , ηλίθιες στον ίδιο βαθμό όσο και το από αυτούς ζητούμενο μιας «ενότητας».

    β) ο πυρήνας της εκπεμπόμενης πολιτικής , η ευρωπαϊκή προοπτική των λαών κτλ , σταδιακά αποδυναμώνεται αφού από τη μία η ΕΕ στρεφόταν σε όλο και πιό νεοφιλελεύθερες πολιτικές , ενώ από την άλλη τα στελέχη που θα μπορούσαν να εκφράσουν και να στηρίξουν αυτό το πυρήνα είτε αποχωρούσαν προς άλλα πολιτικά λιμάνια , είτε απλά έφευγαν ( από τη πολιτική ή και τη ζωή – βλέπε Μ.Π )

    Η σύμπλευση με τη σοσιαλδημοκρατία αποδείχθηκε αδύνατη με ευθύνες και των δύο πλευρών ( θυμίζω εδώ τους προσχηματικούς κατά καιρούς «διαλόγους» ) , η ενότητα με τους άλλους πόλους της αριστεράς και ειδικά με το ΚΚΕ ανεδαφική και ηλίθια ως στόχευση , όπως προανέφερα. Απέμεινε ως μοναδική εναλλακτική η στροφή προς τους μαζικούς χώρους που δεν απέδωσε , αφού τα εκπεμπόμενα μηνύματα ήταν συχνά εκτός τόπου και χρόνου ( θυμίζω Μακεδονικό , Σχέδιο Ανάν , ελληνοτουρκικά κτλ ) . Αλλά όταν απευθύνεσαι στη μάζα πρέπει να είσαι πολύ προσεκτικός , να αντιλαμβάνεσαι ότι δεν εκπέμπεις μηνύματα και προτάσεις προς ένα πραγματικά προοδευτικό , σκεπτόμενο , πολιτικά ώριμο και πολιτιστικά προηγμένο κοινό των πολιτών , αλλά προς ένα αχταρμά μαθημένο στο ραγιαδιλίκι , τη σγούψα , το ατομικό συμφέρον , δηλαδή πρός πελάτες και όχι πολίτες.
    ( όσοι πολιτικοί φορείς διαχρονικά αγνόησαν αυτή τη πραγματικότητα το πλήρωσαν σε σκληρό νόμισμα )

    Η ίδια μάζα που πριν 3 χρόνια εξέφραζε την απαξία της προς τους συστημικούς πολιτικάντες και έδινε στο ΣΥΝ απίστευτα δημοσκοπικά ποσοστά , έσπευσε να γίνει ακροατής του Καρατζα- μπρα – ντε – φερ , να δείξει το βαθιά ριζωμένο συντηρητισμό της μετά τα Δεκεμβριανά , να καταπιεί αμάσητο τον επικοινωνιακό οχετό του Πρετεντέρη , της Αλέκας και των άλλων καταστηματαρχών και τέλος ελπίζωντας ( πάντα ) σε φλούδες να σπεύσει να αναδείξει το Γιωργάπη πρωθυπουργό και «κυβερνήτη» με τη μεγαλύτερη μέχρι σήμερα ήττα της ΝΔ.

    Η προσπάθεια σύμπηξης ενός εναλλακτικού αριστερού πόλου όπου να χωράνε ( σχεδόν ) όλοι , από το Ρινάλδη μέχρι και το Ψαριανό ήταν το έσχατο ( αλλά όχι το δυσκολώτερο ) εγχείρημα. Ήταν αναμενόμενο να μην αποδώσει , αν λάβουμε υπ’ όψιν όσα κατατρύχουν διαχρονικά τα διάφορα απομεινάρια της πάλαι ποτέ ( θυμηθείτε τη μεταπολίτευση ) κραταιάς και πολύχρωμης αριστεράς.

    Μπέρνυ , την αφόρητη μοναξιά του τερματοφύλακα πριν από το πέναλτυ την αισθάνομαι από το 1979 , απλά επέλεγα από το 89 και μετά να στηρίζω με τη ψήφο μου αυτό το εγχείρημα ως λύση ανάγκης μάλλον , παρά ως βάσιμη ελπίδα.

  4. Ο/Η Αναγνώστης ο αθηναίος λέει:

    Με αφορμή το σχόλιο της bernardina (γεια σου bernardina !), θα ήθελα να προσθέσω την ακόλουθη αίρεση (;), σχετικά με τα της Δεξιάς:

    Ακόμη και η αριστερή αντίληψη και ανάλυση πάντα έκανε διάκριση σχετικά με τη μέθοδο παρέμβασης στις κοινωνικές αντιθέσεις, ανάμεσα στα «αστικά» και τα «επαναστατικά» υποκείμενα.

    Ακόμη και αν δεν πιστεύω στην ακρίβεια της μεθόδου, δεν μπορώ να μην παρατηρήσω ότι τα κόμματα της λεγόμενης Δεξιάς, παραδοσιακά ασκούσαν Πολιτική , δηλαδή εκπροσωπούσαν κοινωνικές ομάδες και στρώματα, με εντελώς διαφορετικό τρόπο από την » συγκρότηση μαζικών κινημάτων » ως αναφορά , αλλά και δεξαμενή για το «πολιτικό υποκείμενο».

    Είναι λογικό αν σκεφτούμε ότι δεν ενστερνίζονταν την άποψη ότι «Πολιτική είναι η συνειδητή παρέμβαση στην Πάλη των Τάξεων», άλλωστε θεωρούσαν το σχήμα μανιχαϊστικό και απόλυτο (η πλάκα είναι ότι υπό προϋποθέσεις η άποψή τους δεν είναι λάθος].

    Αυτό που φαίνεται να λειτούργησε ως παράδοξο είναι ότι στην Ελλάδα εμφανίστηκαν να ξεσηκώνουν τις μεθόδους της Αριστερας και έτσι τόσο τα αριστερά , όσο και τα δεξιά μορφώματα , κόμματα τε και παρατάξεις, συμπεριφέρονταν στο Δημόσιο Βίο, αλλά και στο εσωτερικό τους, ως τριτοδιεθνιστικά.

    Θεωρώ κρίσιμο τον παράγοντα της κυριαρχίας της πολιτικής ζωής από το μετεμφυλιακό κλίμα.
    Αφενός μεν η ανάγκη ευρύτερων, ακόμη και συντηρητικών, στρωμάτων να συμμετέχουν στοιχειωδώς στα κοινωνικά , άρα και πολιτικά, δρώμενα, αφετέρου δε η ανάγκη υιοθέτησης τέτοιων μοντέλων από τον οποιοδήποτε ήθελε να τα εκφράσει , για να επιβιώσει, έδωσε έκταση στο φαινόμενο.

    Αυτό παγιώθηκε ως κουλτούρα σε όλο το Πολιτικό Φάσμα.
    Από την ΕΚ το 60 με τους ανένδοτους, έως τον Αβέρωφ το 80 με την μαζικοποίηση της ΟΝΝΕΔ.

    Η άποψή μου είναι ότι έτσι και αλλιώς , εδώ και αρκετά χρόνια, το μοντέλο πάσχει.
    Ο πρώτος λόγος είναι ότι έχει αυτονομηθεί από τα προτάγματα που , υποτίθεται ότι εξυπηρετεί, και λειτουργεί ως τέτοιο, αυοαναπαράγεται και τελικά αποτελεί βαρίδι για την κοινωνική εξέλιξη .

    Ο δεύτερος είναι ότι βασίζεται σε λάθος σχήμα και αυτό αφορά την Αριστερή Παράδοση κυρίως και θεωρώ ότι είναι και το βασικό πρόβλημα για όσα αναφέρονται στο παρόν post.

    Δηλαδή η συμπεριφορά των εν λόγω τελικά προκύπτει από την αγκίστρωση στην αντίληψη ότι η Πάλη των Τάξεων είναι μια Νομοτέλεια η οποία ως σχήμα υπάρχει στο διηνεκές και το μόνο που μένει είναι ορίσουμε τους Πόλους.
    Για μένα το πρόβλημα δεν είναι στο αν θα υποκατασταθεί η Εργατική Τάξη από τα Κοινωνικά Κινήματα, το πρόβλημα είναι στο ίδιο το ερμηνευτικό πλαίσιο.

    Θα έλεγα λοιπόν ότι η Ντόρα και οι συν αυτώ, πάσης φύσεως, είναι πολύ πιο κοντά (χρονικά και επί της ουσίας) στο να βρουν μοντέλο λειτουργίας, από αυτούς που διεκδικούν την είσοδο των μαζών στο Προσκήνιο.
    Άλλωστε ήδη και αυτοί περνούν από το στάδιο των Παραγοντικών Συμπεριφορών (που δεν είναι καθόλου ανεξήγητες), αφού αντιδανείζονται πια τα μοντέλα αρχηγικών κομμάτων, κλπ κλπ.
    Μη μας φαίνεται παράξενο το όποιο κωμικοτραγικό της υπόθεσης λοιπόν.

    Το ερώτημα, για μένα, είναι: πώς μια Αριστερά θα επιβιώσει, αφού αν είναι Αριστερά δεν θα τα καταφέρει και αν επιβιώσει δεν θα είναι Αριστερά;; (πέρα από θέματα καταγωγής και Ιστορίας )

  5. Ο/Η papoylis λέει:

    Αναγνώστα

    θα χαρακτήριζα αυτό σου το σχόλιο ιδιαίτερα σημαντικό , σε πρώτη ανάγνωση βλέπω να τίθεται ένα ζήτημα πολύ σημαντικό :

    Σε ποια δηλαδή αναλυτική βάση εδράζεται ο γενικός προσανατολισμός του ιδεολογικού αλλά και του διαχειριστικού μοντέλου ενός πολιτικού σχηματισμού . Τι δηλαδή τίθεται ως πρόταγμα και βασική αρχή.

    Δηλώνω αρχικά ενεός και βαθύτατα προβληματισμένος … θα το σκεφτώ αν και κατά πόσον μπορώ να απαντήσω σε τέτοια βαθύτερα ερωτήματα. Ίσως χρειαστεί να ανατρέξουμε στο Norberto Bobbio .

  6. Ο/Η bernardina λέει:

    Ave et salve, Αναγνώστα, καλώς σε (ξανα)βρίσκω!

    «Το ερώτημα, για μένα, είναι: πώς μια Αριστερά θα επιβιώσει, αφού αν είναι Αριστερά δεν θα τα καταφέρει και αν επιβιώσει δεν θα είναι Αριστερά».

    Και για μένα το ερώτημα πάνω-κάτω αυτό είναι. Με μία μικρή επιφύλαξη (ή ενδεχομένως και ευσεβή πόθο) στην αντίθεση «αν είναι-δεν θα τα καταφέρει».

    Κι αν τα καταφέρει αλλά ΔΕΝ είναι Αριστερά, τι θα είναι; Και για ποιο λόγο το τελικό «προϊόν» να αφορά εκείνους που δηλώνουν (αισθάνονται και επί της ουσίας είναι) αριστεροί;
    Κι αν δεν είναι Αριστερά, τι ακριβώς θα καταφέρει; Σε τι θα διαφέρει και σε ποιους θα απευθύνεται;

    Μπορεί οι ερωτήσεις να μοιάζουν με -ακόμα και ψευδεπίγραφα- πνευματικά γυμνάσματα (ή απλώς εξυπναδούλες). Όσο, όμως, αφορά εμένα, δεν είναι παρά αληθινή αυθεντική και δηλωμένη αγωνία ενός πολιτικού όντος… in terminal condition όπως είχα γράψει και αλλού.

  7. Ο/Η kapetanios λέει:

    οι λόγοι παραμένουν ίδιοι
    http://carnagio.blogspot.com/2007/08/2007-2.html

    Το εγχείρημα απέτυχε- πάμε γι άλλο
    (δεν πιστεύω στο απρόοπτο – μα κι αν πίστευα θα προετοιμαζόμουν να το υποδεχθώ ή να το αγκαλιάσω 😉

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s